برآورد آمیخته بازاریابی مرتبط با قصد خرید مصرف کننده محصولات لبنی در بنگلادش: کاربرد یک نظریه توسعه یافته رفتار برنامه ریزی شده

Assessment of marketing mix associated with consumer’s purchase intention of dairy products in Bangladesh: Application of an extended theory of planned behavior

چکیده
1 مقدمه
2 نظریه رفتار برنامه ریزی شده
3 مطالب و روش ها
4 نتایج
5 بحث
6 نتیجه گیری
منابع

چکیده
علی رغم چالش های مداوم، بخش لبنیات بنگلادش برای چند دهه شایان توجه بوده است. هرچند کشاورزی مهمترین عامل تولید ناخالص داخلی است، اما دامداری ممکن است با ایجاد شغل، اطمینان از امنیت غذایی و افزایش محتوای پروتئین رژیم غذایی مردم، نقش حیاتی در اقتصاد ایفا کند. هدف این تحقیق شناسایی عوامل مستقیم و غیر مستقیم موثر بر قصد خرید محصولات لبنی در میان مصرف کنندگان بنگلادش است. داده ها به صورت آنلاین و با استفاده از فرم های گوگل جمع آوری شدند و تکنیک نمونه گیری آسان برای رسیدن به مصرف کنندگان مورد استفاده قرار گرفت. حجم کل نمونه ۳۱۰ بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از تکنیک های توصیفی و چند متغیره تجزیه و تحلیل شدند. نتایج مدلسازی معادله ساختاری حاکی از آن است که آمیخته بازاریابی و نگرش از نظر آماری ارتباط معناداری با قصد خرید محصولات لبنی دارند. همچنین، آمیخته بازاریابی بر نگرش مصرف کنندگان، هنجارهای ذهنی و کنترل رفتاری درک شده تاثیر می گذارد. با این وجود، هیچ ارتباط معناداری بین کنترل رفتاری درک شده و هنجار ذهنی بر قصد خرید وجود ندارد. یافته ها، توسعه محصولات بهتر، تضمین قیمت گذاری معقول، اجرای استراتژی های تبلیغاتی و جاگیری مناسب برای جذب و افزایش قصد مصرف کنندگان برای خرید محصولات لبنی را پیشنهاد می کنند.

2- نظریه رفتار برنامه ریزی شده
تئوری رفتار برنامه ریزی شده (‏TPB) سه محرک مفهومی متمایز از قصد را مطرح می کند: نگرش نسبت به رفتار، هنجار ذهنی و کنترل رفتاری درک شده [‏10]‏. نگرش نسبت به رفتار، چگونگی ارزیابی یا قضاوت فرد است. هنجارهای ذهنی، فشارهای جامعه برای انجام یا عدم انجام کاری را تعریف می کنند. کنترل رفتاری نشان می دهد که آیا استفاده از یک محصول برای مصرف کننده آسان است یا سخت یا غیر ممکن [‏11]‏. قصد به تمایل یا انگیزه فردی برای مشارکت در یک رفتار خاص اشاره دارد. مطالعات مختلف نشان داده اند که نگرش یک محرک حیاتی برای قصد رفتاری است[12-14]. هنجار ذهنی یک تعیین کننده حیاتی است که رفتار مصرف کننده را تحت تاثیر قرار می دهد. بررسی تجربی نشان داد که همبستگی قابل توجهی بین هنجارهای ذهنی و قصد خرید وجود دارد. کنترل رفتاری درک شده (‏PBC) یکی از عوامل تاثیرگذار بر رفتار مصرف کننده است. کنترل رفتاری درک شده به “درک مردم از سهولت یا سختی رفتار مورد نظر” اشاره دارد [‏14]‏. این چیزی است که به منابع، فرصت ها و موانع مربوط می شود. علاوه بر این، منابع اضافی برای عمل و موانع کمتر، انگیزه کار را افزایش می دهد. تحقیقات نشان می دهد که رابطه غیر مستقیمی بین رفتار خرید و قصد مشتری وجود دارد. TPB به طور موثر به بررسی انگیزه های مصرف کنندگان، به ویژه برای نوشیدن، استفاده از روش های پیش گیری، سیگار کشیدن و غیره می پردازد. مدل های رفتاری مختلفی برای تعیین رابطه بین رفتار خرید و قصد مصرف کننده وجود دارد [‏15]‏. TPB، نظریه عمل منطقی، مدل های نگرش – رفتار سنتی و دیدگاه رفتاری رایج ترین مدل های نظری در زمینه رفتار مصرف کننده هستند. محققان می توانند از این مدل ها و نظریه ها برای درک و بررسی رفتار مصرف کننده مرتبط با مصرف غذا و خرید محصول استفاده کنند [16،17].

2-1- نگرش نسبت به رفتار
درجه احساسات مثبت یا منفی فرد نسبت به هر شی یا نسبت به قصد انجام هر رفتار خاص، نگرش نامیده می شود. مطابق با TPB، TRA و TAM، نگرش یکی از پیش بینی کننده های قابل توجه قصد رفتاری مصرف کنندگان می باشد [‏14]‏. نگرش ها می توانند نیات رفتاری فرد را نسبت به خرید هر محصولی پیش بینی کنند [‏18]‏. در بازاریابی، مصرف کننده می تواند نگرش های مختلفی نسبت به یک کالا در شرایط مختلف داشته باشد، زیرا نگرش ها می توانند رفتار مطلوب و نامطلوبی داشته باشند [‏19]‏. مطالعات قبلی یک رابطه مثبت بین نگرش نسبت به رفتار و قصد خرید محصولات لبنی یافته اند [20،21]. بنابراین، کسانی که به طور تجربی تاثیرات مثبت نگرش بر قصد خرید محصولات لبنی را تایید می کنند، مطالعه را وادار به اتخاذ فرضیه زیر می کنند.
فرضیه 1. نگرش رابطه مثبتی با قصد خرید محصولات لبنی دارد.

پایداری توسعه شهری، تعدیل ساختار صنعتی و کارایی کاربری زمین در چین

Urban development sustainability, industrial structure adjustment, and land use efficiency in China

چکیده
1- مقدمه
2- پیوند نظری
3- روش ها
4- نتایج
5- بحث و گفتمان
6- نتیجه گیری
منابع

چکیده
هنوز مشخص نیست که چطور تعدیل ساختار صنعتی با بهره وری کاربری ارضی تعامل دارد و اینکه چطور شهرنشینی علی رغم اهمیت آن برای پایداری توسعه ی شهری تعامل آن ها را تحت تأثیر قرار می دهد. ما به بررسی دقیق چنین تعاملاتی در چین براساس یک مجموعه داده ی پانلی از 31 واحد اداری استانی از سال های 1978 تا 2018 می پردازیم. نتایج نشان می دهند که با پیشرفت شهرنشینی، بهینه سازی ساختار صنعتی همبستگی خطی مثبتی با بهره وری کاربری ارضی شهری را نشان می دهد، درحالیکه رابطه ی بین بهسازی و ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری به سطح شهرنشینی بستگی دارد، که از یک U شکل معکوس پیروی می کند. تأثیر بهره وری کاربری ارضی شهری روی بهینه سازی ساختار صنعتی در میان استان ها متفاوت است. ما همچنین متوجه این مسئله می شویم که سطح بالاتری از شهرنشینی تعاملات مثبت بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری در مناطق مرکزی و غربی کشور چین را تسهیل می نماید، اما این اثر در شرق چین خیلی چشمگیر نیست. ما توصیه های سیاست گذاری طراحی شده برای مناطق مختلف با سطوح متمایزی از وضعیت توسعه و رشد اقتصادی و ساختار صنعتی برای پایداری توسعه ی شهری را پیشنهاد و مطرح می کنیم.

2- پیوند نظری
تعدیل ساختار صنعتی از نظریه ی تکامل ساختار صنعتی پیروی می کند، که به فرآیند ارتقا و به روزرسانی ساختار صنعتی از یک سطح اولیه به سطحی پیشرفته (پیپکین و فونتس، 2017؛ یانگ و همکاران، 2019)، و همچنین ارتقا و بهبود استفاده از راندمان و کارایی عوامل تولید و بهینه سازی تدریجی تخصیص صنایع اشاره می کند (ژو، 2014). ارتقاء ساختار صنعتی به فرآیند بهبود و پیشرفت مداوم سطح توسعه ی صنعتی و ساختار صنعتی اشاره می کند. بهینه سازی ساختار صنعتی به میزان استفاده ی مؤثر از منابع و تخصیص مطلوب و بهینه ی صنایع اطلاق می شود. برهمین اساس، ما از ارتقاء ساختار صنعتی و بهینه سازی ساختار صنعتی برای نشان دادن فرآیند تعدیل ساختار صنعتی استفاده می کنیم. بهره وری کاربری ارضی شهری براساس نظریه ی ورودی – خروجی عامل می باشد و به میزان بیشینه سازی کاربری ارضی اشاره می کند (لی، هو، کوآنگ، و چن، 2017). برهمین اساس، بهره وری کاربری ارضی شهری نتیجه ی تأثیر ترکیبی ورودی و خروجی ارضی می باشد.

2-1 رابطه ی بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری
براساس تحلیل فوق و تحقیقات نظری روی رابطه ی میان شهرنشینی، تعدیل ساختار صنعتی، و بهره وری کاربری ارضی شهری (تانگ، لی، هو، و وو، 2020؛ تانگ، لیو، ما، 2017)، ما رابطه ی تکاملی بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری در طول فرآیند شهرنشینی چین را پیشنهاد می کنیم (شکل 1). با بهبود و پیشرفت شهرنشینی، منحنی رابطه ی بین ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری به صورت یک حالت U شکل دوطرفه نشان داده شده است (خط توپر و کامل در شکل 1)، درحالیکه منحنی رابطه ی بین بهینه سازی ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری درکل افزایش می یابد و نهایتا ثبات پیدا می کند (نقطه چین در شکل 1).

2-1-1 ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری
زمانی که شهرنشینی در مرحله ی اولیه و مقدماتی قرار دارد (مرحله ی I در شکل 1)، توسعه ی صنعتی سازی به تازگی آغاز شده است، و صنعت مادر یک مزیت مطلق را اشغال می کند درحالیکه سطح بهره وری کاربری ارضی شهری در سطح پایینی قرار دارد. با این حال، همانطور که شهرنشینی به توسعه و رشد به سمت مرحله ی میانی ادامه می دهد (مرحله ی II در شکل 1)، بهبود و پیشرفت بهره وری کاربری ارضی شهری عمدتا به شدت راندمان و کارایی ورودی و خروجی اراضی شهری بستگی دارد. علاوه براین، زمانی که سطح شهرنشینی به نقطه ی بحرانی b می رسد، در مرحله ی پیشرفته ی توسعه قرار دارد (مرحله ی III در شکل 1). مطابق با نظریه ی بازده نزولی اراضی (ژائو، هوانگ، چن و چن، 2010)، زمانی که رقابت بین صنایع بیش از پیش برجسته و غالب می شود، ارتقاء ساختار صنعتی باعث خواهد شد که تأثیر ازدحام بیشتر از تأثیر تراکم و تجمع گردد. سپس کاربری ارزی خروجی مطلوب کمتری به همراه خواهد داشت، که تدریجا سطح بهره وری کاربری ارضی شهری را کاهش خواهد داد (چن و همکاران، 2020؛ فو و انگ، 2020). با این حال، زمانی که سطح شهرنشینی به نقطه ی بحرانی c می رسد، در مرحله ی تکامل یافته و کامل توسعه قرار دارد (مرحله ی IV در شکل 1). بعد از نقطه ی تعادل c، مراحل بهره وری کاربری ارضی شهری می توانند سه روند رو به بالا، روبه پایین، یا متعادل را نشان دهند، که به سطح راهبری و حاکمیتی فناوری سبز در خروجی های نامطلوب بهره وری کاربری ارضی شهری بستگی دارد.

مدیریت منابع انسانی سبز برای توسعه پایدار

Green HRM for Sustainable Development

1. مقدمه

1.1 دلیل سبز بودن (یا حامی محیط زیست بودن)

2. مدیریت منابع انسانی سبز

3. مروری بر ادبیات

4. مدیریت منابع انسانی سبز و پایداری:

5. نتیجه گیری

منابع

1. مقدمه

سناریوی جهان کنونی در زمینه مصرف و کاهش متعاقب منابع طبیعی، منجر به ظهور یک کلمه نوظهور به نام “مدیریت منابع انسانی سبز” شده است. این مفهوم در درجه اول بر توسعه یک فرهنگ مردم محور برای پرورش امکانات حفظ محیط‌ زیست تمرکز می کند که به تدریج منجر به توسعه پایدار گسترده برای جهان می شود. در راستای توسعه عظیم حاصل از انقلاب صنعتی که در اواسط دهه ۱۷۰۰ آغاز شد، جهان شاهد شیوع تدریجی ظهور صنایع، رشد اقتصادی، استانداردهای زندگی بالاتر، در دسترس بودن محصولات و امکانات کلاس جهانی و غیره بوده است. ما برای همه چیز به منابع محیطی تکیه می کنیم. از غذایی که می خوریم گرفته تا برقی که مصرف می کنیم و لباس هایی که می پوشیم، همه چیز از محیط‌ زیست گرفته شده است. اما جایی در میان انبوه این دستاوردها، جنبه زیست محیطی بدیهی فرض شده و آسیب زیادی به محیط زیست وارد شده است که عواقب آن در سناریوی غالب بسیار مشهود است. آلودگی هوا، آلودگی آب، آلودگی خاک و تخریب زیستگاه بارزترین پیامدهای توسعه صنعتی هستند. توجه به محیط زیست سبب شده است که در طول سال ها، قوانین و مقررات متعددی با توجه به مسائل زیست محیطی به وجود آید تا بتوان تاثیر فعالیت های انسانی را بر محیط زیست تنظیم نمود. خلاصه ای از برخی از طرح های مرتبط را می توان به شرح زیر بیان کرد: جدول ۱.

5. نتیجه گیری

مقاله مفهومی حاضر تمرکز زیادی بر ترکیب شیوه ها و روش های منابع انسانی سبز به عنوان یکی از اجزای دستیابی به توسعه سازمانی کلی دارد. نقش منابع انسانی در ایجاد رویکرد سبز در سازمان ها قابل ستایش است، که اجازه اجرای طرح های پایدار را از طریق تعهد و مشارکت کارکنان می دهد. سازمان هایی با منشا هندی باید تمایل به کسب امتیاز سبز بالاتر داشته باشند که از سوی دیگر باید به عنوان مولفه اصلی تعریف برندینگ کلی کارفرما در نظر گرفته شود.

1. Introduction

The current world scenario in terms of consumption and subsequent depletion of natural resources has led to the emergence of a buzz word called ‘‘GREEN HRM”. The concept primarily focuses on developing a people-oriented culture to foster possibilities of preserving the environment and gradually leading to sustainable development for the world at large. In line with the massive development resultant of the industrial revolution, which started somewhere in the middle of 1700 s, the world has witnessed gradual outbreaks in terms of emergence of industries, economic growth, higher standards of living, availability of world-class products and amenities, and what not. We rely on the environmental resources for everything; from the food we eat to the electricity we use and the clothes we wear, everything is derived from the environment. But somewhere in the crowd of all these achievements, the environmental aspect was taken for granted and a lot of harm has already been done to the environment, the consequences of which are very much evident in the prevailing scenario. Air pollution, water pollution, soil contamination and habitat destruction are the most evident consequences of industrial development. Mounting concerns regarding the environment have led to the emergence of several laws and legislations with respect to environmental issues, over the years, to regulate the impact of human activities on the environment. A summary of some of the related initiatives can be stated as follows: Table 1

5. Conclusion

The present conceptual paper places immense focus on incorporating well thought green HR practices and procedures as one of the ingredients of attaining overall organizational development. The role of HR in bringing about the green-led approach in the organizations is commendable, which allows for the implementation of sustainable initiatives through employee commitment and contribution. The organizations of Indian origin should have an inclination towards securing higher Green ratings which on the other hand should be incorporated as a major component of defining the overall employer branding.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مدیریت منابع انسانی سبز برای توسعه پایدار

Green HRM for Sustainable Development

برآورد استراتژی توسعه پایدار شهری: کاربرد طبقه بندی پایداری خدمات شهر هوشمند

Assessing the urban sustainable development strategy: An application of a smart city services sustainability taxonomy

چکیده

1. مقدمه

2. چارچوب مفهومی

2.1. مدیریت نامحسوس در توسعه ی پایدار شهری

2.2. تحلیل راهبردی راه حل های شهر هوشمند براساس چارچوب داشبورد پایداری

3. روش پژوهش

4. نتایج و بحث

5. نکات پایانی

منابع

چکیده

این مقاله به تعریف مصادیق (پارادایم) شهرهای هوشمند با دیدی همه جانبه درخصوص چالش های شهری معاصر می پردازد. این تعریف دربرگیرنده ی پیگیری اهداف توسعه ی پایدار و نیاز به ادغام رفتارهای شهر تاب آور به طور ویژه در راستای پاسخ به اثر تغییر اقلیم می باشد. این سناریو همچنین دربرگیرنده ی تعریف شهرهای هوشمند به عنوان ابزاری برای کمک به سیاستگذاران و مدیران شهری در هدایت راه حل های مبتنی بر فناوری های اطلاعات و ارتباطات نوظهور به منظور تحقق آن دسته از طرح های راهبردی شهری می باشد که این مشکلات را برطرف می کنند. بنابراین، در اینجا چارچوبی تحلیلی برای اشاره به خلأ پژوهشی موجود درخصوص دانش این حوزه پیشنهاد می شود. این چارچوب امکان هدایت اهرم فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرهای هوشمند را نه تنها برای دستیابی به اهداف اقتصادی که ویژگی ذاتی طرح های ابتکاری شهر هوشمند می باشد، بلکه برای رسیدن به ابعاد دیگر پایداری از جمله اهداف زیست محیطی، اجتماعی، سازمانی و فرهنگی میسر می سازد. برای رسیدن به این هدف، چارچوب های شاخص پایداری کلی و همچنین مجموعه ای از شاخص های شهر هوشمند بررسی می شوند. این موارد به عنوان منابع بالقوه ی طبقه بندی های خاص خدمات شهر هوشمند برای توسعه ی پایدار شهری بررسی می شوند. به کمک تلفیق گزینه های مختلف، داشبورد پایداری که زمانی یکی از سیستم های شاخص توصیه شده توسط کارشناسان بود، بازنگری می شود. این داشبورد به عنوان چارچوبی برای تحلیل و کمک به حفظ هدف گذاری راهبردی راه حل های شهر هوشمند در طول چرخه ی عمر کامل آن ها درخصوص پایداری، تطبیق داده می شود. برای تکمیل چارچوب طبقه بندی کیفی-تحلیلی، خدمات ارائه شده توسط راه حل واقعی شهر هوشمند یعنی مرکز عملیات های ریو دو ژانیرو، به عنوان یک مدل انتخاب می شود. این کار امکان بررسی گذار 9 ساله ی این مرکز از پیکربندی گسترده تر، با ظرفیت تر، راهبردی تر و نوآورانه تر درخصوص گرایش به ابعاد پایداری به سمت ترکیبی عملیاتی و محدودتر را که همیشه به بعد اقتصادی اختصاص داده شده است، میسر می سازد. 

5. نکات پایانی

در پاسخ به مشکلات شریرانه ی شهری و چالش های معاصر دیگر که با اثرات تغییر اقلیم شدیدتر می شوند، دولت های شهری سرتاسر جهان به اهداف توسعه ی پایدار مانند بهبود در تاب آوری شهری احساس تعهد کرده اند. این توافق درخصوص پایداری، مستلزم آن است که مقامات شهری قادر باشند تا طرح های راهبردی گرایش دار به سمت پایداری گسترده تر در کوتاه و میان مدت را تشریح و محقق نمایند، به عبارت دیگر، نه تنها بر اولویت بندی دیدگاه اقتصادی، بلکه بر ابعاد محیطی، اجتماعی، سازمانی و فرهنگی نیز تمرکز نمایند.

مدیران دولتی با کمک خواستن در مقابله با این فشارها، به خدمات شهر هوشمند و نهادینه سازی سیستم های شاخص تکیه کرده اند که می توانند کارآمدی این راه حل ها را اثبات نمایند. با این حال، علیرغم تلاش های نهادهای استانداردسازی و افزایش تعداد مدل های شاخص جایگزین، هنوز هیچ استاندارد شناخته شده ی جهانی برای معماری های شهر هوشمند وجود ندارد که پیچیدگی تحلیل کیفی و کمّی عملکرد آنها به خصوص از نظر توجه به تمام ابعاد پایداری متعادل می سازند. این کار، اثربخشی رتبه بندی های کلی شهرها را به عنوان سازوکارهای تشویقی برای بهبود عملکرد آنها و استفاده ی مجدد از راه حل های موفق شهر هوشمند در زمینه های دیگر شهری به خطر می اندازد.

Abstract

This article contextualizes the smart cities paradigm in the panorama of contemporary city challenges, which increasingly encompasses the pursuit of sustainable development goals and the need to incorporate urban resilient behaviors, mainly in response to the impacts of climate change. Such a scenario also comprises the interpretation of smart cities as tools to assist policymakers and city administrators in directing solutions based on emerging information and communication technologies (ICTs) to the materialization of urban strategic plans addressing these confrontations. There are, however, no established indicator systems that attest to the substantiation of such plans by smart city solutions, nor to their alignment with the goals of urban sustainable development. Therefore, an analytical framework is proposed here to address this knowledge gap. It enables guiding the leverage of smart cities’ ICTs, not only for the achievement of economic goals, a feature intrinsic to smart city innovations, but also to reach other sustainability dimensions, as the environmental, social, institutional and cultural. To this end, generic sustainability indicator frameworks and also a set of smart city indicators are explored. They are examined as potential sources of specific taxonomies in smart city services for urban sustainable development. From this compilation of options, the Dashboard of Sustainability, once one of the indicator systems most recommended by experts, is revisited. It is adapted as a framework for analyzing and helping to maintain the strategic targeting of smart city solutions, during their entire lifecycle, at sustainability. To complete the qualitative-analytical-taxonomic frame, the services offered by a real smart city solution, the Rio de Janeiro Center of Operations, are employed as a model. This allows investigating its 9-year transition from a wider, larger capacity, strategic and innovative configuration in orientation towards sustainability perspectives, to a more narrow, operational composition, that is predominantly devoted to the economic dimension.

5. Concluding

remarks In response to urban wicked problems and other contemporary challenges, which are further intensified by the impacts of climate change, city governments around the world have been committing to sustainable development objectives, such as improvements to urban resilience. This agreement on sustainability has called for public authorities to be able to elaborate and materialize strategic plans oriented towards a broader sustainability in the short and medium terms, that is, focused not only on prioritizing the economic perspective but also the environmental, social, institutional and cultural dimensions.

Seeking assistance in coping with these pressures, public administrations have been relying on smart city services and the institutionalization of indicator systems that are capable of proving the effectiveness of such solutions. However, despite the efforts of standardization bodies and the proliferation of alternative indicator models, there is still no globally recognized standard for smart city architectures, and which moderates the complexity of qualitatively or quantitatively analyzing their performance, particularly in terms of considering all sustainability perspectives. This compromises the effectiveness of generic rankings among cities as incentive mechanisms for their performance improvement and the reuse of successful smart city solutions in other urban contexts.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

برآورد استراتژی توسعه پایدار شهری: کاربرد طبقه بندی پایداری خدمات شهر هوشمند

Assessing the urban sustainable development strategy: An application of a smart city services sustainability taxonomy

از فضای زیرزمینی شهری(UUS) تا شهرسازی زیرزمینی پایدار(SUU) : تغییر تمرکز در دانش زیرزمینی شهری

From urban underground space (UUS) to sustainable underground urbanism (SUU): Shifting the focus in urban underground scholarship

چکیده

1.مقدمه

2. فضای زیرینِ شهر

3. پایداری

4. به سوی شهرسازیِ زیرزمینی پایدار

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

این دیدگاه بیانگر این موضوع است که برای توسعه پایدار شهری رابطه ی بین شهر و زمینِ زیر آن نیاز به توجه بیشتری دارد. ظرفیت زیرزمینی ممکن است فضای شهریِ اضافی ایجاد کند، اما خصوصیات آن مانندِ فضای بالای زمین نیست. تحقیقات بین رشته ای و همکاری حرفه ای دو عامل مهم و مورد نیاز هستند برای درک بهترِ (الف) تنوع فرایند های در دستِ اجرا، و (ب) نقش و عملکرد مهندسان ژئو تکنیک و دانشمندان زمین شناسی در شهرسازی پایدارِ زیرزمینی. 

1.مقدمه

با ادامه ی شهرنشینی فشار بر بهره وری از زمین در حال افزایش است. بین سال های 2012 تا 2018 میانگینِ سالانه ی زمین های توسعه یافته 540 کیلومتر مربع بود(EEA,2019). یکی از اقدامات مورد حمایت برای مقابله با تصرف مداومِ زمین، احیای اراضیِ صنعتی رها شده می باشد(EC,2016). این امر مستقیماً توسعه و نوسازیِ شهر را در آینده متناسب با شرایط زمین و توانایی انسان برای بهبود وضعیت فعلی خود پیوند می دهد. علاوه بر استفاده از اراضیِ صنعتی آلوده شده که قابل بهره برداری می باشند، تعداد زیادی از جنبه های توسعه شهری به آنچه در زیرِ سطحِ زمین است و هم چنین توانایی ما برای تغییرِ محیط زیرسطحی بستگی دارد. در دسترس بودن آب های زیر زمینی، به عنوان مثال، اغلب عامل تعیین کننده ای برای ایجاد شهرک های جدید بوده است. برداشت آب های زیرزمینی برای توسعه ی شهری می تواند باعث ایجادِ اثرات ثانویه ای مانند فرونشست زمین یا نفوذ آب شور شود (Foster et al., 2011) و به نوبه خود تاثیر قابل توجه ای بر محیطی که انسان آن را ساخته داشته باشد. 

Abstract

This viewpoint argues that for sustainable urban development the relationship between the city and the ground beneath it needs increased attention. The underground volume might provide additional urban space, but it cannot be treated in the same way as above-ground space. Cross-disciplinary research and professional collaboration are needed to better understand (a) the variety of processes at play, and (b) the role of geotechnical engineers and geoscientists in working towards sustainable underground urbanism.

1. Introduction

With ongoing urbanisation, the pressure on land use is growing. Between 2012 and 2018, the annual average of newly developed land was 540 km2 (EEA, 2019). One measure being advocated to counteract this continuous land take is the regeneration of brownfield sites (EC, 2016). This directly ties future urban development and redevelopment to the suitability of the ground present and to human ability to improve its current condition. In addition to brownfield utilisation, several aspects of urban development rely on the subsurface and our ability to change the subsurface environment. The availability of groundwater, to give an example, has often been a determining factor for the establishment of new settlements. The abstraction of groundwater for urban development can cause secondary effects such as land subsidence or saline water intrusion (Foster et al., 2011) and, in turn, have a severe impact on the built environment present.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

از فضای زیرزمینی شهری(UUS) تا شهرسازی زیرزمینی پایدار(SUU) : تغییر تمرکز در دانش زیرزمینی شهری

From urban underground space (UUS) to sustainable underground urbanism (SUU): Shifting the focus in urban underground scholarship

دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه: زمینه غنا

Sustainability guidelines to attaining smart sustainable cities in developing countries: A Ghanaian context

چکیده

1. مقدمه

2. نظریه

1.2 جهان در حال شهری سازی شدن: چالش های پیش روی بهبود

2.2 حل بحران های شهری سازی: تولید مفهوم شهر هوشمند

3.2 چارچوب شهر هوشمند و سازگاری آن در کشورهای در حال توسعه

4.2 مفاهیم شهر هوشمند پایدار برای بهبود سازه های شهری

3. روش ها

4. نتایج و بحث ها

1.4 آزمون های تحلیلی

3.4 دستورالعمل های پایداری جهت دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند

4.3 چارچوبی برای دستیابی به شهرهای هوشمند پایدار در کشورهای در حال توسعه

5. نتیجه گیری

فهرست منابع

چکیده

شهری سازی آکنده از چالش های فراوان است. مفاهیم شهر پایدار هوشمند ابزاری را جهت حل این مشکلات پیش روی ما قرار می دهد. از این رو، پژوهشگران طی سالها مشغول انجام تحقیقات بر روی چارچوب های به کار گرفته شده در شکل گیری شهرهای پایدار هوشمند بوده اند تا چالش های شهری سازی که ارائه شده است را برای اجرای مفاهیم شهر پایدار هوشمند ( (SSCCدر کشورهای در حال توسعه کنترل کنند. در مطالعه حاضر، چارچوبی مفهومی جهت کنترل چالش های شهری سازی در اجرای شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه ارائه شده است. مطالعه کنونی با استفاده از رویکرد استقرایی، فلسفه اثبات گرایی پژوهشی را به کار گرفته است. تجزیه و تحلیل عاملی مؤلفه های اصلی برای تحلیل ۷۶ پاسخ بازیابی شده از یک نمونه هدف استفاده شده است. نتایج حاصل از این تحلیل ۴ مؤلفه را به وجود آورد که در حکم دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه می باشند. اهمیت اصلی این بررسی در ارائه چارچوبی جهت ارتقای اجرای مفاهیم شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه نهفته است. این مطالعه با برجسته سازی راهبردهایی برای بهبود هوشمندی شهرها و نشان دادن دستورالعمل های کلیدی پایدار مورد نیاز برای دستیابی به شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه بر ارزش پیشینۀ پژوهشی شهر پایدار هوشمند می افزاید. همچنین مطالعه حاضر کمبودهای شهری سازی در کشورهای در حال توسعه را آشکار می‌سازد و مسیرهایی را برای تحقیقات آتی فراهم می کند جایی که مشخص شود فرصت های مطالعاتی آتی در بهبود سازه های توانمند و توسعه ابزارهای سنجش جامع برای تعیین و کنترل شهری سازی شهرهای کشور های در حال توسعه نهفته است. در عمل، این مطالعه چارچوبی با دسترسی آسان ارائه می دهد که نشان‌دهندۀ این موضوع است که چگونه می توان چالش های شهری سازی را تصویر سازی نمود و راه حل هایی برای پیاده‌سازی مفهوم شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه ارائه کرد.

1. مقدمه

فرآیند شهری سازی ترجیحاً باید با پیش‌بینی آینده تحول اجتماعی و اقتصادی که روشی آسان برای برآورده ساختن نیازهای شهروندان، بهبود انسجام اجتماعی و به حداکثر رساندن منابع است، هماهنگ و سازگار باشد [۶۴،۵۷]. هرچند، رشد سریع و برنامه ریزی نشده مانع توسعه پایدار می شود به منزله نفرینی برای بهره‌مندی از مزایای شهری سازی می باشد. بنابراین، به منظور غلبه بر مشکلات شهری سازی و افزودن بر مزایای آن، مفهوم شهر هوشمند پیشنهاد شده است [۲۴،۲۰،۱۷]. 

Abstract

Urbanisation of cities are fraught with several challenges. Smart sustainable city concepts (SSCC) present means to solve these problems. Therefore, over the years, researchers have been studying frameworks to adopt in the formation of smart sustainable cities to solve urbanisation challenges. In this study, a conceptual framework for controlling urbanisation challenges to implementing SSCC in developing countries is presented. The study adopted positivism research philosophy using deductive approach. Principal component factor analysis was used to analyse 76 responses retrieved from a purposive sample. The emanating results generated four components which serves as sustainability guidelines to achieving smart sustainable cities in developing countries. The primary importance of this study lies in providing a framework to enhance the implementation of SSCC in developing countries. This study adds value to the smart sustainable city literature by highlighting strategies for improving cities’ smartness and showing key sustainability guidelines required for the attainment of a smart sustainable city in a developing country. The study also brings to light deficiencies in urbanisation in developing countries and provide paths for future research, where it was indicated that future research opportunities lie in improving enabling structures in cities and developing comprehensive measurement tools for determining and controlling urbanisation in developing countries’ cities. For the world of practice, the study offers a readily available framework that captures how urbanisation challenges could be conceptualised and solutions could be provided towards the implementation of SSCC in developing countries.

1. Introduction

The process of urbanisation preferably should be geared towards provision of economic and social transformation – an easy way of meeting citizen’s needs, improving social cohesion, and maximising resources [57,64]. However, rapid and unplanned growth impedes sustainable development and acts as anathemise to enjoying the benefits of urbanisation. Therefore, in order to circumvent urbanisation problems and enhance its benefits, the smart city concept has been proposed [17,20,24].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه: زمینه غنا

Sustainability guidelines to attaining smart sustainable cities in developing countries: A Ghanaian context

ماهواره های کوچک و اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد (U.N)

Small Satellites and the U. N. Sustainable Development Goals

ریشه های آرمان ها در توسعه مشترک جهانی
سازمان ملل متحد، فضا و توسعه پایدار
آرمان های توسعه پایدار در سازمان ملل متحد (SDG)
آرمان های 1 و 2 : پایان دادن به فقر و گرسنگی
هدف 3 : سلامت 
آرمان 4 : کیفیت آموزش
آرمان 5: برابری جنسیتی
آرمان 6: آب پاک 
آرمان 12: مصرف و تولید مسئولیت پذیر
هدف 14: زندگی زیر آب
آرمان 13: اقدامات جوی
آرمان 15: زندگی بر روی زمین
آرمان 16: صلح، عدالت و موسسات
نتیجه گیری
منابع

سازمان ملل متحد، فضا و توسعه پایدار
سازمان ملل متحد از اولین روزهای عصر فضا در استفاده از فضا برای توسعه پیشگام بوده است. ریشه های عصر فضا به اواسط جنگ سرد برمی گردد. یک باور در جامعه بین المللی وجود دارد که رقابت های شدید بین ابرقدرت ها می تواند به فضا کشیده شود و خطرات زیادی را برای بشر به همراه داشته باشد و یا اینکه اکتشاف در فضا و استفاده از فضای بیرونی می تواند برای کل بشر فایده داشته باشد.

در سال 1958 درست یک سال پس از پرتاب اولین ماهواره ساخته بشر، مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه 1348 یک کمیته موقت را برای استفاده های صلح آمیز از فضا (COPUOS) متشکل از 18 عضو تشکیل داد تا به سوالاتی درباره استفاده های صلح آمیز از فضای بیرونی، ترتیبات سازمانی به منظور تسهیل مشارکت بین المللی در این زمینه و در چارچوب ملل متحد و مدیریت مشکلات قانونی احتمالی در اکتشافات و استفاده از فضا بپردازند. در سال 1959 مجمع عمومی، COPUOS (که اعضای آن به 23 رسیده بود) را به عنوان یک نهاد مستقل تأسیس کرد و مجدداً آن را در قطعنامه 1472 تأیید نمود. از آن موقع COPUOS به عنوان یک نهاد بین المللی اصلی به موضوعات مربوط به مشارکت بین المللی در اکتشاف و بهره برداری در فضا پرداخته است. از زمان تأسیس این نهاد در سال 1959 ، تعداد اعضای آن با سرعت ثابتی رشد داشته و اکنون به 84 عضو رسیده است. تعداد زیاد و در حال رشد COPUOS باعث تقویت نقش آن به عنوان نهاد چندجانبه در بحث های مربوط به همکاری فضایی شده و این موضوع به ویژه در حوزه ی توسعه پایدار که نیاز به اقدام جهانی برای رسیدن به آرمان ها دارد، حائز اهمیت می باشد.

COPUOS در عمر حدود شصت ساله ی خود به کاربردهای فضا در ارتباط با توسعه پایدار و آرمان های آن پرداخته است. این امر از طریق ارائه های فنی توسط اعضا و به وسیله تبادل اطلاعات، برگزاری کارگاه ها و کنفرانس ها، برگزاری برنامه های آموزشی و کارآموزی و چندین فعالیت دیگر در غالب برنامه سازمان ملل متحد و از سال 1971 انجام گرفته است. یکی از خروجی های مهم این برنامه برای توسعه ملل شامل مجموعه ای از برنامه-های آموزشی بوده که توسط دفتر امور فضایی سازمان ملل متحد با همکاری مراکز منطقه ای علم فضا و آموزش فناوری توسعه پیدا کرده است [6]. این برنامه های درسی شامل سنجش از راه دور و سیستم های اطلاعات جغرافیایی، ارتباطات ماهواره ای، هواشناسی ماهواره ای و اقلیم جهانی، علوم فضا و جوی، حقوق فضایی و GNSS می باشد. اکنون یک برنامه درسی در رابطه با فناوری پایه فضایی در حال توسعه می باشد.

در سال های اخیر ابتکار فناوری پایه ی فضایی (UN-BSTI) از طریق مجموعه ای از کارگاه ها در سراسر جهان، ظرفیت ساخت ماهواره های کوچک را ارتقا داده است [7]. علاوه براین سازمان ملل متحد فرصت های کارآموزی را در سازمان های فضایی پیشرو فراهم می کند تا کشورهای در حال توسعه بتوانند با ساخت و بهره برداری از ماهواره-های کوچک به بازیگران عرصه ی فضایی تبدیل شوند. هدف UN-BSTI شامل کمک به کشورهای در حال توسعه در راستای ایجاد ظرفیت های بومی در علم و فناوری فضایی می باشد. ضمناً این نهاد بازیگران مختلف در عرصه ماهواره های کوچک را به مشارکت بین المللی، استفاده از استانداردها و پایبندی به چارچوب های قوانین بین-المللی ترغیب می نماید.

مدیریت کیفیت زنجیره تأمین پایدار: یک بررسی ادبیات تحقیق روشمند

Sustainable supply chain quality management: A systematic review

چکیده

1- مقدمه

1-1 اهداف تحقیق

2- منابع و روش‌های تحقیق

3- نتایج و یافته‌ها

3-1 تحلیل توصیفی

3-2 ترکیب و تحلیل موضوعی

3-3 مدیریت کیفیت زنجیره تامین– پیشنهاد یک چارچوب نظری

4- تشریح مباحث

4-1 مدیریت کیفیت زنجیره تامین پایدار – یک حوزه تحقیقاتی در حال ظهور

4-2 محدودیت‌ها و مسیرهای تحقیقاتی آینده

5- نتیجه‌گیری

چکیده

حفظ کردن همزمان شاخص‌های سودآوری و انجام کسب وکار با رعایت اصول زیست‌محیطی و اجتماعی توسعه پایدار یکی از چالش‌های سازمان‌ها در سطح جهانی و در جامعه ما است. در این مقاله ما با هدف ایفای سهم مفید در جریانات پژوهش‌های دانشگاهی درباره این چالش جهانی، از دیدگاهی جامع به مطالعه آخرین مطالب ادبیات تحقیق دو روش تحقیق مدیریت در کنار مدیریت توسعه پایدار پرداخته‌ایم: مدیریت کیفیت با تمرکز بر مدیریت درون‌سازمانی، و زنجیره تامین از دیدگاه میان‌سازمانی. این مقاله با یک مرور ادبیات تحقیق روشمند و ساختاریافته، نکات کلیدی را درباره موضوعات، روندها، و مسیرهای تحقیقاتی جدید پژوهشی بیان می‌کند. این بررسی روشمند هر دو نوع تحلیل‌های توصیفی و ترکیب موضوعی آخرین دستاوردهای ادبیات تحقیق در حوزه‌های مدیریت کیفیت، مدیریت توسعه پایدار، و مدیریت زنجیره تامین را دربرمی‌گیرد. نتایج این مطالعه نشان‌دهنده هم‌افزایی‌های حاصل از ادغام مدیریت کیفیت با مدیریت زنجیره تامین، شامل بهبود و انسجام عملکرد بوده است که اثربخشی هر دو نوع روش تحقیق را افزایش داده است. گنجاندن توسعه پایدار در مدیریت کیفیت و مدیریت زنجیره تامین یکی از روش‌های بسیار مطرح نوظهور است زیرا رویکردهای چندبُعدی مدیریت (مالی، بوم‌شناختى، و اجتماعی) برای داشتن زنجیره تامین پایدارتر بسیار مورد نیاز است. نهایتا، در این مطالعه یک حوزه پژوهشی نوظهور جدید آشکار شد: مدیریت کیفیت زنجیره تامین پایدار. اگرچه، در این مطالعه چندین مورد مرور ادبیات تحقیق درباره مدیریت کیفیت، مدیریت زنجیره تامین، و مدیریت توسعه پایدار انجام شده است، این مطالعه یکی از اندک موارد آن‌ها است که هر سه رویکرد را شامل می‌شود. ارائه یک چارچوب نظری اولیه برای نظریه‌سازی‌های آینده بر اساس یک مسیر پژوهشی ثمربخش، سهم مفیدی است که این مطالعه ایفا می‌کند.

مقدمه

مشتریان، تشکیلات قانون‌گذاری، و دیگر ذینفعان جامعه عملکرد بالاتری را از سازمان‌ها از جنبه‌های زیست‌محیطی، اجتماعی، و مالی در پاسخگویی مدیریت نسبت به محصولات، فرآیندها و خدمات انتظار دارند. در نتیجه، مدیریت توسعه پایدار اکنون یک پارامتر راهبردی برای استمرار کسب و کارها است تا بتوانند علاوه بر برآورده ساختن نیازهای فعلی جامعه، امکان برآورده کردن نیازهای آینده را قربانی نیازهای فعلی نکنند. دستیابی به ارکان سه‌گانه توسعه پایدار که معیارهای سودآوری اقتصادی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باید پیوسته پیامدهای زیست‌محیطی و اجتماعی تصمیم‌گیری‌ها را از طریق خط‌مشی‌ها و راهبردهای هم‌افزا بهبودی بخشد، یکی از موضوعات پیچیده برای صنایع و برای توسعه پایدار است (راجیو و همکاران، 2017).

نتیجه‌ گیری

در این مقاله، مرور روشمند ادبیات تحقیق ادغام مدیریت کیفیت، مدیریت زنجیره تامین، و مدیریت توسعه پایدار با رویکرد بررسی ظرفیت‌های آشکارنشده برای ادغام این موضوعات انجام شده است. 93 مقاله در محدوده زمانی سال‌های 2005 تا ژوئن 2017 به عنوان مقالات مرتبط با این مرور ادبیات تحقیق شناسایی شده‌اند. آماری توصیفی این مرور ادبیات تحقیق به همراه موضوعات کلیدی مربوط به جریانات پژوهشی ادغام در قالب یک نقشه مفهومی ارائه شده است. مزایای قابل‌توجه ادغام مدیریت کیفیت با مدیریت زنجیره تامین مطرح شده‌اند که بهبودی عملکرد و افزایش اثربخشی هر دو روش تحقیق را شامل می‌شود. در این مطالعه مشخص شد که لحاظ کردن توسعه پایدار در مدیریت کیفیت و مدیریت زنجیره تامین یکی از حوزه‌های پژوهشی بسیار نوظهور است که هنوز نیازمند رویکردهای چندبُعدی (مالی، زیست‌محیطی، اجتماعی) برای تحقق سازمان‌ها و زنجیره‌های تامین مبتنی بر توسعه پایدار در جامعه ما هستند. در پرتو این مرور عمیق ادبیات تحقیق، یک حوزه پژوهشی نوظهور جدید آشکار شد: مدیریت کیفیت زنجیره تامین پایدار (SSCQM). یک چارچوب نظری اولیه به منظور جهت‌دهی نظریه‌سازی‌های آینده در این حوزه پژوهشی نویدبخش نیز ارائه شده است. مبنای این چارچوب نظری ظرفیت بالقوه برای ادغام مدیریت کیفیت در زنجیره تامین و لحاظ نمودن ارکان سه‌گانه توسعه پایدار به‌منظور بهبودی توسعه پایدار بوده است.

Abstract

Maintaining profitability measures while conducting business through environmentally and socially sustainable operations is an optimization challenge for organizations globally and for our society. Aiming to contribute to the research streams on this global challenge, this paper studies the state of the art literature on two management methodologies along with sustainability management from an integration perspective: quality management with its intraorganizational focus and supply chain management with its interorganizational view. The paper establishes key themes, trends and new avenues for research through a structured systematic review. The systematic review undertaken includes both descriptive analysis and thematic synthesis of state of the art quality management, sustainability and supply chain management integration literature. Integration synergies of quality and supply chain management were established including performance improvements and integration increasing the effect of both methodologies. Incorporation of sustainability into quality and supply chain management was identified to be a highly emerging area with multi-dimensional (financial, ecologic and social) approaches highly in need for more sustainable supply chains. Ultimately, a new, emerging research area was revealed: sustainable supply chain quality management. Although, several reviews were conducted on the quality, supply chain and sustainability management practices, this study is one of the very few, undertaken from the perspective of all three approaches and cumulative integration. This contribution provides an initial theoretical framework to guide future theory building on a fruitful research avenue.

Introduction

Customers, legislation bodies and other interested parties are demanding higher business performance from organizations environmentally, socially and financially through responsible management of products, processes and services. Consequently, sustainability management (SM) is now a strategic parameter for the continuity of businesses, for satisfying the current society needs while not sacrificing the ability of meeting future needs. Achieving triple bottom line (TBL) performance which is hitting economical profitability measures while continuously improving on environmental and social impact levels through synergistic policies and strategies is an intricate matter for the industry and sustainability field (Rajeev et al., 2017).

Conclusions

In this paper, a systematic review of the quality management, supply chain management and sustainability management integration literature was undertaken, with a view to explore unrevealed potential for integration. 93 papers were identified as relevant to this review between 2005 and June 2017. The descriptive statistics of the literature were provided along with the key themes covering the integration research streams, presented in a concept map format. Significant benefits of integrating quality and supply chain management were established including performance improvements and integration increasing the effect of both methodologies. Integration of sustainability into quality and supply chain management was seen to be a highly emerging area with multi-dimensional (financial, ecologic and social) approaches still very much required to enable more sustainable organizations and supply chains for our society. In the light of this in-depth review, a new, emerging research area was revealed: sustainable supply chain quality management (SSCQM). An initial theoretical framework was provided to guide future theory building on this promising research area, building on the integration potential of quality management across the supply chains and incorporating triple bottom line for sustainability improvements.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مدیریت کیفیت زنجیره تأمین پایدار: یک بررسی ادبیات تحقیق روشمند

Sustainable supply chain quality management: A systematic review

آژانس و اقدام مشترک در برنامه ریزی فضایی دریای بالتیک: هماهنگی سیاست فراملی در ارتقای انسجام منطقه ای

Collective action and agency in Baltic Sea marine spatial planning: Transnational policy coordination in the promotion of regional coherence

چکیده

1- مقدمه

2- روش شناسی

3- پس زمینه

4- چارچوب تحلیلی

5- نتایج و تجزیه و تحلیل

5-1 هماهنگی اقدامات جمعی مربوط به برنامه ریزی فضایی دریایی در منطقه دریای بالتیک

5-2 هماهنگی بر اساس آژانس: ناسازگاری سازمانی دوجانبه و اولویت بین رویکرد اکوسیستم و رشد آبی

6- بحث

6-1 HELCOM-VASAB WG – اقدام جمعی بین دستورالعمل های اتحادیه اروپا و سیاست های برنامه ریزی ملی

6-2 رسیدگی به ناسازگاری های سازمانی در هماهنگی دو جانبه مربوط به آژانس

7- نتیجه گیری

چکیده

علی رغم افزایش توجه به برنامه ریزی فضایی دریایی و نیاز گسترده به هماهنگی سیاست های فراملیتی، همبستگی منطقه ای هنوز به مقدار زیادی در منطقه دریای بالتیک ارتقا نیافته است. بنابراین، اهداف اصلی این منطقه از این قرار هستند: (الف) ترسیم ساختارهای حکومتی موجود در تمام سطوحی که بر نحوۀ تشکیل استراتژی های برنامه ریزی فضایی دریایی داخلی تأثیر می گذارند، (ب) تشخیص چالش های خاص برای همکاری و هماهنگی منطقه ای بهبودیافته و (ج) بحث در مورد راه حل های احتمالی. بر اساس داده های مربوط به مطالعات موردی که در پروژۀ تحقیقاتی BONUS BALTSPACE انجام شده اند، نشان داده شده که علی رغم هدف مشترک مربوط به پایداری و کارآمدی کاربرد منابع در دستورالعمل های مربوط به اتحادیه اروپا، برنامه های عملیاتی و دیگر ابزارهای سیاست، برنامه های داخلی به روش های مختلف ظاهر می شوند، عمدتاً ساختارهای مدیریتی داخلی متنوع، منافع بخشی، اولویت بندی های سیاسی و دست کاری اهداف سیاسی مورد بحث را منعکس می کند. از یک طرف میان نهادها و ساختارهای نظارتی بالاتر از سطح دولتی که در آن مکانیسم های تصمیم گیری بر اساس رژیم های مشترک است و از طرف دیگر همکاری متقابل دوجانبه و موضوعی معمول بین کشورهای مجاور یک تمایز مفید می تواند ایجاد شود. استدلال می شود که برای ارتقای اداره کل برنامه ریزی فضایی دریایی، این دو عنصر حکومتی باید برای بهبود همبستگی میان مسیر منطقه ای و افزایش فرصت های کشورها برای همکاری در سطوح پایین تر کنار هم قرار داده شوند. گروه های کاری یا کارگاه های تخصصی فراملیتی می توانند راهی برای تشخیص و همکاری های بالقوه باشند.

7- نتیجه گیری

برنامه ریزی فضایی دریایی در منطقه دریای بالتیک هنوز در مرحله جنینی است، اگر چه دستورالعمل اتحادیه اروپا در مورد برنامه ریزی فضایی دریایی به جلوگیری از دیدگاه های منطقه ای ادامه می دهد. یک چشم انداز که شرایط مرزی ایجاد شده در محل اقدام مشترک و مشوق های دوجانبه بر مبنای آژانس را ادغام می کند می تواند برای درک بهتر شکاف بین اعلامیه های سیاسی درباره اهمیت هماهنگی منطقه ای و نتایج مشاهده شده مفید باشد. از سوی دیگر، تعاملات دوجانبه سیاست های برنامه ریزی داخلی و از سوی دیگر، مرزهای سیاست بین المللی، مهم نیستند و ممکن است در صورتی که با عقلانیت حکومت می کنند، راه را برای بهبود هماهنگی منطقه ای فراهم کنند. سیاست های برنامه ریزی فضایی دریایی ملی باید بیشتر تعریف شود، با شرایط ملی سازگار باشد و در ساختارهای نهادی داخلی متمرکز شود تا از اجرای موثر و کارآمد بهره بگیرد. علاوه بر این، اهداف پایداری باید دقیق باشند، همانطور که توصیف گرهای مربوط به برنامه ریزی فضایی دریایی در داخل بخش ها است. با این حال، نهادینه سازی سیاست های برنامه ریزی داخلی بدون در نظر گرفتن وابستگی متقابل بین کشورهای مجاور ممکن است منجر به کاهش بهره وری کلی شود، زیرا کشورهای مختلف از چهارچوب های متنوع ملی استفاده می کنند.

Abstract

Despite the increasing attention given to marine spatial planning and the widely acknowledged need for transnational policy coordination, regional coherence has not yet improved a great deal in the Baltic Sea region. Therefore, the main objectives in this article are: (a) to map existing governance structures at all levels that influence how domestic marine spatial planning policy strategies are formed, (b) to identify specific challenges to improved regional cooperation and coordination, and (c) to discuss possible remedies. Based on data from in-depth case studies carried out in the BONUS BALTSPACE research project, it is shown that, despite the shared goal of sustainability and efficient resource use in relevant EU Directives, action plans and other policy instruments, domestic plans are emerging in diverse ways, mainly reflecting varying domestic administrative structures, sectoral interests, political prioritisations, and handling of potentially conflicting policy objectives. A fruitful distinction can be made between, on the one hand, regulatory institutions and structures above the state level where decision-making mechanisms are typically grounded in consensual regimes and, on the other hand, bilateral, issue-specific collaboration, typically between adjacent countries. It is argued that, to improve overall marine spatial planning governance, these two governance components need to be brought together to improve consistency between regional alignment and to enhance opportunities for countries to collaborate at lower levels. Issue-specific transnational working groups or workshops can be one way to identify and act upon such potential synergies.

7- Conclusions

Marine spatial planning is still at an embryonic stage in the Baltic Sea region, although the EU Directive on maritime spatial planning continues to fuel regional perspectives. A perspective that integrates boundary conditions formed under collective action premises and bilateral agency-driven incentives can be useful to better understand gaps between policy declarations on the importance of regional coordination and observed outcomes. Not least interactions between, on the one hand, bilateral alignment of domestic planning policies and, on the other hand, supranational policy boundaries seem to be important, and may pave the way for improved regional coordination, if governed wisely. National marine spatial planning policies need to be further elaborated, adapted to national contexts, and anchored in domestic institutional structures in order to promote effective and efficient implementation. Furthermore, sustainability objectives need to become more concrete and precise, as do marine spatial planning-related descriptors within sectors. However, institutionalisation of domestic planning policies without consideration of interdependencies between adjacent countries may lead to decreased overall efficiency, as individual countries chisel out diverging national frameworks.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

آژانس و اقدام مشترک در برنامه ریزی فضایی دریای بالتیک: هماهنگی سیاست فراملی در ارتقای انسجام منطقه ای

Collective action and agency in Baltic Sea marine spatial planning: Transnational policy coordination in the promotion of regional coherence

ثبات تولیدات واقعی

Towards true product sustainability

چکیده

مقدمه

پس زمینه: چالش های توسعه پایدار

توسعه پایدار و جستجو برای یک فضای عادلانه و امن برای بشریت

مدیریت پایداری: از مدیریت ارزش سهامدار اصلاح شده تا پایداری کسب و کار واقعی

نوآوری پایداری گرا: از بهینه سازی عملیاتی تا سیستم سازی

دیدگاه های تکاملی پایداری محصول

مدل غالب پایداری محصول: طراحی زیست محیطی

تکمیل مدل غالب پایداری محصول: طراحی در راستای سیستم های پایداری، از گهواره تا گهواره، محصولات خدمات

طراحی در راستای پایداری

گهواره تا گهواره

سیستم های کالا – خدمات

از محصولات بهتر به محصولات خوب: فرایافت ، دست‌نگاره [‌اثرگذاری مثبت] و مثبت خالص

فرایافت

دست‌نگاره [‌اثرگذاری مثبت]

مثبت خالص

مدل نوظهور پایداری محصولات واقعی: از ارزش مشتری تا ارزش عمومی

خلاصه و نتیجه گیری

چکیده

پایداری محصول معمولاً از منظر یک کسب و کار با هدف کاهش خطرات مربوط به محصول و یا تمایز محصول از رقبای آن نگریسته می شود و عمدتاً اثرات محدودی در توسعه پایدار دارد. در پرتو چالش های پایداری جهانی، ما این سوال را مطرح نمودیم که چگونه محصولات نقش آفرینی معنی داری در توسعه پایدار خواهند داشت؟ در پرداختن به این سوال، ما به تجزیه و تحلیل تکامل مفهوم پایداری محصول در گذر زمان پرداختیم. این تجزیه و تحلیل توسط دو سوال هدایت شده و در دو دیدگاه متفاوت اعمال می شود. سوال اول از دیدگاه تحلیلی بهره برده و می پرسد: چگونه مفاهیم مختلف پایداری محصول با توجه به نقش آفرینی آنان در توسعه پایدار شکل گرفته و چگونه در گذر زمان تکامل می یابند؟ سوال دوم از دیدگاهی هنجاری بهره برده و می پرسد: چگونه مفاهیم پایداری محصول در مراحل مختلف توسعه خود در توسعه پایدار نقش آفرینی می نمایند؟ ما تجزیه و تحلیل نظام مندی را از دیدگاه تکامل پایداری محصول عرضه نموده و آن را در سه مرحله و سطح مختلف از توسعه گروه بندی نمودیم: از انتخابی تا بهبود جامع (پایداری محصول 1.0)، از محصولات بهتر تا محصولات خوب (پایداری محصول 2.0)، و از تولید ارزش خصوصی تا ارزش عمومی (پایداری محصول 3.0). در طی این تحول، ما توسعه ای را در راستای مدل پایداری محصول واقعی در می یابیم که در آن محصول به نقش آفرینی خاصی در حل و فصل مشکلات اجتماعی می پردازد.

4- خلاصه و نتیجه گیری

محصولات یک شرکت، اهرم های مهمی نه تنها برای بهبود پایداری کسب و کار، بلکه برای توسعه پایدار نیز محسوب می شوند. اگر چه بسیاری از کسب و کارها به ارزیابی انتقادی محصولات خود از نظر عملکرد زیست محیطی و اجتماعی دست زده اند اما مجال زیادی برای بهبود عملکرد پایداری آنان وجود ندارد همان گونه که ما نیز در این مقاله نشان دادیم. به منظور نقش آفرینی در توسعه پایدار، اغلب رویکردهای پایداری محصول مورد بحث و کاربردی امروزه، کافی نیستند. محصولی که مقداری پیشرفت زیست محیطی و یا اجتماعی تدریجی را نشان می دهد، سزاوار طراحی پایدار نیست. محصولات واقعاً پایدار باید به کلی بهبود یافته، و مثبت خالص بیش از هر چیز دیگری با چالش های پایداری که ما در مجموع با آن رو به رو هستیم، همراستا گردد.

Abstract

Product sustainability is usually looked at from a business perspective with the goal to reduce product related risks or to differentiate the product from those of the competition – mostly with limited effects for sustainable development (SD). In light of the global sustainability challenges, we raise the question how products can make a significant contribution to SD? In addressing this question we analyze the evolution of the product sustainability concept over time. This analysis is guided by two questions and it applies two different perspectives. The first question uses an analytical perspective and asks: “How have different product sustainability concepts been framed with regard to their contributions to SD and how have they evolved over time?” The second question uses a normative perspective and asks: “How do the product sustainability concepts in their different developmental phases contribute to SD?” We present a systematic analysis of the evolving perspectives of product sustainability which we group in three different phases and levels of development: from selective to holistic improvements (Product Sustainability 1.0), from better products to good products (Product Sustainability 2), and from private value to public value generation (Product Sustainability 3.0). In this evolution we perceive a development towards a model of “true product sustainability”, where the product makes a specific contribution to solving societal problems.

4- Summary and conclusions

A company’s products are important levers not just for improving business sustainability but also for sustainable development. Although many businesses have started to critically assess their products in terms of ecological and social performance, there is much room for improving their sustainability performance as we have shown in this paper. In order to contribute to sustainable development, most product sustainability approaches discussed and applied today are not sufficient. A product demonstrating some incremental ecological or social improvements does not deserve the designation “sustainable”. Truly Sustainable Products need to be holistically improved, net positive and – more than anything else – aligned with the sustainability challenges we are collectively facing.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ثبات تولیدات واقعی

Towards true product sustainability