مقاومت در برابر تامین مالی جمعی در میان کارآفرینان: دیدگاه مدیریت تاثیر

Resistance to crowdfunding among entrepreneurs: An impression management perspective

چکیده
مقدمه
مرور مقالات و ایجاد یک مدل اولیه
سرمایه گذاری جمعی به عنوان یک مکانیزم مالی کارآفرینی
سرمایه گذاری جمعی و مدیریت برداشت
مدل سازی مقاومت در برابر سرمایه گذاری جمعی کارآفرینی
روش
انتخاب مورد: کارآفرینان در ایرلند
جمع آوری داده و تجزیه و تحلیل
یافته ها و ساختار فرضیه
مقاومت کارآفرینان در سرمایه گذاری جمعی
ارزش درک شده توسط کارآفرین از سرمایه گذاری جمعی و تاثیر آن بر مقاومت
درک کارآفرینان از IM تاثیر آن بر مقاومت
بحث
نتایج تحقیق
مفاهیم کاربردی
جمع بندی
منابع

چکیده
سرمایه گذاری موضوع مهیجی برای محققان در زمینه کارآفرینی است. بینندگان و پیشگامان اولیه به استراتژی های ارائه شده جدید در زمانی اشاره می کنند که از تنگناهای بودجه بتوان عبور کرد و اعضای جمعیت بتوانند به زودی در توسعه مشارکت کنند. هنوز هم اگر به درستی ثابت شود که سرمایه گذاری عامل مزاحمی برای کارآفرینان است، باید تلاش های بیشتری انجام داد تا افراد غیر قابل پذیرش شناسایی شوند. این مطالعه به مدلسازی مقاومت کارآفرینان نسبت به سرمایه گذاری جمعی با استفاده از یک دیدگاه مدیریتی می پردازد. یک مطالعه موردی از 20 کارفرما پیشنهاد کرد که مقاومت تحت تاثیر ترس کارفرمایان از افشا، ترس از شکست مشهود و ترس از ناامیدی قرار می گیرد.

مرور مقالات و ایجاد یک مدل اولیه
سرمایه گذاری جمعی به عنوان یک مکانیزم مالی کارآفرینی
سرمایه گذاری جمعی ایجاد شده تا به کسب و کارها اجازه دهد سرمایه را از راه های مختلف دریافت کنند (Haas et al., 2014;Beaulieu et al., 2015) برخی مدل ها پاداش سرمایه گذاری را با کالاهای مادی یا محصولات فروخته شده پرداخت می کنند (مانند Kickstarter و IndieGoGo)، در حالی که دیگران سرمایه گذاری اینچنین را بنا به دلایل بشردوستانه یا اجتماعی تشویق نمی کنند (مانند Razoo، Fundrazr). دیگران پاداش سرمایه گذاری را به صورت تاخیر در سود پول می دهند نه به شکل وام های ناامن مبتنی بر بهره (مانند LendingClub، LinkedFinance) یا از طریق اجازه دادن به کسب و کارها برای فروش کیفیت (مانند Crowdcube, Seedrs). اخیراً، کسب و کارهایی شروع به کار کرده اند که در داخل شبکه شخصی خود به طور مستقیم مبتنی بر فناوری های سرمایه گذاری جمعی هستند تا اینکه مرتبط با پلتفورم های درجه سوم سرمایه-گذاری جمعی باشند (مانند صنایع فضایی رابرت). در چنین موردی، سرمایه گذاری جمعی به افراد یا کسب و کارها اجازه می دهد تا در مقابل برخی تعهدات این افراد یا کسب و کارها، ارتباط آزادی با اهدا کننده این کمک های مالی داشته باشند.

مزایای استراتژیک سرمایه گذاری جمعی برای کارآفرینان هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم است. از نظر مستقیم، مقادیر کوچکتر مورد نیاز برای هر سرمایه گذار نشاندهنده فرصت هایی برای استارت آپ هایی است که در حالت های رایج بسیار پر ریسک هستند، به طوری که محتمل تر است که سرمایه گذارهای جدید در مقادیر کمتر سرمایه گذاری کنند (Higgins, 2012; Stemler, 2013)، برای حمایت از توسعه نمونه کارها (Ley and Weaven, 2011) یا بنابه دلایل ایدئولوژیک یا شخصی (Gambardella, 2012; Kuppuswamy and Bayus, 2013) خواهد بود. به طور غیرمستقیم، کمک های مالی مشتریان بالقوه یک سرمایه گذاری احساسی و شخصی دراز مدت را در شرکت تشویق می کند (Ordanini et al., 2011) و ممکن است مشارکت و تحقیق بازار به عنوان بخشی از نوآوری افزایش یابد (Burtch et al., 2014). علاوه بر این، در رابطه با توسعه محصولات از طریق سرمایه گذاری جمعی می توان گفت که فروش افزایش می یابد، چنانچه در چندین پروژه با مشخصات بالا مشاهده شد، مانند ساعت هوشمند Pebble و هدست واقعیت مجازی Oculus Rift.

هنوز هم دامنه جمعی که در آن فناوری های سرمایه گذاری جمعی عمل می کنند نیز پیچیدگی هایی را در کسب و کارهای جدید نشان می دهند. سرمایه جمعی به عنوان دارایی مهم کارآفرینان تلقی می شود (Davidsson and Honig, 2003) و به این معناست که تا چه حد مدیریت تصویر اجتماع آن هابرای موفقیتشان حیاتی است (Baron and Markman, 2003; Nagy et al., 2012). این مسئله نشان می دهد که سطح گفتگوی جمعی و به اشتراک گذاشتن اطلاعات مورد نیاز سرمایه گذاری جمعی ممکن است بیانگر دغدغه قابل توجه کارآفرینان باشد. در نتیجه، هدف این مطالعه ارزیابی میزان نگرانی در رابطه با مدیریت برداشت است که ممکن است بر مقاومت کارافرینان برای سرمایه گذاری جمعی تاثیرگذار باشد.

شیوه های مدیریت زنجیره تامین پایدار و قابلیت های پویا در صنایع غذایی: تحلیل انتقادی ادبیات

Sustainable supply chain management practices and dynamic capabilities in the food industry: A critical analysis of the literature

چکیده
1.مقدمه
2. مرور مقالات و چهارچوب مفهومی
3. روش تحقیق
4. نتایج
5. بحث
6. نتیجه گیری
منابع

چکیده
مدیریت پایدار زنجیره تامین (SSCM) و قابلیت پویایی آن (DC) هر دو موضوعات جدید تحقیقاتی هستند که محیط شرکت و صنایع پویای در حال تغییر را مورد آزمایش قرار می دهند. صنایع غذایی نمونه ای از این محیط های پویا است. مصرف کنندگان توقع زیادی نسبت به امنیت غذا و تقاضای رو به افزایشی برای تولید پایدار مواد غذایی دارند. شرکت هایی که این خواسته ها را برآورده می کنند، یک پایگاه مشتری با آگاهی از همه ابعاد پایداری مانند اقتصادی، اکولوژی و اجتماعی و رویدادهایی که مواد غذایی در آن تولید و ارائه می شوند را هدف قرار می دهند. هدف این مقاله توصیف این مسئله است که چطور روش های SSCM به شرکت ها اجازه می دهد تا کنترل خود را در زنجیره تامین حفظ کنند و با اجرای قابلیت های پویا به یک مزیت رقابتی دست یابند. روش هایی که از قبل در SSCM مشخص شدند مرتبط با فرضیه DM هستند که به عنوان روال های اساسی شناسایی شده و DC خاصی را تشکیل می دهند. ما یک مقاله مروری را ارائه دادیم که شامل تجزیه و تحلیل محتوا، آزمایش مقالات (52 مقاله) روی زنجیره های تامین مواد غذایی پایدار منتشر شده به انگلیسی از مجلات بررسی شده است. ما ارتباطی را بین SSCM و DC با تلفیق آن ها در یک محتوای مفهومی مشابه ایجاد کردیم. DC ویژه در زنجیره تامین صنعت مبتنی بر پایداری نیز شناسایی شد که شامل دانش به اشتراک گذاری و مفهومی سازی مجدد زنجیره تامین است. پس از آن صنایع غذایی بر اساس معیارهای SSCM و SC با دقت بیشتری مورد بررسی قرار گرفت و دیدگاه هایی در مورد استراتژی های مورد استفاده در این بازار کسب و کار ارائه گردید. نتایج نشان داد که در میان سایر روش ها، روش های پایداری و DC در زنجیره تامین برای افزایش قابلیت ردیابی و پیگیری استفاده می شوند تا نیازهای مشتریان را تامین کنند. تحقیقات بیشتری برای گسترش عملیاتی شدن چهارچوب های مفهومی موجود نیاز است.

2. مرور مقالات و چهارچوب مفهومی
2.1. روش های SSCM
بر اساس تعریف ارائه شده توسط Seuring and Müller (2008a)، SSCM می تواند به صورت “مدیریت مواد، اطلاعات و جریان سرمایه و همچنین مشارکت بین شرکت ها طی زنجیره تامین تعریف شود در حالی که همه اهداف مدنظر ابعاد توسعه پایدار مانند اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی را تامین کرده، و به نظر می رسد که برگرفته از نیازهای مشتریان و سهامداران است”. چند نکته در این تعریف وجود دارد.اول اینکه، این به طور خاص خواستار همکاری شرکای زنجیره است. این موضوع همشو با سایر محققان است که بر تقویت روابط در SSCM تاکید می کنند (e.g.,Sharfman et al., 2009). علاوه بر این، ملاحظات برابر در هر سه بعد پایداری پیشنهاد شده و چیزی است که Elkington (1997) از آن به عنوان رویکرد Triple Bottom Line (TBL) نام میبرند (Gimenez et al., 2012). در پایان، این تعریف مورد توجه سهامداران زنجیره تامین قرار گرفته که باید به عنوان الزامات قانونی برای فعالیت در زنجیره تأمین شناخته شود (Müller et al., 2009a). این نه تنها دربرگیرنده مشتریان بلکه NGOها، تامین کنندگان یا مالکان قانونی نیز می شود (Emmehainz and Adams, 1999; Seuring and Müller, 2008a). علاوه بر این، ما سهامداران به دو گروه تقسیم بندی کردیم که به قدرت واقعی آن ها در آسیب رساندن یا حمایت از سازمان بستگی دارد (Madsen and Ulhøi, 2001; Buysse and Verbeke, 2003). از آنجا که منابع مشارکت سهامداران محدود است، سازمان ها معمولاً تاکید بیشتری روی این سهامداران دارند و در واقع می توانند فشار خاصی را اعمال کنند (Polonsky and Scott, 2005). بر همین اساس ما آن ها را گروه های فشار نامیدیم. همزمان با آن، به ویژه برای شرکت هایی که از یک استراتژی پایدار تبعیت می کنند، نیاز است که اغلب سهامداران نیز در نظر گرفته شوند؛ در نتیجه ما آن ها را مانند بیشتر گروه های سهامداری کلی، در یک چهارچوب قرار می دهیم.

این مسئله منجر به این پرسش می شود که کدام کارها اغلب در SSCM انجام می شوند که موضوع مورد بحث در مقالات مربوطه است (Zhu and Sarkis, 2004). در حالی که ما مقولات عمومی و شیوه های تنها را فقط به طور خلاصه معرفی می کنیم، به این نتیجه رسیدیم که آن ها یک مفهوم سازی صحیح را در برابر پیکره مقالات موجود در SSCM ایجاد کرده اند (see e.g., the reviews in Seuring and Müller, 2008a; Gold et al., 2010; Carter and Easton, 2011) که جنبه های استراتژیک و عملی را پوشش می دهند. گروه ها و روش های جدا با هم فرق دارند و هرکدام جنبه خاصی از SSCM را توضیح می دهند. علاوه بر این، تمام نکات در نظر گرفته شده با هم، جنبه های رئوس مطالب را بیان می کنند که می تواند برای تکمیل SSCM استفاده شود و در نتیجه دارای معیار تکمیل کنندگی است که چنین چهارچوبی باید ارائه دهد (Wacker, 1998). در ادامه، گروه هایی که در آن روش های SSCM قابل سازماندهی هستند معرفی شدند. ما در اینجا بر روش هایی تاکید می-کنیم که مربوط به درک ما از مفهوم مدیریت زنجیره عرضه و تاکید بر روش هایی است که روابط بین اعضا، جریان کالاها و اطلاعات یا موضوعات پایداری را که برخاسته از تعاریف گذشته یا مفاهیم SCM و SSCM هستند را افزایش می دهند. البته فهرست جامعی باید وجود داشته باشد که دربرگیرنده جنبه های SCM مانند محک یا اندازه گیری عملکرد مالی است.

چارچوبی مبتنی بر داده کاوی برای مدیریت ریسک زنجیره تامین

A data mining-based framework for supply chain risk management

چکیده
1. مقدمه
2. مرور مقالات
3. روش تحقیق
4. توسعه چهارچوب مبتنی بر داده کاوی
5. اجرا و آزمون چهارچوب در یک شرکت نمونه
6. جمع بندی
منابع

چکیده
افزایش سطوح قرارگیری در معرض ریسک، توسعه فناوری و افزایش حجم اطلاعات بارگزاری شده در شبکه های زنجیره تامین سازمان ها واردار می کند تا رویکردهای داده محور را در زنجیره تامین مدیریت ریسک (SCRM) مورد استفاده قرار دهند. داده کاوی (DM) از چندین روش تحلیلی برای انتقال سریع و تصمیم گیری به موقع استفاده می کند. با این وجود، قابلیت آن برای SCRM به طور کامل کشف نشده است. هدف این مقاله ارائه یک چهارچوب مبتنی بر DM برای شناسایی، ارزیابی و کاهش انواع مختلف ریسک در زنجیره تامین است. یک رویکرد جامع فعالیت های DM و مدیریت ریسک را در یک چهارچوب منحصربفرد برای مدیریت موثر ریسک تلفیق می کند. اعتبارسنجی این چهارچوب از طریق یک مطالعه موردی بر اساس مجموعه ای از مصاحبه ها، بحث ها و یک مطالعه متمرکز بر گروه نیمه سازمان یافته انجام شد. این مطالعه نشان داد که چطور DM اطلاعات مخفی و مفید را در داده های ریسک غیرسازمان یافته برای اتخاذ تصمیمات مدیریت ریسک هوشمند کشف می کند.

2. مرور مقالات
خطرات بیشمار طبیعی و انسانی وجود دارد که دارایی های فیزیکی و عملیاتی را در شبکه های SC تهدید می-کنند. برخی از این ریسک ها شامل نوسانات قیمت، تقاضای بی ثبات، مشکلات عرضه، خطرات عملیاتی، خطر تحویل، خطر شهرت و بلایای طبیعی هستند (Chen & Wu, 2013; Rajagopal, Venkatesan, & Goh, 2017). کاهش عملکرد کاری، آسیب به ارزش نام تجاری، دارایی های فیزیکی و ورشکستگی برخی از تبعات ریسک های SC هستند. SCRM یک روش سیستماتیک برای شناسایی، ارزیابی و کاهش ریسک در SC است (Ghadge, Dani, & Kalawsky, 2012). هدف از SCRM درک ریسک ها و اثرات آن ها و تلاش برای انجام اقدامات پیشگیرانه و بازدارنده برای کاهش آن است. اطلاعات امروز و فناوری های ارتباطی فرصتی را برای گرداوری، ذخیره و تحلیل مجموعه متنوعی از داده های مرتبط با ریسک در منابع داده ناهمگن فراهم می کند (Schlegel & Trent, 2014; Lee, Zhou, Souza, & Park, 2016; Kang et al., 2017). مفهوم هوش ریسک (RI) در نتیجه این پیشرفت ها ایجاد شده است (Lee & Kulkarni, 2011; Ponemon Institute, 2017). هوش ریسک می تواند به صورت توانایی سازمان برای شناسایی، اندازه گیری، ارزیابی و پیش-بینی تهدیدها تعریف شود که از طریق استفاده از داده ها و تجربیات مرتبط گذشته است (Apgar, 2006). مطالعات آکادمیک محدودی به بررسی رفتار ریسک یا هوش برخاسته از دیدگاه SC پرداخته اند(Ghadge, Dani, Chester, & Kalawsky, 2013).

روش است که سازمانها نمی توانند ریسک خود را بدون مدیریت داده ها و اطلاعات/دانش مدیریت کنند (Neef, 2005)؛ در نتیجه بسیاری از سازمان ها شروع به استفاده از چهارچوب مدیریت ریسک خودکار برای رقابت در محیط کسب و کاری برگرفته از دانش حال حاضر نموده اند (Haksöz, 2013; Wu, Chen, & Olson, 2014). برخلاف علاقمندی زیاد در صنعت، تحقیقات دانشگاهی در زمینه استفاده از BI برای مدیریت ریسک های SC وجود ندارد (Liu, Daniels, & Hofman, 2014; Wu, Chen, & Olson, 2014; Aruldoss, Travis, & Venkatesan, 2015). BI حاوی پایگاه های داده، ابزارها، روش ها، فرایندها و فناوری هایی برای تبدیل داده های خام به اطلاعات باارزش و مفید برای اهداف تجریه و تحلیل کسب و کار است. استخراج، تبدیل و بارگزاری (ETL)، مخزن داده، فرایند تحلیل برخط (OLAP)، تحلیل آماری، پیش بینی و شفاف سازی برخی از ابزارها/فناوری های کلیدی BI (Sherman, 2015; Coronel & Morris, 2017) هستند. DM نقش مهمی در تامین یک محیط BI فراهم می کند (Ranjan & Bhatnagar, 2011) و کاربردهای متعددی در زمینه های مختلف دارد (Giudici & Figini, 2009; Köksal, Batmaz, & Testik, 2011; Murray, Agard, & Barajas, 2017). DM از الگوریتم هایی برای کشف اطلاعات مخفی، قبلاً شناخته شده و مفید و همچنین الگوهای مجموعه داده های بزرگ استفاده می کند (Han, Kamber, & Pei, 2012; Witten, Frank, Hall, & Pal, 2017). DM برای پیش بینی تقاضا و قیمت در بازهای بی ثبات، شناسایی مشتریان و بازارهای پرخطر تشخیص کلاهبرداری و پشتیبانی از سیستم های اخطار اولیه استفاده می شود (Seng & Chen, 2010; Carneiro, Figueira, & Costa, 2017; Lee, Kim, & Lee, 2017). جدول 1 برخی از کاربردهای DM در مقالات مدیریت ریسک را به طور خلاصه ارائه داده است.

تاثیر هویت اجتماعی کارآفرین بر عملکرد کسب و کار بواسطه تأثیرگذاری

Influence of the entrepreneur’s social identity on business performance through effectuation

چکیده
1. مقدمه
2. فرضیات
3. روش شناسی
4 تجزیه و تحلیل و نتایج
5. بحث و نتیجه گیری
منابع

چکیده
هویت اجتماعی مؤسس کسب و کار برای تبیین رفتار و نگرش او در تصمیمات تجاری بسیار مهم است. این مطالعه با استفاده از ترسیم سه نوع هویت اجتماعی کارآفرینی که توسط Fauchart و Gruber (2001) شناسایی شده، بررسی می‌کند که چگونه هویت اجتماعی بر نحوه مدیریت شرکت توسط کارآفرینان و پیامدهای آن برای عملکرد شغلی تأثیر می‌گذارد. نتایج نظرسنجی از شرکتهای تازه تأسیس، تأیید می‌کند که اثرگذاری، بستری را برای تأثیر هویتهای خاص- داروینی و میسیونری- بر عملکرد کسب و کار ایجاد می‌کند.

2. فرضیات
تأثیر هویت بر رفتار و نتایج اقتصادی، قدرت توضیحی بیشتری را برای تجزیه و تحلیل ابتکارات کسب و کار، و حمایت از مطالعه ما فراهم می‌آورد. تحقیقات در این زمینه، از مشارکت بدوی Schumpeter (1912) و Knight (1921) شروع می‌شود که محدوده آن، ضروری‌ترین ویژگیهای کارآفرین را درک می‌کند: نوآوری، شناخت فرصتها، تحمل برخی از درجات خطر (Baumol، 1968).

در محیط کسب و کار، اقدامات و رفتارهای یک بنیانگذار یا تیم مؤسس در ایجاد و متعاقباً توسعه یک شرکت، با هم تکامل می‌یابد، زیرا فعالیتهای تجاری با معنای ناشی از بیان هویت فردی القا می‌شوند. همانطور که نویسندگان مختلفی اظهار داشته‌اند، هویت‌ها از منابع مهم انگیزه برای رفتار انسان همراه با نقش کسب و کارهاست، “یعنی مجموعه‌ای از انتظارات اجتماعی در مورد رفتار که با موقعیتهای خارجی برای فرد مرتبط است “(Murnieks & Mosakowski، 2007؛ ص2).

ما این تمرکز را با نظریه اثرگذاری (Sarasvathy، 2001) و نظریه هویت اجتماعی (Tajfel 1972؛ Tajfel & Turner،1979) در حوزه روانشناسی اجتماعی تکمیل می‌کنیم تا درک خود را در مورد دلیل تفاوتهای اساسی بین فرایندهای ایجاد و نتایج شرکتهای مختلف، افزایش دهیم. این مجموعه از تحقیقات، یک پیوند نظری را ارائه می‌دهد تا توضیح دهد که چگونه هویت اجتماعی، افراد را به سمت رفتار و عمل به شیوه‌هایی که هویت آنها را تأیید می‌کند سوق می‌دهد (Hogg & Terry، 2000؛ Tajfel & Turner، 1979). تحقیقات مربوط به هویت اجتماعی تجاری به جای ارزیابی خارجی بازرگانان و خصوصیات آنها، بر چگونگی شناسایی و درک آنها از خود به عنوان بازرگان تمرکز دارند (Alsos و همکاران، 2016).

عوامل تعیین کننده رهبری در تجارت اجتماعی آنلاین: دیدگاه تئوری سیگنالینگ

Determinants of leadership in online social trading: A signaling theory perspective

چکیده
1. مقدمه
2. نظریه هشدار و رهبری شبکه
3.بیان فرضیه
4.طرح تحقیق
5. نتایج تجربی
6. بحث و نتیجه گیری
7. محدودیت ها و جهت گیری تحقیقات آینده
منابع

چکیده
تجارت اجتماعی آنلاین این امکان را فراهم می آورد که افراد یا شرکت های کم تجربه با تقلید رفتار تاجران ارشد از آنها تبعیت کنند اما اطلاعات کمی در مورد عوامل تعیین کننده و شکل دهنده این روابط موجود است. برای بررسی این رابطه، از نظریه هشداردهی با استفاده از ارزیابی حداقل جذر تاثیر ثابت استفاده می کنیم تا 250 تاجر ارشد را در شبکه دارای 1100 تاجر تحلیل کنیم و اعتبار این تاجران را همراه با حجم تجارت – عملکرد و هشدار ریسک بررسی کردیم. برخلاف انتظارات اولیه، نتایج تحقیق نشان داد که اعتبار تاجر مهم تر از عملکرد – حجم ریسک است، اما اختلافات قابل توجهی بین تاجران پول های واقعی و مجازی وجود دارد. این تحقیق یک رویکرد مبتنی بر نظریه هشداردهی با ارتباط آن با رفتار جمعی و تاثیر تمایلات مطرح کرده است. نتایج تحقیق می تواند کاربردهای عملی برای تاجران ارشد – پیروان و مدیران برنامه های تجارت اجتماعی – سیاستمداران و قانون گذاران ابزار سرمایه گذاری داشته باشد.

2. نظریه هشدار و رهبری شبکه
نظریه کلیدی در نظریه هشدار این است که هشدارها برای افراد درون سازمان مطرح می شوند که به اطلاعات و دانش دسترسی دارند و برای افراد خارج از سازمان قابل دسترسی نیست (کانلی و همکاران2011). نظریه هشدار از گذشته برای تشریح چگونگی سودآوری توسط تاجران و اطلاعات بیشتر در مورد تجارت و تلاش برای ارتباط با سرمایه گذاران سودآور استفاده شده است (کانلی و همکاران 2011 ). در ادبیات سرمایه گذاری و امور مالی، نظریه هشدار برای درک ارزش گذاری شرکت های جدید ( میکالی – شاو 1994 ) یا سرمایه گذاری های سرمایه ای ( بوسنیتز – فیست – موسل 2001 – باسنزیت – فیست و موسل 2005 ) در ارتباط است. ارتباط بین نظریه هشدار و بازارهای سرمایه گذاری بیان می کند که ویژگی های مشارکت و قابلیت انتقال سهام می تواند عدم تقارن اطلاعات را بین سرمایه گذاران کنونی و احتمالی را کاهش دهد (آرکات 2014 – التیزورو گاویوس 2003 ). در برنامه تجارت آنلاین اجتماعی آیوندو، تاجران ارشد به عنوان افرادی تعریف می شوند که هشدار تجاری صادر می کنند و دنبال کنندگان هم به عنوان افرادی تعریف می شوند که از هشدارهای تجاری تاجران ارشد پیروی می کنند (آیوندو 2018). این مطلب دلالت بر این دارد که هشداردهی و فرآیند تعمیم دهی بین تاجران ارشد و دنبال کنندگان آنها در یک شبکه شبیه به بازارهای سرمایه گذاری است. بنابراین، نظریه هشدار می تواند برای تشریح صداقت در توانایی رهبری شکل گرفته باشد.

نظریه هشدار یک محیط متغیر بین اعضا و هشدارهای محیط های مشترک را در یک شبکه در طول زمان می پذیرد. برای مثال، تیم های تجاری جدید هدف خود را هشدارهای پروژه برای اشاره به ارزش ها – تعهد و توانایی سرمایه گذاران در مراحل اولیه سرمایه گذاران در مراحل اولیه سرمایه گذاری قرار دادند، اما این عامل رابطه مهم و قابل توجهی با نتایج بلند مدت در نظر گرفته نمی شود (باسنیتز و همکاران 2005 ). هشدارهای ارتباطی نیز برای شبکه و سهامداران و در موقعیت تعیین هدف ضروری می باشند ( رئور – تانگ – وا 2013). نتایج عملی یک تحقیق انجام شده از 251 شرکت کوچک، نیاز به در نظر گرفتن روش شبکه ای را در درک مکانیزم های عملکردی و جهت گیری کارآفرینی را نشان داده است (جیانگ – لیو – فی – جیانگ 2018). به هر حال، در تجارت آنلاین اجتماعی، شرکت کنندگان می توانند رفتار یکدیگررا بدون توجه به بازده تقلید کنند. در مقابل، شبکه های بزرگتر می توانند به تاجران ارشد کمک کنند تا سود بیشتری داشته باشد. همچنین این مطلب بیان می کند که رهبری در شبکه های تجاری آنلاین یک فاکتور دینامیک است زیرا موقعیت و روابط بین تاجران می تواند تغییرات داشته باشد.

رشد اقتصادی و تغییرات فرهنگی

Economic growth and cultural change

چکیده
1. مقدمه
2. پیشینه نظری و متغیرهای مورد استفاده
3. روش مورد استفاده و نتایج تجربی
4 .کار تجربی و بحث در مورد نتایج
5 .نتیجه‌گیری
منابع

چکیده
این مقاله به تفسیر نرخ رشد سالانه بر اساس تاثیر عوامل رشد پایه (سرمایه، نیروی کار، سرمایه انسانی) و پیشینه فرهنگی به عنوان «عوامل باقی‌مانده» کمک می‌کند. این مقاله از متغیرهایی برای نشان دادن این اثرات استفاده می‌کند که با استفاده از آنالیز اجزای تشکیل دهنده اصلی و رگرسیون در زمینه چارچوب رشد افزایش سولو – رومر تجزیه و تحلیل می‌شوند. متغیرهای پیشینه فرهنگی به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: متغیرهای «گرایش اجتماعی» و «گرایش بهره‌وری». ما نظریه‌ای را که درون چارچوب رشد شناخته شده متغیرهای «گرایش بهره‌وری» به طور چشمگیری بر رشد اقتصادی تاثیر می‌گذارد، تدوین کردیم، در حالی که تاثیرات «گرایش اجتماعی» به طور کلی غیر قابل پیش‌بینی‌اند. نتایج نشان می‌دهد که پیشینه فرهنگی تاثیر مثبتی بر نرخ رشد سالانه دارد. با این حال، «گرایش اجتماعی» نقش اصلی (مثبت) ایفا می‌کند. علاوه بر این، با اجرای آنالیز میزان حساسیت بر پیشینه فرهنگی، نتایج نشان می‌دهد که پیشینه فرهنگی نقش تفسیری قوی در نرخ رشد سالانه دارد. زوال «گرایش اجتماعی» پیشینه فرهنگی تاثیر منفی بر رشد GDP سالانه دارد. این مقاله به قدرت توضیحی و حیاتی «گرایش اجتماعی» پیشینه فرهنگی برای نرخ رشد سالانه اشاره دارد.

2. پیشینه نظری و متغیرهای مورد استفاده
2.1 کمک و چارچوب نظری «عوامل باقی‌مانده»
در زیر لایه نظری نئوکلاسیک سولو و رومر، بخش تفسیر نشده رشد – نرخ تغییر «عوامل باقی‌مانده کمک کننده به رشد» – به اصطلاح باقی‌مانده سولو است (سولو، 1957). این بخش از رشدی که توسط سرمایه، نیروی کار، سرمایه انسانی و تکنولوژی تفسیر نمی‌شود، تشکیل شده است. این امر معمولا، به عواملی نظیر پیشینه موسسه‌ای و فرهنگی فرآیند رشد که جامعه را توصیف می‌کند، ارتباط دارد.

گفته شده است که بخش غیر قابل توضیح توسعه، به استثنای کمک سرمایه و نیروی کار، می‌تواند به تغییر تکنولوژیکی (اگیون و هویت ، 1988؛ رومر، 1990)، شرایط پذیرش تکنولوژی‌های جدید یا نقش نیروهای درونی رشد یا اقتصاد خارجی از طریق انباشتگی سرمایه انسانی، نسبت داشته شود (لوکاس ، 1988؛ رومر، 1986). علاوه بر این، سیاست اقتصادی (ایسترلی ، 2001)، میزان برون‌زایی اقتصادی (فرانکل و رومر، 1999)، نقش سیستم اقتصادی (لواین و همکاران ، 2000) و اثرات سیاست‌های اقتصاد خرد و تورم (فیشر ، 1993) همه می‌توانند اثرات چشمگیری داشته باشند. مطابق مقالات حسابداری رشد و به دنبال فرضیه کاب – داگلاس در مورد بازگشت مداوم به مقیاس، اجزا (انعطاف‌پذیری نیروی کار و سرمایه) به یک خلاصه می‌شوند. به این دلیل که از مقدار رشد GDP و میزانی از این رشد که مربوط به سرمایه است، نیروی کار و سرمایه انسانی، آگاهی داریم، می‌توانیم آنچه را که باقی می‌ماند را به عنوان اثر «عوامل باقی‌مانده کمک‌کننده» به رشد در نظر بگیریم. این افزایش مجموع سودمندی است (سودآوری فاکتور کلی).

در این مقاله، بر پیشینه فرهنگی به عنوان مؤلفه‌ی موثر بر رشد، که می‌تواند به عنوان یک «عامل باقی‌مانده» در نظر گرفته شود، تمرکز می‌کنیم. چه به صورت مستقیم یا غیر مستقیم، فرهنگ بر نتیجه حاصل از فرآیند اقتصادی تاثیر می‌گذارد. فرهنگ ممکن است به عنوان مجموع ارزش‌ها و دانشی که بر گروهی از مردم غلبه دارد در نظر گرفته شود. دیدگاه شکل گرفته از مردم و شبکه ارزش‌ها به سازمان‌دهی و فعالیت موسسات و در نتیجه نحوه تخصیص منابع در دسترس جامعه تاثیر می‌گذارد. علاوه بر این، رشد اقتصادی جامعه به طور غیر قابل انکاری به مادی کردن دستاوردهای شخصی و اعتماد متقابل میان اعضای آن مربوط است. قصد، جذب اهداف، کار سخت و تمایل اعضای جامعه به استقلال، برخی از ارزش‌هایی است که می‌توانند نرخ رشد بالای برخی کشورها در برابر برخی دیگر را توضیح دهند.

اگرچه ما مستقیما اهمیت فرهنگ را درک می‌کنیم، تعریف و آنالیز رسمی آن ممکن است چالش‌برانگیز باشد.

توسعه مالی، محدودیت مالی و سرمایه گذاری شرکت: شواهدی از تایلند

Financial development, financial constraint, and firm investment: Evidence from Thailand

چکیده
مقدمه
مرور مقالات
روش‌ها
جمع‌آوری داده
تحلیل داده
نتایج و بحث
نتایج اثر محدودیت مالی شرکت بر سرمایه‌گذاری شرکت
نتایج اثر توسعه مالی بر روش تاثیرگذاری محدودیت مالی شرکت روی سرمایه‌گذاری شرکت
تست نیرومندی
نتیجه‌گیری و پیشنهادات
منابع

چکیده
این مقاله به بررسی اثر محدودیت مالی و توسعه مالی روی سرمایه‌گذاری شرکتی می‌پردازد که از داده‌های شرکت‌های غیرمالی تایلند از 1999Q1 تا 2015Q4 استفاده می‌کند. نتایج تجربی نشان‌دهنده اثر قابل توجه محدودیت مالی شرکت بر سرمایه‌گذاری آن‌ها بود. جریان نقدی شرکت‌ها اثر مثبتی روی سرمایه‌گذاری شرکت دارد در حالی که اثر منفی روی نسبت اهرم شرکت‌ها می‌گذارد. توسعه اقتصادی باعث تضعیف اثر محدودیت مالی شرکت روی سرمایه‌گذاری آن شده است. این اثرات در شرکت‌هایی که محدودیت مالی بیشتر داشتند نسبت به شرکت‌های با محدودیت کمتر، بسیار بالاتر بود.

مرور مقالات
چندین مطالعه به بررسی رابطه بین محدودیت‌های مالی شرکت و سرمایه‌گذاری شرکت پرداختند و دریافتند هرچه شرایط ترازنامه شرکت بهتر یا محدود مالی شرکت کمتر باشد، سرمایه‌گذاری آن‌ها بیشتر خواهد بود. چاتلین و همکاران (2003) اثر محدودیت مالی شرکت روی سرمایه‌گذاری شرکت را در آلمان، فرانسه، ایتالیا و اسپانیا بررسی کردند و دریافتند افزایش جریان نقدی شرکت می‌توانست اثر مثبتی بر سرمایه‌گذاری شرکت بگذارد. آنگلوپولو و گیبسون (2007) و کاپلان و زینگالس (1997) بیان کردند افزایش جریان نقدی شرکت آمریکایی منجر به افزایش فرصت‌های سود، بهبود شرایط مالی شرکت‌ها و افزایش نقدینگی و بنابراین افزایش سرمایه‌گذاری شرکت می‌شود. سایر مطالعات مثل کار آگکا و موزومدار (2008)، باند و همکاران (1997) چاتلینو تیومو (2001) نیز به نتایج مشابهی دست یافتند. گایوتی و ژنراله (2001) دریافتند اثر جریان نقدی شرکت روی سرمایه‌گذاری در شرکت‌های با محدودیت مالی بیشتر در ایتالیا که شرکت‌های کوچک در نظر گرفته می‌شدند، در مقایسه با شرکتهای بزرگ، بالاتر بود. این نتیجه تایید می‌کند شرکت‌های با محدودیت مالی بیشتر، فرصت‌های کمتری برای کسب منابع تامین وجه خارجی دارند و بنابراین سرمایه‌گذاری شرکت‌های با محدودیت مالی وابستگی بیشتری به تامین وجه داخلی آن‌ها، یعنی جریان نقدی شرکت، به جای تامین وجه خارجی خواهد داشت. رونگسومبون (2005) دریافت اثر جریان مالی روی سرمایه‌گذاری شرکت در تایلند بویژه در شرکت‌های با محدودیت مالی بیشتر، بالاتر بود. بوتزن و همکاران (2001) و لونمان و ماتها (2001) نیز به نتایج مشابه دست یافتند. گوآریگلیا (1999) نشان داد هرچه نسبت اهرم شرکت‌های بریتانیایی بیشتر باشد، منجر به کاهش سرمایه‌گذاری آن‌ها به دلیل ریسک پیش‌فرض بالاتر و افزایش هزینه تامین وجه خارجی می‌شود. آگونگ، مورنا، پرامونو و پراستوو (2002)، گیلکریست و هیملبرگ (1995)، کاپلان و زینگالس (1997) و ون اس و گرتسن (1994) بیان کردند اثر اهرم شرکت و جریان نقدی آن روی سرمایه‌گذاری در شرکت‌های با محدودیت مالی بیشتر، بالاتر خواهد بود.

توسعه مالی نیز بر سرمایه‌گذاری و روش تاثیرگذاری محدودیت یا شرایط مالی شرکت بر سرمایه‌گذاری آن نیز اثر می‌گذارد. اگرچه مطالعات این زمینه نسبتاً محدود و اکثراً متمرکز بر کشورهای توسعه یافته است و هیچ مطالعه موردی در تایلند صورت نگرفته است. گلوس و ورنر (2002) دریافتند اثرات جریان نقدی شرکت روی سرمایه‌گذاری شرکت پس از دوره آزادسازی مالی در مکزیکو، نسبتاً پایین‌تر بود. نتایج مشابهی در مطالعه موردی لائون (2003) روی گروهی از کشورهای درحال‌توسعه پیدا شد. اسلام و موزومدار (2007)، لائون (2003) و لاو (2003) نیز دریافتند توسعه بازار سرمایه می‌توانست اثر جریان نقدی شرکت روی سرمایه‌گذاری شرکت را تضعیف کند و این اثر برای شرکت‌های با محدودیت‌ مالی بیشتر، بالاتر بود. به علاوه، توسعه مالی می‌تواند وابستگی شرکت‌ها به تامین مالی داخلی آن‌ها را کمتر کند و شرکت‌های با محدودیت مالی بیشتر که قبلاً هم در یافتن منابع تامین وجه خارجی مشکل داشتند، اثرات توسعه اقتصادی را بیشتر از شرکت‌های با محدودیت کمتر، حس می‌کنند. آربلائز و اشاواریا (2002)، گالیندو و همکاران (2007) و هریس و همکاران (1994) به همین صورت دریافتند اثر توسعه مالی می‌تواند اثر جریان نقدی شرکت روی سرمایه‌گذاری آن را کاهش دهد چرا که توسعه اقتصادی می‌تواند فرصت‌های بیشتری برای تامین وجه خارجی شرکت فراهم کند و وابستگی آن به وجوه داخلی‌اش را کاهش دهد.

چگونه تاب آوری کارآفرینی SME های تاب آور ایجاد می کند

How entrepreneurial resilience generates resilient SMEs

چکیده
مقدمه
کارآفرینان، رفتارهای کارآفرینانه و انعطاف اس ام ای
خرده‌بنیان‌ها- انعطاف سازمانی
خرده‌بنیان‌ها- کارآفرینی و انعطاف فردی
خلاصه: یکپارچه‌سازی چارچوب
رویکرد پژوهشی
نمونه
طراحی پژوهش
تحلیل دیتا
یافته‌ها
محدودیت‌ها در زمینه انعطاف اس ام ای
ماهیت و تاثیر انعطاف کارآفرینی
بحث و تبادل‌نظر
نتیجه
منابع

چکیده
هدف- هدف از این مقاله، بررسی این موضوع است که رفتارهای کارآفرینانه چگونه از انعطافپذیری شرکتهای کوچک یا متوسط (اس ام ای) پشتیبانی می‌کنند، مفهوم انعطافپذیری کارآفرینانه را اصلاح می‌کند و مشخص می‌کند که انعطاف‌پذیری اس ام ای به چه نحو می‌تواند تقویت شود.
طراحی/متدولوژی/رویکرد- دیتای کیفی در بریتانیا و از طریق 11 گروه تمرکز گردآوری شد که زیرنمونه‌ای از 19 مشارکت‌کننده‌ی اس ام ای را ارائه می‌کرد
یافته‌ها- کارآفرینان به دلیل تجربه‌شان در کار در محیط‌های غیرقطعی، تجربه‌ی مستقیم‌شان از سختی‌ها و زمینه‌ی سازمانی غیررسمی که در آن ساکن هستند، غالباً انعطافپذیر هستند و واجد توانمندی‌هایی هستند که اس ام ای‌ها را قادر می‌سازد منعطف باشند. انعطافپذیری کارآفرینانه مبنایی برای انعطافپذیری اس ام ای فراهم می‌کند که تفاوت زیادی با بهترین شیوه‌هایی دارد که در شرکت‌های بزرگتر استفاده می‌شوند.
محدودیت‌ها/ره‌آوردها- تحقیق کیفی اکتشافی روی نمونه‌ای کوچک (n= 19)، تعمیم‌پذیری این پژوهش را محدود ساخته است. تحقیق بیشتر می‌تواند بلحاظ کمّی، یافته‌های این مقاله را بیازماید و/یا به بررسی پیوند بین انعطافپذیری کارآفرینانه و انعطافپذیری شرکتهای بزرگتر بپردازد.
ره‌آوردهای عملی- خطمشی و شیوه‌هایی که به منظور تقویت انعطافپذیری اس ام ای‌ها طراحی شده‌اند، باید به‌جای تشویق به برنامه‌ریزی رسمی، توجه بیشتری به ایجاد ظرفیت‌ به منظور فائق آمدن بر عدم‌قطعیت نمایند، روابط شخصی را ایجاد و تقویت کنند و توانایی آزمایش و تفکر خلاقانه در پاسخ به بحران‌ها را فعال نمایند.
اصالت/ارزش- این مقاله از یک تحقیق روانشناسی استفاده می‌کند تا درک و شناختی را که از انعطافپذیری کارآفرینانه وجود دارد، اصلاح کند و بصورت تجربی، روابط بین انعطاپذیری کارآفرینانه و انعطافپذیری اس ام ای را بررسی و بصورت قیاسی آن را تئوریزه کند.

کارآفرینان، رفتارهای کارآفرینانه و انعطاف اس ام ای
این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که انعطاف سازمانی چطور در بافت اس ام ای‌ها توسعه می‌یابد و نقش کارآفرینان و کارآفرینی در شکل‌دهی به انعطاف سازمان‌های کوچک و متوسط را بررسی می‌کند. این یک رویکرد ذاتاً چندسطحی به منظور درک انعطاف اس ام ای است زیرا بر نقش کنشگرهای فدری (رفتارهای کارآفرینانه) در شکل‌دهی به یک برونداد سطح سازمانی مهم (انعطاف) تمرکز دارد.

پیش از بحث در زمینه مفاهیم موجود در زمینه انعطاف سازمانی و مسائل مرتبط با آن، لازم است روابط رقابتی یا مناقشه‌آمیز بین مدیران و صاحبان بیزنس‌های کوچک و کارآفرینان و کارآفرینی را تشخیص دهیم. پژوهش‌ها بر این نکته تاکید کرده‌اند که همه مدیران اس ام ای، کارآفرین هستند و اینکه همه کارآفرینی در زمینه‌ی اس ام ای‌ها رخ نمی‌دهد. کارآفرینی توسط رفتارها تعریف می‌شود که عمدتاً در شناسایی و بهره‌برداری از فرصت‌ها، نوآوری‌ها و تازگی در معرفی فرایندهای جدید و محصولات/خدمات و ریسک‌پذیری، کنشگرانه عمل می‌کنند. در مقابل، اس ام ای‌ها توسط اندازه‌شان و فقدان نسبی مصنوعات ساختاری رسمی در مقایسه با سازمان‌های بزرگتر، تعریف می‌شوند. در سطح مفهومی، اس ام ای‌ها به‌منزله‌ی زمینه‌های سازمانی متمایز شناخته می‌شوند، مالکان-مدیران به‌منزله‌ی نقش‌ها/پوزیشن‌ها و کارآفرینان و کارفینی به‌منزله‌ی بازتاب نگرش‎‌ها، رفتارها و فعالیت‌های متمایز شناخته می‌شوند. این مقاله، مانند سایر پژوهش‌های مرتبط، رفتارهای مدیریتی را که در بافت اس ام ای‌ها مشاهده می‌شوند، رفتار کارآفرینانه یا کارآفرینی می‌نامد، زیرا اس ام ای‌ها از خصایصی ساختاری برخوردارند که نیازمند رفتارهای کارآفرینانه است.

خرده‌بنیان‌ها- انعطاف سازمانی
انعطاف در سطح سازمانی تحلیل، عبارت است از توانایی سازمانی جهت تشخیص سریع و استفاده از فرصت‌ها، تغییر مسیر و اجتناب از تصادم یا حرکت سریع، مصمم و موثر در پیش‌بینی، آغاز و استفاده از تغییر. لینین‌لوکه و گریفیتس (2010) معتقدند که بهترین تعریف انعطاف سازمانی این است «مقدار اختلال و آشفتگی که یک سازمان می‌تواند جذب کند پیش از اینکه ساختار و کارکرد خود را از دست بدهد». انعطاف سازمانی در بافت رویدادهای دشوار، عبارت است از شکلی از سازماندهی مثبت در پیش‌بینی رویدادهای دشوار (مثلاً فجایع طبیعی، بیماری‌های همه‌گیر و تروریسم) که می‌تواند حاوی آسیب‌پذیری در سیستم‌های سازمانی باشد، آنها را تعمیر کند یا انتقال دهد. هربانه و همکارانش (2004) انعطاف سازمانی را قابلیتی مستمر تفسیر کرده‌اند که می‌تواند از توسعه سازمانی را محیط‌های پیچیده پشتیبانی کند. ویک و سوت‌کلیف (2007) معتقد است که توانمندی، قابلیت‌های فنی، سازمانی و چابکی، برای انعطاف در سازمان‌های بسیار معتبر، ضرورت دارند.

استفاده از مدل سازی مسیر PLS در تحقیقات فناوری جدید: دستورالعمل های آپدیت شده

Using PLS path modeling in new technology research: updated guidelines

خلاصه
مقدمه 
ماهیت مدل سازی مسیر PLS
ویژگی های  مدل
ارزیابی و گزارش تجزیه و تحلیل PLS
بسط و تعمیم 
بحث 
منابع

خلاصه

هدف – مدل سازی مسیر حداقل مربعات جزئی (PLS) ، یک روش مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس (SEM) است که به طور گسترده در کسب وکار و علوم اجتماعی کاربرد دارد. توانایی آن برای مدلسازی ترکیب ها و عوامل مختلف آن را به یک ابزار آماری نیرومند در تحقیقات تکنولوژی جدید تبدیل کرده است
بررسی ها،بحث ها و پیشرفت های اخیر منجر به تغییرات اساسی در درک و استفاده از PLS شده است. هدف این مقاله، بحث در مورد این مسائل است. طراحی / روش شناسی / رویکرد – این مقاله بینش جدیدی را به ارمغان می آورد و نگاه تازه ای به مدل سازی مسیر PLS ارائه می دهد. همچنین این مقاله تحولات جدیدی مانند PLS سازگار، تجزیه و تحلیل های ترکیبی تایید کننده و نسبت همبستگی heterotrait-monotrait را ارائه می دهد.
یافته ها – درصورتی کهSEM در بردارنده ی هم عوامل و هم ترکیبات باشد، روش انتخابی مدل سازی مسیر PLSخواهد بود. آزمایش های جدیدی وجود دارند که بواسطه ی آنها میتوان مناسب بودن مدل سازی مسیر PSL را تائید نمود.
اصالت / ارزش – این مقاله دستورالعمل های به روز شده در خصوص نحوه استفاده از PLS و نحوه گزارش دهی و تفسیر نتایج آن را ارائه می دهد. کلمات کلیدی PLS، مدلسازی معادلات ساختاری،دستورالعمل ها ،تست مدل

ماهیت مدل سازی مسیر PLS
هسته PLS مجموعه ای از الگوریتم های حداقل مربعات متناوب است،که تجزیه و تحلیل مولفه اصلی و همچنین تجزیه و تحلیل همبستگی کانونی را الگو برداری میکند و گسترش می دهد. این روش توسط هرمان والد (1974، 1982) برای تجزیه و تحلیل داده های با ابعاد بزرگ در یک محیط کم ساختار اختراع شد و تحت فرمت ها و اصلاحات مختلف قرارگرفته است. در جدید ترین فرم، (cf. Dijkstra and Henseler, 2015a, b) مدل سازی مسیر PLS را می توان به عنوان یک روش SEM کامل شناخت که می تواند هر دو مدل عامل و مدل های ترکیبی را برای اندازه گیری ساختار بکار بگیرد ، مدل های ساختاری بازگشتی و غیر بازگشتی را ارزیابی کند و تست مناسب مدل را انجام دهد.

مدل های مسیر PLS به طور رسمی توسط دو مجموعه معادلات خطی تعریف می شوند: مدل اندازه گیری ( که به آن مدل بیرونی هم اطلاق میشود) و مدل ساختاری ( که به نام مدل داخلی نیز نامیده می شود). مدل اندازه گیری روابط بین یک ساختار و شاخص های مشاهده شده آن (به آن متغیرهای آشکار نیز گفته میشود ) را مشخص می کند. در حالی که مدل ساختاری رابطه بین ساختار ها را مشخص می کند. شکل 1 یک نمونه از مدلسازی مسیر PLS را نشان می دهد.

مدل های مسیر PLS می تواند شامل دو فرم مختلف اندازه گیری ساختار باشد: مدل های عامل یا مدل های ترکیبی (، برای مقایسه ی درست ، هر دو نوع مدل اندازه گیری را ببینید 2012- Rigdon). درمدل فاکتور فرض میشود که واریانس مجموعه ای از شاخص ها با وجود یک متغیر غیر قابل مشاهده (عامل مشترک) و خطای تصادفی فردی کاملا قابل توضیح است. این مدل استاندارد تحقیقات رفتاری است. در شکل1، ساختار بیرونی ξ و ساختار درونی η به عنوان عوامل مدل سازی می شوند. در مقابل، ترکیب ها از ترکیب خطی شاخص های مربوطه شکل می گیرند. مدل ترکیبی هیچگونه محدودیتی بر روی متغیرهای بین شاخص های یک سازه ایجاد نمی کند، به این ترتیب این فرضیه را که همه ی متغیر های یک بلوک از شاخص ها ، با یک عامل مشترک توضیح داده می شود، تضعیف میکند. ترکیب ها به عنوان متغیر های مفاهیم علمی در تخقیقات بکار میروند.( Ketterlinus et al.,1989; Rigdon, 2012; Maraun and Halpin, 2008; Tenenhaus, 2008) این واقعیت که مدل های ترکیب از مدل های عامل محدودیت کمتری را ایجاد میکنند، این احتمال را ایجاد میکند که انها قابلیت تطبیق بالاتری را دارند. (Landis et al.، 2000).

قابلیت پلت فرم دیجیتال، کیفیت نوآوری محیطی و مزیت رقابتی شرکت ها: نقش تعدیل کننده عدم اطمینان محیطی

Digital platform capability, environmental innovation quality, and firms’ competitive advantage: The moderating role of environmental uncertainty

خلاصه
1. مقدمه
2. سابقه‌ی نظری و فرضیه‌ها
3. هنجارها
4. نتایج
5. نتیجه و تصمیم‌گیری
انطباق با استانداردهای اخلاقی
تقدیر و تشکر
منابع

چکیده
در زمینه‌ی عصر «اینترنت پلاس»، بررسی این موضوع که آیا پایگاه‌های دیجیتالی می‌توانند مزیت رقابتی واحدهای اقتصادی و سازوکارهای داخلی این رابطه‌ی بالقوه را افزایش دهند یا خیر، از اهمیت زیادی برخوردار است. براساس نظریه‌ی قابلیت‌های پویا، این مطالعه، تاثیر قابلیت‌های پایگاه دیجیتالی را بر مزیت رقابتی واحد اقتصادی و همچنین اثر میانجی‌گری کیفیت نوآوری محیطی و بی‌ثباتی محیطی را بررسی می‌کند. ما 242 واحد اقتصادی چینی را به عنوان نمونه انتخاب کردیم و این مدل را با استفاده از روش‌های رگرسیون چندگانه، امتحان کردیم. نتایج نشان می‌دهد که قابلیت پایگاه دیجیتالی، تاثیر مثبت قابل توجهی بر مزیت رقابتی واحد تجاری دارد، و کیفیت نوآوری محیطی، تا حدی نقش میانجیگری بین قابلیت پایگاه دیجیتالی و مزیت رقابتی واحد اقتصادی بازی می‌کند، و تاثیر قابلیت پایگاه دیجیتالی بر کیفیت نوآوری محیطی، به صورت منفی‌ای با بی‌ثباتی محیطی تعدیل می‌شود. این تحقیق سازوکارهای تعامل بین قابلیت پایگاه دیجیتالی و مزیت رقابتی را نشان می‌دهد، که می‌تواند به واحد اقتصادی برای ساختن پایگاه‌های دیجیتالی کمک کند و کیفیت نوآوری محیطی و مزیت رقابتیشان را بهبود بخشد.

2. سابقه‌ی نظری و فرضیه‌ها
نحوه‌ی به دست آوردن و حفظ کردن مزیت‌های رقابتی یک موضوع مهم و اساسی در حوزه‌ی مدیریت راهبردی است (بارنات و مک کندیک 2004، نیوبرت 2008، وانگ و گائو 2021، نایاک و همکارانش 2022). تحقیقات پیشین بر چشم‌اندازی مبتنی بر منابع تمرکز داشته اند، و تاکید می‌کند که منابع باارزش، کمیاب، تغییرناپذیر و غیرقابل تعویض منشاء‌هایی برای مزیت رقابتی هستند (بارنی 1991، نیوبرت 2008). به هر حال، متخصصان به تدریج دریافتند که داشتن این منابع خاص برای حفظ مزیت رقابتی در محیط تجاری ناخوشایند کنونی که دائماً در حال تغییر است، کافی نیست، و حتی واحدهای اقتصادی با منابع مشابه، تفاوت‌هایی را در رفتار نشان می‌دهند (آیزنهارت و مارتین 2000، وانگ 2014).در این زمینه، نظریه‌ی قابلیت پویا را تیس و همکارانش در سال 1997 به عنوان ضمیمه‌ی نظریه‌ی مبتنی بر منابع، مطرح کرده‌اند و به تدریج به یک دورنمای نظری داخلی برای متخصصان تبدیل شده است که نحوه‌ی حفظ مزیت‌های رقابتی و دستیابی به عملکردی عالی در محیط متلاطم کنونی را توضیح می‌دهد (هلفات و رابیچک 2018، سوزا زومر و همکارانش 2020).

تسریع در از سرگیری اصول فنی، تحول دیجیتالی و افزایش فشار نظارتی بر توسعه‌ی پایدار، واحدهای اقتصادی را مجبور می‌کند تا هر چه بیشتر با محیط‌های خارجی غیر قابل اطمینان و پرآشوب روبرو شوند (وانگ و همکارانش 2023). در این زمینه، بهینه‌سازی دائمی در تخصیص منابع، به یک سابقه‌ی اصلی برای واحد اقتصادی برای بدست آوردن مزیت رقابتی تبدیل شده است (تیبریوس و همکارانش 2021). قابلیت‌های پویا، توانایی واحد اقتصادی برای درک فرصت‌ها و تهدیدها، به چنگ آوردن سابقه و پیکربندی مجدد هر دو منابع ملموس و ناملموس در داخل و بیرون واحد اقتصادی را توصیف می‌کند (تیس 2007). با سرعت گرفتن رشد و توسعه و عمومی شدن فناوری دیجیتال، متخصصان قابلیت‌های پویای واحد اقتصادی را گسترش دادند و رابطه‌ی چنین قابلت‌هایی را با نتایج رفتاری واحد اقتصادی مطالعه کردند (سرور و همکارانش 2023، وانگ و همکارانش 2023). قابلیت‌های پویای دیجیتال، به واحدهای اقتصادی کمک می‌کند تا تغییرات مداوم تقاضاهای بازار و توسعه‌های اخیر در اجرای تخصصی چندباره‌ی یک فرایند برای رسیدن به نتیجه یا خروجی را درک کنند، دائماً منابع را برای رسیدن به تخصیص راهبردی بهینه تعدیل کنند و قابلیت‌های خودشان را برای بدست آوردن جریانی مداوم از فرصت‌های ممکن راه‌اندازی کنند (تیس 2018). این امر، می‌تواند برای آن‌ها مزیت رقابتی قابل اطمینانی را فراهم آورد که به راحتی در این محیط دیجیتالی پویای پرشتاب و نامشخص، از بین نمی‌رود (چن و همکارانش 2022).

2.1. تاثیر قابلیت پایگاه دیجیتالی بر مزیت رقابتی واحد اقتصادی
نظریه‌ی مزیت رقابتی، ریشه در نظریه‌ی رقابت دارد که فرض می‌کند رقیبان و چشم‌اندازهای رقابتی از شرط‌های لازم هستند (باین 1956). مزیت رقابتی به صورت یک واحد اقتصادی دارای قابلیت‌های عملکرد قوی‌تر – که معمولاً از طریق هزینه‌ی کمتر و مدل‌های متنوع تولید بدست آمده‌است – از دیگر رقیبانشان در بازار نشان داده می‌شود (پورتر 1985). به علاوه، تحقیق بر روی دیدگاه مبتنی بر منابع، اشاره می‌کند که مزیت رقابتی از منابع اصلی و قابلیت‌های تحت کنترل واحد اقتصادی می‌آید (بارنی 1991). به هر حال، به موجب تغییرات سریع محیطی، منابع اصلی ممکن است که در ادامه مستهلک شوند و از کار بیفتند (تیس و پیزانو 1994) و رقیبان به آسانی از آن تقلید کنند و برای خود منابع سخت می‌شود که مستقیماً به واحدهای اقتصادی کمک کنند تا مزیت رقابتیشان را حفظ کنند (وانگ و همکارانش 2015، میکالف و پاتلی 2017). تخصیص کارآمد و پایدار، و توانایی یکپارچه‌سازی و استفاده از منابع، برای واحدهای اقتصادی به منظور ایجاد مزیت‌های رقابتی پایدار، به امری حیاتی تبدیل شده است (سیرمون و همکارانش 2011، تیبریوس و همکارانش 2021).