تأثیر ارتباطات بر تصویر مقصد در جریان همه گیری کووید 19

The influence of communication in destination imagery during COVID-19

چکیده
1 مقدمه
2 پیش زمینه مفهومی
2-1 بازیابی مقصد طی کووید 19
2-2 تدوین فرضیه
3 روش
4 نتایج
5 بحث و نتیجه گیری
پیوست الف. تخمین مدل سنجش
منابع

چکیده

اندکی بیش از یکسال پس از اعلام رسمی همه گیری کووید 19 و وضعیت اضطراری به تبع آن، سرانجام اکنون نشانه-هایی تدریجی از بازیابی نویدبخش پدیدار شده است. این مقاله شواهدی تجربی مرتبط با یک بازیابی مقصد در خلال همه گیری کووید 19 ارائه می کند. داده ها در طی اوایل بازگشایی گردشگری در اسپانیا (تعطیلات عید پاک) گردآوری شدند. این پژوهش به ارزیابی پیوندهای میان ارتباطات—هم ارتباطات تولیدشده توسط سازمان بازاریابی مقصد و هم ارتباطات تولیدشده توسط گردشگران—و آگاهی از مقصد، تصویر مقصد، و امنیت سلامتیِ ادراک شده می پردازد. ما همچنین تأثیر میزان سفر بر کل مجموعه ی سازه، و نیز نقش آن به عنوان تعدیل کننده در مدل علّی را تحلیل کردیم. نتایج به ما این اجازه را می دهد تا یکسری توصیه برای مدیران مقصد گردشگری مطرح کنیم که هدف از آن-ها برطرف کردن چالش های گشودن تدریجی گردشگری و تردد، همزمان با تکامل یافتن واقعیت همه گیری کووید 19 است.

1 مقدمه

بحران های گردشگری متنوع و گوناگون هستند. بحران های سلامتی (مانند همه گیری ها)، حمله های تروریستی (مانند یازده سپتامبر 2001 در نیویورک یا 11 مارس 2004 در مادرید)، بلایای طبیعی (مانند سونامی 2004 اقیانوس هند، زمین لرزه ی نپال در سال 2015) و بی ثباتی سیاسی (مانند کودتای برمه) همگی تأثیر مستقیمی بر تصمیم گیری مسافر دارند. از یک دیدگاه اقتصادی، اجتماعی، و مراقبت بهداشتی، همه گیری کووید 19 تأثیر مخلی بر همه ی جهان داشته است (یو و همکاران، 2021). بخش گردشگری، به دلیل تعطیلی شهر و محدودیت ها در مورد جابه جایی داخلی و بین المللی که از سوی دولت ها در سراسر جهان اعمال شدند، بیش از همه این سنگینی را احساس کرده است (جی کیم و همکارا، 2021؛ رستگار و همکاران، 2021). چنین محدودیت هایی بیش ترین تأثیر را در مقاصدی همچون ایتالیا، اسپانیا، نیویورک یا مناطقی از چین داشته است (زنکر و کوک، 2020).

5 بحث و نتیجه گیری

ادراک و تصویر مقصد گردشگری عوامل کلیدی ای هستند که موضع گیری درباره ی مقصد و موفقیت کلی صنعت را به جلو سوق می دهند. از همین رو، این که چگونه یک مقصد می تواند حداکثر بهره را از منابع ببرد تا تصویر برند مثبتی را ترویج کند—با این رویکرد که خودش را متمایز کند و رقبا را کنار بزند—به یک مساله ی حیاتی برای تصمیم-گیرندگان گردشگری تبدیل می شود (ژان و همکاران، 2021). همسو با پیشینه ی مدیریت بحران (برای نمونه، ناولی و همکاران، 2018) و نظریه ی غنای اطلاعاتی (دافت و لنگل، 1986؛ کوجوکوستا و همکاران، 2019)، داده های ما نشان می دهند که طی مراحل های اولیه ی بازیابی، ارتباطات تولیدشده توسط سازمان بازاریابی مقصد بر تصویر مقصد و آگاهی تأثیر می گذارند. در مقابل، یافته های ما دلالت بر آن دارند که ارتباطات به طور کلی تأثیر مثبت اما غیرمعنی-داری بر امنیت سلامت ادراک شده دارد. داده های توصیف شده مقادیر کافی اما اندکی برای امنیت سلامتی ادراک شده نشان می دهند؛ این امر ممکن است بدان معنی باشد که گردشگران پیشگام به احتمال بسیار ریسک گریزی پایینی نشان می دهند، و تصمیم های مسافرتی خود را بر مبنای محرک هایی همچون تبلیغات استوار می کنند. با وجود این، یافته های ما بسته به میزان مسافرت گردشگران (فراوانی سفر) متغیر هستند.

Abstract

A little over a year after the pandemic and ensuing state-of-emergency were officially declared, it seems timid signs of budding recovery are finally appearing. This paper presents empirical evidence related with a destination recovery during the COVID-19 pandemic. Data were collected during the early reopening of tourism in Spain (Easter break). This research evaluates the links between communication -both DMO (destination marketing organization) and tourist-generated communication- and destination awareness, imagery and perceived health safety. We also analyzed the impact of travel frequency on the entire construct set, as well as its role as potential moderator in the causal model. Results allow us to put forth a series of recommendations for tourist destination managers, aimed at meeting the challenges of progressively opening up tourism and mobility as the COVID-19 pandemic reality continues to evolve.

1 Introduction

Tourism crises are diverse. Health crises (e.g., epidemics), terrorist attacks (e.g., September 11, 2001 in NY or March 11, 2004 in Madrid), natural disasters (e.g., 2004 Indian Ocean tsunami, 2015 Nepal earthquake) and political instability (e.g., coup d’´etat in Burma) all have a direct impact on traveler decision-making. From an economic, social and healthcare perspective, the COVID-19 pandemic has had a disruptive impact around the world (Yu et al., 2021). The tourism sector has felt the brunt of this more than most due to city lockdowns and restrictions on domestic and international mobility imposed by governments globally (J. Kim et al., 2021; Rastegar et al., 2021). Such restrictions have had their greatest impact in destinations like Italy, Spain, New York or parts of China (Zenker and Kock, 2020).

5 Discussion and conclusions

Tourism destination perception and imagery are key factors driving destination positioning and overall industry success. Hence, how a destination can leverage resources to foster positive brand imagery—with a view to distinguish itself and out-position competitors—becomes a critical issue for tourism decision-makers (Zhang et al., 2021). In line with the crisis management literature (e.g., Novelli et al., 2018) and Information Richness Theory (Daft and Lengel, 1986; Kucukusta et al., 2019), our data show that, during early recovery stages, DMO-generated communication impacts destination imagery and awareness. In contrast, our findings indicate communication in general has a positive yet non-significant impact on perceived health safety. The descriptive data shows sufficient but low values for perceived health safety; this may mean that pioneering tourists are very likely to exhibit low risk aversion, basing travel decisions on other stimuli like promotions. That said, our findings vary depending on how often tourists travel (travel-frequency).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر ارتباطات بر تصویر مقصد در جریان همه گیری کووید 19

The influence of communication in destination imagery during COVID-19

تاثیرات مدیریت منابع انسانی سبز (GHRM) و حمایت سازمانی درک شده از محیط زیست بر نتایج کارکنان هتل سبز و غیر سبز

The effects of green human resource management and perceived organizational support for the environment on green and non-green hotel employee outcomes

چکیده

1- مقدمه

2- چارچوب نظری، فرضیات و مدل پژوهش

3- روش

4-نتایج

5-بحث

منابع

چکیده

     پژوهش در خصوص مدیریت منابع انسانی سبز و حمایت سازمانی ادراک شده در قبال محیط زیست در مطالعات مهمان‌یاری و گردشگری در مرحله پیشرفت خود قرار دارد. بنابراین مقاله ما روابط متقابل بین مدیریت منابع انسانی سبز، حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست، دلبستگی شغلی، رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور و قصد ترک شغل را می‌آزماید. داده‌های جمع‌آوری شده از کارکنان هتل با یک فاصله زمانی یک هفته‌ای در تایوان با بهره‌برداری از مدل‌سازی معادله ساختاری ارزیابی شدند. نتایج تجربی از فرضیات ما حمایت کرده و نشان می‌دهند که مدل ما معتبر است. به طور دقیق‌تر، مدیریت منابع انسانی سبز، درک کارکنان را از حمایت سازمانی از محیط زیست افزایش داده و در عین ‌حال، حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست، دلبستگی شغلی و رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور را تقویت کرده و قصد ترک شغل را کاهش می‌دهد. حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست و دلبستگی شغلی به طور پی‌درپی در تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر دستاوردهای مذکور مداخله می‌کنند.

هدف
     مقاله ما مدلی پژوهشی ارائه و تست می‌کند که بدنبال کشف روابط متقابل بین GHRM، POSE، دلبستگی شغلی (WENG)، رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور (PEB) و قصد ترک شغل می‌باشد. و همچنین چهار مساله پژوهشی انتقادی را بررسی می‌کند: 1) ماهیت رابطه بین GHRM و POSE چیست؟ 2) ماهیت همبستگی بین POSE، WENG، PEB تکلیف‌محور و قصد ترک شغل چیست؟ 3) ماهیت رابطه بین WENG، PEB تکلیف‌محور و میل به ترک شغل چیست؟ 4) آیا POSE و WENG به عنوان مداخله‌گران پی‌درپی در اثر GHRM بر پیامدهای از پیش ‌ذکر شده عمل می‌کنند؟

مشارکت
     با توجه به مقاله حاضر، ما به روشهای زیر سهم خود را در مطالعات گردشگری و مهمان‌یاری در باب GHRM و POSE ادا می‌کنیم. ابتدا لازمست که مدیریت، سیاستهای سبزی را بپذیرد که تصویری از شرکت توسعه می‌دهند (Hameed et.al 2021a)، که از طریق تمرکز مدیریت منابع انسانی بر سیاستهای سبز انجام می‌شود. GHRM سیاستهای متعددی مثل آموزش سبز، سنجش عملکرد سبز، پاداشهای سبز، اجیر نمودن نیروهای سبز در محل کار، را شرح می‌دهد (Farooq et.al 2021, Kim et.al 2019). پیامی که این سیاستها به کارکنان القا می‌کنند این است که شرکت در حفظ و پایداری محیط زیست سرمایه‌گذاری کرده و اطلاعات و مهارت آنها در مدیریت سبز را توسعه می‌دهد (Ahmed et.al 2021a,b; Nisar et.al 2021). این علایم به عنوان مبنایی برای POSE تفسیر می‌شوند. به طور عجیب، مطالعات موجود تنها دو کار تجربی در خصوص رابطه متقابل بین GHRM و POSE ارائه می‌دهند (Aboramadan and Karatepe 2021, Hameed et.al 2021b). مقاله ما خلاء مذکور در این حوزه را پُر می‌کند.

     ثانیاً مطالعات موجود، تحقیقات متعددی را معرفی می‌کنند که POSE را به دستاوردهای کارکنان ارتباط داده‌اند (Aboramadan and Karatepe 2021; Bhatnagar and Aggarwal 2020; Lamm et.al 2015). این بسیار عجیب است زیرا مدیریتی که در پایداری محیط زیست سرمایه‌گذاری می‌کند نیازمند پرسنلی است که بتوانند خدماتی با کیفیت استثنایی عرضه کرده و رضایت مشتری را جلب کنند (Wang et.al 2021; Wu et.al 2021). کارکنانی که به شغل خود دلبستگی دارند می‌توانند به نیاز اشاره شده پاسخ دهند (Ozturk et.al 2021; Teng et.al 2021). WENG از طریق توانمندسازی، تخصیص و جذب مشخص می‌گردد (Schaufeli et.al 2006). کارکنانی که بسختی کار کرده، دارای احساساتی مثبت به شغل خود بوده، و توجه زیادی به شغل‌شان نشان دهند، مسلماً عملکرد کاری خوبی نیز دارند (Ozturk et.al 2021). چنین کارکنانی PEB تکلیف‌محوری نشان می‌دهند (Karatepe et.al 2021) که اجرای وظایف کارکنان را به روش دوستدار محیط زیست درون شرکت مشخص می‌کند (Bissing-Olson et.al 2013). بنابراین اثبات اینکه آیا POSE سطح WENG کارکنان را تقویت کرده و منجر به PEB و دستاوردهای مثبت محل کار می‌گردد، گریز ناپذیر است.

حاکمیت مقصد در مواقع بحران و نقش مشارکت های دولتی و خصوصی در بهبود گردشگری آسیب دیده از Covid-19: مورد ماکائو

Destination governance in times of crisis and the role of public-private partnerships in tourism recovery from Covid-19: The case of Macao

چکیده

1-مقدمه

2- پیشینه پژوهش

3- روش شناسی

4- یافته ها

5- بحث، نتایج حاصله و محدودیت ها

منابع مالی

تضاد منافع

منابع

چکیده

     همه گیری کرونا (کووید-19) اثرات منفی قابل توجهی را بر روی صنایع مختلف گذاشت که در این بین شاهد بیشترین آثار مخرب آن بر صنعت گردشگری هستیم. به منظور احیای سریع این صنعت آسیب دیده از بحران، به شیوه ای از حکمرانی پاسخگو و منعطف که قادر به استفاده از کمک تمامی ذینفعان در این حوزه باشد، نیاز است. در این مطالعه که از طریق انجام مصاحبه های کیفی با منابع آگاه در ادارات دولتی و اتحادیه های اصلی و مهم مرتبط با گردشگری صورت پذیرفته، چگونگی حکمرانی (راهبری) نسبت به مشارکت های عمومی- خصوصی در کمک به رونق مجدد صنعت گردشگری در (شبه جزیره خود مختار) ماکائو مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه به طور مشخص به بررسی نقش دولت و فرمانده بحران (رهبر بحران) در بهبود وضعیت گردشگری آسیب دیده از بحران کووید- 19، تغییرات ایجاد شده در بازارهای مصرف این حوزه، و نیز تاثیر تلاش های مشارکتی بین کارگزاران بخش های مختلف کسب و کارهای گردشگری با سازمان های بازاریابی مقصد گردشگری، می پردازد. این مطالعه نشان میدهد که چگونه مشارکت های عمومی- خصوصی باعث بهبود وضعیت گردشگری شده، و علاوه بر آن اهمیت نقش فرمانده بحران (رهبر بحران) را در طی این فرآیند مورد بررسی قرار می دهد. ضمن آنکه پیشنهاداتی را نیز به همکاران فعال در حوزه¬ی صنعت گردشگری ارائه میدهد تا بتوانند با استفاده از آن ها در زمان بحران عملکرد مناسب و بازخورد های موثرتری را از خود نشان دهند.

پیشینه پژوهش
حکمرانی و مشارکت های عمومی- خصوصی

     حکمرانی به شیوه حکومت و قدرت حکمراندن در جوامع مربوط می شود (Pierre & Peters, 2005). از آنجایی که شرایط و مقتضیات سیاسی و اجتماعی روز به روز پیچیده تر شده و مواردی نظیر خواست جامعه در راستای تحقق دموکراسی، مقررات زدایی و بازاری سازی، و مشکلاتی نظیر رکود اقتصادی، جهانی شدن، مطالبات جهانی برای توسعه پایدار، بلایا و بحران ها رو به افزایش است، دیگر دولت ها به تنهایی قادر به اداره و کنترل جامعه خود نیستند (Bramwell & Lane, 2011). حکمرانی به معنای شیوه ای جدید از حکومت است که به همکاری ذینفعان مختلف برای رسیدن به یک هدف جمعی مشترک اشاره می کند (Pierre & Peters, 2005). این مفهوم شامل دستورالعمل هایی برای قانونگذاری و سازماندهی (تجهیز) فعالیت های اجتماعی، ایجاد نظم اجتماعی (Bramwell & Lane, 2011, p. 411)، و همینطور هماهنگ کردن بخش های غیر دولتی نظیر مشاغل، گروه های داوطلب، جوامع محلی درون یک شبکه منسجم، می شود. دولت به عنوان یک رهبر برای تجهیز منابع و تسهیل تصمیم گیری میان متولیان، و نیز تعیین خط مشی، شیوه حکمرانی و ایجاد راهبردهای لازم در پاسخ به تغییرات و بحران ها، ایفای نقش می کند (Pierre & Peters, 2005). شرکای یک شبکه ذینفع، از طریق یادگیری انطباقی و انجام آزمون و خطا میتوانند برای دستیابی به شیوه ها¬ی بسیار مناسب تر یا موثرتری از حکمرانی که در راستای اهداف و شرایط و زیر ساخت ها است، تلاش کنند (Wan, 2013, p. 166). در بین شیوه های موجود، مشارکت های عمومی- خصوصی یا PPP موثرترین شیوه است.

     عبارت “مشارکت های عمومی- خصوصی” به وجود یک توافق همکاری بین بخش های عمومی و خصوصی اشاره می کند (Graci, 2013). همانطور که نئیوپان (2021, p. 55) نیز اشاره می کند، از جمله مزايای PPP این است که تمامی ذینفعان با اهداف، مهارت ها، و منابع مختلف را در یک مشارکت داوطلبانه رسمی یا غیر رسمی، با هدف افزایش جذابیت یک مقصد محلی، بهره وری آنها، همبستگی کارایی بازار، و مدیریت جامع گردشگری در آن منطقه، گرد هم می آورد.

احساس امنیت نسبت به مقاصد گردشگری: دیدگاه سازنده اجتماعی

Sense of safety toward tourism destinations: A social constructivist perspective

چکیده

1- مقدمه

2- احساس ایمنی

3- روش شناسی

4- یافته ها و بحث

5- بحث و نتیجه گیری

مسئولیت نویسندگان

اظهار تضاد منافع

قدردانی

منابع

چکیده

     ذات سفر همیشه با خطر همراه بوده است. پژوهشگران و محققین در گذشته مجموعه ای از عوامل نظیر ادراک فردی نسبت به ایمنی مقصد، فضای ایمنی، و نقش ایمنی را به عنوان اجزای سازنده یک تصویر ذهنی از مقصد گردشگری، را مورد بررسی قرار داده اند. این پژوهش قصد دارد تا با استفاده از رویکرد ساختارگرایی اجتماعی، و به منظور رفع یک شکاف تحقیقاتی موجود، جزییات بیشتری از چگونگی شکل گیری فرآیند ایجاد حس امنیت در گردشگران نسبت به مقصد گردشگری را مورد پژوهش و بررسی قرار دهد. داده هایی که از طریق یک شبکه اجتماعی چینی جمع آوری شد نشان می دهد که احساس ایمنی در گردشگر، بر اساس مسائل و موارد مهمی که گردشگر در طول مراحل سفر خود از قبیل مرحله قبل از سفر، حین سفر، و بعد از سفر با آن ها مواجه می شود، شکل میگیرد. یافته های این پژوهش با توجه بر تاکیدی که بر لزوم درک حس ایمنی توسط گردشگر در زمان و مکان های مختلف دارد، میتواند بر روی سایر پژوهش هایی که بر روی موضوع ایمنی گردشگری کار میکنند، تاثیر گذار باشد. با توجه به اینکه فرآیند شکل گیری احساس ایمنی در گردشگر، از چندین مرحله تشکیل شده است؛ این پژوهش میتواند به منظور افزایش ایمنی گردشگری محلی و مدیریت آن، یکسری مفاهیم و نتایج کاربردی را در اختیار سازمان های مدیریت مقاصد گردشگری قرار دهد.

احساس ایمنی

     ایمنی، معمولا به شرایطی اطلاق می شود که در آن امکان مواجه با خطر، ریسک، و یا آسیب وجود ندارد یا فرد در قبال آن مصون است. ایمنی گردشگری، یک از شاخصه های اساسی مقصد گردشگری است (Dolnicar & Grun, 2013; Marine Roig & Huertas, 2020; S ̈onmez & Graefe, 1998a)؛ و عوامل مختلفی نظیر ایمنی فردی، ثبات سیاسی، اغتشاشات، نقض حقوق شهروندی، و میزان جرم و جنایت را شامل می شود (Dolnicar & Grun, 2013). مفهوم ایمنی در گردشگری از زوایای متعددی مورد بررسی قرار گرفته و با استفاده از واژگان تخصصی مختلفی توصیف شده است. اما در مجموع، این واژه ها و اصطلاحات، پدیده های مشابه را در بر میگیرند. به عنوان نمونه در مطالعات Xie et al. (2021) ، ایمنی سفر “درجه ای از خطر قابل تحمل در طول سفر، که عبارتی رایج برای فعالیت های گردشگری در شرایط معمول، با ثبات، و سازمان یافته است” تعریف شده است (صفحه 1232). ایمنی ادراک شده توسط گردشگران، منعکس کننده ارزیابی شخصی آنها از تهدیدات، خسارات، و یا آسیب های احتمالی در طول سفر است (Chauhan, 2007). شرایط ایمنی مقصد گردشگری، درکی کلی از ایمنی مقصد را به تصویر می کشد (Yen et al., 2021). Zou and Meng (2020) در مطالعات خود اینطور بیان می کنند: در فضای گردشگری، احساس ایمنی نشات گرفته از تجربیات احساسی فرد است، که خود ناشی از میزان برآورده شدن نیازهای ایمنی فردی در مواجهه با محیط خارجی و شرایط ایمنی موجود در آن محیط است.

      در بسیاری از پژوهش های انجام شده بر روی موضوعات مرتبط با ایمنی گردشگری از مقیاس های کمی، به منظور مفهوم سازی ایمنی، و ارتباط آن با چگونگی تصمیم گیری به سفر در گردشگران، درک ذهنی از مقصد، و تصمیم گیری برای بازدید مجدد از مقصدهای گردشگری، استفاده شده است. احساس ایمنی نسبت به یک مقصد خاص، بیشتر یک موضوع ذهنی و درونی است. این احساس وابسته به برخی ویژگی های درونی فرد، نظیر خصوصیات شخصیتی فرد (Gstaettner, Rodger, & Lee, 2017; Reisinger & Mavondo, 2005)، پیشینه اجتماعی (e.g. age and gender) ، فرهنگ و ملیت، سطح درآمد، موقعیت اجتماعی، سطح شناخت و آگاهی نسبت به موضوع ایمنی، و توانایی تحمل خطر (Amir, Ismail, & See, 2015; Clifford, Brander, Trimble, & Houser, 2018) است. به عنوان مثال مک اینتایر و راگنباک (1998) بر این باور بودند که فردی با شخصیت منفعل که دارای سطح فعالیت پایینی نیز هست، اغلب باعث برانگیخته شدن احساساتی نظیر پذیرش، آرامش، لذت و سرگرمی، و ایمنی می شود؛ در حالی که فردی با شخصیت فعال به احتمال خیلی زیاد باعث بروز احساساتی نظیر برانگیختگی، استرس و حتی ترس خواهد شد. تجربه های قبلی که افراد از سفر داشته اند تاثیر عمیقی بر ادراک آنها از ایمنی دارد: مسافران باتجربه در مقایسه با تازه کارها معمولا ریسک پذیری بالاتری دارند (Lepp & Gibson, 2003; Warton & Brander, 2017). S ̈onmez and Graefe (1998b) احتمال اینکه گردشگران بین المللی بر اساس تجربیات قبلی خود، به مناطق خاصی سفر کنند را به صورت کمی مورد بررسی قرار دادند. مشخص شد افرادی که در زندگی خود با جرم و جنایت و خشونت مواجه بوده اند، تمایل بیشتری برای پذیرش خطر دارند.

     هرچند که برخی از گردشگران افرادی هیجان طلب و ماجراجو هستند، اما مردم اکثرا ایمنی را بر حسب احساس شخصی خود از احتمال مواجهه با هرگونه تصادف، جراحت و یا حتی مرگ، مورد سنجش و ارزیابی قرار میدهند (Rossell ́o, Becken, & Santana-Gallego, 2020). به همین دلیل عوامل حاکم بر محیط پیرامونی مقصد، در ایجاد احساس ایمنی در گردشگر و تصمیم گیری او برای سفر، نقش دارند. Ghaderi, Saboori, and Khoshkam (2017) معتقدند نحوه¬ی پوشش رسانه ها در مورد حوادث، بحران ها و اتفاقاتی که در مقصد های گردشگری رخ می دهد، اغلب اغراق آمیز و یا بعضا مغرضانه هستند. در صورتی که اگر هشدارهای لازم از طریق دولت یا نهادهای عمومی مشاوره¬ی سفر منتشر شوند، بیشتر قابل استناد خواهند بود.