داروهای ضدافسردگی در صرع

Antidepressants in epilepsy

چکیده

1. مقدمه

2. داروهای ضدافسردگی- تاثیر بر رخداد حملات

3. ADT- مکانیسم عمل و شیوع حملات

4. برهم کنش بین داروهای ضدافسردگی و AED

5. ADT در صرع

1. 5. ADT در صرع لوب تمپورال (گیجگاهی)

6. نتیجه گیری

منابع

چکیده

افراد مبتلا به صرع (PWE) اغلب از اختلالات خلقی همایند و اضطراب رنج می برند. یکی از همایندهای روانپزشکی اصلی که بر کیفیت زندگی افراد مبتلا به صرع تاثیر منفی می گذارد، افسردگی نام دارد. مرور ادبیات نشان می دهد که اکثر حملات ناشی از داروهای ضدافسردگی با دوزهای بسیار بالا یا اوردوز ارتباط داشته اند، و به طور کلی ریسک حملات ناشی از داروهای ضدافسردگی، پائین است. به همان نسبت، مدارکی وجود دارد که نشان می دهد داروهای ضدافسردگی کاربردی ترین گروهها، ریسک حملات را پائین تر می آورد. برای بیماران مبتلا به صرع، چهار داروی ضد افسردگی توصیه نشده است، آموکساپین، بوپروپیون، کلومیپارامین و ماپروتیلین. متخصصین بالینی که از خط اول درمان افسردگی در بیماران مبتلا به صرع استفاده می کنند، باید از SSRI یا SNRI، به ویژه سرترالین، سیتالوپرام، میرتازاپین، ربوکستین، پاروکستین، فلوکستین؛ ستیتالوپرام، فلووکسامین، ونلافاکسن، و دولوکستین استفاده کنند. پیاده سازی داروهای ضد تشنج در بیماران افسرده باید شامل والپروات، کاربامازپین، لاموتریژین، گاباپنتین، و پریگابالین شود. مقاله حاضر مدارک مربوط به استفاده بالینی داروهای ضدافسردگی در PWE را مرور می کند.

1. مقدمه

افراد مبتلا به صرع (PWE) اغلب از اختلالات خلقی همایند رنج می برند. شیوع این بیماری در طول عمر بین 11 و 62 درصد است [1]. یکی از همایندهای روانپزشکی اصلی که تاثیر منفی بر کیفیت زندگی در PWE دارد، افسردگی می باشد [2]. رابطه بین افسردگی و صرع، دوسویه است؛ افسردگی ریسک صرع و صرع ریسک افسردگی را افزایش می دهد [3]. اقدام به خودکشی در میان PWE افسرده، چهار تا پنج برابر نسل عمومی است [6-4]. افسردگی با نرخ بالاتر مقاومت دارویی در PWE نیز ارتباط داشته است [7]. با توجه به این موضوعات، درمان موفق و امن افسردگی ناشی از صرع، از اهمیت بالینی بسزایی برخوردار است.

Abstract

People with epilepsy (PWE) frequently suffer from comorbid mood and anxiety disorders. Depression is one of the major psychiatric comorbidities having a negative impact on the quality of life in people with epilepsy. A review of the literature indicates that the majority of antidepressant-related seizures have been associated with either ultra-high doses or overdosing and, generally, the risk of antidepressant-associated seizures is low. Correspondingly, there is some evidence indicating that antidepressants of most widely used groups may additionally lower the risk of triggering seizures. Four antidepressants are not recommended for patients with epilepsy, i.e.: amoxapine, bupropion, clomipramine and maprotiline. Clinicians applying first line of depression treatment in patients with epilepsy should consider use of SSRIs or SNRIs, particularly sertraline, citalopram, mirtazapine, reboxetine, paroxetine, fluoxetine, escitalopram, fluvoxamine, venlafaxine, duloxetine. Implementation of anticonvulsive drugs in depressed patients should include valproate, carbamazepine, lamotrigine, gabapentin, pregabalin. The paper reviews the evidence for the clinical use of antidepressants in PWE.

1. Introduction

People with epilepsy (PWE) frequently suffer from comorbid mood disorders. Lifetime prevalence ranges between 11% and 62% [1]. One of the major psychiatric comorbidities having a negative impact on the quality of life in PWE is depression [2]. The relationship between depression and epilepsy may be bidirectional; having depression would increase the risk of epilepsy, and having epilepsy appears to increase the risk of depression [3]. Suicide attempts among depressed PWE are four- to fivefold more frequent than in the general population [4–6]. Depression has also been associated with higher rates of drug resistance in PWE [7]. Considering these issues the successful and safe treatment of depression associated with epilepsy is of utmost clinical importance.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

داروهای ضدافسردگی در صرع

Antidepressants in epilepsy

افسردگی در مبتلایان به صرع: همکاران آسیایی چقدر آن را تأیید می کنند؟

Depression in people with epilepsy: How much do Asian colleagues acknowledge it?

چکیده

1. مقدمه

2. روش مطالعه

3. یافته ها

افسردگی در بیماران PWE در کشور ژاپن

افسردگی در بیماران PWE در کشور کره جنوبی

افسردگی در بیماران PWE در کشور چین

افسردگی در بیماران PWE در کشور تایلند

افسردگی در بیماران PWE در کشور تایوان

افسردگی در بیماران PWE در کشور ایران

4. نتیجه گیری

چکیده

هدف: هدف از این مقاله مروری، بررسی شیوع افسردگی در افراد مبتلا به صرع یا ( PWE ) در کشورهای مختلف آسیایی میباشد.

روش مطالعه: ما برای کل کشور های آسیایی از سال 1947 با استفاده از پایگاه داده های الکترونیکی PubMed در تاریخ 13 ژوئن 2017 به بررسی و جستجو مقالات انگلیسی که در آن ها به واژه های صرع، افسردگی و نام کشور مذکور اشاره شده است، پرداختیم. مطالعات پژوهشی مربوط به کشور های آسیایی شامل گزارش های شایع افسردگی در PWE بوده اند. این مقاله، مطالعاتی که جمعیت خاصی را (مثلا سالمندان، جانبازان و غیره) مطالعه می کنند، شامل نمی شود. علاوه بر این، پژوهشگرانی که در زمینه صرع مطالعه دارند، از برخی کشورهای آسیایی برای ارزیابی و بررسی در این زمینه دعوت شده اند.

یافته ها: در این بررسی ششصد هشتاد و هفت مقاله و 26 مطالعه مرتبط با آن مورد مشاهده و بررسی قرار گرفت. در کشورهای مختلف آسیا بروز افسردگی در افراد مبتلا به صرع ( PWE ) بسیار شایع است و میزان شيوع آن با میزانی که در کشورهای دیگر گزارش شده است، نسبتا یکسان میباشد؛ بدین شکل که حدود 25٪ افراد مبتلا به صرع ( PWE )  از افسردگی رنج می برند.

نتيجه گيري: در كشورهاي آسيايي همچون سایر نقاط دیگر، افسردگي در PWE شايع میباشد. اطلاعات مناسب و مطلوب در این زمینه در بسیاری از کشورها کم میباشد و ابزارهای غربالگری معتبر و درست ( مانند پرسشنامه اختلالات افسردگی-عصبی برای صرع یا NDDI-E )  که برای بررسی و مطالعه مناسب شیوع افسردگی در PWE  به کار میروند، هنوز در بسیاری از کشورها در دسترس نیست. با توجه به شيوع بالاي افسردگي در افراد PWE، غربالگري روتين و دوره اي در بیماران مبتلا به صرع براي تشخيص اولیه و مديريت ( کنترل ) افسردگي، رويكرد منطقی و مناسب است.

1. مقدمه

افسردگی در مردمان مبتلا به PWE بسیار شایع میباشد، بدین شکل که یک آنالیز و مطالعه منظم (1) نشان داد شیوع افسردگی ( از نوع فعال ) در این افراد نسبت به عموم مردم به میزان % 23.1  ( با CI % 95 ، confidence interval ) بیشتر است. در یک مطالعه که بر روی یک جمعیت انجام شد(2)، ميانگين طول عمر و شيوع 12 ماهه بیماری افسردگي در 10 کشور با بيشترين درآمد، به ترتيب % 14.6٪ و % 5.5 و این میزان برای 8 کشوری که با میانگین درآمد کم تا متوسط هستند به ترتیب % 11.1 و % 5.9 بود. هر چند که بیماری افسردگی به درستی شناخته نشده است و در بیماران PWE که با غیبت و دوری از کار، افزایش استفاده از خدمات بهداشتی درمانی و افزایش هزینه های درمانی رو به رو هستند، به طور نادرست درمان میشود(3و4). 

Abstract

Purpose The purpose of this review was to investigate the prevalence of depression in people with epilepsy (PWE) in different countries in Asia.

Methods We searched the electronic database PubMed on June 13, 2017 for articles in English that included the following search terms: “epilepsy” AND “depression” AND “country name” for all Asian countries since 1947. Relevant original studies from Asia were included if they reported the prevalence of depression in PWE. Papers studying special populations (e.g., elderly, veterans, etc.) were not included. In addition, experts in epilepsy field were invited from some Asian countries for an in-depth assessment.

Results Six hundred eighty-seven papers were reviewed and 26 related studies were included in this study. Depression is highly prevalent in PWE in different countries in Asia and the prevalence rates are consistent with rates reported in the literature from other countries: overall, about 25% of PWE suffer from depression.

Conclusion In Asian countries, as elsewhere, depression is common in PWE. High quality data is scarce in many countries and validated screening tools [e.g., Neurological Disorders Depression Inventory for Epilepsy (NDDI-E)] to appropriately investigate the prevalence of depression in PWE are still lacking in many languages. Considering the high prevalence of depression among PWE, routine and periodic screening of all PWE for early detection and appropriate management of depression would be a reasonable approach.

1. Introduction

Depression has been observed to be highly prevalent in people with epilepsy (PWE). A systematic review and meta-analysis of its prevalence, revealed a 23.1% (95% confidence interval [CI] 20.6%– 28.31%) [1] prevalence of active depression which is much higher than that in the general population. In a population-based study [2], the average lifetime and 12-month prevalence estimates of major depressive episodes were 14.6% and 5.5%, respectively in the 10 highest-income countries, and 11.1% and 5.9% in the eight countries with low- to middle-income. However, depression is often under-recognized and improperly treated in PWE, which is associated with work absenteeism, increased utilization of health care services and direct medical costs [3,4].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

افسردگی در مبتلایان به صرع: همکاران آسیایی چقدر آن را تأیید می کنند؟

Depression in people with epilepsy: How much do Asian colleagues acknowledge it?

تغییرات مختلف رفتاری و پاتولوژیکی بین مدل های افسردگی اولیه و افسردگی مرتبط با صرع

Different behavioral and pathological changes between epilepsyassociated depression and primary depression models

چکیده

1.مقدمه

2.مواد و روش ها

2.1 مراقبت های حیوانی

2.2 ارائه مدل صرع موش های مبتلا به LiCl-فیلوکارپین مزمن

2.3 روش های CUMS

2.4 آزمایش مصرف مواد شیرینSCT

2.5FST

2.6 بافت شناسی و اندازه گیری های ایمنی فلورسانت

2.7 آمار

3. نتایج

3.1 مشاهده حملات همزمان برگشتی SRS در مدل LiCl-فیلوکارپین و همبستگی با رفتارهای افسردگی

3.2 مقایسه رفتارهای بین مدل LiCl-فیلوکارپین و مدل CUMS

3.3 مقایسه تغییرات پاتولوژیکی بین مدل مدل های LiCl-فیلوکارپین و CUMS

4.بحث

5.نتیجه گیری ها

چکیده

هدف: افسردگی کموربید در میان بیماران مبتلا به صرع رایج می باشد.به هر حال،افسردگی مرتبط با صرع همیشه  غیر معمول است و به طور کامل توسط متخصصان اعصاب شناسایی نشده است.هدف این تحقیق، مقایسه تغییرات رفتاری و پاتولوژیکی بین مدل صرع در موش های دارای لیتیوم کلرید-پیلوکارپین مزمن ( مدل LiCl-فیلوکارپین) ومدل افسردگی  مزمن غیرقابل پیش بینی موش (مدلCUMS) است و تلاش می کند تااختلافات بین افسردگی اولیه و افسردگی مرتبط با صرع را بیاید.

روش ها: مدل CUMS و مدل LiCl-فیلوکارپین به ترتیب و همزمان ارائه شدند.حملات همزمان با کنترل و نظارت ویدئویی ضبط شدند.آزمون شنای اجباری FST و آزمون مصرف مواد شیرین SCT برای بررسی رفتارهای افسردگی انجام شدند.زمان بی تحرکیIMT و زمان بالارفتنCMT در FST – اولویت مواد شیرین موش ها SPR در SCT و وزن به دست آمده برای موش WGR برای نشان دادن شدت رفتارهای افسردگی مورد استفاده قرار می گیرند.چرک کردن ایمنوفلورسانس نیز برای اندازه گیری و سنجش پروتئین های هسته ای NeuN- پروتئین اسیدی گلیایی فیبریلارین GFAPو CD11b در هیپوکامپ در گروه کنترل – مدل مدل CUMS و مدل LiCl-فیلوکارپین انجام شد.

نتایج :IMT طولانی تر در هر دو مدل مدل CUMS (p b 0.01) و مدل LiCl-فیلوکارپین (p b 0.05)  در مقایسه با گروه کنترل مشاهده می شود.اما کاهش WGR فقط در مدل CUMS مشاهده می شود.درصد موش های دارای CMT بیش از 100s می باشد که برای گروه LiCl-فیلوکارپین بیشتر از مدل (p b 0.05). CUMS است. افزایش CMT در مدل LiCl-فیلوکارپین در نمونه های دارای افسردگی خفیف (EMD, I M T ≤ 100 s) در مقایسه یا گروه کنترل مشاهده شد.افت ذهنی در هر دو مدل CUMS و مدل LiCl-فیلوکارپین در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد(.(p b 0.05به هر حال،تعداد سلول های GFAP و CD11b در مدل LiCl-فیلوکارپین بیشتر از مدل CUMS و کنترل است(p b 0.05)..

نتیجه گیری : اختلافاتی بین تغییرات رفتاری و پاتولوژیکی در دو مدل صرع در موش های دارای لیتیوم کلرید-پیلوکارپین مزمن ( مدل LiCl-فیلوکارپین) ومدل افسردگی  مزمن غیرقابل پیش بینی موش (مدلCUMS)  وجود دارد و تنها استثنا مربوط به بعضی از ویژگی های عمومی است.فعالسازی گلیوسیز و میکروگلیا در افسردگی مرتبط با بیماری صرع بیشتر از افسردگی اولیه مشاهده می شود.

5.نتیجه گیری ها

در این تحقیق، از مدل های CUMS و مدل LiCl-فیلوکارپین برای نشان دادن مدل افسردگی مرتبط با صرع و افسردگی اولیه استفاده کردیم و به این مطلب پی بردیم که این دو مدل دارای تغییرات مختلف رفتاری و پاتولوژیکی هیپوکامپوس هستندو فقط چند ویژگی در بین آنها مشترک هستند.هر دو مدل دارای IMT طولانی در مقایسه با گروه کنترل هستند، اما WGR فقط برای گروه CUMS کاهش داشته است و مدل LiCl-فیلوکارپین در برگیرنده رفتارهای فعالتر در مقایسه با موش های کنترل است.در هر دو مدل افت نرون هیپوکامپوس مشاهده می شود.به هر حال، فعالسازی گلیوسیز و میکروگلیا در مدل LiCl-فیلوکارپین بیشتر از مدل CUMS است و این مطلب دلالت بر این دارد که فرایند تعدیل سلولی اینفلام می تواند در افسردگی مربوط به صرع بیشتر از افسردگی اولیه مشاهده شود.

Abstract

Purpose Comorbid depression is common in patients with epilepsy. However, the epilepsy-associated depression is generally atypical and has not been fully recognized by neurologists. This study aimed to compare the behavioral and pathological changes between the chronic lithium chloride-pilocarpine rat epilepsy model (Licl-pilocarpine model) and the Chronic Unpredictable Mild Stress rat depression model (CUMS model), to evaluate for differences between epilepsy-associated depression and primary depression.

Methods The Licl-pilocarpine model and the CUMS model were established respectively and simultaneously. Spontaneous seizures were recorded by video monitoring. Forced swim test (FST) and sucrose consumption test (SCT) were performed to test depressive behaviors. Immobility time (IMT) and climbing time (CMT) in FST, sucrose preference rate (SPR) in SCT, and weight gain rate (WGR) were adopted to represent severity of depressive behaviors in rats. Immunofluorescent staining was conducted to measure expressions of neuronal specific nuclear protein (NeuN), glial fibrillary acidic protein (GFAP), and cluster of differentiation molecule 11b (CD11b) in the hippocampus of Licl-pilocarpine model, CUMS model, and Control group.

Results Significantly, more prolonged IMT was observed in both the Licl-pilocarpine model (p < 0.05) and the CUMS model (p < 0.01) than Control group. But decreased WGR was only seen in the CUMS model. The percentage of rats with CMT greater than 100 s was significantly higher in the Licl-pilocarpine model than the CUMS model (p < 0.05). Increased CMT was observed in the Licl-pilocarpine model with mild depression subgroup (EMD, IMT ≤ 100 s) even compared with the Control group. Neuronal loss was both found in the Licl-pilocarpine model and the CUMS model when comparing with the Control group (p < 0.05). However, the number of GFAP and CD11b staining cells was both greater in the Licl-pilocarpine model than the CUMS model and the Control group (p < 0.05).

Conclusion There were some different depressive behavioral and hippocampal pathological changes between the Licl-pilocarpine and the CUMS models except for some common features. Gliosis and microglial activation might be more involved in the pathophysiology of epilepsy-associated depression than primary depression.

5. Conclusions

In this study, we used Licl-pilocarpine model and CUMS model to represent epilepsy-associated depression model and primary depression model respectively, and we found that these two models had some different depressive behavioral and hippocampal pathological changes except for some common features. They both had prolonged IMT compared with Control group, but the decreased WGR was only seen in CUMS model, and Licl-pilocarpine model seemed to have more active behaviors even than Control rats. These two models both had hippocampal neuronal loss. However, more prominent gliosis and microglial activation were found in Licl-pilocarpine model than in CUMS model, indicating that gliosis and microglial cell-mediated inflam- matory process might be more greatly involved in epilepsy-associated depression than primary depression.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تغییرات مختلف رفتاری و پاتولوژیکی بین مدل های افسردگی اولیه و افسردگی مرتبط با صرع

Different behavioral and pathological changes between epilepsyassociated depression and primary depression models

تأثیر والپروات بر عملکرد زبان در کودکان دارای صرع

Influence of valproate on language functions in children with epilepsy

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

1-2- بیماران

2-2- روش ها

3-2- تست های زبان

4-2- تجزیه و تحلیل آماری

3- نتایج

1-3- خصوصیات بیمار

2-3- آزمون TOPS

3-3- MLU-w در TOPS

4-3- REVT

5-3- U-TAP

4- بحث

چکیده

هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی تأثیر والپروات (VPA) بر عملکرد زبان در کودکان مبتلا به صرع تازه تشخیص داده شده بود. ما پرونده ی پزشکی 53 بیمار مبتلا به صرع که به تازگی تشخیص داده شده و تحت درمان (مونوتراپی) با VPA قرار گرفتند را مورد بررسی قرار دادیم (n=53، 22 بیمار مرد و 31 بیمار زن). افراد مورد مطالعه، حداقل دوبار، قبل و بعد از تجویز VPA، تحت آزمون های استاندارد زبان قرار گرفتند. تست های استاندارد زبان، شامل تست توانایی حل مسئله ی زبان (The Test of Language Problem Solving Abilities)، نسخه-ی کره ای تست عملکرد بیان/دریافت زبان (Korean version of The Expressive/Receptive Language Function Test) و تست اوریمال تلفظ و صداشناسی (Urimal Test of Articulation and Phonology) بود. از آنجایی که همه ی افراد آنالیزشده به زبان کره ای (به عنوان زبان اول) صحبت می کردند، ما از تست های زبان کره ای به منظور کاهش خطا در داده ها استفاده کردیم. در 53 بیمار کودک مبتلا به صرع، همه ی پارامترهای زبان در تست توانایی های حل مسئله ی زبان، پس از شروع درمان با VPA، به صورت جزیی بهبود یافت (میانگین سنی: 2/3±6/11 سال) اما در این بین، تنها بخش “پیش بینی” از نظر آماری معنی دار بود (بخش “تعیین علت”: از 1/5±9/14 به 3/4±5/15؛ بخش “تولید استنتاج”: از 8/5±1/16 به 6/5±9/16؛ بخش “پیش بینی”: از 9/4±1/11 به 2/4±9/11؛ نمره ی کل TOPS: از 4/14±0/42 به 5/12±2/44). بیماران تیمارشده با VPA نیز پیشرفت اندکی در میانگین طول ادای (بیان) کلمات (MLU-w) در هنگام پاسخ داشتند اما از نظر آماری، معنی دار نبود (“تعیین علت”: از 0/2±4/5 به 6/1±7/5؛ “استنتاج”: از 2/2±8/5 به 8/1±0/6؛ “پیش بینی”: از 5/2±9/5 به 1/2±9/5؛ کل: از 1/2±7/5 به 7/1±9/5). تجویز VPA منجر به بهبود جزیی (اما از نظر آماری معنی دار نیست) در عملکرد پذیرش زبان شد (از 1/41±7/144 به 7/39±2/148). بالاخره، تغییرات معنی داری در درصد عملکرد تلفظ، پس از تیمار با VPA وجود نداشت. بنابراین، داده های ما پیشنهاد می کند که VPA اثر منفی بر عملکرد زبان نداشته و بلکه منجر به بهبود جزیی در توانایی حل مسئله شده است.

4- بحث

اختلال شناختی اغلب در بیماران مبتلا به صرع رخ می دهد، و شیوع آن از 30 تا 65 درصد [2،26،27] به ویژه در صرع کانونی و و صرع خوش خیم رولاندیک (benign rolandic epilepsy) متفاوت است. برخی از عوامل شناخته شده ای وجود دارد که ممکن است بر عملکرد شناختی نظیر نوروپاتولوژی پایه، اختلالات ساختاری مغزی، تخلیه صرع، AEDها و سایر مسائل روان شناختی متعدد، از جمله نگرش های عمومی و عزت نفس، تأثیر بگذارد (28). با این حال، به تازگی، همان طوری که علل ژنتیکی صرع های عمومی ناشناخته (idiopathic-generalized) از قبیل صرع بدون وقوع در دوران کودکی (childhood absence epilepsy)، صرع بدون وقوع در نوجوانی (juvenile absence epilepsy)، و صرع مایوکلونیک نوجوانان (juvenile myoclonic epilepsy)، در حال شناسایی است، رابطه ای ژنتیکی بین صرع و اختلال شناختی پیشنهاد شده است (30، 29).

Abstract

The aim of the current study was to assess the influences of valproate (VPA) on the language functions in newly diagnosed pediatric patients with epilepsy. We reviewed medical records of 53 newly diagnosed patients with epilepsy, who were being treated with VPA monotherapy (n = 53; 22 male patients and 31 female patients). The subjects underwent standardized language tests, at least twice, before and after the initiation of VPA. The standardized language tests used were The Test of Language Problem Solving Abilities, a Korean version of The Expressive/Receptive Language Function Test, and the Urimal Test of Articulation and Phonology. Since all the patients analyzed spoke Korean as their first language, we used Korean language tests to reduce the bias within the data. All the language parameters of the Test of Language Problem Solving Abilities slightly improved after the initiation of VPA in the 53 pediatric patients with epilepsy (mean age: 11.6 ± 3.2 years), but only “prediction” was statistically significant (determining cause, 14.9 ± 5.1 to 15.5 ± 4.3; making inference, 16.1 ± 5.8 to 16.9 ± 5.6; prediction, 11.1 ± 4.9 to 11.9 ± 4.2; total score of TOPS, 42.0 ± 14.4 to 44.2 ± 12.5). The patients treated with VPA also exhibited a small extension in mean length of utterance in words (MLU-w) when responding, but this was not statistically significant (determining cause, 5.4 ± 2.0 to 5.7 ± 1.6; making inference, 5.8 ± 2.2 to 6.0 ± 1.8; prediction, 5.9 ± 2.5 to 5.9 ± 2.1; total, 5.7 ± 2.1 to 5.9 ± 1.7). The administration of VPA led to a slight, but not statistically significant, improvement in the receptive language function (range: 144.7 ± 41.1 to 148.2 ± 39.7). Finally, there were no statistically significant changes in the percentage of articulation performance after taking VPA. Therefore, our data suggested that VPA did not have negative impact on the language function, but rather slightly improved problem-solving abilities.

4- Discussion

Cognitive dysfunction frequently occurs in patients with epilepsy, with an incidence that varies from 30% to 65% [2,26,27] especially in focal epilepsy and benign rolandic epilepsy. There are some known factors that may influence cognitive function, such as underlying neuropathology, structural brain abnormality, epileptic discharges, AEDs, and other numerous psychosocial issues, including public attitudes and self-esteem [28]. However, recently, as the genetic cause of idiopathic-generalized epilepsies, such as childhood absence epilepsy, juvenile absence epilepsy, and juvenile myoclonic epilepsy is becoming known, a relationship between genetically determined epilepsy and cognitive dysfunction has been suggested [29,30].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر والپروات بر عملکرد زبان در کودکان دارای صرع

Influence of valproate on language functions in children with epilepsy

پیش بینی کنترل بیماری صرع در دوران حاملگی

Predicting epileptic seizure control during pregnancy

چکیده

1 مقدمه

2 اطلاعات و روش ها

3 نتایج

3-1زنان بارداری که بر روی آنان مطالعات انجام شد.

3-2 نوع صرع

3-3 اختلال صرعی فعال قبل از بارداری

3-4 استفاده از داروی ضد صرع

3-5 اثرات عوامل خطر زای بیماری صرع در کل

3-6 پلی تراپی با داروی ضد صرع

3-7 تاثیر داروهای ضد صرع جدید

4 بحث

4-1 محدودیت های مطالعاتی

4-2 یافته ها

4-3 نتیجه گیری

چکیده

هدف: هدف این پژوهش ارزیابی وجود نوعی اختلال صرعی در مادر مبتلا به بیماری صرع می باشد، مصرف داروهای ضد صرع (AED) در اوایل بارداری و کنترل صرع قبل از بارداری به مادر کمک خواهد کرد تا با پیش بینی وجود احتمال مبتلا شدن به این بیماری در آینده، در دوران بارداری به بیماری صرع مبتلا نشود.

روش ها: محتوای این مقاله بر اساس اطلاعات جمع آوری شده از دفتر ثبت بارداری استرالیا (APR) بین سال های 1998 و اواخر 2016 به دست آمده است. این اطلاعات با در نظر گرفتن مبتلا شدن به بیماری صرع و درمان آن با داروهای ضد صرع، قبل از بارداری و در طول بارداری با استفاده از روش های ساده آماری و بازه اطمینان (C.I) و عمدتا محاسبات ریسک های مرتبط (R.R.) تجزیه و تحلیل شده اند.

یافته ها: 1939 زن باردار، به استثنا زنان بارداری که در طول بارداری کنترل نشده بودند یا به صورت ناگهانی جنین شان سقط شده یا مرده به دنیا آمده بود، برای تحقیق و مطالعه مناسب بودند. 829 نفر از زنان یعنی 42.8 درصد به بیماری صرع، 385 نفر یعنی 19.9 درصد به صرع تشنجی و 78.4 درصد زنان باردار به انواع دیگر این بیماری مبتلا شده بودند که این آمار (صرع فعال) مربوط به سال قبل بوده و 22.3 درصد زنان بیماری صرع غیر فعال داشتند. انواع دیگر بیماری صرع در 54.9 درصد زنان بارداری بوند که از ابتدا داروهای ضد صرع (AED) مصرف نکرده بودند و 45.5 درصد این زنان با داروهای ضد صرع بهبود یافته بودند. حالت های متشابه بیماری صرع تشنجی در 31.7 و 22.3 درصد زنانی بود که در طول بارداری بیماری صرع داشتند. شواهد آماری قابل توجهی وجود دارد که نشان می دهد زنانی که به بیماری صرع مبتلا شده بودند (WWE)، اختلال تشنجی آن ها در دوران بارداری اوت کرده بود و زنانی که در اوایل بارداری درمان نشده بودند، احتمال رهایی از این بیماری در طول بارداری در آن ها کاهش یافته بود. زنان مبتلا به صرع موضعی (جزئی) که فرصت های بارداری بدون بیماری صرع را از داست داده و کسانی که با داروهای متعدد ضد صرع درمان شده بودند، ممکن است در دسته بیماران دارای اختلالات شدید تشنجی فعال و مکرر قرار بگیرند.

نتیجه گیری ها: زنان مبتلا به بیماری صرع که تشنج را در سال های شرف بارداری، 3 یا 4 بار تجربه می کنند، نسبت به زنانی که بیماری شان در شرف بارداری به طور کامل کنترل شده است، بیشتر در معرض ادامه این اختلال در طول بارداری خواهند بود. همچنین عدم مصرف داروهای ضد صرع در اوایل بارداری خطر ابتلا به تشنج را در بارداری افزایش می دهد.

4-3 نتیجه گیری
اگر اطلاعات حاصله از مطالعات فعلی به زنان مبتلا به بیماری صرع که در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستند یا در دوره اوایل بارداری قرار دارند، دلالت شود می توان پیش بینی کرد که زنانی که یک سال قبل از بارداری به بیماری صرع مبتلا بودند ، احتمال ادامه همین بیماری در طول بارداری در این زنان نسبت به زنانی که یک سال قبل از بارداری بیمارشان را به صورت کامل کنترل کرده اند، 3 یا 4 برابر بیشتر است. عدم مصرف داروهای ضد صرع در اوایل بارداری می تواند خطر بروز بیماری صرع را به میزان بسیار کم افزایش دهد اما ممکن است خطرات شناخته شده مانند نقص جنین از لحاظ ساختاری و ذهنی را نیز کاهش دهد. نوع صرع مادر و استفاده از داروهای ضد صرع ترکیبی در پیش بینی رهایی از این بیماری در طول بارداری اهمیتی ندارد.
این اطلاعات در آگاهی سازی به زنان مبتلا به صرع (WWE) که تمایل دارند باردار شوند یا در شرف بارداری هستند می تواند کمک بسزایی کند و بر میزان تمایل به یادگیری نحوه کنترل کامل بیماری صرع قبل از بارداری تاکید می کند.

Abstract

Objective The objective of the study was to assess whether the type of seizure disorder present in the prospective mother with epilepsy, her use of antiepileptic drugs (AEDs) in early pregnancy, and her seizure control before pregnancy help predict her prospects for seizure freedom throughout pregnancy. Methods This paper is based on data accumulated in the Australian Pregnancy Register (APR) between 1998 and late 2016. Information was analyzed concerning epileptic seizure occurrence and AED therapy taken before and during pregnancy, using simple statistical and confidence interval (C.I.) methods, mainly relative risk (R.R.) calculations. Results After excluding pregnancies lost to follow-up, and those that ended prematurely because of spontaneous abortion or stillbirth, 1939 pregnancies were available for study. Seizures had occurred during pregnancy in 829 (42.8%), and convulsive seizures in 385 (19.9%). Seizures of any type occurred in 78.4% of pregnancies where seizures had occurred in the previous year (active epilepsy) and in 22.3% of those associated with inactive epilepsy. Seizures of any type had occurred in 54.9% of pregnancies initially unexposed to AEDs and in 45.5% of those treated with AEDs throughout. The corresponding figures for convulsive seizures during pregnancy were 31.7% and 22.3%. There was statistically significant evidence that, in women with epilepsy (WWE), having a seizure disorder that was active in the prepregnancy year and one untreated in early pregnancy was associated with decreased prospects of seizure freedom during pregnancy. Decreased chances of seizure-free pregnancies in women with focal epilepsies and those treated with multiple AEDs were probably explained by greater frequencies of active seizure disorders in these patient categories. Conclusions Women with epilepsy who experience seizures in the year prior to pregnancy appear 3 or 4 times more likely to continue to have seizures during pregnancy than women whose seizures are fully controlled prior to pregnancy. Not taking AEDs in early pregnancy also increases the hazard for seizure occurrence in pregnancy.

4-3 Conclusions

If the information from the present study is applied to WWE who are planning pregnancy, or who are in early pregnancy, it might be anticipated that those who had experienced seizures in the year prior to pregnancy would be 3 or 4 times more likely to continue to have seizures during pregnancy than women with already fully controlled seizure disorders prior to pregnancy. Not taking AEDs in early pregnancy would increase the hazard for seizure occurrence to a relatively small extent, but it might also reduce the known hazards of impaired fetal structural integrity and possibly intellect. The type of maternal epilepsy present and the use of AED combinations appear comparatively unimportant in relation to predicting seizure freedom during pregnancy. This information may help in advising WWE who are considering or undertaking pregnancy. It emphasizes the desirability of obtaining continuing full seizure control prior to pregnancy

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیش بینی کنترل بیماری صرع در دوران حاملگی

Predicting epileptic seizure control during pregnancy

تعریف و طبقه بندی جدید حملات ناگهانی تشنج و صرع

The new definition and classification of seizures and epilepsy

چکیده

1. مقدمه

2.تاریخچه طبقه بندی های انجام شده برای حملات ناگهانی و صرع

3.تعریف حملات ناگهانی و صرع

4-دسته بندی انواع حملات

4-1 دسته بندی پایه

4-2 دسته بندی توسعه یافته

5. طبقه بندی صرع ها

6- طبقه بندی صرع

7. منطق موجود برای تغییرات طبقه بندی ها

7-1. تغییراتی که به متخصصان عصب و پزشکان و همچنین بیماران کمک می کنند.

7-2. تغییراتی که به انجام تحقیق کمک می کند.

8. نتیجه گیری

چکیده

این تحقیق به بحث در مورد طبقه بندی های به روز شده حملات ناگهانی و صرع می پردازد. این طبقه بندی ها اخیرا در سازمان بین المللی مقابله با صرع(ILAE) منتشر شده اند. در حالی که یادگیری سیستم طبقه بندی جدید همیشه یک چالش بوده است، بخصوص اینکه در طول سه دهه گذشته تغییری نداشته است،اما این طبقه بندی های جدید امکان در نظر گرفتن انواع حملات دسته بندی نشده قبلی را فراهم می آورد و از طبقه های شهودی استفاده می کند. در این تحقیق، در مورد استفاده از طبقه های جدید برای بیماران، پزشکان و محققان بحث می کنیم.

1. مقدمه

طبقه بندی حملات ناگهانی و صرع قبلا در سال های 1981 (ILAE, 1981)، 1985 (ILAE, 1985)) و 1989 (ILAE, 1989). انجام شده است. انجام طبقه بندی های جدید صرع و حملات ناگهانی دارای اهمیت بسیار زیاد برای پزشکان و تیم های درمانی، بیماران و خانواده ها و همچنین محققان می باشند. از چشم انداز یک بیمار، این طبقه بندی می تواند تشخیص مشخص را سبب شود و درک افراد رادرمورد بیماری افزایش دهد. از نظر پزشکان و بیماران، این دسته بندی ها باعث افزایش ارتباطات و بحث می شوند. از چشم انداز محققان، وجود این طبقه بندی ها امکان بررسی دارو یا درمان های جراحی، واکنش و برگزاری دوره های بالینی را برای حملات و صرع های مختلف فراهم می آورند.

8. نتیجه گیری

این طبقه بندی های جدید، چارچوبی را برای افزایش درک  تشخیص حملات و صرع برای بیماران ، پزشکان و محققان فراهم آورده اند. در حالیکه مباحث قابل توجه منجر به اجماع نظراتی شده اند که بروز رسانی طبقه بندی های را اجرایی کرده اند، اما این طبقه بندی های جدید به صورت پیوسته توسط پزشکان و متخصصان صرع شناس به کار گرفته می شوند تا مزایای توصیف شده در بالا حاصل شوند.

Abstract

This review discusses the updated classifications of seizures and the epilepsies, which were recently published by the International League Against Epilepsy (ILAE). While it is always a challenge to learn a new classification system, particularly one that has remained essentially unchanged for over three decades, these new classifications allow for the inclusion of some previously unclassifiable seizure types and utilize more intuitive terminology. In this review, we specifically discuss the use of these new classifications for patients, clinicians, and researchers.

1. Introduction

Classifications for seizures and epilepsy were previously constructed in 1981(ILAE, 1981), 1985 (ILAE, 1985) and 1989 (ILAE, 1989). Having seizure and epilepsy classifications are exceedingly important for the clinicians and care teams, patients and families, and researchers. From a patient standpoint, it provides a namable diagnosis/etiology and improves understanding. For clinicians and the patient’s care team, these classifications enhance communication and discussion. From a research standpoint, having these classifications enables investigation of drug or surgical treatments, responses, and typical clinical courses for different types of seizures and epilepsy.

8. Conclusion

These new classifications will provide a framework to improve our understanding of seizure and epilepsy diagnoses for patients, clinicians, and researchers. While significant debate led to the consensus that resulted in the updated operational classifications, it will take the adoption and regular use of these new classifications by clinicians and epileptologists to produce the potential benefits described above.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تعریف و طبقه بندی جدید حملات ناگهانی تشنج و صرع

The new definition and classification of seizures and epilepsy

تشخیص زود هنگام صرع با استفاده از ثبت نوری و برقی

Detecting Epileptic Seizures in Advance Using Optical and Electrical Recordings

چکیده

1- مقدمه

2- ثبت EEG و fNIRS

3- روش

4- نتایج

5- نتیجه‌گیری و کار‌های آینده

چکیده

این مقاله، نتایج ابتدایی در مورد تشخیص حمله صرعی ارائه می‌دهد. ترکیب روش‌های طیف‌سنجی عملکردی نزدیک به مادون قرمز و الکتروآنسفالوگرام ، عملکرد بهتری نسبت به روش صرف EEG نشان می‌دهد. علاوه‌براین، بعضی نتایجی که پیش‌بینی می‌کند می‌توان حمله را تشخیص داد نیز ارائه شده است.

مقدمه

صرع جزء یکی از سه اختلال عصبی شایع است؛ این بیماری بعد از سکته مغزی و بیماری آلزایمر در رتبه سوم قرار دارد. تخمین زده شده 65 میلیون نفر در سراسر جهان که حدود 1% از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد، از صرع رنج می‌برند. به طور متوسط سالانه 60 مورد جدید شامل 100 هزار نفر اضافه می‌شوند.

نتیجه گیری

اگر چه نتایج حاصل از مطالعه موردی قطعی نیست، اما جدول 2 نشان می‌دهد که افزودن ویژگی‌های fNIRS به یک آشکارساز مبتنی بر EEG، عملکرد آن را به طور قابل توجهی بهبود می بخشد. علاوه براین براساس جدول 3 و شکل 5، تایید کردیم که اطلاعات موجود در fNIRS می‌تواند به تشخیص خیلی سریع‌تر حملات کمک کند.

با توجه به این نتایج امیدوارکننده، پژوهش‌های آتی ما در مورد به‌کارگیری این روش بر روی طبقه‌بندی‌کننده‌های دیگر و مجموعه داده‌های بزرگتر خواهد بود. همچنین بر استخراج ویژگی‌های جدیدتر و بهتر از سیگنال‌های fNIRS تمرکز خواهیم کرد و آنها را با ویژگی‌های استخراج شده از ثبت EEG ترکیب می‌کنیم. یکی از محدودیت‌های کار ما، عدم استفاده از الگوریتم انتخاب ویژگی است که اگر چه با توجه به نتایج امیدوار کننده تنها بر اساس استخراج دامنه سیگنال‌ها به عنوان ویژگی ممکن است مورد نیاز نباشد. در روش یادگیری ماشین ارائه شده، انتخاب پارامترهای بهینه مانند نوع هسته‌ی ماشین بردار پشتیبان و پارامترهای مرتبط با آن، تعداد نورون‌ها در لایه پنهان شبکه عصبی و همچنین فرآیند انتخاب ویژگی، در کار آتی بررسی خواهد شد.

Abstract

This paper presents preliminary results on epileptic seizure detection. Combination of functional Near Infrared Spectroscopy (fNIRS) and Electroencephalogram (EEG) recordings shows enhanced performance compare to EEG recordings alone. Moreover, some results concerning the anticipation at which a seizure can be detected are also presented.

INTRODUCTION

Epilepsy is one of the top three most common neurological disorders; it is just below strokes and Alzheimer disease [1]. It is estimated that 65 million people around the world suffer from epilepsy, which represents approximately 1% of the global population [2]. On average, 60 new cases of epilepsy 100,000 people emerge every year [2]–[4].

CONCLUSIONS AND FUTURE WORK

Even though results from a case-study are not conclusive, Table 2 suggests that adding fNIRS features to an EEG-based detector will considerably improve its performance. Furthermore, from Table 3 and Fig. 5 we confirmed that information contained within fNIRS can help to detect seizures much earlier. Given these promising results, our future work will be to try the same approach with others classifiers on a larger sample. We will also focus on extracting new and better classification features out of the fNIRS signals and combine them with features extracted from EEG recordings. One limitation of our work is the lack of implementation of a feature selection algorithm, although it may not be needed, given the promising results using only the amplitude of signals as features. The choice of optimal parameters in our machine learning approaches, such as SVM kernel type and its associated parameters, number of neurons in the ANN hidden layer as well as a feature selection process will be tackled in future work.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تشخیص زود هنگام صرع با استفاده از ثبت نوری و برقی

Detecting Epileptic Seizures in Advance Using Optical and Electrical Recordings

دسته بندی حملات صرعی با استفاده از ویژگی های آماری سیگنال الکتروانسفالوگرافی

Epileptic Seizure Classification using Statistical Features of EEG Signal

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

طبقه بندی حملات صرعی با خصوصیات آماری سیگنال نوار مغزی

Epileptic Seizure Classification using Statistical Features of EEG Signal

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

بدشکلی خیلی بزرگ وریدی-شریانی درون جمجمه ای به عنوان محور تشنجات صرعی

Giant intracranial arteriovenous malformation as the focus of epileptic seizures

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بدشکلی خیلی بزرگ وریدی-شریانی درون جمجمه ای به عنوان محور تشنجات صرعی

Giant intracranial arteriovenous malformation as the focus of epileptic seizures

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

 بهینه ‌سازی تشخیص صرع مبتنی بر انرژی سیگنال الکتروانسفالوگرافی با استفاده از الگوریتم ژنتیک

 Optimizing EEG Energy-based Seizure Detection using Genetic Algorithms

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

 بهینه ‌سازی تشخیص صرع بر پایه انرژی سیگنال EEG با الگوریتم ژنتیک

 Optimizing EEG Energy-based Seizure Detection using Genetic Algorithms

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.