ترویج فعالیت فیزیکی والدین و فرزند باهم: ایجاد اهداف و اولویت های مداخله بالقوه

Promoting Parent and Child Physical Activity Together: Elicitation of Potential Intervention Targets and Preferences

Abstract

Promoting physical activities that involve both parents and their children would be very useful to the improved health and well-being of families, yet coactivity interventions have been particularly unsuccessful in past research. The purpose of this study was to elicit the salient parental beliefs about coactivity framed through theory of planned behavior in order to inform future intervention content. A representative sample of Canadian parents (N = 483) with children aged 6 to 14 years completed belief elicitation measures of theory of planned behavior, as well as coactivity and program preferences. Analyses included content theming by physical activity belief and preference through tallies of the percentages of parents endorsing each belief. Exploratory analyses of differences in endorsed themes were conducted by parent (mother, father), age of child (6-10 years, 11-14 years), and sex of the child. The results showed that behavioral beliefs about health, interpersonal and educational/learning opportunities and control beliefs about lack of time, various incompatible parent/child factors, parental health, and bad weather were dominant themes. Most of these themes did not vary in endorsement by parent and child characteristics. By contrast, preferences for various activities varied by parent and child characteristics, yet parents overwhelmingly desired the activities to be outdoors, close to home, after work, and originally delivered from community health professionals via Internet or face-to face means. Overall, the findings provide several considerations for specific targets to improve future physical activity intervention approaches among parents and their children.

The importance of fostering physical activity (PA) patterns in youth is difficult to overstate. PA and high physical fitness protect against high blood pressure, high blood cholesterol, metabolic syndrome, low bone density, depression, and obesity (Janssen & LeBlanc, 2010). Unfortunately, few children in developed countries are sufficiently active to reap these benefits. For example, less than 10% of Canadian children and youth accumulate 60 minutes of moderate-to-vigorousintensity PA on a daily basis (Colley et al., 2011). This high prevalence of inactivity suggests that promotion efforts are paramount for public health.

There is clearly a need to promote PA within the family unit. Children spend considerable time within the care of their parents, and indeed parents appear to be the “gatekeepers” of PA during family time (Gustafson & Rhodes, 2006). Rhodes and Quinlan (2014), for example, identified 15 reviews on this particular topic. Parental influence generally includes two basic factors: parental role modeling (performing PA themselves) and parental support (facilitation of child PA), although parental attitudes about PA and parenting styles and family cohesion have also seen limited research attention with mixed findings (Rhodes & Quinlan, 2014; Trost & Loprinzi, 2011). One of the most advantageous forms of parental influence may be coactivity, whereby parents facilitate activities in which they can be active with their children (Rhodes et al., 2015). This form of support models an active lifestyle (Taylor, Baranowski, & Sallis, 1994), encourages healthy family interpersonal dynamics (Trost & Loprinzi, 2011), and also gets parents active, as they are often plagued by lower PA rates compared with adults without children (Bellows-Riecken & Rhodes, 2008). Unfortunately, interventions on parent–child coactivity have been generally unsuccessful, as stated in several reviews (Kitzman-Ulrich et al., 2010; O’Connor, Jago, & Baranowski, 2009; Salmon, Booth, Phongsavan, Murphy, & Timperio, 2007; van Sluijs, Kriemler, & McMinn, 2011). More recent research on coactivity has shown some positive effects of interventions (e.g., Morgan et al., 2011; O’Dwyer, Fairclough, Zoe Knowles, & Stratton, 2012; Rhodes, Naylor, & McKay, 2010), but these are still balanced by several null results (Backlund, Sundelin, & Larsson, 2011; Morrison et al., 2013; Olvera et al., 2008). Furthermore, there is no clear and understandable mechanism or target variable that explains the success or relative failure of these interventions. Thus, while some results are very promising, there is a need to continue to hone the theory behind parent–child coactivity interventions in order to facilitate reliable success.

A better understanding of parental influence and child PA may inform the design and success of family interventions in the future (Loprinzi & Trost, 2010). In line with this approach, Rhodes et al. (2013, 2015) have applied behavioral theory focused on parental support as a behavior onto itself with specific motives and barriers. These researchers applied parental support within the context of a theory of planned behavior (TPB; Ajzen, 1991) model. The TPB suggests that the proximal determinant of behavior is one’s intention to perform that behavior and intention is predicted by attitude (evaluation of the behavior), subjective norm (perceived social pressure), and perceived behavioral control (ease/difficulty of performing the behavior). Commensurate with the model, intention to provide parental support was predicted by attitudes about support (Rhodes et al., 2013; Rhodes et al., 2015), but the largest predictor of child PA via parent–child coactivity, was perceived control over support.

These findings suggest there may be utility to understanding coactivity support behavior onto itself in order to designate targets for intervention. Rhodes et al. (2015), however, suggested that more in-depth understanding of TPB constructs is needed. Ajzen (2002b) also suggests that the content for TPB-based interventions is founded on the underlying beliefs in the constructs (i.e., behavioral beliefs, control beliefs). Currently, no research has focused on the belieflevel markers for parent–child coactivity using any theoretical frame.

Thus, the purpose of this study was to elicit the salient beliefs about coactivity from parents of children younger than 15 years in a representative Canadian sample in order to inform future intervention content. We hypothesized that only a select few beliefs would emerge as important targets of parent–child coactivity that fall into the attitudinal and control domains. Given the developmental differences between children and tweens/teens, we sought to explore whether endorsement of these beliefs differed. Furthermore, the potential gendered perspective of family coactivity (Edwardson & Gorely, 2010) granted an opportunity to explore these beliefs separately by mothers and fathers as well as girls and boys. We also wished to explore the preferences for coactivity and promotion apertures to improve the reach and uptake of future interventions (Estabrooks & Glasgow, 2006) involving parents and their children. We hypothesized that specific preferences for engaging in coactivity, receiving the intervention, and the means of receiving the intervention would result from the elicitation and can be used for future intervention initiatives.

ادراک نوجوانان از سبک های تربیتی والدین در سوئد، ایتالیا و یونان: یک مطالعه اکتشافی

Adolescent Perceptions of Parenting Styles in Sweden, Italy and Greece: An Exploratory Study

Abstract

Comparative research on parenting styles among Nordic and Mediterranean countries is still missing, despite the increasing number of studies on parenting styles in adolescence. This study explores similarities and differences in adolescents’ retrospective perceptions of parenting styles, for both parents, in Sweden, Italy and Greece, using the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire. In particular, it examines the relation between parental role, adolescent gender, country of origin, SES and these perceptions. Swedish, Italian and Greek adolescents (N = 702; 30.9% Swedish, 39.6% Italian and 29.5% Greek) participated in the study. To test the principal effects three mixed 2(parent; mother and father)*2(gender; girl and boy)*3(countries; Sweden, Italy and Greece)*3(SES; low, medium and high) ANOVAs were conducted separately for each parenting style. To verify the interaction effects, a mixed 2(parent; mother and father)*3(countries; Sweden, Italy and Greece)*3(SES; low, medium and high) ANOVA was tested on authoritative style. Regarding authoritarian and permissive two mixed 2(parent; mother and father)*2(gender; girl and boy)*3(countries; Sweden, Italy and Greece) ANOVAs were tested. Mothers, as compared to fathers, were perceived as more authoritative, authoritarian and permissive. Moreover, boys perceived their parents as more authoritarian and more permissive than girls. Swedish parents were perceived as significantly less authoritarian than Italian and Greek parents and more permissive than Italian parents; Greek parents were perceived as less authoritarian and more permissive than Italian parents. The study provides an interesting contribution to parenting styles literature, showing how country legislation concerning family matters and SES are related the perception of parenting behaviours.

According to Darling and Steinberg (1993), parenting styles are a “constellation of attitudes toward the child that are communicated to the child and create an emotional climate in which the parents’ behaviours are expressed” (p. 493). In the literature, the most commonly investigated parenting styles are the authoritative, the authoritarian and the permissive styles (Baumrind, 1991; Moilanen, Rasmussen, & Padilla-Walker, 2014; Olivari, Tagliabue, & Confalonieri, 2013). Authoritative parents are demanding and responsive. They enhance children’s involvement and participation in family life through democratic behaviours, trusting and supporting their children, and controlling them without being restrictive. Authoritarian parents are highly demanding and directive, but not responsive. They exercise high control of their children and educate them through strict and punitive discipline measures. Permissive parents are highly responsive, but not demanding. They do not control their children and set few rules, warmly accepting their children and their behaviours. Mothers and fathers shape their preferable parenting style by being or not responsive and demanding towards their child (Confalonieri et al., 2010). Parenting style research has often focused on the study of an overall parenting style, assuming that both fathers and mothers adopt the same style or interdependent styles, or it has concentrated on the mother’s parenting style, overlooking the role of the father (Ge, Best, Conger, & Simons,1996; Parke,2000; Rohner & Britner,2002; Sentse, Veenstra,Lindenberg, Verhulst, & Ormel, 2009). According to Belsky’s model on the determinants of parenting (Belsky, 1984) and Bronfenbrenner’s ecological system theory (Bronfenbrenner, 1979, 1986), the social context plays an important role that can either support or thwart parental practice and behaviours. Researchers have long argued that parenting styles are affected by socioeconomic status (SES),andseveral studies confirm thishypothesis (Hoff,Laursen, & Tardif,2002). Bronfenbrenner (1958) highlighted that in middle-class families parent-child relationships were more acceptant and equalitarian, while in working-class families they were oriented towards discipline and obedience. Chen, Dong, and Zhou (1997) highlighted that parental occupation and education correlated positively with authoritative parenting for both parents, while they correlated negatively with authoritarian parenting for mothers. Additional evidence derives from von der Lippe’s (1999) study, which shows that less-educated mothers reported less authoritative parenting compared to more-educated mothers. More recently, Worden and Carlson (2005), as well as Gracia and Herrero (2008), suggested that the higher-educated parents are more likely to reject the acceptability of physical punishment of children. Besides the role played by SES, there is strong empirical evidence suggesting that parents from different cultures and countries canadopt some common and some different culture-specific child-rearing values and goals,according to which they develop appropriate parenting styles (Bornstein, 1995; Harkness, Super, & van Tijen, 2000; Harwood, Handwerker, Schoelmerich, & Leyendecker, 2001). Within different countries, country legislation concerning family matters, as one element of the social context, may indirectly affect parental behaviours (Garbarino, Vorrasi, & Kostelny, 2002). Despite the growing interest in the investigation of parenting styles during childhood and adolescence (Olivari et al., 2013), few studies have examined the above issue among European countries (Ciairano, Kliewer, Bonino, & Bosma,2008), whereas there are no comparative data for Nordicand Mediterranean countries. In particular, Sweden, Italy and Greece have different legislation and policies concerning the role of the family in the education and care of children, and these elements in policy-making may affect the family climate and family responsibilities. Table 1 summarises the information regarding the legislation, the cultural norms and values related to parenting, and the main research results on parenting styles for each of these three countries. Therefore, the purpose of the present study was to explore similarities and differences in adolescents’ retrospective perceptions of authoritative, authoritarian and permissive parenting styles for fathers and mothers in Sweden, Italy and Greece, considering the potential role played by the country legislation on family matters in affecting parenting styles across the three different countries. In particular, it sought to examine the relation between parental role, adolescent gender, country of origin, SES and these perceptions.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1. مقدمه
آموزش جنسی، آموزش جنسیت، آموزش جنسی یا سکسی و آموزش بهداشت باروری تنها برخی از معیارهای معاصر هستند که آموزش را با هدف اصلی آن یعنی آماده و با مهارت کردن کودکان و نوجوانان با دانش، مهارت ها و ارزش ها برای انتخاب مسئولانه در مورد روابط جنسی و اجتماعی خود در جهان مبتلا به HIV “(یونسکو، 2009) یا یکی از موثرترین شیوه ها برای بهبود سلامت جنسی در بلند مدت “(WHO، 2010) برای نوجوانان و جوانان تعریف می کنند.
با درک سازمان بهداشت جهانی، سلامت جنسی
“… وضعیت سلامت جسمی، عاطفی، روانی و اجتماعی در رابطه با جنسیت؛ آن فقط عدم وجود بیماری، اختلال یا ضعف نیست. سلامت جنسی نیاز به یک رویکرد مثبت و محترمانه نسبت به رابطه جنسی وجنسیت، و همچنین امکان تجارب جنسی لذت بخش و سالم، بدون اجبار، با خواسته خود شخص،تبعیض و خشونت دارد. برای اینکه سلامت جنسی حاصل و حفظ شود، حقوق جنسی همه افراد باید مورد احترام، حفظ و برآورده شود. (WHO، 2006). در قرن گذشته و در سرتاسر جهان، عناصری از آنچه ما در حال حاضر به طور کلی آموزش جنسی (SE ) به کودکان و نوجوانان (و همچنین بزرگسالان) تحت نام های مختلف (به عنوان مثال مادر، پرستار کودک، آموزش اخلاقی، ازدواج و مادران، توسعه انسانی، بهداشت اجتماعی، بهداشت خانواده، آموزش زندگی در خانواده، آموزش جمعیت، مهارت های زندگی، آموزش نوجوانان، آموزش ایدز)، معمولا منعکس کننده دیدگاه های تاریخی / فرهنگی و اخلاقی / ایدئولوژیک و علمی کمتر در مورد جنسیت و همچنین آموزش می باشد زیمرمان 2015).
بحث در مورد آموزش جنسیتی تا امروز با عنوان های ذیل ادامه دارد: چه، چگونه، چه زمانی، چه کسی، و چه کسی بهتر است آن را ارائه دهد. سازمان بهداشت جهانی با توصیه های خود تلاش می کند چارچوب قابل اعتمادی برای ملاحظات مذکور ایجاد کند تا در “دانش و اطلاعات ارائه شده از طریق آموزش بهداشت جنسی، ضروری است اگر مردم از نظر جنسی سالم باشند. (…) هر کسی که در امر ارائه آموزش جنسی و ارتباطی (…) باید آموزش ببینند و به آموزش خود ادامه دهند تا مطمئن شوید که اطلاعات و مشاوره آنها دقیق، مبتنی بر شواهد، مناسب و بدون تبعیض، تعصب جنسیتی و ننگ هستند) WHO2010 ).
این بحث بیشتر در خارج از حوزه علوم بهداشتی و آموزشی قرار دارد و در حوزه عمومی، بین گروه ها و فرهنگ های مختلف از نظر ارزش ها و ایدئولوژی ها بسیار واضح است. این گروه ها گاهی سیاسی هستند و نفوذ قابل توجهی در نهادهای اداری و سیاست های عمومی دارند و در نتیجه، بر قوانین و مفاد برنامه های آموزش جنسی در جوامع و اکثر مدارس تاثیر می گذارد. (زیمرمان 2015). بنابراین، آموزش جنسی و بهداشت باروری گاهی در برنامه های محلی یا ملی در کشورهای خاصی از جمله اروپایی ها وجود ندارد و یا با کمک برنامه های مبتنی بر دیدگاه های غیر علمی تایید شده، اغلب حاوی اطلاعات نامناسب و عدم اجرای مناسب محیط زیست است.
قسمت اصلی این بحث، در ارتباط با موضوع جنسیت انسان و هنجارهای اجتماعی و فرهنگی مرتبط با آن می باشد، بلکه با نقشهایی که خانواده و دولت از لحاظ قانونی و اخلاقی می تواند در آن ایفا می کند. دولت و خانواده تقریبا به اتفاق آرا همانند دو قطب مسئولیت در آموزش کودکان دیده می شود (هورنبی 2011). در مورد SE، عوامل دیگری نیز وجود دارد که تأثیر قابل توجهی بر نتایج آموزشی مانند رسانه ها و فرهنگ همسالان دارند، اما اغلب استدلال می شود که نفوذ آنها منفی است.
با توجه به استدلال های علمی و شواهد، مسئله ای که اختیاراتش باید (آموزش جنسی) باشد، هم اکنون توسط کارشناسان توسعه و آموزش بررسی می شود که در حال حاضر سعی می کنند تا پرسش را پاسخ دهند که چگونه تاثیر مفید و مثبت هر دو دولت / مدرسه و خانواده / جامعه بر توسعه کودکان و رفاه آنها در آینده افزایش خواهد داد (هورنبی 2011). پژوهش حاضر تلاش می کند تا کمک والدین و خانواده ها را با توجه به رویکردهای علمی و نتایج قبلی بهینه سازی کند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Sex Education, Sexuality Education, Sexual Education or Sexual and Reproductive Health Education are only a few of the contemporary terms describing education with the primary goal that „children and young people become equipped with the knowledge, skills and values to make responsible choices about their sexual and social relationships in a world affected by HIV” (UNESCO, 2009) or „one of the most effective ways to improve sexual health in the long term” (WHO, 2010) for adolescents and young people. By sexual health World Health Organization understands “…a state of physical, emotional, mental and social well-being in relation to sexuality; it is not merely the absence of disease, dysfunction or infirmity. Sexual health requires a positive and respectful approach to sexuality and sexual relationships, as well as the possibility of having pleasurable and safe sexual experiences, free of coercion, discrimination and violence. For sexual health to be attained and maintained, the sexual rights of all persons must be respected, protected and fulfilled.” (WHO, 2006) Over the last century and across the world, elements of what we are presently generally calling Sexuality Education (SE) were delivered to children and adolescents (and also adults) under various names (e.g. Mother-craft, Baby Nursing, Moral Education, Marriage and Motherhood, Human Development, Social Hygiene, Family Hygiene, Family Life Education, Population Education, Life Skills, Adolescence Education, AIDS Education), usually reflecting more historical/cultural and moral/ideological and less scientific perspectives on sexuality as well as education (Zimmerman, 2015). The debate concerning sexuality education continues to this day in terms of: what, how, when, to whom and who better to provide it. World Health Organization’s recommendations try to set a reliable framework for these considerations to be integrated in ”Knowledge and information, provided through sexual health education, are essential if people are to be sexually healthy. (…) Anyone involved in providing sex and relationship education (…) should receive training and continuing education to ensure that the information and counselling they give are accurate, evidence-based, appropriate and free from discrimination, gender bias and stigma.” (WHO, 2010) This debate mostly takes place outside of the health and education sciences arena and is very vivid in the public sphere, between various different groups and cultures in terms of values and ideologies. These groups are sometimes politically affiliated and with considerable influence on administrative institutions and public policies and, as a consequence, affecting the regulation and provision of sexuality education programmes in communities and most of all schools (Zimmerman, 2015). Thus, sexual and reproductive health education is sometimes absent from the local or national curriculum in certain countries, including European ones, or it is offered with the help of programmes based on perspectives not scientifically validated, often containing erroneous information and with inadequate ecological implementation. At the core of this debate lies the topic of human sexuality and the social and cultural normativity associated with it, but also with the roles that family and state are legally and morally entitled to play in it. State and family are almost unanimously seen as the two poles of responsibility in educating children (Hornby, 2011). Concerning SE, there are other factors with considerable influence on the education outcomes, such as media and peer culture, but it is often argued that their influence is rather a negative one. Regarding scientific arguments and evidence, the problem of whose prerogative should (sexuality) education be was already addressed by development and education experts who are currently trying to answer the question of how to maximize the beneficial effect of both state/school and family/community on the development of children and their future well-being (Hornby, 2011). The present study tries to shed more light on how the contribution of parents and families could be optimised by taking into account previous scientific approaches and results.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F2124

Berne  و همکاران (2000) یافتند که در زمینه استرالیایی والدین فکر میکنند مشارکت در پشتیبانی آموزش جنسی مدرسه مهم بوده, فرزندان آنها را برای بهتر آگاه شدن در مورد موضوعات حساس جنسی نشانه گرفته است. بهرحال پوشش حوزه گسترده آموزش جنسی در سرفصل درسی نیز مطرح است, زیرا مطالعه استرالیایی دیگر توسط میلتون ( 2004) میابد که هیچ دبستانی رسما با گرایش جنسی یا هویت در برنامه آموزش جنسی رسیدگی نکرده است و معلمان هنوز در تمام مدارس پرسیدن سوالات مکرر در مورد این مبحث را گزارش میدهند.

علاوه براین در زمینه انگستان, وستوود و مولان (2007) یافتند که معلمان دانش بهداشت جنسی ناکافی برای تدریس موثر عفونت‌های جنسی یا پیشگیری از بارداری اضطراری داشتند, اگرچه دانش آموزش بهداشت جنسی عمومی آنها خوب بنظر میرسید که نشان میدهد که معلمان نیازمند دانش تخصصی کافی در بهداشت جنسی برای مشارکت در توصیه های کنونی برای آموزش رابطه زناشویی و روابط در مدارس متوسطه نیازمنداند. به همین ترتیب, فورستر  (2009) پیشنهاد میکند که امروزه بطور گسترده پذیرفته شده که افراد جوان حق داشتن آموزش جنسی دارند, تا حدی بدین دلیل که آن ابزاری است که توسطش به آنها برای محافظت از خودشان درمقابل سواستفاده, بهره برداری, بارداری‌های ناخواسته, بیماری‌های مقاربتی و HVI و ایدز کمک شود.

ویلسون (1991) برگزار کردن جلسه آشناسازی خانواده برای به اشتراک گذاشتن مواد و اطلاعات درمورد پیشرفت تمایلات جنسی سالم در بچه های جوان پیشنهاد میکند. لایولی و لایولی (1991) استدلال میکنند که تمایلات جنسی سالم بطور موثرتری بوسیله آنهایی که تمایات جنسی بچه‌ها را بعنوان بخشی از آنچه که آنها هستند, هویت پایه آنها, بجای اینکه چه انجام میدهند, می‌نگرد. اینجا نویسندگان پیشنهاد میکنند که تمایلات جنسی بچه‌ها باید بصورت یک فرآیند طبیعی برای پیشرفت و رشد آنها ترویج بیابد. کروچنور و کریسمن (1996) تاکید میکنند که اشتراک گذاری محترمانه اطلاعات و دغدغه‌ها میتواند به مجاب کردن خانواده و سرپرستان در ترویج پیشرفت سالم بچه‌ها کمک کند.

کهیلی و نایاک (2000) بر ترویج آموزش مسائل جنسی گفتگو میکنند زیرا آن “ممکن است کشف تمایلات جنسی نوجوانان جایی که پیام‌های احتیاطی با هشدارهای والدین اهمیت پیدا میکنند را سست کند” (صفحه 154). آنها همچنین انجام کلاس‌های تک جنسیتی را برای متوجه کردن موضوعات خاص که ممکن است برای آنها در آن سطح مناسب نباشد توصیه میکنند. علاوه براین کهیلی و نایاک (2000) پیشنهاد میکنند که بچه‌ها باید یاد بگیرند که تجربیات جنسی‌شان لذت‌بخش هستند زیرا آموزش مسائل جنسی تنها “گفتمانی سازنده” که “دیگر انواع رفتارها یا فعالیت‌های جنسی ” را نادیده میگیرد  است (صفحه 145). آنها همچنین داده‌هایی که افراد جوان با استفاده از فیلم‌ها, کتابها و مجلات بعنوان منابع فرهنگی برای یادگیری درمورد تمایلات جنسی گزارش داده‌اند را فراهم کرده‌اند زیرا اطلاعات آن منابع بعنوان “بیشتر شخصی” نگریسته شده و ظاهرا بیشتر مربوط به نیازهای آنهاست. اگرچه ممکن است اجماعاتی راجع به اینکه آیا آموزش مسائل جنسی باید در مدارس ارائه شود وجود داشته باشد, بحث بزرگی در مورد اینکه این برنامه‌ها چه چیزی را باید دربرداشته باشند (McKay و همکاران, 1998). اظهارات D’Oyen (1996:3) در این مورد مهم است :

با کمی استثنا آموزش مسائل جنسی در مدارس تبدیل به مجموعه‌ای از دروس در مورد چگونگی استفاده از کاندوم‌ها, سقط جنین و اجتناب از بیماری‌ها است؛ نگرش غالب بنظر میرسد “افراد جوان بهرحال رابطه زناشویی خواهند داشت پس ما تنها باید به آنها کمک کنیم این کار را بنحو ایمن انجام بدهند” باشد و منظر اخلاقی بسختی معلوم میشود و اگر اینطور است, هیچ اشاره ای به رضای خدا وجود ندارد.

 بهرحال از دیدگاه اجتماعی مالزیایی پژوهش اخیر چند یافته شگفت‌انگیز و همینطور شوک‌آور را آشکار کرده است. وونگ و همکاران (2008) در مجموع 1075 جوان مالزیایی 15 تا 24 سال را بررسی کردند و یافتند که دانش ویروس HIV یا ایدز در میان پاسخ‌دهندگان متوسط, با میانگین امتیاز دانش 20.1 از 32 امتیاز بوده است. شکافها در دانش مربوط به ویروس HIV یا ایدز در دیگر کشورهای اسلامی آسیا نیز مشهود است (Ali, Ali, Waheed, & Memon, 2006؛ Farid-ul-Hasnain, Johansson, & Krantz, 2009؛ Ganczak, Barss, Alfaresi, Almazrouei, Muraddad, & Al-Maskari, 2007; Hossain, Kabir, & Ferdous, 2007). علاوه براین مطابق با یافته‌ها در دیگر کشورهای اسلامی () اکثریت افراد جوان در مالزی ظاهرا وابسته به رسانه عمومی هستند () بعنوان منبع اولیه اطلاعات ویروس HIV/ ایدز ().

رویداد درگیر شدن نوجوانان در مقاربت جنسی نیز در مالزی با سن افزایش میابد (). لی, چن و کااور (2006) گزارش دادند که میانگین سنی در اولین مقاربت جنسی در میان دانش‌آموزان متوسطه 12 تا 19 سال 15 است. آنها نتیجه گرفتند که اگرچه بروز مقاربت جنسی درمیان مالزیایی‌های نوجوان در قیاس به کشورهای درحال توسعه پایین است, گروههای مشخصی از نوجوانان گرایش به بودن در ریسک بالایی از درگیر شدن در مقاربت جنسی دارند . New Straits Time گزارش میدهد که نوجوانان جوانتر از 14 سال به کلینیک افرادی که از STD رنج میبرند بعنوان نتیجه رابطه زناشویی محافظت نشده میروند. تکان‌دهنده‌ تر از آن این است که بیشتر مواجهه جنسی درمیان جوان‌ها ناایمن, بدون هیچ محافظتی در مقابل STDها و بارداری ناخواسته است (WHO,2007). درنتیجه این یک واقعیت است که افراد جوان در خطر بزرگتری از ابتلا به STDها بویژه HIV/ایدز نسبت به دیگر گروهها هستند. افراد جوان درحال بی‌قید و بند شدن بدلیل تاثیر خارجی, رسانه و اینترنت هستند. در مطالعه‌ای تازه پسران نه ساله گفتند که تجربه داشتن رابطه زناشویی را دارند.

جوانترین دختر که گفته از نظر جنسی فعال است 11 ساله بود. اما هنگامیکه آز آنها در مورد اینکه نوزادان از کجا می‌آیند سوال شد, 40 درصد آنها هیچ سرنخی نداشتند و بسیاری از افراد جوان هیچ تصوری از خطرات رابطه زناشویی محافظت نشده ندارند. علاوه براین “تجاوز” یک آیتم خبری مکرر در روزنامه‌های مالزی است که معمولا ناپدری مقصر است.

در زمینه مالزی, بروز روبه رشد آمیزش پیش از ازدواج بعنوان موضوعی نگران کننده از نقطه نظر مذهبی نگریسته میشود  و هنوز آمیزش پیش از ازدواجی که بدون مجهز بودن افراد جوان به دانش و مهارت‌هایی برای با اطمینان مذاکره کردن روابط جنسی دربردارنده خطری برای سلامتی‌شان است. علاوه براین عدم حضور آموزش جنسی جامع برای جوانان هردوی خطراتی که آنها در آینده رابطه زناشویی ناایمن و احتمال اینکه آنها رابطه زناشویی قبل از ازدواج بدون مطلع شدن بطور کافی از عواقب داشته باشند را افزایش میدهد.

در یک نمونه مالزیایی از 468 نوجوان ازدواج نکرده 15 تا 21 سال, زولکیفلی و لو (2000) یافتند که تقریبا 13% از پاسخ‌دهندگان تجربه آمیزش جنسی در پاسخ به سوال “آیا تا بحال آمیزش جنسی (واژینال, دهانی, مقعدی) با مرد یا زن داشته‌اید؟” با پسران  (18.18%) احتمال تجربه بیشتر نسبت به دختران (7.11%) را گزارش داده‌اند. علاوه‌ بر این 72% از نوجوانان هیچ گونه اقدام پیشگیری از بارداری را در اولین آمیزش استفاده نکردند ( 76% از پسران, 61% از دختران).