آپدیت در مورد تاثیرات فعالیت بدنی بر حساسیت به انسولین در انسان ها

Update on the effects of physical activity on insulin sensitivity in humans

چکیده
مقدمه
روش ها
مکانیسم‌های مولکولی برای تغییرات ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی
چاقی، قابلیت دسترسی به چربی اضافی و SI
دیگر تغییرات مولکولی و فیزیولوژیکی مرتبط با بهبودهای ناشی از ورزش در SI
به روز رسانی ها در مورد واکنش‌های حاد SI به ورزش
به روز رسانی ها در مورد مطالعات ارتباط بین SI و سبک زندگی PA
به روز رسانی های حاصل از مطالعات ارزیابی تاثیرات ورزش بر SI
مداخلات ورزشی هوازی، از جمله ارزیابی تاثیر حجم و شدت تمرین
تاثیر تمرین مقاومتی بر SI
تاثیر ورزش در یک حالت تغذیه شده و یا ناشتا و دیگر دستکاری های ورزش-تغذیه
ورزش، SI و تغییرات توده ی بدنی
غیر پاسخ دهنده ها و پاسخ دهنده های معکوس به ورزش
نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف و روش: این مقاله ی مروری دانش موجود در مورد اثرات فعالیت فیزیکی(PA) بر روی حساسیت به انسولین در کل بدن (SI) را ارائه کرده و یافته‌های سال‌های اخیر (۲۰۱۳ – ۲۰۱۶) را به طور خلاصه بیان می‌کند.
بحث و نتیجه‌گیری: مطالعات اخیر شواهد بیشتری را برای حمایت از این تفکر فراهم کرده است که PA منظم ریسک مقاومت به انسولین، سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ را کاهش می دهد و زمانی که افراد دستورالعمل‌های ورزش و / یا PA را براورده کنند، SI در آنها بهبود می‌یابد. بسیاری از مطالعات، یک واکنش دوز، با هزینه‌ی انرژی بالاتر و شدت ورزش بالاتر را نشان می‌دهند، که شامل تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT)است، که مزایای بیشتری را در SI کل بدن ایجاد می‌کند، اگرچه این یافته‌ها متفق القول نیستند. مداخلات ورزشی هوازی بدون افزایش مقارن در تناسب قلبی-تنفسی که با حداکثر یا پیک مصرف اکسیژن اندازه‌گیری می شود، می‌تواند SI را افزایش دهد. هر دو ورزش هوازی و مقاومتی می‌توانند باعث بهبود تنظیم گلیسمیک شوند و برخی پیشنهادها حاکی از آن است که رژیم شامل هر دو ورزش ممکن است موثرتر از هر یک از حالت های ورزشی به تنهایی باشد. برخی مطالعات فواید ناشی از ورزش، که مستقل از رژیم غذایی و کاهش وزن است، را برای SI را گزارش می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همبستگی با کاهش چربی را نشان می‌دهند در نتیجه بحث در مورد اهمیت نسبی PA و کاهش وزن ادامه دارد. در طول تمرین، انقباض عضلانی بهبودهایی در سیستم SI را تحریک می کند که همراه با افزایش فعالیت AMPK است، که TCB1D1 را غیر فعال کرده، انتقال GLUT4 به غشا سلولی و در نتیجه افزایش جذب گلوکز را ارتقاء می دهد. بعد از ورزش، افزایش Akt ,TCB1D1 را غیرفعال می‌کند و در نتیجه انتقال GLUT4 به غشا سلولی را افزایش می‌دهد. کاهش اسیدهای چرب اشباع‌شده درون ماهیچه و کاهش پیوسته در سرامیدها، اما نه دی اسیل گلیسرول، یک ارتباط بالقوه بین محتوای لیپید و SI فراهم می‌کند. افزایش کپیلاری شدن ماهیچه اسکلتی یک سازگاری مستقل دیگر را فراهم می‌کند که از طریق آن SI بهبود می یابد، همانطور که فعالیت سلول بتا را افزایش می‌دهد. مطالعات اخیر، به منظور بررسی پتانسیل افزایش بهبود ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی، مداخلات ورزشی را با رژیم غذایی و دستکاری در تغذیه ترکیب کرده اند.

توصیه های عملی
علی‌رغم توافق عمومی فوق‌الذکر، همه یافته‌ها سازگار نیستند، و جزییات خاص موثرترین شکل ورزش / فعالیت فیزیکی (PA) برای بهبود یا حفظ حساسیت به انسولین (SI) نیاز به توضیح بیشتر، به منظور بهینه‌سازی تجویز ورزش دارد.
نیاز است که تحقیقات تعامل دستکاری غذایی / تغذیه و ورزش بر روی SI و کنترل قند خون را ارزیابی کند، چرا که این امر ممکن است نتایج مفید مداخلات را افزایش دهد.

تحقیقات آتی باید تاثیر بالقوه بهبود ناشی از فعالیت ورزشی بر عملکرد سلول b و افزایش موئینه شدگی (کپیلاری شدن) ماهیچه را در کنار مشارکت تغییرات درون عضلانی که منجر به بهبود SI، دسترسی به GLUT4 و کنترل قند خون می‌شود، در نظر بگیرند.

مطالعات همچنین نیاز به بررسی تفاوت‌های احتمالی در سازگاری‌های ناشی از روش‌های مختلف ورزشی، هوازی در مقایسه با REX، شدت و حجم تمرین شامل تمرین تناوبی (تمرین تناوبی شدید) و تمرین تناوبی سرعتی (SIT)؛ و تفاوت‌ها در سازگاری انواع مختلف فیبرها دارند.

به همین ترتیب، پتانسیل انطباق و بهبود SI به احتمال زیاد تحت‌تاثیر حالت پایه شرکت کنندگان قرار می‌گیرد: شرکت کننده های سالم، دارای اضافه‌وزن / چاق، دارای سندروم متابولیکی پیش دیابتی، و بیماران مبتلا به دیابت، همگی به احتمال زیاد در میزان انطباق و بهبود تفاوت دارند.

با توجه به مزایای آشکار مداخلات مردمی / ورزشی برای پیش‌گیری از دیابت، حتی در میان افراد با عوامل خطر متابولیک، مطالعات به دنبال شناسایی استراتژی‌های پیشگیرانه موثر برای جلوگیری از افزایش بیشتر در شیوع دیابت نوع ۲ هستند، به ویژه از آنجایی که تنها ۱۰ درصد از مطالعات بالینی فعلی بر روی پیش‌گیری متمرکز هستند و تنها ۱۲ درصد مطالعات از مداخلات رفتاری مانند PA به جای دارو استفاده می کنند که کانون توجه ۶۳.۱ درصد از مطالعات هستند.

سیستم انتقال انسولین فراپوستی به صورت درخواستی برای درمان دیابت نوع 1 بدون خطر هیپوگلیسمی

On-demand transdermal insulin delivery system for type 1 diabetes therapy with no hypoglycemia risks

چکیده تصویری
چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش‌ها
2.1 مواد
2.2 آماده‌سازی G-MSN
2.3 آماده‌سازی انسولین FITC
2.4 آماده‌سازی ZnO-PBA-1 و ZnO-PBA-2
2.5 آماده‌سازی G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-1 و G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2
2.6 اندازه‌گیری واکنش برون‌تنی به گلوکوز
2.7 حیوانات آزمایشگاهی
2.8 مطالعات درون‌تنی بر موش‌های صحرایی
2.9 ساختن پچ‌های ریزسوزنی دارای نانوذرات
2.10 آزمایش استحکام مکانیکی
2.11 آزمایش کارایی نفوذ به پوست
2.12 مطالعات درون‌تنی بر موش‌ها
3 یافته‌ها و بحث
3.1 آماده‎سازی و تعیین ویژگی‌های G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-1 و G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2
3.2 واکنش برون‌تنی نانوذرات ساخته‌شده به گلوکوز
3.3 مطالعات درون‌تنی G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2 بر موش‌های صحرایی دچار دیابت نوع 1
3.4 ساخت و تعیین ویژگی‌های پچ‌های ریزسوزنی
3.5 مطالعات درون‌تنی اثر پچ‌های SGRM بر موش‌های دیابت نوع 1
4 نتیجه‌گیری
منابع

چکیده

دیابت یک بیماری متابولیک است که به صورت فزاینده‌ای افراد بیشتری را در سراسر جهان گرفتار می‌کند و باعث افزایش فشار بر نظام‌های سلامت و جوامع می‌شود. برای پیشگیری از عوارض جدی و حتی مرگبار، پایش مداوم سطوح قند خون ضروری است. استفادۀ ساده و به موقع از انسولین برای تسهیل تنطیم قند خون و کاهش بروز افت قند خون، یکی از چالش‌های عمدۀ مدیریت دیابت است. در این پژوهش یک سامانۀ انتقال انسولین را ساختیم که از نانوذرات سیلیکای مزوپور به عنوان مخزن انسولین، نانوذرات اکسید زینک به عنوان دروازه‌بان و کاوشگرهای فلورسنت مبتنی بر فنیل‌بورونیک اسید با نقش پاسخ‌‌دهندگی به انسولین تشکیل شده‌است. این سامانه با پیونددهندۀ پاسخ‌دهنده به گلوکز، دارای خاصیت رهایش کنترل‌شدۀ انسولین در غلظت‌های بالای گلوکوز است که مدت زمان تنظیم قند خون را افزایش می‌دهد و خطرات افت قند خون را ندارد. به علاوه، سامانه با پچ ریزسوزنی مبتنی بر هیالورونیک اسید ترکیب شده‌است که برای انتقال تراپوستی، به خوبی در پوست نفوذ می‌کند. نانوذرات در سامانۀ ما با تزریق زیرجلدی یا پچ ریزسوزنی تراپوستی، به طرز ممتازی باعث تنظیم گلوکوز در شرایط درون‌تنی شدند. پیش‌بینی می‌کنیم که پچ ریزسوزنی هوشمند زیست‌سازگار و پاسخ‌دهنده به گلوکوز (SGRM patch) ما، باعث تسهیل ساختن سامانه‌های مفید بالینی می‌شود.

1. مقدمه

دیابت شیرین یک اختلال متابولیک مزمن با ویژگی سطوح بالای قند خون (BGLs) است که از تولید ناکافی انسولین یا مقاومت به انسولین ناشی می‌شود و در حال حاضر میلیون‌ها نقر را در جهان مبتلا کرده‌است [1و2]. پیش‌بینی می‌شود که تعداد بیماران دیابتی از 425 میلیون در سال 2019 به 700 میلیون در سال 2045 خواهد رسید [3]. بیماران دیابتی در معرض خطر بیشتری از عوارض تهدیدکنندۀ حیات هستند که شامل اختلالات قلبی-عروقی، بیماری‌های کلیوی و عفونت‌های پا است و حتی می‌تواند منجر به قطع عضو شود [4-7]. با این حال، تزریق انسولین پس از وعدۀ غذایی با استفاده از سرنگ دردناک است و برای بیماران دیابت نوع 1 و دیابت نوع 2 پیشرفته راحت نیست و به همکاری ضعیف در درمان منجر می‌شود. به علاوه، پمپ‌های گران‌قیمت انسولین باید به صورت دوره‌ای تعویض شوند که ممکن است خطر عفونت را افزایش دهد [8].

4. نتیجه‌گیری

ما به طور موفق یک سامانۀ انتقال انسولین G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2 را برای درمان دیابت نوع 1 ساختیم. فنیل‌بورونیک اسید نوع ولف برای اولین بار به عنوان پیونددهندۀ واکنش‌دهنده به گلوکوز در سامانۀ انتقال انسولین استفاده شد که در شرایط درون‌تنی در مقایسه با سایر سیستم‌های انتقال انسولین مبتنی بر PBA، هم باعث تنظیم طولانی BGLs و هم پیشگیری از هایپوگلایسمی شد [30، 31، 33-37]. فنیل‌بورونیک اسید منحصربه‌فرد PBA-2 در ZnO-PBA-2 در شرایط فیزیولوژیک، می‌تواند با دیول‌های G-MSN، بورونیک استر پایدار بسازد؛ درحالیکه، در BGLs بالا، بورونیک استر به طور کامل شکسته می‌شود و بنابراین عامل پوشاننده از G-MSN جداشده و انسولین از حفره‌ها آزاد می‌شود. به علاوه، G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2 درون پچ ریزسوزنی حل‌شوندۀ مبتنی بر هیالورونیک اسید قرار گرفت تا درد تزریق کاهش یابد و استفاده آسان شود که می‌تواند به ساخت سامانۀ هوشمد و مطلوب انتقال انسولین منجر شود که مستعد استفادۀ بالینی است. مطالعه‌های آینده بر روی ایمنی‌زیستی طولانی‌مدت و توزیع‌زیستی G-MSN@Insulin@ZnO-PBA-2 تمرکز می‌کنند.

Abstract

Diabetes is a metabolic disease that is affecting an ever-increasing number of people worldwide, resulting in increased burdens on healthcare systems and societies. Constant monitoring of blood glucose levels is required to prevent serious or even deadly complications. One major challenge of diabetes management is the simple and timely administration of insulin to facilitate consistent blood glucose regulation and reduce the incidence of hypoglycemia. With this research, we construct an insulin delivery system, the delivery system is comprised of phenylboronic acid based fluorescent probes, which is used as glucose responsive linkers, mesoporous silica nanoparticles providing an insulin reservoir, and zinc oxide nanoparticles used as gate keepers. The system with glucose sensitive responsive linker exhibits controlled release of insulin under high glucose concentrations, providing prolonged blood glucose regulation and no risks of hypoglycemia. Furthermore, the system is combined with a hyaluronic-acid based microneedle patch, which exhibit efficient skin penetration for transdermal delivery. With our system, the nanoparticles provide outstanding in vivo glucose regulation when administrated by subcutaneous injection or via transdermal microneedle patch. We anticipate that our biocompatible smart glucose responsive microneedle patch (SGRM patch) will facilitate the development of clinically useful systems.

1. Introduction

Diabetes mellitus is a chronic metabolic disorder characterized by high blood glucose levels (BGLs), and is caused by insufficient insulin supply or insulin resistance, and currently affects millions of people worldwide [1,2]. Importantly, the number of diabetic patients worldwide is expected to soar from 425 million in 2019 to 700 million by 2045 [3]. People with diabetes have a higher risk of developing life-threatening complications, including cardiovascular disorders, renal diseases, foot infectious, and can even lead to amputation [4–7]. However, postprandial injection of insulin using a syringe is painful and inconvenient for patients with type 1 diabetes and advanced type 2 diabetes, which leads to poor treatment compliance. In addition, costly insulin pumps need periodic replacement, which may increase the risk of infection [8].

4. Conclusions

We have successfully constructed an insulin delivery system GMSN@Insulin@ZnO-PBA-2 for type 1 diabetic treatments. Wulfftype phenylboronic acid was firstly used as the glucose responsive linker in an insulin delivery system, achieving both prolonged BGLs regulation and avoided of hypoglycemia in vivo compared with other PBAs based insulin delivery systems [30,31,33–37]. The unique Wulff-type phenylboronic acid PBA-2 on ZnO-PBA-2 could forms stable boronic ester with diols on G-MSN under physiological condition, while the boronic ester was completely broken under high BGLs, thus the capping agent was detached from G-MSN and insulin was released from the pores. Furthermore, GMSN@Insulin@ZnO-PBA-2 was incorporated into hyaluronic-acid based dissolving microneedle patch to reduce the pain of injection and achieve convenient administration, which could result in the development of desirable smart insulin delivery system with the potential for clinical application. Further studies would focus on the long-term biosafety and biodistribution of GMSN@Insulin@ZnO-PBA-2.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

سیستم انتقال انسولین فراپوستی به صورت درخواستی برای درمان دیابت نوع 1 بدون خطر هیپوگلیسمی

On-demand transdermal insulin delivery system for type 1 diabetes therapy with no hypoglycemia risks

تاثیر مثبت آموزش قبل از ماه مبارک رمضان بر کنترل قند خون و کاهش خطر هیپوگلیسمی در سالمندان دیابتی نوع 2 در دوران همه گیری کووید 19

Positive impact of pre-Ramadan education on glycemic control and reducing risk of hypoglycemia in type 2 diabetic elderly patients during COVID 19 pandemic

چکیده

1. مقدمه

2. روش ها

3. نتایج

4. مباحثه

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: در ماه رمضان، بیماران مسن بیشتر در معرض خطر عوارض بیماری قرار دارند. لازم است تا به بیماران نحوه روزه داری ایمن را اموزش داد.

هدف: هدف این تحقیق بررسی تأثیر آموزش قبل از ماه رمضان بر کاهش خطر هیپوگلیسمی و دستیابی به کنترل قند خون در سالمندان است.

روش: این مطالعه آینده نگر در کلینیک های سرپایی بخش داخلی بیمارستان دانشگاه اسیوط انجام شد. این تحقیق شامل 316 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 بود که می خواستند روزه بگیرند. آنها به 2 گروه تقسیم شدند: بیماران زیر 65 سال و بیماران 65 سال و بالاتر. این بیماران قبل از ماه رمضان در جلسات آموزشی شرکت کردند. داده ها برای گروه بندی خطر روزه داری با استفاده از پرسشنامه نیمه ساختاریافته جمع آوری شد. این مطالعه در 3 مرحله انجام شد. پیامد اولیه ارزیابی هیپوگلیسمی و پارامترهای بیوشیمیایی پس از آموزش بود.

نتایج: قند خون ناشتا در طول ماه رمضان و بعد از آن در سالمندان بطور معنی‌داری کاهش یافت (0001/0p=). بیماران مسن با قند خون ناشتا کمتر از 8 mmol/L از 29.3 درصد به 46.6 درصد بعد از ماه رمضان افزایش یافتند. HbA1c پس از ماه رمضان به طور معنی داری کاهش یافت (001/0p=). افت قند خون در هر دو گروه علت اصلی شکستن روزه بود (9% در مقابل 7.7% در بیماران کمتر از 65 و 65 سال و بالاتر). دور کمر در بیماران 65 سال و بالاتر بطور معنی داری کاهش یافت (05/0p=). کلسترول کل و لیپوپروتئین کم چگالی (LDL) بدون معنی‌داری آماری در بیماران بالای 65 سال افزایش یافت (470/0، 512/0 p=). در هر دو گروه، کلسترول HDL در طول و بعد از ماه رمضان بهبود یافت (0001/0 p=).

نتیجه‌گیری: آموزش پیش از ماه رمضان به بیماران دیابتی مسن تأثیر مثبتی بر کاهش خطر ابتلا به هیپوگلیسمی علامت دار داشت.

روش ها
این مطالعه در درمانگاه های سرپایی بخش داخلی بیمارستان دانشگاه اسیوط انجام شد. نمونه ها شامل بیمارانی بودند که در درمانگاهها روزانه معاینه می شدند و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس سه ماه قبل از ماه رمضان 2021 انتخاب شدند. آنها از تحقیق مطلع شده و رضایت خود را اعلام کردند.

بیماران مسلمان مبتلا به دیابت نوع 2 که میخواستند در ماه رمضان روزه بگیرد در این مطالعه شرکت کردند. آنها بر اساس سن گروه بندی شدند. گروه اول شامل بیماران زیر 65 سال و گروه دوم شامل بیماران 65 سال به بالا بود.

بیمارانی که نمی خواستند روزه بگیرند، بیماران مبتلا به بیماری های چند ابتلایی جدی مانند سندرم حاد کرونری یا بیماری حاد کبدی/کلیوی، بیمارانی که اخیراً به دلیل کتواسیدوز دیابتی یا هیپرگلیسمی شدید یا هیپوگلیسمی یک ماه قبل از شروع ماه رمضان بستری شده اند از این مطالعه حذف شدند.

طرح: مطالعه مداخله ای قبل و بعد انجام شد. ارزیابی خطر بر اساس گروههای خطر IDF-DAR 2021[2] قبل ازماه رمضان برآورد شد. گروه بندی خطر IDF-DAR 2021 در شکل 1 امده است. به بیماران پرخطر توصیه شد که روزه نگیرند. قبل از ماه رمضان (6 هفته)، بیماران در جلسات انفرادی برنامه اموزشی شرکت کردند؛ دراین جلسات به بیماران توصیه شد تا رژیم غذایی خود را حفظ کنند، فعالیت‌های بدنی روزانه را ادامه دهند و قند خون ناشتا را بطور مکرر در روز اندازه گیری کنند و دارو را براساس تجویز پزشک مصرف کنند.

تغییر مسیر سیگنال دهی انسولین ناشی از هیپرانسولینمی در عضله موش های تغذیه شده با چربی و کربوهیدرات بالا: تاثیر ورزش

Hyperinsulinemia Induced Altered Insulin Signaling Pathway in Muscle of High Fat- and Carbohydrate-Fed Rats: Effect of Exercise

1. مقدمه

2. موضوعات و روشها

2.1. جانوران

2.2. سنجش استیل کولین استراز در عضلات: آماده سازی بافت

2.3. تجزیه و تحلیل سینتیکی لاکتات دهیدروژناز

2.4. تعیین غلظت لاکتات

2.5. تخمین IP3، اسید دی آسیل گلیسرول، AMP حلقوی و GMP حلقوی در موش صحرایی

2.6. وسترن بلاتینگ

2.7. تجزیه و تحلیل آماری

3. نتایج

3.1 ستانداردسازی مدل موش هیپرانسولینمی

3.2. فعالیت استیل کولین استراز در عضلات

3.3. تجزیه و تحلیل LDH و لاکتات

3.4. سیگنالدهی انسولین در ماهیچه های اسکلتی

3.4.1. بیان گیرنده انسولین

3.4.2. بیان تیروزین p y612

3.4.3. بیان سرین 636/639p

3.5. تخمین اینوزیتول 1،4،5 تری فسفات (IP3) دی اسیل گلیسرول اسید، AMP حلقوی و GMP حلقوی در موش صحرایی

4. بحث

5. نتیجه گیری

منابع

مقاومت به انسولین حالتی از اختلال در پاسخگویی به عملکرد انسولین است. این وضعیت نه تنها منجر به جذب ناقص گلوکز می شود، بلکه خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی (CVD)، سکته مغزی و چاقی را نیز افزایش می دهد. مطالعه حاضر، مکانیسم‌های مولکولی رژیم غذایی با کربوهیدرات و چربی بالا را در القای هیپرانسولینمی پیش دیابتی و تأثیر ورزش بر رویدادهای سیگنال دهی InsR، AChE عضلانی و فعالیت لاکتات دهیدروژناز بررسی می‌کند. موش های نر بالغ Wistar به گروه رژیم غذایی کنترل (C)، گروه رژیم غذایی پر کربوهیدرات (HCD)، گروه رژیم غذایی پرچرب (HFD) و گروه HCD و HFD با ورزش (به ترتیب HCD Ex و HFD Ex) تقسیم شدند. فعالیت استیل کولین استراز، فعالیت لاکتات دهیدروژناز، سطح کلی لاکتات، فسفریلاسیون IRS1 و الگوهای بیان Glut4در بافت عضلانی در میان این گروه ها مورد بررسی قرار گرفت. تغذیه با کربوهیدرات و چربی بالا منجر به وضعیت هیپرانسولینمی با کاهش فعالیت استیل کولین استراز (AChE) و اختلال در فسفوریلاسیون IRS1 همراه با افزایش غلظت لاکتات در عضله شد. ورزش، فسفوریلاسیون محل اتصال فسفوئینوزیتید 3 کیناز (PI3K) را به طور قابل توجهی افزایش داد و فسفوریلاسیون منفی IRS1 را کاهش داد و در نتیجه موجب افزایش بیان حامل گلوکز (GLUT) و کاهش تجمع لاکتات شد. همچنین، سطوح پیام رسانهای ثانوی مانند IP3و cAMP با ورزش افزایش پیدا کرد. افزایش سطح پیام رسان ثانوی سبب آزاد شدن کلسیم می شود، در نتیجه مسیر پایین دست را فعال کرده و موجب  انتقال GLUT4 به غشای پلاسما می شود. نتایج نشان داد که اختلالات متابولیک و مسیر سیگنال دهی مشاهده شده در طول هیپرانسولینمی ناشی از رژیم غذایی، با ورزش مداوم بهبود می یابد. بنابراین، ورزش را می توان به عنوان یک روش مدیریت عالی نسبت به درمان دارویی دیابت و عوارض آن در نظر گرفت. 

1. مقدمه

دیابت نوع 2 یک بیماری متابولیک پیچیده است که دارای یک جزء محیطی و ژنتیکی است که بیش از 5 % از جمعیت جوامع غربی را تحت تأثیر قرار می دهد. داده های اخیر حاصل از مطالعه چند ملیتی سازمان بهداشت جهانی در مورد بیماری های عروقی در دیابت، حاکی از آن است که علت اصلی مرگ و میر (52 % از موارد مرگ و میر) در بیماران دیابت نوع 2 ناشی از CVD است (1،2). چندین مطالعه، 3 مرحله را برای ایجاد دیابت نوع 2 نشان داده اند: مرحله هیپرانسولینمی، مرحله پیش دیابت و مرحله دیابت (3). در حالی که بیشتر مطالعات بر مرحله دیابت تمرکز کرده اند، شیوع هیپرانسولینمی و ناهنجاری های متعدد مرتبط  با آن کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. تقریباً یک سوم گلوکز مصرف شده توسط کبد، و بقیه آن توسط بافت های محیطی عمدتا عضله اسکلتی از طریق مکانیسم وابسته به انسولین استفاده می شود.

5. نتیجه گیری

داده های مولکولی ما نشان داد که هیپرانسولینمی پیش دیابتی ناشی از رژیم غذایی، منجر به اختلال در سیگنال دهی انسولین و نقایص درون سلولی پس گیرنده ای مانند اختلال در انتقال و متابولیسم گلوکز می شود. موثرترین روش برای بهبود مقاومت به انسولین و کاهش خطرات قلبی عروقی، ایجاد تغییرات مناسب در سبک زندگی است. از این رو، مطالعه ما بر اهمیت ورزش منظم به عنوان مدیریت درمانی مقاومت به انسولین، با کند کردن یا معکوس کردن پیشرفت دیابت و کاهش عوارض و مرگ و میر ناشی از عوارض مرتبط با دیابت می افزاید.

Insulin resistance is a state of impaired responsiveness to insulin action. This condition not only results in deficient glucose uptake but increases the risk for cardiovascular diseases (CVD), stroke, and obesity. The present work investigates the molecular mechanisms of high carbohydrate and fat diet in inducing prediabetic hyperinsulinemia and effect of exercise on InsR signaling events, muscular AChE, and lactate dehydrogenase activity. Adult male Wistar rats were divided into the control (C) diet group, high-carbohydrate diet (HCD) group, high-fat diet (HFD) group, and HCD and HFD groups with exercise (HCD Ex and HFD Ex, respectively). Acetyl choline esterase activity, lactate dehydrogenase activity, total lactate levels, IRS1 phosphorylations, and Glut4 expression patterns were studied in the muscle tissue among these groups. High carbohydrate and fat feeding led to hyperinsulinemic status with reduced acetylcholine esterase (AChE) activity and impaired phosphorylation of IRS1 along with increased lactate concentrations in the muscle. Exercise significantly upregulated phosphoinositide 3 kinase (PI3K) docking site phosphorylation and downregulated the negative IRS1 phosphorylations thereby increasing the glucose transporter (GLUT) expressions and reducing the lactate accumulation. Also, the levels of second messengers like IP3 and cAMP were increased with exercise. Increased second messenger levels induce calcium release thereby activating the downstream pathway promoting the translocation of GLUT4 to the plasma membrane. Our results showed that the metabolic and signaling pathway dysregulations seen during diet-induced hyperinsulinemia, a metabolic condition seen during the early stages in the development of prediabetes, were improved with vigorous physical exercise. Thus, exercise can be considered as an excellent management approach over drug therapy for diabetes and its complications.

1. Introduction

Type 2 diabetes mellitus is a complex metabolic disease with an environmental and genetic component affecting over 5% of the population in Western societies. Recent data from the World Health Organization Multinational Study of Vascular Disease in Diabetes indicate that the main cause of mortality (52% of deaths) in type 2 diabetes patients is due to CVD [1, 2]. Several studies suggest 3 phases for type 2 diabetes mellitus development: hyperinsulinemia stage, prediabetes stage, and diabetes stage [3]. While most of the studies focus on the diabetes stage, the prevalence of hyperinsulinemia and associated multiple abnormalities is less studied. Approximately one-third of ingested glucose is used by the liver and the rest by peripheral tissues, primarily the skeletal muscle via an insulin-dependent mechanism.

5. Conclusion

Our molecular data showed that diet-induced prediabetic hyperinsulinemia resulted in impaired insulin signaling and multiple postreceptor intracellulardefects including impaired glucose transport and metabolism. The most effective approach to improve insulin resistance and to reduce cardiovascular risk is appropriate changes in lifestyle. Hence, our study reinforces the importance of regular exercise, as the therapeutic management of insulin resistance by slowing or reversing the progression to diabetes and reducing the morbidity and mortality due to complications associated with diabetes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تغییر مسیر سیگنال دهی انسولین ناشی از هیپرانسولینمی در عضله موش های تغذیه شده با چربی و کربوهیدرات بالا: تاثیر ورزش

Hyperinsulinemia Induced Altered Insulin Signaling Pathway in Muscle of High Fat- and Carbohydrate-Fed Rats: Effect of Exercise

آنالیز دارویی زنان مبتلا به فیبروم رحم بر اساس فناوری داده کاوی

Analysis of medication data of women with uterine fibroids based on data mining technology

چکیده

مقدمه

محتوای تحقیقاتی

منابع مقالات

ایجاد دیتابیس

نرم افزارهای آماری و روش های داده کاوی

نتایج تحقیقات

آمار دارویی

تحلیل تاثیر داروها

تحلیل واکنش های دارویی مضر

جمع بندی

منابع

چکیده
     هدف این مقاله، تحلیل کردن مشخصه های تشخیص و درمان زنان با فیبروم رحمی بر اساس تکنولوژی های داده کاوی و قوانین استفاده از داروها می باشد. مقالات بالینی مرتبط با درمان فیبروم های رحمی ارائه شده در زیرساخت های علمی ملی چین (CNKI) از سال 2004 تا 2018 در این مقاله ارزیابی شده است و مقالاتی که با معیارهای مورد نیاز بر اساس معیار بررسی و معیار عدم بررسی مقالات تطابق داشتند، مورد جستجو قرار گرفتند. محتوای نسخه ها نیز در دیتابیس ها ثبت شده و نتایج تکرار داروها، داروهای رایج و قوانین اصلی استفاده از داروها در این مقاله در نظر گرفته شده است و با استفاده از تحلیل قوانین در نرم افزار تحلیل شده است تا بتوان در نهایت به تجزیه و تحلیل قوانین دارویی در پزشکی مدرن برای درمان فیبروم های رحمی دست پیدا کرد. از طریق تحقیق و تحلیل، مشخص شد که داروهای بالینی که به صورت رایج مورد استفاده قرار می گیرند شامل لوپرولینین (GnRH-a) ، دانا زول (آندروژن) ، ژسترونون (پروژستین) ، مییفپریستون (آنتاگونیست گیرنده پروژسترون) و برخی موارد از درمان ترکیبی می باشد. بر اساس تحلیل تکرار داروها، تاثیرات درمانی و عوارض جانبی دارو ها، مشخص شد که استفاده بالینی از مییفپریستون در درمان های فیبروم های رحمی معمولا رایج می باشد که این دارو باعث شکل گیری تاثیر محسوس همراه با عوارض جانبی خفیف می شود به همین دلیل بهتر است که این دارو در شرایط بالینی بیشتر مورد استفاده قرار گیرد. ازین رو، نتایج این مطالعه میتواند مبانی جدیدی ار برای تحقیقات بالینی و مبنایی برای پزشکی سنتی چینی در درمان فیبروم های رحمی ایجاد کند اما هنوز هم نیازمند اعتبار سنجی توسط تفسیر متخصص ها، تحقیقات آزمایشی و روش های دیگر می باشد.

محتوای تحقیقاتی
منابع مقالات
     ما در این تحقیق صفحه اصلی CNKI را باز کرده و سپس با استفاده از قسمت جستجوی پیشرفته، کار خودمان را انجام دادیم. عبارت جستجوی «متن کامل» در این تحقیق انتخاب شد و کلمات تحقیقاتی نیز شامل «فیبروم های رحمی» و «پزشکی» بودند. ما از روش تطابق فازی استفاده کردیم و از روش توالی زمانی بهره بردیم. عبارت جستجو نیز در بازه های زمانی 1 ژانویه 2004 تا 31 دسامبر 2018 انتخاب شد و بقیه تنظیمات نیز به صورت پیش فرض اعمال شدند. از سال 2004 تا 2018 ،تعداد 1152 مقاله پزشکی مرتبط با درمان فبیروم های رحمی در پزشکی غربی در CNKI شناسایی شد. بر اساس معیار بررسی و معیارهای عدم بررسی این مقالات، تعداد 328 مقاله که مطابق با الزام های تحقیقاتی مورد نیاز ما بودند انتخاب شدند.

     معیار بررسی مقالات: گزارش های بالینی و یا آزمایش های بالینی در رابطه با درمان فیبروم های رحمی با پزشکی جامع چینی و غربی و یا پزشکی سنتی چینی؛ آزمایش های متخصص ها ( با نسخه کامل)؛ و مقالات در رابطه با داروهای تجویز شده در دوز های خاص. معیار عدم بررسی مقالات: مقاله های مرتبط با پیش گیری بازگشت فیبروم های رحمی بعد از جراحی؛ مقالاتی که در آن ها داروهای تجویز شده منتشر نشده اند و یا مقالاتی که داروهای تجویز شده در آن ها دقیق نیستند؛ مرور مقالات و آزمایش های حیوانی؛ مقالات مرتبط با تنقیه و اسعمال خارجی درمان های TCM؛ مقالاتی که نسخه های دارویی آن ها تکراری هستند؛ و گزارش های مقالات در رابطه با درمان فیبروم های رحمی بدون استفاده از پزشکی سنتی چینی.

ایجاد دیتابیس
     بر اساس شرایط پویش بالا، نسخه هایی که مطابق با الزام این مقاله بودند شناسایی شدند. سپس ما از اکسل استفاده کردیم تا بتوانیم دیتابیس نسخه های مورد استفاده برای فیبروم های رحمی را ایجاد کیم. تعداد کلی دو گروه از دیتابیس ها در این مقاله ایجاد شد. دیتابیس اول یک دیتابیس عمومی بود که شامل پنج آیتم از تعداد نسخه ها، نام نسخه ها، منبع نسخه ها و نشانه های بیماری و پزشکی سنتی چینی بود. دیتابیس دوم نیز یک دیتابیس در رابطه با نسخه های دارویی بود که از پزشکی سنتی چینی ایجاد شده بود و بر اساس این موضوع ثبت شده بود که آیا روش پزشکی خاصی در نسخه ها دیده می شود یا خیر که حضور این موضوع بر اساس پارامتر T مشخص می شد و غیاب این روش نیز به صورت F مشخص می شد. این کتابخانه از اطلاعات قابلیت تحلیل در SPSS20.0 و SPSS Modeler14.1 برای توصیف های آماری را داشت و می شد برای مدل سازی از آن ها استفاده کرد.

روند تحقیقات تغذیه در اختلالات غدد درون ریز، شکاف ها و برنامه های آینده: مجموعه ای از تجربیات یک موسسه تحقیقات غدد درون ریز

Trend of nutrition research in endocrine disorders, gaps, and future plans: a collection of experiences of an endocrinology research institute

چکیده
مقدمه
روش ها
نتایج
جستجو منبعی
مشخصات اصلی مطالعات مشمول
یافته های بررسی های سیستماتیک و متا آنالیز
یافته های تحقیقات ملی تغذیه
فعالیت های دیگر
فعالیت ها در زمینه ویروس همه گیر کووید 19 (پاندمی)
بحث
نتیجه گیری
مراجع

چکیده

پیش زمینه: تغذیه نقش موثری در پیشگیری و درمان بیماری های غدد دارد. هدف از این مطالعه ایجاد فرصتی برای بیان تجربیات 25 ساله مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم (EMRI) و کاستی ها و برنامه های آینده در زمینه تغذیه و اختلالات غدد درون ریز بود.

روش ها: از زمان آغاز یکم دسامبر 2019 پایگاه های الکترونیکی شامل PubMed /Medline ، Web of Science و Scopus برای جمع آوری مقالات مربوط به مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم در زمینه تغذیه تحت جستجو قرار گرفتند. مقالات جستجو شده هم به زبان فارسی و هم به زبان انگلیسی بودند. ورژن 1.16.13 برنامه landscape (VOS viewer) برای تهیه آمار های کتاب سنجی مورد استفاده قرار گرفت.

نتایج: از 4082 مطالعه مشخص شده در جستجوی اولیه، 319 مقاله مرتبط وارد مطالعه شده بود. از بین این 319 مقاله، 76 مقاله به روش مرور سیستماتیک و متا آنالیز ، 58 مقاله به روش آزمایشات بالینی، 171 مورد به روش مقطعی، 11 مورد به روش مورد شاهدی و 3 مورد به روش مطالعه بر روی حیوانات بودند. بر این اساس بیشتر مطالعات تغذیه ای در سطح 3 شواهد (مقالات مقطعی: 53.60 درصد) و به دنبال آن ها مقالات مروری سیستماتیک (23.82 درصد) با سطح شواهد 1 بودند. همچنین در طی سال ها روند افزایشی در مطالعات تغذیه ای مشاهده می شد که در سال 2019 به اوج خود رسید.

نتیجه گیری: روند افزایشی در انتشار مقالات حوزه علوم تغذیه در مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم مشاهده می شود. با این حال تحقیقات و مقالات مربوط به حوزه تغذیه می توانند از طریق گسترش همکاری با رشته های دیگر مربوط به غدد، رشد بیشتری داشته باشند. با توجه به ارزیابی ها تغذیه ای در پروژه های ملی و تمرکز بر شناسایی روش های تغذیه ای پیشگیرانه، در نظر گرفتن شرایط جامعه ما می تواند مفید باشد تا یافته های تغذیه ای عملی تر شود.

مقدمه

طبق گزارشات سازمان جهانی بهداشت (WHO) بیماری های غیر واگیردار (NCDs) عامل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان هستند[1]. در 20 سال گذشته مرگ ناشی از بیماری های غیر واگیردار اعم از بیماری های قلبی عروقی، دیابت و چاقی در ایران 20 درصد افزایش یافته است [2]. بنابراین سیاست گذاران برای کاهش بار اقتصادی، اجتماعی و روانی این گونه بیماری ها باید توجه ویژه ای به شناسایی روش های های پیشگیرانه داشته باشند [2و3]. اقدامات روش های پیشگیرانه بر روی چهار مورد اصلی شامل فعالیت جسمانی، استفاده از تنباکو، مصرف الکل و رژیم غذایی متمرکز است [4]. بعلاوه الگوهای رژیم غذایی سالم و تغییر عادات غذایی ناسالم به عادات غذایی پیشنهاد شده می تواند در پیشگیری و درمان شمار زیادی از بیماری ها مانند بیماری غدد درون ریز مفید باشد [5].

نتیجه گیری

روند افزایشی در انتشارات مربوط به تحقیقات تغذیه تحقیق مشاهده شده است. با این حال، فعالیت های تغذیه ای و انتشارات از طریق گسترش همکاری ها با سایر زمینه های مربوط به غدد درون ریز می توانند رشد بیشتری داشته باشند. با توجه به ارزیابی های تغذیه ای در پروژه های داخلی و تمرکز بر شناسایی استراتژی های ویژه تغذیه ای پیشگیرانه، در جامعه ما می تواند چگونگی جلوگیری از NCD را تبیین کرده و باعث کاهش بار اینگونه بیماری ها آن شود.

Abstract

Background Nutrition plays a pivotal role in the prevention and treatment of endocrine disorders. The aim of this study was to provide a window in order to display the 25-year activities of Endocrinology & Metabolism Research Institute (EMRI), and the gaps and future plans in the field of nutrition and endocrine disorders.

Methods To collect papers affiliated to the EMRI in field of nutrition from the inception to December 1st 2019, the electronic databases including PubMed/Medline, Web of Science, and Scopus were searched. Publications in English and Persian languages were included. Scientific Landscapes (VOS viewer) software version 1.6.13 was used to provide bibliometric maps.

Results Of 4082 studies identified in the initial search, 319 relevant papers were included. They contributed systematic review and meta-analysis/review (n = 76), clinical trials (n = 58), cross-sectional (n = 171), case-control studies (n = 11), and animal studies (n = 3). Accordingly, most nutrition studies were dedicated to the level of evidence III (cross-sectional studies: 53.60%) followed by systematic review studies (23.82%) with the level of evidence I. There was also an increasing trend in the nutrition studies through years, with a peak in 2019.

Conclusion An increasing trend in the publications related to nutrition science is observed at EMRI. However, nutrition research and publications can grow further through expanding collaborations with other fields related to endocrine. Given nutritional assessments in national projects and focusing on the identification of preventive nutritional strategies, considering the situations of our society can be helpful to make nutritional findings more practical.

Introduction

Based on the report published by the World Health Organization (WHO), non-communicable diseases (NCDs) represent the leading cause of mortality across the world [1]. In the past 20 years, NCD deaths including cardiovascular diseases, diabetes, and obesity have increased by 14.5% in Iran [2]. Therefore, policy makers need to pay specific attention to identifying preventive strategies in order to reduce economic, social, and psychological burden of such diseases [2, 3]. Prevention efforts focus on the four main factors including physical activity, tobacco use, alcohol consumption, and diet [4]. Adherence to healthy dietary patterns and changing from unhealthy eating habits to recommended ones can be helpful in preventing and treating a wide range of diseases including endocrine disorders [5].

Conclusion

An increasing trend in the publications related to nutrition research is observed. However, nutrition activities and publications can grow further through expanding collaborations with other fields related to endocrine. Considering nutritional assessments in national projects and focusing on the identification of preventive nutritional strategies specific to our society can shed light on how to prevent NCDs and decrease the burden of such diseases.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روند تحقیقات تغذیه در اختلالات غدد درون ریز، شکاف ها و برنامه های آینده: مجموعه ای از تجربیات یک موسسه تحقیقات غدد درون ریز

Trend of nutrition research in endocrine disorders, gaps, and future plans: a collection of experiences of an endocrinology research institute

توقف مسیر اتصال پایانی غیر همولوگی (NHEJ)، توسط مهارکننده زیرواحد کاتالیزوری کیناز پروتئین وابسته به DNA (DNA-PKcs)، با نام NU7026 مانع از تخریب HBV cccDNA توسط کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9) می شود

Suppressing the NHEJ pathway by DNA-PKcs inhibitor NU7026 prevents degradation of HBV cccDNA cleaved by CRISPR/Cas9

نتایج

سمی بودن مولکول های کوچک و تاثیرات بر پایداری و چرخه سلولی

طراحی کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9).

فعالیت ضد HBV، کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9) در یک محیط NHEJ/HR.

مهار NHEJ توسط NU7026 منجر به ویرایش بیش از حد میانی-کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9) از HBV ccDNA می شود.

بحث

مواد و روش ها

کشت سلولی و ترانسفکشن

مولکول های کوچک

تحلیل قابلیت زیستی سلول

ساختارهای CRISPR/Cas9.

جداسازی اسیدهای نوکلئیک

تحلیل PCR.

ایمونوفلورسانس (پرتوافشانی ایمن).

تشخیص آپوپتوسیس

توالی نسل-بعدی

تحلیل آماری

منابع

هپاتیت مزمن B، یک بیماری شدید کبدی است که توسط انتقال ویروس هپاتیت B (HBV) ایجاد می شود. DNA حلقوی بسته کووالانسی (cccDNA)، یک شکل استاندارد دوگانه فوق مارپیچ از ژنوم HBV، تعیین کننده اصلی پایداری ویروسی است. در حال حاضر، نوکلئاز های کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9) نشان داده شده اند تا DNA دو رشته ای را معرفی کنند که به HBV cccDNA شکسته می شود. آسیب تحمیلی، عمدتا در ترمیم نادرست cccDNA ، از  اتصال پایانی غیرهمولوگی (NHEJ)  ناشی می شود. NHEJ (اتصال پایانی غیرهمولوگی) پیشنهاد می شود تا فعالیت ضد HBV از کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9)را بهبود دهد و جهش cccDNA را افزایش دهد. در این تحقیق، ما فعالیت ضد HBV از کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9)و نتایج ترمیم cccDNA را در یک محیط NHEJ/HR اصلاح یافته، مورد ارزیابی قرار دادیم. NU7026، یک مهارکننده قوی NHEJ است که مانع از تخریب میانی کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9)از cccDNA شده است و منجر به حذف های تکرار شونده هدفمند شده است. ما نتیجه می گیریم که کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9)یک ابزار بسیار موثر برای تخریب cccDNA است و ابتدا نشان می دهد که مهار NHEJ باعث کاهش تخریب cccDNA می شود. 

ویروس هپاتیت B (HBV)، به طور مداوم، 250 میلیون نفر را در سراسر جهان آلوده می کند، و بیش از یک میلیون نفر از عواقب هپاتیت مزمن B (CHB) می میرند، که عمدتا سیروز و کارسینوم هپاتوسلولار (HCC) است (3-1) . HBV متعلق به خانواده هپادناویریده  است. ژنوم ویروسی ذره پوششی HBV شامل یک DNA دوگانه استاندارد جزئی سلولی است که از یک میانه RNA با استفاده از یک ترانس کریپتاز معکوس ، ترکیب می شود. پس از ورود، ویروس های HBV بدون پوشش هستند، و DNA حلقوی ساکن به نوکلئازی منتقل می شود که ان نوکلئاز از DNA حلقوی بسته کووالانسی (cccDNA) ترمیم می شود. cccDNA، مولفه کلیدی از چرخه عمر HBV است که بعنوان یک الگو برای رونویسی تمام RNAهای پیام رسان (mRNA) ویروسی شامل RNA پیش-ژنومی (pgRNA) بکار گرفته می شود (6-4).

توالی نسل-بعدی. نواحی هدف دار توسط کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9)و نواحی بدون هدف پتانسیل با استفاده از جفت پرایمرهای خاص و پلی مراز Q5 تقویت می شوند. امپلیکون ها با ژل تخلیص می شوند و با استفاده از کیت استخراج ژل کیاژن، استخراج می شوند، با یک فلورومتر کوبیت 2.0 (فناوری های عمر) اندازه گیری می شوند، و در نسبت های اکیومولار   یکی می شوند. سپس، آداپتورها برای توالی ایلومینا  پیوست می شوند. مجموعه اطلاعات (library) با 250 جفت بازخوانی نهایی با استفاده از ابزار MiSeq (ایلومینا) دنبال می شوند. نرم افزار FASTQC و نرم افزار جنیوس (Geneious ) برای ارزیابی کیفیت، همترازی منبع، دور انداختن بازخوانی های کیفیت پایین/ نوکلئوتیدها  ، و محاسبه جایگزین ها و ایندل ها، استفاده می شوند. کیفیت توالی از قبل- باز  و نمره های کیفیت پیش-توالی  در تمام گروه ها بیشتر از 30 بودند. 

Chronic hepatitis B is a severe liver disease caused by hepatitis B virus (HBV) infection. Covalently closed circular DNA (cccDNA), a super-spiralized, double-stranded form of the HBV genome, is the major determinant of viral persistence. CRISPR/Cas9 nucleases have been recently shown to introduce doublestranded DNA breaks into HBV cccDNA. The inficted damage results predominantly in erroneous repair of cccDNA by non-homologous end-joining (NHEJ). NHEJ has been suggested to enhance anti-HBV activity of CRISPR/Cas9 and increase cccDNA mutation. In this study, we assessed anti-HBV activity of CRISPR/Cas9 and cccDNA repair outcomes in an altered NHEJ/HR environment. NU7026, a strong inhibitor of NHEJ, prevented CRISPR/Cas9-mediated degradation of cccDNA and resulted in frequent on-target deletions. We conclude that CRISPR/Cas9 is a highly efective tool to degrade cccDNA and frst demonstrate that inhibiting NHEJ impairs cccDNA degradation.

Hepatitis B virus (HBV) chronically infects 250 million people worldwide, and more than a million people die from consequences of chronic hepatitis B (CHB), mainly cirrhosis and hepatocellular carcinoma (HCC)1–3 . HBV belongs to the family Hepadnaviridae. Te viral genome of the enveloped HBV particle comprises a circular, partially double-stranded DNA that is synthesized from an RNA intermediate using a reverse transcriptase. Upon entry, HBV virions are uncoated, and relaxed circular DNA is transported into the nucleus where it is repaired to form covalently closed circular DNA (cccDNA). cccDNA is the key component of that HBV life cycle that serves as a template for transcription of all viral mRNAs including pre-genomic RNA (pgRNA)4–6

Next-generation sequencing. Regions targeted by CRISPR/Cas9 and potential off- arget regions were amplifi d using pairs of specific primers and Q5 polymerase. Amplicons were gel-purifi d and extracted using Qiagen gel extraction kit, quantifi d with a Qubit 2.0 Fluorometer (Life Technologies), and pooled in equimolar ratios. Adapters for Illumina sequencing were then attached. Libraries were sequenced with 250 paired-end reads using the MiSeq instrument (Illumina). FASTQC sofware and Geneious sofware were used for quality assessment, reference alignment, discarding low-quality reads/nucleotides, and calculating substitutions and indels. Per-base sequence quality and per-sequence quality scores in all groups were >30.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

توقف مسیر اتصال پایانی غیر همولوگی (NHEJ)، توسط مهارکننده زیرواحد کاتالیزوری کیناز پروتئین وابسته به DNA (DNA-PKcs)، با نام NU7026 مانع از تخریب HBV cccDNA توسط کریسپر/کَس 9 (CRISPR/Cas9) می شود

Suppressing the NHEJ pathway by DNA-PKcs inhibitor NU7026 prevents degradation of HBV cccDNA cleaved by CRISPR/Cas9

قرار گرفتن در معرض پارابن ها در دوران بارداری و دیابت بارداری

Parabens exposure in early pregnancy and gestational diabetes mellitus

چکیده

1 مقدمه

2 روشها

2-1 جمعیت شرکت کنندگان

2-2 جمع آوری نمونه ادرار و اندازه گیری پارابن

2-3 گردآوری اطلاعات

2-4 تشخیص GDM

2-5 تحلیل آماری

3- نتایج

3-1 ویژگی های عمومی

3-2 مقدار پارابن ادرار

3-3 مقدار پارابن و GDM

3-4 تحلیل تشریحی

4- بحث

5- نتیجه گیری

چکیده

پیش زمینه: قرارگیری گسترده در معرض پارابن ها بخصوص در میان زنان باردار تبدیل به یک نگرانی شده است. فقط در یکی از تحقیقات انجام شده به ارتباط بین پارابن ها و میزان گلوکز در زنان باردار اشاره شده است.به هر حال، تحقیقات انجام شده در مورد قرارگیری در معرض پارابن و دیابت حاملگی (GDM) محدود می باشند.

اهداف: این تحقیق به بررسی این موضوع می پردازد که آیا قرارگیری در معرض پارابن در اوایل بارداری با GDM ارتباط دارد.

روش ها: ما یک تحقیق آِینده نگرانه از 1087 زن باردار حاضر در یک مرکز پزشکی در وهام چین در بازه بین سال های 2014 و 2015 انجام دادیم . غزظت پارابن ها (متیل پارابن Mep – اتیل پارابن Etp – پروپیل پارابن (Prp ) – بوتیل پارابن (Bup ) و بنزل پارابن (Bzp ) ) در نمونه های ادرار جمع آوری شده در هفته های 8 و 16 بارداری اندازه گیری شدند. GDM با توجه به پیشنهادات انجمن بین المللی و تحقیقات دیابت و بارداری (IADPSG ) اندازه گیری شد. ما از رگرسیون پوآسون با واریانس خطا همراه با معادلات ارزیابی تعمیم یافته (GEE ) برای ارزیابی ارتباط بین قرارگیری در معرض پارابن و خطر GDM استفاده کردیم.

نتایج: تعداد 103 زن (9.5%) مبتلا به GM تشخیص داده شدند. ما ارتباط خطر GDM را با Mep – Etp و Prp ادرار ارزیابی کردیم. ( میزان تشخیص 90% < ) اما این ارزیابی برای Bup – Bzp به دلیل تشخیص پایین تر از 50 درصد کمتر ارزیابی شده است. بعد از تنظیم مقادیر احتمالی، Etp ادرار با GDM مرتبط در نظر گرفته می شود.نسبت خطر (< 50.)1.12=(RRS) برای چهارهفته دوم وRRs=1.11 (95% CI: 0.64, 1.93)برای چهار هفته سوم RRs=1.70 (95% CI: 1.02, 2.82)برای بالاترین چهار هفته مطرح می شود. شواهدی برای بیان ارتباط بین Mep یا Prp و GDM وجود ندارد.

نتیجه گیری: تا جایی که می دانیم، این تحقیق اولین گزارش در مورد ارتباط بین میزان پارابن ادرار در اوایل بارداری و GDM است. نتایج تحقیق ما بیان می کند که قرارگیری در معرض Etp می تواند خطر GDM را افزایش دهد.

4- بحث
تا جایی که می دانیم، این تحقیق اولین تحقیقی است که برای ارزیابی ارتباط قرار گیری در معرض پارابن و دیابت حاملگی انجام شده است. قرارگیری چندین مرتبه در معرض پارابن در میان زنان بارداررواج بیشتری دارد. ارتباط مثبت بین قرار گیری در معرض EtP و خطر دیابت حاملگی مشاهده شده است. ارتباط افزایش EtP ادرار با خطر دیابت حاملگی در میان آن دسته از زنانی قوی تر است که قبل از بارداری مسن تر و چاق تر هستند.
حدود95 درصد از زنان شرکت کننده در این تحقیق دارای غلظت قابل توجهی از MeP- EtP ,PrP هستند. غلظت پارابن ادرار کمتر از مقادیر گزارش شده برای زنان کشورهایی چون آمریکا ( اسمیت و همکاران2012) – دانمارک ( دو رنزی – مارتین 2014) – پروتوریکو (میکر و همکاران2013)- یونان (میریداکیس و همکاران 2015) و ژاپن (شیاری و همکاران 2013) (جدول 6). مقدار پارابن در زنان باردار حاضر در این تحقیق کمتر از مقدار گزارش شده در گزارش سازمان بین المللی قرار گیری در معرض مواد شیمیایی محیط (NHANSE) در طول سال 2-13 تا 2014 است ( جدول6). مقدار کمتر پارابن در این تحقیق می تواند به علت اختلاف در دوره نمونه گیری، روش های تحلیل، سبک زندگی ( لین و همکاران2015) و الگوهای استفاده ازPCP باشد (گئو و همکاران 2014).

Abstract

Background Widespread exposure to parabens has been a concern, especially among pregnant women. Only one study reported that parabens are associated with glucose levels among pregnant women. However, studies on parabens exposure and gestational diabetes mellitus (GDM) are lacking.

Objectives This study investigated whether exposure to parabens in early pregnancy is related to GDM. Methods We conducted a prospective study of 1087 pregnant women from a single tertiary medical center between 2014 and 2015 in Wuhan, China. Parabens [methyl paraben (MeP), ethylparaben (EtP), propylparaben (PrP), butylparaben (BuP), and benzylparaben (BzP)] concentrations were measured in spot urine samples collected between 8 and 16 gestational weeks. GDM was diagnosed according to the International Association of Diabetes and Pregnancy Study Groups Consensus Panel (IADPSG) recommendations. We used the Poisson regression with a robust error variance with generalized estimating equations (GEE) estimation analyses to evaluate associations between parabens exposure and GDM risk.

Results A total of 103 (9.5%) women were diagnosed with GDM. We evaluated the associations of GDM risk with urinary MeP, EtP, and PrP (detection rate: >90%), but not with BuP and BzP due to the relatively low detection rate (<50%). After adjustment for potential confounders, urinary EtP was associated with GDM. The risk ratios (RRs) = 1.12 (95% CI: 0.63, 2.01) for the second quartile, RRs = 1.11 (95% CI: 0.64, 1.93) for the third quartile, and RRs = 1.70 (95% CI: 1.02, 2.82) for the highest quartile, compared with the lowest quartile. There was no evidence of associations between urinary MeP or PrP and GDM.

Conclusions To the best of our knowledge, this is the first report of an association between urinary paraben levels in early pregnancy and GDM. Our findings suggest that exposure to EtP may increase the risk of GDM.

4- Discussion

To the best of our knowledge, this is the first study to assess early pregnancy parabens exposure in relation to GDM. Several parabens exposures were highly prevalent among the pregnant women. Positive associations were found between EtP exposure and the risk of GDM. The associations of higher urinary EtP with increased GDM risk were stronger among the women who were older or overweight/obese before pregnancy. Approximately 95% of the women in this study had detectable urinary concentrations of MeP, EtP, and PrP. Urinary paraben concentrations were lower than those reported in pregnant women in the US (Smith et al., 2012), Denmark (de Renzy-Martin et al., 2014), Puerto Rico (Meeker et al., 2013), Greece (Myridakis et al., 2015), and Japan (Shirai et al., 2013) (Table 6). The paraben levels of the pregnant women in this study were also lower than those recorded in the National Report on Human Exposure to Environmental Chemicals (NHANES) during 2013–2014 (NHANES, 2018) (Table 6). The lower urinary paraben levels in the present study may be due to the differences in the sample collection periods, analyses methods, lifestyles (Lin et al., 2015), and PCP use patterns (Guo et al., 2014).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

قرار گرفتن در معرض پارابن ها در دوران بارداری و دیابت بارداری

Parabens exposure in early pregnancy and gestational diabetes mellitus

تأثیر تغذیه و اپی ژنتیک محیطی بر سلامت و بیماری انسان

The Impact of Nutrition and Environmental Epigenetics on Human Health and Disease

چکیده

1. مقدمه

1.1 یک مقدمه کوتاه در مورد اپی¬ژنتیک

1.2 اپی¬ژنتیک محیطی

1.3 سرطان: وضعیت فعلی و چشم انداز آینده

1.4 بررسی اجمالی مقاله

2. اپی¬ژنتیک تغذیه¬ای

2.1 اپی¬ژنتیک تغذیه¬ای در سلامت و بیماری

2.2 اپی¬ژنتیک تغذیه¬ای و سرطان

2.3 اپی¬ژنتیک تغذیه¬ای: آینده

3. اپی¬ژنتیک شیمیایی محیطی

3.1 مواد شیمیایی مختل¬کننده¬ی سیستم درون¬ریز ( EDCs)

3.1.1 قرار گرفتن در معرض EDC موجب نمو، رفتار و بیماری غیرطبیعی می¬شود

3.1.2 EDCs، اپی¬ژنتیک و سرطان

3.2 سایر مواجهات سمی و اثرات اپی¬ژنتیک

4. اپی¬ژنتیک محیطی و سرطان: سرطان پستان به عنوان یک مثال خاص

5. پتانسیل داروهای اپی¬ژنتیکی

6. نتیجه¬گیری

7. پیام¬های اصلی

منابع

چکیده

 اپی ژنتیک محیطی، چگونگی تأثیر عوامل محیطی بر اپی ژنتیک سلولی و در نتیجه سلامت انسان را توصیف می کند. علائم اپی ژنتیکی ساختار فضایی کروماتین را برای تنظیم بیان ژن تغییر می دهد. عوامل محیطی با اثرات اپی ژنتیکی شامل رفتار، تغذیه و مواد شیمیایی و آلاینده های صنعتی هستند. مکانیسم های اپی ژنتیک همچنین در طول نمو در داخل رحم و در سطح سلولی دخالت دارند، بنابراین اثرات زیست محیطی ممکن است از طریق آسیب زدن به اپی-ژنوم موجود زنده در حال رشد برای اصلاح خطر بیماری در آینده، به جنین آسیب برساند. در مقابل، اجزای غذایی زیست فعال ممکن است باعث ایجاد تغییرات اپی ژنتیکی حافظتی در طول زندگی شوند و تغذیه در ابتدای زندگی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. فراتر از ژنتیک، وضعیت کلی سلامت فرد را می توان به عنوان یکپارچگی بسیاری از سیگنال های محیطی که از زمان بارداری آغاز شده و طی تغییرات اپی ژنتیکی عمل می کنند، در نظر گرفت. این مقاله به بررسی چگونگی تأثیر محیطی اپی ژنوم بر سلامت و بیماری، با توجه ویژه به سرطان می پردازد. درک اثرات مولکولی رفتار، مواد مغذی و آلاینده ها ممکن است مربوط به ایجاد استراتژی های پیشگیرانه و برنامه های بهداشت شخصی باشد. علاوه بر این، داروهای اپی ژنتیک می توانند با بازیابی تمایز سلولی، یک استراتژی بالقوه برای درمان بسیاری از بیماری ها از جمله سرطان باشند.

1. مقدمه

1.1 یک مقدمه کوتاه در مورد اپی ژنتیک

اپی ژنتیک به کنترل بیان ژن به وسیله مکانیسم هایی که به طور مستقیم به توالی کدکننده ی DNA مربوط نیستند، اشاره دارد [1]. در نتیجه، تمام سلول های موجود در یک ارگانیسم با وجود ژنوم مشابه، دارای فنوتیپ های بسیار متفاوت هستند. اپی ژنتیک باعث مدولاسیون و تنظیم بیان ژن از طریق “علائم” مختلف اپی ژنومی می شود و این اصطلاح مربوط به ترکیبات شیمیایی اضافه شده به DNA یا پروتئین های هیستون است که توسط آنزیم هایی شناسایی می شود که علامت خاصی را تنظیم کرده یا حذف می کنند. این علائم ساختار فضایی کروماتین را تغییر می دهند: آن را فشرده کرده و باعث جلوگیری از اتصال فاکتورهای رونویسی به DNA شده و یا اینکه آن را باز می-کنند و باعث اتصال فاکتور رونویسی و معمولا افزایش تنظیم فرآیندهای سلولی می شوند.

7. پیام های اصلی

• تغذیه (به ویژه رژیم غذایی و الگوهای تغذیه ای مادر) و آلاینده های شیمیایی، دو عامل مهم محيطی هستند که بر سلامت انسان تاثیر می گذارند.

• این عوامل با مشارکت در پاتوژنز بسیاری از بیماری ها، به ویژه سرطان، تاثیر مستقیمی روی فرد دارند.

• علاوه بر این، این عوامل احتمالا از طریق انتقال اپی ژنتیکی به نسل های بعدی منتقل می شوند و به عنوان یکی از مهمترین مشکلات جهانی بهداشت عمومی، برای فرد و همچنین نسل های آینده و جامعه است.

• شناخت مکانیزم های مولکولی و مسیرهای سیگنال دهی درگیر در اپی ژنتیک محیطی راه را برای بهداشت عمومی و مداخلات هدفمند برای کاهش اثرات اجتماعی آنها باز می کند.

Abstract

Environmental epigenetics describes how environmental factors affect cellular epigenetics and, hence, human health. Epigenetic marks alter the spatial conformation of chromatin to regulate gene expression. Environmental factors with epigenetic effects include behaviors, nutrition, and chemicals and industrial pollutants. Epigenetic mechanisms are also implicated during development in utero and at the cellular level, so environmental exposures may harm the fetus by impairing the epigenome of the developing organism to modify disease risk later in life. By contrast, bioactive food components may trigger protective epigenetic modifications throughout life, with early life nutrition being particularly important. Beyond their genetics, the overall health status of an individual may be regarded as an integration of many environmental signals starting at gestation and acting through epigenetic modifications. This review explores how the environment affects the epigenome in health and disease, with a particular focus on cancer. Understanding the molecular effects of behavior, nutrients, and pollutants might be relevant for developing preventative strategies and personalized heath programs. Furthermore, by restoring cellular differentiation, epigenetic drugs could represent a potential strategy for the treatment of many diseases including cancer.

1. Introduction

1.1. A Brief Introduction to Epigenetics

Epigenetics refers to the control of gene expression via mechanisms not directly related to the DNA coding sequence [1]. As a result, all cells in an organism have very different phenotypes despite having the same genome. Epigenetics modulates and regulates gene expression through various epigenomic “marks”, the term given to chemical compounds added to DNA or histone proteins and recognized by enzymes that either lay down or remove the specific mark. These marks change the spatial conformation of chromatin: either compacting it, thereby preventing the binding of transcription factors to the DNA, or opening it, allowing transcription factor binding and usually upregulating cellular processes.

7. Take-Home Messages

• Nutrition—in particular maternal diet and dietary patterns—and chemical pollutants are two important environmental factors that impact human health.

• These factors have a direct impact on the individual by contributing to the pathogenesis of many diseases, not least cancer.

• Furthermore, these factors probably span generations through epigenetic transmission, making them a major global public health problem not only for the individual but also future generations and society.

• Understanding the molecular mechanisms and signaling pathways involved in environmental epigenetics paves the way for both public health and targeted interventions to reduce their societal impact.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر تغذیه و اپی ژنتیک محیطی بر سلامت و بیماری انسان

The Impact of Nutrition and Environmental Epigenetics on Human Health and Disease

بهبودی موشهای مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک توسط کوئرستین با مقاومت به انسولین و بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Era

Amelioration by quercetin of insulin resistance and uterine GLUT4 and ERa gene expression in rats with polycystic ovary syndrome (PCOS)

چکیده

مقدمه

موضوعات و روشها

جانوران

ارزیابی بروز IR

مورفولوژی تخمدانی در موشها

آزمایش مختص فعالیت GK و HK در کبد

تحلیل‌های آماری

نتایج

تأثیر PCOS و Q بر مورفولوژی تخمدانی

تأثیر PCOS و Q بر وزن بدن و میزان قند خون و انسولین ناشتا

فعالیت ویژه HK و GK در کبد

بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Er

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

مقاومت به انسولین (IR)و ناباروری دو عارضه مهم سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) هستند که در نتیجۀ تغییر در بخشهای خاصی از سیستم تولید مثل و متابولیکی بوجود می‌آیند. هدف ما مشاهده تأثیر کوئرستین بر PCOS ناشی از دی هیدرو اپی آندروسترون (DHEA) و مقاومت به انسولین در موشها بود. همه حیوانات به پنج گروه تقسیم شدند و از DHEA برای ایجاد PCOS استفاده شد. وزن بدن و مورفولوژی تخمدانی در همه گروهها ثبت گردید. میزان قند خون و انسولین بطور ناشتا مورد بررسی قرار گرفت. از روش ارزیابی مدل هوموستاز مقاومت انسولین (HOMA-IR) برای تعیین سطح IR استفاده شد. بیان گیرنده استروژن  (ER) و ژنهای حامل شمارۀ ۴ گلوکز در رحم توسط واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در زمان واقعی مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت هگزوکیناز کبد (HK) و گلوکوکیناز (GK) با استفاده از اسپکتروفتومتری تعیین شد. کوئرستین به طور قابل توجهی حالت IR را در موشهای PCOS بهبود بخشید. PCOS منجر به کاهش در GK کبد و افزایش در فعالیت ویژه HK در کبد شد، در جاییکه کوئرستین هم فعالیت GK و هم HK کبد را افزایش داد. داده‌های ما کاهش قابل توجهی را در ERAS رحم و بیان GLUT4 در گروه PCOS نشان داد، که توسط کوئرستین افزایش یافته بود. یکی از اثرات قابل توجه کوئرستین، کاهش شدید PCOS-IR، و القای قابل توجه بیان ژن GLUT4  رحمی و ER بود؛ بنابراین، این می‌تواند درمان موثری برای PCOS و عوارض آن،IR  و ناباروری باشد. 

نتیجه گیری

در خاتمه، داده‌های ما نشان می‌دهند که کوئرستین اثر محافظ و تقویت کننده‌ای در PCOS دارد و این نتایج یک موفقیت واقعی را در درمان PCOS در پیشگیری از دیابت و افزایش باروری نشان می‌دهند. مزیت قابل توجه استفاده از کوئرستین، کاهش شدید IR و القاء بیان GLUT4 و ERa بود که در مطالعات ژنی و همچنین افزایش فولیکول زایی در تخمدان‌ها کاملاً آشکار بود. نتایج ما همچنین کاهش فعالیت  GK و افزایش فعالیت  HKرا در کبد نشان داد. اثر بهبودبخش کوئرستین، فعالیت ویژه این آنزیمها را در کبد بهبود بخشید. 

Abstract

Insulin resistance (IR) and infertility are two major complications of polycystic ovary syndrome (PCOS), which are the results of changes in certain parts of the reproductive and metabolic systems. We aimed to observe the effect of quercetin on dehydroepiandrosterone (DHEA)-induced PCOS and insulin resistance in rats. All animals were divided into five groups and DHEA was used to induce PCOS. Bodyweight and ovarian morphology of all groups were observed. Fasting blood glucose and insulin levels were analysed. The homeostasis model assessment of insulin resistance (HOMA-IR) method was used for IR level determination. The expression of oestrogen receptor a (ERa) and glucose transporter 4 (GLUT4) genesin the uterus was examined by real-time polymerase chain reaction. Liver hexokinase (HK) and glucokinase (GK) activity was determined using spectrophotometry. Quercetin significantly improved the IR state in PCOS rats. PCOS resulted in a decrease in liver GK and an increase in liver HK specific activity, whereas quercetin increased both liver HK and GK activity. Our data also showed a significant reduction in uterine ERa and GLUT4 expression in the PCOS group, which was increased by quercetin. A remarkable effect of quercetin was the intensive reduction of PCOS-IR and significant induction of uterine GLUT4 and ERa gene expression; it could thus be a possible effective treatment for PCOS and its complications, IR and infertility.

Conclusion

In conclusion, our data suggest that quercetin has a strengthening protective effect in PCOS and the results represent an actual success in PCOS therapy in both diabetes prevention and increasing fertility. A remarkable advantage of quercetin usage was the sharp reduction in IR and induction of GLUT4 and ERa expression, which was evident in gene studies, as well as the increase of folliculogenesis in the ovaries. Our results also showed a decrease in liver GK activity and an increase in HK activity. The ameliorative effect of quercetin improved the specific activity of these liver enzymes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بهبودی موشهای مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک توسط کوئرستین با مقاومت به انسولین و بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Era

Amelioration by quercetin of insulin resistance and uterine GLUT4 and ERa gene expression in rats with polycystic ovary syndrome (PCOS)