رابطه بین مشکلات خواب و رفتار روزانه در کودکان مبتلا به سندرم داون

Links between sleep and daytime behaviour problems in children with Down syndrome

چكيده
روش
شركت كنندگان
اندازه ها
خواب
رفتار روز-هنگام
روند كار
تحليل داده ها
نتايج
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات والدين از رفتار
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات معلمان از رفتار
بحث
منابع

چکیده
زمينه. در جمعيت كلي جهان، مشكلات خواب بر عملكرد روزانه تأثير مي گذارند. عليرغم رواج مشكلات خواب در ميان كودكان مبتلا به سندروم داون، موضوع تأثير اين مشكلات در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون آنگونه كه بايد تحت بررسي و تحقيق قرار نگرفته است. مطالعه ما ارتباط بين مدت زمان خواب گزارش شده از جانب والدين و اتدازه گيري شده بوسيله اكتيگرافي (تست فعاليت شبانه روز) و كيفيت خواب گزارش شده از جانب والدين و گزارشات معلم درباره مشكلات رفتاري كودكان محصل مبتلا به سندروم دان را بررسي كرده است.

روش. سي كودك محصل مبتلا به سندروم داون يك ساعت اكتيگراف را براي يك هفته در خانه دور مچ خود بستند. والدينشان فرم رتبه بندي هاي خواب بچه را در طول همان هفته تكميل كردند. والدين و معلمان فرمي از يك مجموعه اندازه گيري براي ارزيابي رفتار روزانه تكميل كردند.

نتايج. گزارشات والدين از رفتارهاي خواب بيقرار در پرسشنامه عادات خواب كودكان (CSHQ) و نه كارايي خواب اندازه گيري شده با اكتيگراف – توانست دغدغه هاي رفتاري والدين و معلمان را در فرم رتبه بندي رفتار كودك و مقیاسهاي رتبه بندي اختلال كم توجهي/ بیش فعالی (ADHD) پيش بيني كند. مدت زمان خواب اندازه گيري شده با اکتيگراف و مدت زمان خواب اندازه گيري شده توسط والدين در پرسشنامه عادات خواب كودكان پيش بيني كننده بي توجهي گزارش شده از جانب والدين بود. مدت زمان خواب اندازه گيري شده بوسيله اكتيگراف پيش بيني كننده بيش فعالي/ تكانشگري بود.

نتيجه گیری. يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهند كه مشكلات خواب ارتباط پيچيده اي با هر دوی اين موارد دارند: مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب والدين و مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب معلم در كودكان مبتلا به سندروم داون. اين يافته ها دلالت بر درك عواملي دارند كه بر مشکلات رفتاري و درمان آنها در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تأثير مي گذارند.

روش
شركت كنندگان
تمام فعاليتهاي مطالعه تصويب و توسط هيئت بررسي انجمن در مركز پزشكي نظارت شدند. اجتماع مورد مطالعه متشكل از كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تريزومي ٢١ بود. والدين با استفاده از توزيع آگهی هاي كوچك كاغذي در مركز پزشكي، يك كلينيك مختص سندروم داون، و خبرنامه منتشر شده توسط انجمن محلي سندروم داون از مطالعه مطلع و در آن شركت كردند. شركت كنندگان در مطالعه شامل ٣٠ كودك مبتلا به سندروم داون بودند و والدينشان كه در مطالعه آزمايشي مبتني بر اجتماع شركت كردند خواب بچه ها و رفتار ها و ادراك روز-هنگام مرتبط با خواب آنها را بررسي كردند. يك خانواده ديگر رضايت به شركت در مطالعه داد اما كل روند مطالعه را تمام نكرد. تشخيص ژنتيكي بودن تريزومي ٢١ را گزارشات پزشكي تأييد كردند. طيف سني كودكان بين ٦ تا ١٧ سال بود. (M=11.68 years, SD=2.73) و اكثر آنها مذكر (٦٠ درصد)، سفيد پوست ٩٣ درصد؛ ٧ درصد آفريقايي-آمريكايي) بودند. بهره هوشي تمام-مقياس آزمون ٢ كوتاه هوش هافمن طيفي بين ٤٠ تا ٦٥ داشت (M=44.57, SD=6.46) (كافمن ج، ٢٠٠٤). نمره شاخص اصلاح شده گسترده مقياسهاي رفتار مستقل طيفي بين ١٥ تا ٩٣ داشتند (M=51.26, SD=21.62) (برواينينكس و همكاران، ١٩٩٦). بيشتر والدين پاسخ دهنده مادران بودند (٩٧ درصد). شرايط پزشكي زير گزارش شدند: مشكل قلبي ٥٠ درصد، وزن بالا/چاقي مفرط 48.2 درصد، التهاب عود كننده گوش 36.7 درصد، وقفه تنفسي در خواب 33.3 درصد، كم توجهي-بيش فعالي 23.3 درصد، مشكلات گوارشي ٢٠ درصد و اظطراب 6.7 درصد.

اندازه ها
خواب
طول مدت خواب و كيفيت خواب با يك روش چند-نمايي ارزيابي شدند. براي به دست آوردن داده هاي عيني خواب، بچه ها يك اكتيگراف ضبط كننده حركتي ميكرو-ميني (شركت Ambulatory Monitoring) به مچ دستشان بستند. اين وسيله با باتري كار مي كند و بسيار شبيه به ساعت مچي است و حركات را اندازه مي گيرد. اكتيگراف روي مچ غير غالب شركت كننده و سي دقيقه قبل از زمان خواب بسته مي شد و ٣٠ دقيقه پس از بلند شدن از خواب در صبح روز بعد از دست باز مي شد. والدين يك دفترچه يادداشت براي گزارش خواب به همراه داشتند كه اندازه هاي اكتيگرافي را تأييد مي كرد. داده هاي حركت با استفاده از يك الگوريتم معتبر نمره دهي خواب پردازش شدند. اين الگوريتم بين وضعيت خواب و وضعيت بيدارتمايز و تفاوت قائل مي شد (دفترچه دستورالعمل ضبط كننده حركت ميكرو-مينی، ٢٠٠٠؛ ساده و همكاران، ١٩٩٤). اندازه هاي خاص خواب با اكتيگراف و كيفيت خواب مورد استفاده براي تحليل فعلي شامل اين موارد بودند: (١) طول مدت زمان خواب: دوره خواب، از زماني كه بچه به خواب مي رفت تا زماني كه بيدار مي شد، چشم پوشي از زمانهاي بيداري در حين آن دوره؛ و (٢) كيفيت خواب: راندمان خواب، كه به عنوان درصد دوره خوابي تعريف مي شود كه كودك در خواب مي گذراند و نشان دهنده شاخص عيني كيفيت خواب است. دوره خواب و راندمان خواب براي هر شبي كه بچه ها اكتيگراف را استفاده مي كردند مشخص مي شد و بعد ميانگين آن در طول كل هفته به دست می آمد تا بتوان به شاخصهاي ثابت تحليلهاي فعلي دست يافت. در طول هفت روز متوالي بچه ها همكاري بالايي براي استفاده از اكتيگراف نشان دادند. ٨٩ درصد از آنها اين دستگاه را براي ٦ يا ٧ شب استفاده كردند. دو نفر از آنها فقط ٤ شب اكتيگراف را دور مچ خود بستند. اكتيگرافها به طور متوسط براي 6.4 شب (1.1) استفاده شدند. درصد شبهايي كه اكتيگرافها دور مچ بسته شدند، 91.8 بود.

افسردگی مادر و عامل چند ژنی p: چشم انداز خانواده در باره اثرات مستقیم و غیر مستقیم

Maternal depression and the polygenic p factor: A family perspective on direct and indirect effects

خلاصه
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 محدودیت ها
6 نتیجه گیری
اعلامیه مشارکت برای نویسندگی CRediT
عملکرد منبع تامین مالی
منابع

خلاصه

     مطالعات درون خانواده اغلب اثرات ژنتیکی غیرمستقیم والدین را بر فرزندان تحلیل می‌کنند، اگرچه نظریه حمایت اجتماعی نشان می‌دهد که همسران و فرزندان نقش مهمی در افسردگی زنان دارند. ما یک عامل روانپزشکی عمومی را با ترکیب یازده نمره پلی ژنیک روانپزشکی اصلی (p polygenic) در حداکثر 25000 سه والد-فرزند از مطالعه کوهورت مادر، پدر و کودک نروژی (MoBa) ایجاد کردیم تا به این شکاف تحقیقاتی و توضیح ناهمگونی بالای افسردگی بپردازد. مدل سازی چند سطحی پلی ژنیک سه گانه  p برای تمایز بین تأثیرات ژنتیکی مستقیم و غیرمستقیم بر افسردگی مادران در دوران بارداری( 17 و 30 هفته)، نوزادی (6 ماه، 18 ماه)، و اوایل کودکی (3 سال، 5 سال و 8 سال ) مورد استفاده قرار گرفت. ما  فهمیدیم که p چند ژنی علائم افسردگی را در مادران پیش‌بینی می‌کند(b = 0.092; 95 % CI [0.087,0.098])  ، که از پیش‌بینی با استفاده از یک نمره چندژنی اختلال افسردگی اساسی (b = 0.070, 95 % CI [0.066,0.075])  فراتر می‌رود. مدل‌سازی مشترک p چند ژنی سه‌گانه تأثیرات ژنتیکی غیرمستقیم پدران (b = 0.022, 95 % CI [0.014,0.030]) و کودکان    (b = 0.021, 95 % CI[0.010,0.037])را بر افسردگی مادران نشان داد. یافته‌های ما تعمیم‌پذیری اثرات چند ژنی در سلامت روان را تأیید می‌کند و بر اهمیت اعضای نزدیک خانواده در ایجاد افسردگی در زنان تأکید می‌کند.

2- روش ها
2-1-نمونه
موسسه بهداشت عمومی نروژ مطالعه کوهورت بارداری مبتنی بر جمعیت را انجام داد که به عنوان مطالعه کوهورت مادر، پدر و کودک نروژی (MoBa) شناخته می شود (مگنوس و همکاران، 2006) بکارگیری شرکت کنندگان بین سالهای 1999 و 2008 انجام شد و شرکت کنندگان از سراسر نروژ آمده بودند. در 41 درصد از بارداری ها، خانم ها رضایت خود را برای بارداری اعلام کردند. حدود 114500 کودک، 95200 مادر و 75200 پدر این گروه را تشکیل می دهند. نسخه 12 فایل های داده تضمین شده با کیفیت که در سال 2016 برای تحقیق در دسترس قرار گرفت، به عنوان پایه ای برای تحقیقات فعلی عمل کرد. مجوز از آژانس حفاظت از داده های نروژ و مجوز کمیته منطقه ای اخلاق تحقیقات پزشکی و بهداشتی به عنوان پایه ای برای ایجاد MoBa و جمع آوری اولیه داده ها عمل کرد. قانون ثبت سلامت نروژ اکنون بر گروه MoBa حاکم است.کمیته‌های منطقه‌ای اخلاق تحقیقات پزشکی و بهداشتی (#2013/863) تأیید خود را برای تحقیق فعلی صادر کردند. تجزیه و تحلیل‌ها به زیرمجموعه‌ای از 98110 سه‌گانه والد-کودک ژنوتیپ‌شده از مجموعه داده‌های کامل MoBa با داده‌های پرسشنامه افسردگی خود گزارشی که برای مادران در طول بارداری (هفته‌های 17 و 30 بارداری) و 8 سال اول پس از تولد در دسترس بود، محدود شد. (6 ماه، 18 ماه، 36 ماه، 5 سال و 8 سال). پرسشنامه پدر، که بین سال های 2015 و 2016 تکمیل شد، و ثبت نام پزشکی (MBRN)، ثبت ملی سلامت که حاوی جزئیات مربوط به هر تولد در نروژ است، برای تعیین ویژگی های توصیفی نمونه پژوهش استفاده شد. با توجه به اینکه 87 درصد از مادران در سن 8 سالگی با پدر کودک ژنوتیپ شده زندگی می کردند، سه گروه ژنوتیپ شده عمدتاً نماینده خانواده های همزیستی بودند.تنها 01/0 درصد از پدران ادعا می کنند که هرگز با فرزندان خود خانه مشترکی نداشته اند. مواد تکمیلی جزئیات جمعیت شناختی بیشتری در مورد نمونه می دهد. شکل 1 یک نمودار جریان را نشان می دهد که یک نمونه تحلیلی است.

2-2- کنترل کیفیت ژنوتیپ
مجموعه داده‌های ژنومی MoBa شامل اطلاعات ژنتیکی منتسب شده برای 98110 نفر (حدود 32000 سه‌گانه والد-فرزند) است که از 9 گروه شرکت‌کننده جمع‌آوری شده است که در مجموع چهار گروه مطالعه را تشکیل می‌دهند. اطلاعات ژنتیکی از والدین و فرزندان در هر دسته تحت بررسی کیفیت متفاوتی قرار گرفت. مواد اضافی به عمق زیادی در مورد استانداردهای کنترل کیفیت قبل از ثبت می‌پردازد.

تجربه واقعی استفاده از آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی در کودکان و نوجوانان دچار افسردگی و اضطراب

Real-world experience of using combinatorial pharmacogenomic test in children and adolescents with depression and anxiety

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
2-1 جمعیت مطالعه و گردآوری داده
2-2 تحلیل داده ها
3 نتایج
4 بحث
منابع

چکیده

هدف: ارزیابی تأثیر واقعی استفاده از یک آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی (CPGx) تجاری بر مدیریت دارو و پیامدهای بالینی در کودکان و نوجوانانی که در یک طبابت روانپزشکی مراقبت ثالثیه مورد درمان واقع شدند.

روش ها: یک مطالعه ی همگروهی گذشته نگر با استفاده از یک پایگاه داده ی آینده نگر از بیمارانی که آزمایش CPGx بر روی آنان انجام می شد، اجرا گردید. تنها بیمارانی برخوردار از داده های بالینی در هنگام صدور دستور آزمایش CPGx (پیش از خط مبنا)، ملاقات برای تغییر داروی احتمالی (خط مبنا)، و ملاقات پیگیری 8 هفته پس از درمان (پس از خط مبنا) گنجانده شدند. نمرات تأثیر کلی بالینی (CGI) به ازای هر ملاقات محاسبه شد. تحلیل های آماری مناسب، ازجمله آزمون تی یک نمونه ای، آزمون تی زوجی، و آزمون مربع کا، انجام شد.

نتایج: بر پایه ی معیارهای ورود به مطالعه، 281 نفر (9/75 درصد) از مجموع 370 بیمار با آزمایش CPGx لحاظ شدند. میانگین سنی آنان برابر با 5/4 ± 8/15 سال (111 زن؛ 5/39 درصد) بود. میانگین شمار داروها در ملاقات پس از خط مبنا به طور چشمگیری به 2/1±4/2 افزایش یافت (t(280)=8.34، p<0.001). داروهایی برای 123 بیمار (7/43 درصد) افزوده شد، برای 92 بیمار (7/32 درصد) تغییر دارو انجام گرفت، و بقیه بدون تغییر باقی ماندند. هیچ ارتباط معنی داری میان عوارض مضر مرتبط با دارو و گروه تغییر داروی روانگردان رخ نداد (p=0.27). جمعیت مطالعه یک بهبودی معنی دار (p<0.001) را از نظر شدت تأثیر کلی بالینی، اثربخشی، و شاخص های بهبودی کلی نشان داد.

نتیجه گیری: در تجربه ی ما پیرامون استفاده از آزمایش CPGx در یک همگروه بزرگ از کودکان و نوجوانان طی یک طبابت بالینی رویه ای، برای سه چهارم از آنان تغییر دارو انجام شد. افزون بر این، ما یک بهبودی در پیامدهای بالینی بدون عوارض مضر تأثیرگذار مشاهده کردیم. در حالی که نقش قضاوت بالینی در تغییرات دارو در همگروه ما محتمل است، CPGx ممکن است مکملی برای تصمیم گیری بالینی باشد. با وجود این، بهترین استفاده و فایده ی CPGx در طبابت بالینی رویه ای نیازمند بررسی بیش تر است.

4 بحث

ما یکی از بزرگ ترین تجربیات واقعی استفاده از آزمون CPGx در نزدیک به 300 بیمار مشاهده شده در درمانگاه های روانپزشکی کودکان و نوجوانان و در یک مرکز مراقبت های ثالثیه را ارائه می کنیم. جمعیت مطالعه یک بهبودی کلی از نظر پیامدهای بالینی پس از تغییرات دارویی بر مبنای نتایج آزمون CPGx را نشان داد بدون این که افزایش معنی-داری در عوارض مضر رخ دهد. این یافته با یک فراتحلیل انجام شده بر روی 1556 بزرگسال (18 ≤ سال) قابل قیاس است که نتیجه گیری آن از این قرار بود که مراقبت هدایت شده با CPGx پیامدها در میان بیمارانی دچار اختلال افسردگی اساسی را بهبود می دهد (براون و همکاران، 2020).

Abstract

Objective To evaluate the real-world impact of using a commercially available combinatorial pharmacogenomic (CPGx) test on medication management and clinical outcomes in children and adolescents treated at a tertiary care psychiatry practice.

Methods A retrospective cohort study using our prospectively maintained database of patients undergoing CPGx testing was performed. Only patients with clinical data at the time of ordering CPGx test (pre-baseline), potential medication change visit (baseline) and 8-weeks follow-up (post-baseline) visit were included. Clinical Global Impression (CGI) scores for each visit were calculated. Appropriate statistical analysis, including one-sample t-test, paired t-test and Chi-square test was performed.

Results Based on the inclusion criteria, 281 (75.9%) of the 370 patients with CPGx testing were included. Their mean age was 15.8 ± 4.5 years (111 females; 39.5%). The average number of medications significantly increased to 2.4 ± 1.2 on the post-baseline visit [t(280) = 8.34, p < 0.001). Medications were added in 123 (43.7%), replaced in 92 (32.7%) patients and remained unchanged in rest. There was no significant association between medication-related adverse effects and psychotropic medication change group (p = 0.27). The study population showed a significant improvement (p < 0.001) in the CGI severity, efficacy, and global improvement indices.

Conclusion In our experience of using CPGx test in a large cohort of children and adolescents during routine clinical practice, three-quarter of them underwent medication change. Additionally, we noted an improvement in clinical outcomes without impacting adverse effects. While the role of clinical judgement in medication changes in our cohort is likely, CPGx may supplement clinical decision making. However, the best use and benefit of CPGx in routine clinical practice needs further investigation.

4 Discussion

We present one of the largest, real-world experience of the use of CPGx test in close to 300 patients seen in child and adolescent psychiatry clinics at a tertiary care center. The study population showed an overall improvement in clinical outcomes after changes in medication based on the results of CPGx testing without a significant increase in adverse effects. This is comparable to a recent meta-analysis of 1556 adults (≥18 years), which concluded that CPGx guided care improves outcomes among patients with major depressive disorder (Brown et al., 2020).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تجربه واقعی استفاده از آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی در کودکان و نوجوانان دچار افسردگی و اضطراب

Real-world experience of using combinatorial pharmacogenomic test in children and adolescents with depression and anxiety

تجزیه و تحلیل تکاملی ژنوم کامل ویروس جدید کرونا (2019-nCoV) و رد فرضیه ظهور در نتیجه یک رویداد نوترکیبی اخیر

Full-genome evolutionary analysis of the novel corona virus (2019-nCoV) rejects the hypothesis of emergence as a result of a recent recombination event

چکیده

     پیش زمینه: اخیراً کروناویروس نوظهوری (2019-nCoV) در ارتباط با انتقال انسان به انسان و عفونت شدید در انسان ها در شهر ووهان چین گزارش شده است. هدف ما توصیف روابط ژنتیکی کروناویروس نوظهور و جست و جو برای یافتن نوترکیبی‌ مفروض در بین زیرسرده‌ ی ساربکوویروس بوده است. 
روش‌ها: نوترکیبی مفروض با استفاده از برنامه های RDP4 و Simplot نسخه 3.5.1 مورد بررسی قرار گرفت و خوشه بندی تبارزایشی نامتجانس در قطعات ژنومی واحد با کمک ارزیابی تبارزاشی و با استفاده از بزرگنمایی بیشینه و روش های بیزی  تایید گردید.
نتایج: ارزیابی ما مطرح کننده آن است که گرچه کروناویروس نوظهور در سراسر ژنوم خود ارتباط نزدیکی با توالی RaTG13 کروناویروس خفاشی دارد (شباهت توالی 96.3%)، خوشه بندی نامتجانسی با توالی های کروناویروس های شبه سارس خفاشی (bat-SARS like) از خود نشان می دهد. به ویژه، در بخش ‘5 دربردارنده ی 11498 نوکلئوتید اول و بخش نهایی ‘3 دربردارنده ی جایگاه‌ های 30696-24341، کروناویروس نوظهور و RaTG13 با توالی های کروناویروس شبه سارس خفاشی خوشه ی واحدی تشکیل می دهند، درحالیکه در ناحیه ی میانی شامل انتهای ‘3 ORF1a، ORF1b و تقریبا نیمی از نواحی زوائد گرزی شکل، کروناویروس نوظهور و RaTG13 در دودمان مجزایی با فاصله از کروناویروس خفاشی در درون شاخه ی ساربکوویروس گروه بندی شده اند.
جمع بندی: سطوح شباهت ژنتیکی در بین کروناویروس نوظهور 2019 و RaTG13 بیانگر آن است که دومی نوعِ بخصوصی که عامل همه گیری در انسان هاست را به دست نمی دهد، اما این فرضیه که کروناویروس نوظهور از خفاش ها به وجود آمده است، بسیار محتمل می باشد. ما شواهدی را ارائه می نماییم که مطرح می کند کروناویروس نوظهور (2019-nCoV) موزائیکی نبوده و در دست کم نیمی از ژنوم خود از یک دودمان منحصر به فرد در بتاکروناویروس ها تشکیل شده است. این خصوصیات ژنومی و هم بستگی بالقوه ی آنها با ویژگی های ویروس و بیماری زایی در انسان ها درخور توجه آتی است. 

خانواده ی کروناویریده شامل تعداد زیادی از ویروس هایی است که در طبیعت در پرندگان و پستانداران یافت می گردند (کان و مک‌اینتاش، 2005؛ فر و پرلمن، 2015 ). کروناویروس های انسانی که نخست در دهه ی 1960 توصیف شدند، در ایجاد درصد بالایی از عفونت های تنفسی هم در کودکان و هم در بزرگسالان نقش دارند (کان و مک‌اینتاش، 2005؛ پالز و همکاران، 2020 ).

      از آن پس هردوی کروناویروس های عامل سارس و مرس (به دلیل نرخ های بالای موارد مرگ و میر) به همراه «بیماری های کروناویروسی با بیماری زایی بالایی به جز سارس و مرس» تحت برنامه تحقیق و توسعه منتشر شده توسط سازمان جهانی بهداشت اولویت بندی شده اند (سازمان جهانی بهداشت، 2018).

     اخیراً کروناویروس نوظهوری (2019-nCoV) در ارتباط با انتقال انسان به انسان و عفونت شدید در انسان ها در شهر ووهان چین از ایالت هوبئی گزارش شده است (سازمان جهانی بهداشت، 2020؛ هوئی و همکاران، 2020) . مجموع 1320 مورد تایید شده و 1965 مورد مشکوک تا 25 ژانویه 2020 گزارش شد که از موارد تایید شده 237 مورد شدیدا بیمار بوده و 41 نفر فوت کردند (سازمان جهانی بهداشت، 2020). اکثر موارد اولیه تماس نزدیک با یک غذای دریایی تازه محلی و بازار حیوانات داشته اند .

سندرم 48، XXYY با ناباروری طولانی مدت و ناهنجاری های تازه مشاهده شده گردن: گزارش یک مورد

48,XXYY syndrome presenting with longterm infertility and newly observed neck deformities: a case report

چکیده

پیش زمینه

گزارش مورد

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     پیش زمینه: عوامل متعددی ممکن است در ناباروری طولانی مدت نقش داشته باشند؛ علت ژنتیکی این ناباروری به دلیل علائم مورفولوژیک یا اندوکرینی غیر اختصاصی خود بیشتر از سایر عوامل نادیده گرفته شده است. ما یک مورد نادر از نارسایی پیشرونده ی بیضه را در یک بیمار گزارش می کنیم که به دلیل سندروم 48xxyy به وجود آمده است.

معرفی بیمار: یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در او تشخیص داده شد؛ او به دلیل 20 سال ناباروری مراجعه کرده بود. بیمار ما ویژگی های مورفولوژیکی غیر اختصاصی همانند یک گردن پهن غیر طبیعی با خمیدگی رو به جلو، خمیدگی انگشت سوم و ویژگی های هیپوآندروژنمی متوسط را نشان می داد. آنالیز مایع منی، وجود آزوسپرمی را آشکار کرد. تست های ژنتیکی که برای تشخیص آزوسپرمی انجام شدند؛ از جمله تشخیص ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) و ریز حذف کروموزوم Y هیچ گونه حذفی را در کروموزوم Y نشان ندادند. روش کاریوتایپینگ مورد استفاده قرار گرفت و سندروم 48XXYY در بیمار ما تشخیص داده شد.

نتیجه گیری: تست های ژنتیکی (کاریوتیپ و تست هایی از این قبیل) نقش مهمی را در تشخیص بیمار ما که به ناباروری طولانی مدت ناشی از سندروم 48XXYY مبتلا بود؛ ایفا کردند و باید نقش حیاتی در تشخیص تمام موارد ناباروری طولانی مدت به خصوص زمانی که بیماران با علائم اندوکرینی، اسکلتی یا مورفولوژیکی مراجعه می کنند که این علائم حاکی از یک علت ژنتیکی زمینه ای است؛ داشته باشد.

گزارش مورد

یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در بیمار ما تشخیص داده شد که 20 سال به طول انجامیده بود و هنگامی که به کلینیک ما مراجعه کرد، هیچ گونه حاملگی موفقی در ازدواج او اتفاق نیفتاده بود. هیچ گونه سابقه ای از آسیب شناسی، مداخله ی درمانی یا دارویی وجود نداشت که بر روی اسپرماتوژنز تاثیر گذاشته باشد. بعد از معاینه ی بدنی او شد که قد بیمار 160 سانتی متر و وزن او 85 کیلوگرم (شاخص توده ی بدنی= 33.2) است و یک گردن پهن غیر طبیعی با یک خمیدگی رو به جلو داشت (شکل 1). بیمار ما همچنین یک خمیدگی در انگشت سوم خود داشت و چماقی شدن انگشت را در تمام انگشتان دست و پا نشان داد (شکل 2). بیمار ما ویژگی های هیپوآندروژنمی (کم شدن موهای صورت و بدن)، اندام های تناسلی خارجی طبیعی و بیضه های نزول کرده ی دو طرفه ی کوچک را داشت. سونوگرافی بر روی بیمار ما انجام شد و نشان داده شد که حجم هر یک از بیضه ها بدون واریکوسل، 4 میلی-لیتر است. آنالیز مایع منی آزوسپرمی را آشکار کرد و آزمایش خون تعداد طبیعی گلبول های خون و عملکرد طبیعی کلیه و کبد را نشان داد. پروفایل هورمونی، سطح پایین تستوسترون 0.91 نانومول بر لیتر (محدوده ی نرمال: 10:41- 34.7 نانومول بر لیتر)، سطح طبیعی هورمون محرک تیروئید (TSH) 1.9 mIU/l (محدوده ی نرمال: 0.4- 4 mIU/l)، سطوح طبیعی پرولاکتین 11 نانوگرم/ میلی لیتر (محدوده ی نرمال: 18-2 نانوگرم/ میلی‌لیتر)، افزایش سطح گنادوتروپین پایه (افزایش سطح هورمون محرک فولیکولی (FSH) به 30 IU/l (محدوده ی نرمال: 4-0 IU/l) و افزایش سطح هورمون لوتئینه کننده (LH) به 19 IU/l (محدوده ی نرمال: 7.8- 1.24 IU/l) را آشکار کرد؛ تشخیص گنادوتروپین جفتی انسان زیر واحد بتا (hCG) انجام شد و نتایج آن منفی بود. به منظور بازیابی اسپرم، خارج کردن اسپرم از بیضه با روش میکرو سرجیکال (Micro-TESE) انجام شد و هیچ گونه اسپرماتوزوئید بالغی پیدا نشد. مطالعه ی پاتولوژیک بیوپسی ها، توقف بلوغ را در مرحله ی اولیه ی اسپرماتوژنز آشکار کرد. یک مطالعه ی مولکولی برای تشخیص ریز حذفی کروموزوم Y با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) و الکتروفورز ژل با استفاده از نسخه ی 2 سیستم تشخیص حذف های کروموزوم Y (کمپانی پرومگان، مادیوسن، WI، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و نتایج نشان دادند که هیچ گونه حذفی در هر یک از کروموزوم های Y اتفاق نیفتاده است (شکل 3). ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) با استفاده از تکنیک PCR شناسایی شد و این تکنیک حضور SRY را در هر دو کروموزوم Y آشکار کرد. داده های بدست آمده و ویژگی های بالینی نشان دهنده ی آنیوپلوئیدی کروموزوم جنسی بودند. تعیین کاریوتیپ با استفاده از G باندینگ با وضوح بالا یک مورد آنیوپلوئیدی با ناهنجاری در کروموزوم های جنسی را نشان داد که در آن تمام سلول های گرفته شده از نمونه ی خون محیطی، 48XXYY بودند (شکل 4). هیبریداسیون فلوئورسنت درجا (FISH) برای تشخیص کروموزوم های X و Y با استفاده از پروب Vysis FISH (آزمایشگاه های آبوت، آبوت پارک، IL، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و تکثیر کروموزوم های X و Y را آشکار کرد (شکل 5). با وجود اینکه بیمار ما آزوسپرمی داشت؛ از سوی خانواده اش اجبار جدی برای بچه دار شدن وجود داشت.

بیوسنسور DNA بسیار حساس بر اساس پلیمریزاسیون رادیکالی انتقال اتم الکتروشیمیایی

Ultrasensitive DNA biosensor based on electrochemical atom transfer radical polymerization

چکیده

1. مقدمه

2. آزمایشی

2.1. مواد شیمیایی و واکنش دهنده

2.2. پیش عملیات الکترود طلا

2.3. DNA سنجاق سری خودتجمع یافته بر روی الکترود طلا

2.4. ارزیابی الکتروشیمیایی

2.5. تجهیزات

3. نتایج و بحث

3.1. اصل عملکرد زیست حسگر DNA الکتروشیمیایی

3.2. امکان سنجی زیست حسگر

3.3. توصیف زیست حسگر

3.4. بهینه سازی شرایط آزمایشی

3.5. عملکرد تحلیلی

3.6. تشخیص DNA در سرم انسانی اسپایک شده

4. نتیجه گیری

منابع

چکیده

ما در اینجا یک زیست حسگر DNA بسیار گزینشی و فوق حساس مبتنی بر تقویت سیگنال پلیمریزاسیون رادیکالی انتقال اتم الکتروشیمیایی (ATRP) و “شیمی کلیک” را گزارش می‌کنیم. زیست حسگر با ایستا کردن تیول و آزید اصلاح شده با DNAهای سنجاق سری بر روی سطح الکترود طلا تهیه شد. در حضور DNAهای هدف  (T-DNA)، پروبهای سنجاق سری متصل با T-DNAها برای تشکیل DNA دوتایی و حلقه DNA سنجاق سری باز شدند تا گروه‌های آزید در سرهای 3′ قابل دسترس باشند. “کلیک واکنشها” بین آزید و propargyl-2 bromoisobutyrate (PBIB) ادامه یافتند تا واکنش ATRP را که تعداد زیادی از فروسنیل متیل متااکریلات (FMMA) را بر سطح الکترود ایجاد می‌کنند، آغاز کنند. مقدار FMMAبا تراکم TDNA متناسب بود و توسط ولتامتری موج مربعی نشان داده شد. با ترکیب تقویت سیگنال ATRP با “شیمی کلیک”، زیست حسگر DNA بهینه شده قادر به تشخیص 0.2 aM. T-DNA بود. کاربرد اولیه زیست حسگر DNA توسعه یافته با شناسایی DNA هدف در نمونه‌های سرم اسپایک شده نشان داده شد. توسعه زیست حسگر DNA امیدواری زیادی را برای شناسایی زیست حسگرهای ژنی نشان می‌دهد. 

1. مقدمه 

آزمایش اسید نوکلئیک با حساسیت و ویژگی بالا به خصوص در زمینه بیماریها (Fan و همکاران، 2006؛ Farjami و همکاران، 2011)، تشخیص مولکولی (Zhou و همکاران 2014)، تحقیقات زیست پزشکی (Palecek و همکاران، 2012)، استفاده از دارو (Meng و همکاران، 2016؛ Zhu و همکاران 2013)، نظارت زیست محیطی (Zhou و همکاران، 2017) و ایمنی غذا (Li و همکاران 2010) از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. استراتژی‌ها و فن آوریهای مختلفی برای شناسایی توالیهای منحصربفرد DNA مطرح شده‌اند. آگاروز و الكتروفورز ژل پلياكريلآميد (Southern، 1975؛ Zhu و همکاران 2015)، واکنش زنجیره پلیمراز در زمان واقعی (RT-PCR) (Doi و همکاران، 2015)، ریزآرایه‌های DNA ( تراشه ژنی) (Cho و Tiedje، 2002)، دستگاه BIAcore تشدید پلاسمون سطحی (Ding و همکاران، 2017) و سیستم GeneXpert (Jones و همکاران، 2001)، به عنوان روندهای استاندارد در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. 

4. نتیجه گیری

ما یک زیست حسگر بسیار گزینشی و فوق حساس DNA را با استفاده از تقویت سیگنال پلیمریزاسیون رادیکالی انتقال اتم الکتروشیمیایی (ATRP) و “شیمی کلیک” توسعه داده‌ایم. این زیست حسگر تحت شرایط مطلوب قادر به تشخیص حداقل 0.2  aM از DNA هدف بود. کاربرد اولیه این زیست حسگر DNA توسعه یافته با تشخیص DNA هدف در نمونه‌های سرم اسپایک شده نشان داده شد. بهینه سازیهای بیشتری برای کوتاه کردن کل زمان آزمایش برای کاربردهای واقعی زیست حسگر لازم است. زیست حسگر DNA توسعه یافته، امیدواری زیادی را برای تشخیص شاخصهای زیستی ژنی مانند  microRNA نشان می‌دهد. 

Abstract

Here we report a highly selective and ultrasensitive DNA biosensor based on electrochemical atom transfer radical polymerization (ATRP) signal amplification and “Click Chemistry”. The DNA biosensor was prepared by immobilizing thiol and azide modified hairpin DNAs on gold electrode surface. In the presence of target DNAs (T-DNA), hairpin probes hybridized with T-DNAs to form a duplex DNA, and the ring of hairpin DNA was opened to make azide groups accessible at 3′ ends. “Click reactions” proceeded between the azide and propargyl-2-bromoisobutyrate (PBIB) to initiate the ATRP reaction which brought a large number of ferrocenylmethyl methacrylate (FMMA) on the electrode surface. The amount of FMMA was proportional to the concentration of T-DNA and quantified by square wave voltammetry. Combining ATRP signal amplification with “Click Chemistry”, the optimized DNA biosensor was capable of detecting 0.2 aM. T-DNA. The preliminary application of the developed DNA biosensor was demonstrated by detecting target DNA in spiked serum samples. The developed DNA biosensor shows great promise for the detection of gene biomarkers.

1. Introduction

The nucleic acid test with high sensitivity and specificity is very important of central importance, especially in the field of diseases (Fan et al., 2006; Farjami et al., 2011), molecular diagnosis (Zhou et al., 2014), biomedical research (Palecek et al., 2012), medicine exploitation (Meng et al., 2016; Zhu et al., 2013), environmental monitoring (Zhou et al., 2017) and food safety (Li et al., 2010). Various strategies and technologies have been developed to identify unique DNA sequences. Agarose, and polyacrylamide gel electrophoresis (Southern, 1975; Zhu et al., 2015), real-time polymerase chain reaction (RT-PCR) (Doi et al., 2015), DNA microarrays (gene chip) (Cho and Tiedje, 2002), the surface Plasmon resonance BIAcore instrument (Ding et al., 2017) and GeneXpert system (Jones et al., 2001) have been used as standard procedures in research laboratories.

4. Conclusions

We have developed a highly selective and ultrasensitive DNA biosensor using electrochemically mediated surface-initiated atom transfer radical polymerization (ATRP) signal amplification and “Click Chemistry”. Under optimal conditions, the biosensor was capable of detecting minimum 0.2 aM. target DNA. The preliminary application of the developed DNA biosensor was demonstrated by detecting target DNA in spiked serum samples. More optimizations are required to shorten the total assay time for real biosensor applications. The developed DNA biosensor shows great promise for the detection of gene biomarkers such as microRNA.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بیوسنسور DNA بسیار حساس بر اساس پلیمریزاسیون رادیکالی انتقال اتم الکتروشیمیایی

Ultrasensitive DNA biosensor based on electrochemical atom transfer radical polymerization

تنظیم کننده های کلیدی بیماری های قلبی عروقی با RNA های غیر کد کننده طولانی

Long Non-Coding RNAs as Key Regulators of Cardiovascular Diseases

چکیده

استراتژی هایی برای شناسایی lncRNA های عملکردی

lncRNA های عملکردی در تکوین قلب

LncRNA های عملکردی در هایپرتروفی قلبی

lncRNA عملکردی در نارسایی قلبی

lncRNA های عملکردی در آترو اسکلروز

مسیرهای آینده در مطالعات پیرامون lncRNA ها

نتیجه گیری

منابع

ژن های کدکننده ی پروتئین کمتر از 1 درصد از کل ژنوم را تشکیل می دهند. با این حال، پیشرفت های صورت گرفته در توالی یابی RNA و آنالیز گسترده ی ژنوم نشان داده است که بیشترین بخش ژنوم قادر به رونویسی است. علاوه بر این، مطالعات اخیر نشان داده اند RNA های غیر کدکننده ی طویل (lncRNAs)، تنظیم‌کننده‌های حیاتی بیان ژن و اپی ژنتیک در شرایط فیزیولوژیک و بیماری هستند. چندین lncRNAs از نظر عملکردی در بیماری های قلبی عروقی درگیر هستند و ممکن است اهداف درمانی بالقوه باشند. در اینجا، ما با تمرکز بر روی تکوین قلب، هایپرتروفی، نارسایی قلبی و آترواسکلروز، استراتژی های فعلی را برای کشف lncRNA های عملکردی و lncRNA هایی که اخیرا در حوزه ی قلب و عروق کشف شده اند؛ بررسی می کنیم. ما همچنین در مورد پتانسیل های درمانی RNA های سنتزی برای تنظیم این lncRNA ها و مسیرهای آینده در این زمینه ی تحقیقاتی بحث می کنیم.

مسیرهای آینده

در مطالعات پیرامون lncRNA ها نشان داده شده است که lncRNA ها تنظیم کننده های مهم در شرایط فیزیولوژیک و پاتولوژیک هستند. مطالعات اخیر شواهد قابل ملاحظه ای را از اثرات lncRNA ها بر روی مراحل مختلف بیماری های قلبی عروقی ارائه داده اند. از آنجا که هر lncRNA عملکرد متمایزی دارد؛ انجام تحقیقات بیشتر برای درک پیچیدگی بیولوژی lncRNA ضروری است. در مورد برخی از lncRNA ها، مهار یا فعال سازی آنها منجر به اثرات مفید بر روی شرایط بیماری می شود؛ بنابراین، توسعه ی تکنیک هایی که تنظیم فضایی زمانی lncRNA ها را امکانپذیر می سازند ممکن است نویدبخش برنامه های بالینی درمانی باشد.

Protein-coding genes account for less than 2% of the whole genome. However, the advances in RNA sequencing and genome-wide analysis have demonstrated that most of the genome is capable of being transcribed. Moreover, recent studies have suggested that long non-coding RNAs (lncRNAs) are critical regulators of gene expression and epigenesis in both physiological and disease states. Several lncRNAs are functionally involved in cardiovascular diseases and may be potential therapeutic targets. Here, we review the current strategies for the discovery of functional lncRNAs and recently discovered lncRNAs in the cardiovascular field, focusing on cardiac development, hypertrophy, heart failure, and atherosclerosis. We also discuss the therapeutic potentials of synthetic RNAs to modulate these lncRNAs and future directions in this research field.

Future Directions of lncRNAs Studies

The lncRNAs have been shown to be important regulators in physiological and pathological states. Recent studies provide considerable evidence of the effect of lncRNAs on various stages of cardiovascular diseases. Because each lncRNA has a distinct mode of action, further investigations are required to understand the complexity of lncRNA biology. In the case of some lncRNAs, inhibition or activation leads to beneficial effects on a disease condition; therefore, the development of techniques that enable the spatiotemporal regulation of lncRNAs may hold the promise of clinical therapeutic applications.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تنظیم کننده های کلیدی بیماری های قلبی عروقی با RNA های غیر کد کننده طولانی

Long Non-Coding RNAs as Key Regulators of Cardiovascular Diseases

بررسی یکپارچه سندرم داون

down syndrome an integrative review

1- مقدمه
2- روش شناسی
3- موضوعات ژنتیکی در رابطه با سندرم داون
4- عوامل خطر برای سندرم داون
5- آمار موجود در رابطه با سندرم داون
6- پویش پیش زادی
7- انتخاب آگاهانه و تصمیم گیری
8- کودک مبتلا به سندرم داون
9- مشکلات مداوم در سلامت این کودکان
10- موضوعات اخلاقی – قانون حمایت از کودکان مبتلا به مشکلات حاد
11- آینده
12- پیشنهادات برای فعالیت های پرستاری نوزاد
13- نقاط قوت و محدودیت های یک مرور یکپارچه
14- جمع بندی
15- تضاد منافع
16- داده های تکمیلی
17- مرجع

چکیده

سندرم داون یک اختلال ژنتیکی پیچیده است که منجر به شکل گیری سه نسخه ( کپی) از کروموزوم 21 می شود. کودکانی که به این اختلال ژنتیکی مبتلا هستند، دارای ویژگی های قابل تشخیصی در صورتشان می باشند که این ویژگی ها بین کودکان مختلف، متفاوت می باشد. همچنین این کودکان، با سطوح مختلفی از مشکلات و نقایص ادراکی و یادگیری رو به رو هستند. مشکلات پزشکی بسیاری در رابطه با کودکان مبتلا به سندرم داون وجود دارد اما به دلیل پیشرفت های اخیر در علم پزشکی، بهبود زیادی در یادگیری و طول عمر این افراد به دست آمده است. همین موضوع باعث شده که تعداد افراد مبتلا به سندرم داون که با افزایش سن به بیماری آلزایمر دچار می شوند، افزایش پیدا کند.
هدف این مقاله ی مروری، ایجاد بینشی مناسب در رابطه با تاثیرات سندرم داون بر روی رشد جنینی و همچنین تاثیرات مداوم آن بر روی سلامتی کودک تا زمان بلوغ می باشد. موضوعات اخلاقی بسیاری در رابطه با قانون حمایت از کودکان مریض ( Baby Doe) ایجاد شده است که در این مقاله ی مروری، به آن ها پرداخته می شود. مجموعه داده ی CINAHL ( EBSCO) ، مجموعه داده ی پزشکی اصلی است که در این مقاله مورد استفاده قرار می گیرد و شامل 147 نتیجه ارزیابی در رابطه با سندرم داون و رشد جنینی می باشد. در این مطالعه، یک تحقیق اضافی نیز به منظور بازیابی 12 نتیجه ی ارزیابی در رابطه با موضوعات اخلاقی حول تشخیص پیش زادی برای سندرم داون انجام شد. از دیگر منابع مانند وبسایت ها و کتاب های پرستاری نوزاد نیز در این مقاله، استفاده شده است.
هدف این مقاله ی مروری، ایجاد کردن تصویری مناسب از سندرم داون با در نظر داشتن نتایج کوتاه مدت و بلند مدت این بیماری برای کودکان و عواقب رشد کودک و تاثیر آن بر روی خانواده، می باشد. درک پیچیدگی های این بیماری ژنتیکی، نحوه ی ارائه ی خدمات درمانی برای کودکان مبتلا به سندرم داون و نحوه ی پشتیبانی از والدین و خانواده ی این کودکان، برای پرستاران نوزادان اهمیت بسیار زیادی دارد.

14- جمع بندی

سندرم داون یکی از رایج ترین اختلال های ژنتیکی می باشد که بر روی توسعه و رشد جنین تاثیر داشته و منجر به شکل گیری ناتوانی های ادراکی در استرالیا می باشد. پرستاران نوزاد باید نحوه ی مراقبت از کودکان مبتلا به سندروم داون را درک کنند و بتوانند پشتیبانی مناسب برای خانواده های آن ها فراهم کنند. به دلیل این که مشکلات سلامتی مختلف برای کودکان مبتلا به سندروم داون ایجاد می شود، مدیریت کردن این بیماران نیازمند روش های چند زمینه ای سازمان یافته و نظارت مداوم در کل زندگی این افراد می باشد. بسیاری از این شرایط پزشکی مرتبط با سندرم داون را می توان با استفاده از درمان دارویی، جراحی و یا دیگر مداخله ها بهبود داد. به دلیل پیشرفت های پزشکی در طول دهه های اخیر، سلامت و امید به زندگی افراد مبتلا به سندروم داون بهبود پیدا کرده است و در نتیجه افراد بیشتری از این جمعیت می توانند به سن بلوغ و بعد از آن برسند. با این وجود که افزایش امید به زندگی افراد بالغ با سندروم داون احتمالا منجر به شکل گیری بیماری آلزایمر می شود. این موضوع به دلیل سه تایی شدن کروموزوم شماره ی 21 ایجاد می شود که این مشکل، منجر به فنوتیپی می شود که همراه با تغییر رشد مغز و دیگر ویژگی های عصبی می شود. تحقیق در رابطه با روش های درمان ژنتیکی و استفاده از سلول های بنیادی می تواند در حالت امیدوارانه یکی از روش های اصلی برای کاهش مشکلات سندرم داون شده و ازین رو کیفیت زندگی بهتری را برای کودکان مبتلا به سندرم داون فراهم کند.

Abstract

Down syndrome is a complex genetic disorder resulting in three copies of chromosome 21. Babies with this genetic disorder will have recognisable characteristic facial features that will differ from one baby to another. They will also have some degree of cognitive impairment and learning difficulties. There are many medical conditions associated with Down syndrome, however, due to recent medical advances there have been improvements in their health and longevity. This has led to a rise in people with Down syndrome developing Alzheimer’s disease as they age.
The purpose of this review is to provide insight into the impacts that Down syndrome has on foetal development as well as ongoing health issues up to adulthood. There were many ethical issues raised surrounding the Baby Doe case and will also be explored in this review. CINAHL (EBSCO) was the primary medical database for this review retrieving 147 results in relation to Down syndrome and foetal development. An additional search was made retrieving 12 results in relation to ethical issues surrounding prenatal diagnosis of Down syndrome. Further resources such as websites and neonatal nursing textbooks were also used.
This review aims to provide a snapshot of Down syndrome with consideration given to the short and long-term outcomes for the baby, and the consequences for the growing child and his/her family. It is essential for neonatal nurses to understand the complexities of this genetic disorder, how to care for babies with Down syndrome, and how to provide support to parents and families.

14- Conclusion

Down syndrome is one of the most common genetic disorders that impact foetal development and a leading cause of intellectual disability in Australia. Neonatal nurses need to understand how to care for babies with Down syndrome, and be able to provide the appropriate support to their families. Since various medical conditions are associated with Down syndrome, the management of these patients requires an organised multidisciplinary approach and continuous monitoring throughout their lives. Many of these medical conditions associated with Down syndrome can be treated with medication, surgery, or other interventions. Due to medical advances over recent decades, the health and life expectancy of individuals with Down syndrome has improved resulting in more people living into adulthood. Although, with the increase in life expectancy more adults with Down syndrome are likely to develop Alzheimer’s disease. This occurs due to the triplication of chromosome 21, which results in a phenotype that is accompanied by altered brain development and other neurologic features. The research into gene therapy and the use of stem cell therapy hopefully will be the key to ameliorating the negative effects of Down syndrome, and offer a better quality of life for babies born in the future.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی یکپارچه سندرم داون

down syndrome an integrative review

پیشرفت در ژن درمانی با ویروس واکسینای انکولیتیک به عنوان وکتور

Progress in gene therapy using oncolytic vaccinia virus as vectors

چکیده

زمینه

مواد و روش ها

ظهور ژن درمانی سرطان

مرور کلی ویروس واکسینا

مکانیسم عمل ویروس انکولیتیک در سلول های تومور

دستکاری ویروس انکولیتیک

ویرایش ویروس واکسینا از طریق سیستم CRISPR‑Cas9

ویروس های واکسینای حاوی ژن های درمانی به عنوان وکتورهای سرطانی ایمونوتراپیک

فاکتورهای تنظیم کننده ایمنی

کموکاین ها

ژن های القاء کننده آپوپتوزیس

ژن های سرکوب کننده تومور

ژن های خودکشی

مهارکننده های رگزایی

خاموش کردن بیان ژن

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

زمینه:  ویروس واکسینا در پروژه سازمان بهداشت جهانی برای ریشه کن کردن آبله به طور گسترده استفاده شده است و در حال حاضر این ویروس به دلیل خصوصیات منحصربفردش یک وکتور نوید بخش برای ژن درمانی است. ویروس واکسینا می تواند به صورت انتخابی همانندسازی کرده و به طور گسترده در سلول های تومور تکثیر پیدا کند که منجر به لیز شدن سلول سرطانی می شود. علاوه بر این، تولید سریع ذره ویروسی، طیف وسیع میزبان، اندازه بزرگ ژنوم (حدود 200 کیلوباز) و کنترل ایمن، ویروس واکسینا را به عنوان یک وکتور مناسب برای ژن درمانی معرفی می کند. 

مواد و روش ها: واکسن های سرطان و ژن درمانی اکنون تحت مطالعات بالینی و تحقیقات آزمایشگاهی قرار دارند. با این وجود، براساس تحقیقات فعلی و تجربیات فردی خودمان ما با چالش های ویژه ی انتخاب بهینه ژن های خارجی، مصرف و دستکاری VACV، ویژه سازی درمان و سایر مشکلات مواجه هستیم. 

نتیجه گیری:  این مقاله مروری یک نگاه کلی به ویروس واکسینا از مکانیسم تا تحقیقات پزشکی و آزمایشات بالینی دارد. ما بر این باور هستیم که راه حل این مشکلات به درک مکانیسم های VACV کمک کرده و یک پایه نظری برای درمان بالینی ایجاد خواهند کرد. 

زمینه 

راهبردهای درمان سرطان در حال حاضر یکی از نگرانی های جهانی است. سالانه نزدیک به 7 میلیون نفر به دلیل ابتلا به سرطان های بدخیم از دنیا می روند، پیش بینی می شود که در سال 2030 این عدد به 12 میلیون نفر برسد. استراتژی های اولیه درمان سرطان عبارتند از عمل جراحی، رادیوتراپی، و شیمی درمانی. با این وجود، این روش های سنتی با محدودیت هایی همراه هستند. در عمل جراحی سنتی بافت تومور به سرعت و به طور مستقیم قطع می شود، اما قطع ناقص تومور می تواند منجر به پایداری تومورهای باقیمانده شود. علاوه بر این، شیمی درمانی و رادیوتراپی اختصاصی نیستند و درکنار سلول های سرطانی سلول های ایمنی سالم را نیز از بین برده و منجر به تضعیف سیستم ایمنی بیمار می شوند. بنابراین اکنون استراتژی های هدفمند جدیدی برای غلبه بر این محدودیت ها در درمان سرطان معرفی شده اند. پیشرفت ها در مهندسی ژنتیک استفاده از وکتورهای ویروسی برای ژن درمانی سرطان را تسهیل کرده است. این استراتژی های درمانی جدید برای تومورهای بدخیم از انتقال مواد ژنتیکی خارجی به داخل سلولهای توموری از طریق وکتورهای ویروسی استفاده میکنند و به این ترتیب می توانند به طور بالقوه یک مشکل متابولیک مادرزادی، جبران حذف ژن و یا ایجاد یک عملکرد جدید را به انجام برسانند. 

نتیجه گیری 

در حال حاضر بیشتر مطالعات، روی ویروس های انکولیتیک از وکتورهای آدنوویروس و لنتی ویروس به عنوان مدل استفاده می کنند؛ با این حال، مزیت های منحصربفرد ویروس واکسینا آن را به یک وکتور مناسب برای ژن درمانی تبدیل کرده است (جدول 1). رویکردهای کلی و ویژه سازی شده برای درمان بیماران مختلف مبتلا به سرطان پیشنهاد می شوند. بنابراین، لازم است که با دستکاری بیشتر ویروس واکسینا سمیت آن کاهش داده شود و به یک وکتور بیانی پایدارتر تبدیل شود. همانطور که بیان شد، ژن های خارجی که به ناحیه TK ژنوم ویروس واکسینا وارد می شوند، اثرات درمانی روی سلول های سرطانی ایجاد می کنند. انتخاب یک ژن بهینه نیز چالش برانگیز است. بنابراین، بررسی بیشتر روی ژن درمانی، با استفاده از واکسینا ویروس یه عنوان وکتور، می تواند به مهار پیشرفت و وخیم تر شدن سرطان کمک کند. علاوه براین، چنین بررسی هایی برای حل مشکلات موجود و ایجاد پایه ای برای کاربردهای بالینی آینده، ضروری هستند.

Abstract

Background Vaccinia virus was widely used in the World Health Organization’s smallpox eradication campaign and is currently a promising vector for gene therapy owing to its unique characteristics. Vaccinia virus can selectively replicate and propagate productively in tumor cells, resulting in oncolysis. In addition, rapid viral particle production, wide host range, large genome size (approximately 200 kb), and safe handling render vaccinia virus a suitable vector for gene therapy.

Materials and methods Cancer vaccines and gene therapy are being studied in clinical trials and experiment researches. However, we put forward unique challenges of optimal selection of foreign genes, administration and modification of VACV, personalized medicine, and other existing problems, based on current researches and our own experiments.

Conclusion This review presents an overview of the vaccinia virus from its mechanisms to medical researches and clinical trials. We believe that the solution to these problems will contribute to understanding mechanisms of VACV and provide a theoretical basis for clinical treatment.

Background

Cancer treatment strategies are currently a global concern. Approximately 7 million individuals worldwide die of malignant tumors annually; this number is predicted to increase to 12 million in 2030. Primary cancer treatment strategies include surgical treatment, radiation therapy, and chemotherapy. However, these traditional treatment methods have limitations. Through traditional surgical treatment, tumor tissue can be rapidly and directly resected; however, incomplete resection may lead to the persistence of residual tumors. Furthermore, chemotherapy and radiation therapy are not target-specific; along with tumor cells, these methods also eliminate healthy immune cells, thereby lowering patient immunity. Therefore, new targeted therapeutic strategies are warranted to overcome these limitations in cancer treatment. Advancements in genetic engineering have facilitated the use of viral vectors for cancer gene therapy (Chan and Mcfadden 2014). This novel treatment strategy for malignant tumors delivers foreign genetic materials into tumor cells via viral vectors, thereby potentially rectifying congenital metabolic abnormalities, compensating for gene deletion, or facilitating a novel function.

Conclusion

Currently, most studies on oncolytic viruses use adenovirus and lentiviral vectors as models; however, the unique advantages of the vaccinia virus make it a suitable vector for gene therapy (Table 1), thereby bringing hope to patients with different cancer types. Comprehensive and individualized approaches are suggested for the treatment of different patients with cancer. Therefore, there is the need to modify the vaccinia virus to reduce its toxicity level and to make it a more stable expression virus vector. As established, foreign genes integrated into the TK region of the vaccinia virus exert therapeutic effects on cancer cells. The selection of an optimal gene is also challenging. Therefore, further investigations on gene therapy, using the oncolytic vaccinia virus as a vector, could help prevent the progression and deterioration of cancer. Moreover, such investigations are very necessary for solving the existing problems, and provide the basis for future clinical applications.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیشرفت در ژن درمانی با ویروس واکسینای انکولیتیک به عنوان وکتور

Progress in gene therapy using oncolytic vaccinia virus as vectors

بیان ژن مرتبط با سلول بنیادی سرطان به عنوان یک بیومارکر بالقوه برای پاسخ به ایمی پریدن ONC201 رده اولی در تومورهای جامد

Cancer stem cell-related gene expression as a potential biomarker of response for first-inclass imipridone ONC201 in solid tumors

Abstract

Cancer stem cells (CSCs) correlate with recurrence, metastasis and poor survival in clinical studies. Encouraging results from clinical trials of CSC inhibitors have further validated CSCs as therapeutic targets. ONC201 is a first-in-class small molecule imipridone in Phase I/II clinical trials for advanced cancer. We have previously shown that ONC201 targets selfrenewing, chemotherapy-resistant colorectal CSCs via Akt/ERK inhibition and DR5/TRAIL induction. In this study, we demonstrate that the anti-CSC effects of ONC201 involve early changes in stem cell-related gene expression prior to tumor cell death induction. A targeted network analysis of gene expression profiles in colorectal cancer cells revealed that ONC201 downregulates stem cell pathways such as Wnt signaling and modulates genes (ID1, ID2, ID3 and ALDH7A1) known to regulate self-renewal in colorectal, prostate cancer and glioblastoma. ONC201-mediated changes in CSC-related gene expression were validated at the RNA and protein level for each tumor type. Accordingly, we observed inhibition of self-renewal and CSC markers in prostate cancer cell lines and patient-derived glioblastoma cells upon ONC201 treatment. Interestingly, ONC201-mediated CSC depletion does not occur in colorectal cancer cells with acquired resistance to ONC201. Finally, we observed that basal expression of CSC-related genes (ID1, CD44, HES7 and TCF3) significantly correlate with ONC201 efficacy in >1000 cancer cell lines and combining the expression of multiple genes leads to a stronger overall prediction. These proof-of-concept studies provide a rationale for testing CSC expression at the RNA and protein level as a predictive and pharmacodynamic biomarker of ONC201 response in ongoing clinical studies.

1 Introduction

Several clinical studies have demonstrated the relevance of cancer stem cells (CSCs) that clearly correlate with recurrence, metastasis and poor survival in solid tumors [1–3]. Recent objective responses observed in Phase I/II clinical trials of various CSC-targeted agents in a number of advanced refractory solid tumors have further established the importance of CSCs as a therapeutic target [4–6].

The first-in-class small molecule imipridone ONC201 is currently in Phase I/II clinical trials for advanced cancer [7]. The first-in-human Phase I study in advanced solid tumors demonstrated ONC201 to be safe, and exhibit predicted pharmacokinetics, sustained pharmacodynamics and tumor shrinkage [8]. The anti-CSC efficacy of ONC201 has been previously demonstrated in vitro and in vivo in colorectal cancer and acute myeloid leukemia (AML) [9, 10]. ONC201-mediated depletion of chemotherapy-resistant colorectal CSCs involves dual inactivation of Akt and ERK signaling that results in transcription factor Foxo3 activation that leads to DR5/TRAIL-dependent inhibition of self-renewal [9, 11]. In the current study, we evaluated whether the anti-CSC effects of ONC201 involve early changes in stem-cell related gene expression prior to tumor cell death. We examined if ONC201-mediated inhibition of CSCs extends to other solid tumors. Additionally, we tested whether CSC expression can serve as a potential biomarker of ONC201 response.