مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
روش ها
حیوانات
تهیه نمونه
انکوباسیون اپی نفرین
انقباض تحریک شده
تهیه نمونه
فعل و انفعالات پروتئین
فسفوریلاسیون پروتئین
لکه گذاری غربی
آنتی بادی ها
تحلیل هیستوشیمی
تصویر برداری و آنالیز
آماره نتایج
محتوی قطره لیپید 
فعل و انفعالات پروتئینی
فسفوریلاسیون سرین پروتئین
بحث
چشم انداز های آینده

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
تری گلیسیرید بین ماهیچه ای بیانگر یک منبع انرژی مهم است که درطی ورزش از طریق ترکیبی از سیگنال های متابولیک درونی و هورمونی خروجی منتشر می شود. با این حال مکانیسم های دقیق تنظیم کننده تجزیه IMTG در طی ورزش به خوبی شناخته نشده استو IMTG ها در ارگانل های فعال متابولیکی ذخیره می شوند که موسوم به قطرات لیپید توسط تک لایه فسفولیپید با طیف وسیعی از پروتئین ها محصور می شود( لاندوس و همکاران 1999، باتز و همکاران 2008). شواهد نشان می دهد که تنظیم لیپولیز ماهیچه اسکلتی با اثرات متقابل پروتئین-پروتئین بر روی سطح قطره لیپید تعدیل می شود. به طور ویژه، یک دسته از پروتئین های قطره لیپیدی موسوم به پروتئین های PLIN، به صورت کاندید در تعدیل هیدرولیز IMTG در نظر گرفته شده است. تا کنون تحقیقات در زمینه نقش PLIN ها بر بافت های چربی تاکید داشته اند با این حال تحقیقات اخیر در زمینه ماهیچه های اسکلتی موید نقش پروتئین های PLIN در تنظیم تجزیه IMTG می باشند( ماکپرسون و همکاران 2012).
خانواده PLIN متشکل از پنج عضو می باشد که هر عضو دارای توزیع بافتی منحصر به فرد بوده و نقش منحصر به فردی در متابولیسم لیپید سلولی دارد( ولینز و همکاران 2006، هسی و همکاران 2012).PLIN1 یک عضوی از این خانواده است که نقش آن در تنظیم لیپولیز تعیین شده است با این حال تنها در بافت چربی بیان می شود. به طور ویژه PLIN1،فعالیت لیپاز محدود کننده سرعت را محدود می کند( براسمل و همکاران 2000، سوز و همکاران 2002، تامسی و همکاران 2003). تحت شرایط لیپولیتیک، گفته می شود که فسفوریلاسیون سرین وابسته به کیناز پروتئین A از PLIN1 ، لیپولیز را با ازاد سازی CGI-58 شروع کرده و از این روی ATGL را فعال می کند( اگان و همکاران 1990). به علاوه، فسفوریلاسیون PLIN1 برای استفاده از لیپاز های حساس به هورمون به قطرات لیپید از طریق اتصال به PLIN1 لازم است. ماهیچه اسکلتی، PLIN1 را بیان نمی کند.
گزارش شده است که PLIN2,3,5 نقش مهمی در تنظیم لیپولیز در ماهیچه اسکلتی ایفا می کند( مک پرسون و همکاران 2012، 2013، پیترز و همکاران 2012). PLIN2، یک قطره لیپیدی غالب در ماهیچه اسکلتی است. اگرچه دانش PLIN3 در ماهیچه اسکلتی نادر است، کار های اخیر نشان داده است که ATGL با PLIN2, 3, 5 در ماهیچه موش ها فعل و انفعال دارد(مگک پرسون و همکاران 2013). فعل و انفعال این پروتئین ها نشان می دهد که PLIN2, PLIN3 و PLIN3 در تنظیم فعالیت ATGL نقش دارد. با این حال، حالت فسفوریلاسیون PLIN باقی مانده هنوز در ماهیچه اسکلتی بررسی نشده است. مکان فسفوریلاسیون برروی PLIN2، PLIN3 شناسایی نشده است وبرخی شواهد نشان می دهد که PLIN3 سوبسترایی برای فسفوریلاسیون PKA است.. امکان این وجود دارد که فسفوریلاسیون PLIN2, PLIN3 و PLIN3 برای موقعیت یابی ATGL، CGL58 و HSL لازم است.
ورزش منجر به فعال سازی کیناز های ماهیچه های اسکلتی مختلف شده است که همه آن ها نقش مهمی در تنظیم سرعت لیپولیز ایفا می کنند. افزایش غلظت اپی نفرین منجر به فعال سازی PKA می شود در عین حال انقباض موجب افزایش سطوح کلسیم بین عضله ای و فعال سازی CaMK و ERK می شود. استفاده از ATP در طی انقباض منجر به افزایش سطح AMP و تحریک AMPK می شود. انقباض و اپی نفرین موجب فعال سازی لیپاز حساس به هورمون ماهیچه اسکلتی با اثرات افزایشی شده و این نشان می دهد که اپی نفرین و انقباض موجب فعال سازی HSL از طریق مکانیسم های سیگنالینگ مختلف می شود( اسپریت و همکاران 1986، هاپ و پالمر 1990). در این مطالعه، ما به بررسی اثرات جداگانه و اثرات ترکیبی اپی نفرین و انقباض بر روی اثرات متقابل PLIN- لیپاز و نیز فسفوریلاسیون می پردازیم. موش های ایزوله شده به یکی از گروه های سی دقیقه ای در شرایط برون تنی قرار گرفتند: 1- استراحت 2- تحریک متناوب3- 5 نانومول بر لیتر اپی نفرین 4- تحریک متناوب و 5 نانومول بر لیتر اپی نفرین. رسوب ایمنی پروتئین های سرین فسفوریله با لکه گذاری برای PLIN2, PLIN3, PLIN5, صورت گرفت که نشان داد PLIN2 تحت شرایط ازمایشی فسفوریله نمی شود. این اولین مطالعه ای است که نشان می دهد در کل موش ها PLIN3-5 سرین فسفوریله هستند. درجه فسفوریلاسیون سرین پس از تحریک انقباضی و ادرنرژیک ثابت باقی ماند. لکه گذاری قرمز روغن O بخش های ماهیجه برای محتوی لیپید یک کاهش زیادی را پس از هر وضعیت نشان می دهد. نتایج نشان می دهد که در عضله اسکلتی، PLIN2، در حالت استراحت و یا تحریک لیپولیتیک، سرین فسفوریله نیست و این در حالی است که PLIN3-5 در حالت استراحت سرین فسفوریله می باشند و درجه فسفوریلاسیون با تحریک لیپولیتیک تغییر نمی کند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Intramuscular triglycerides (IMTGs) represent an important energy source that can be mobilized during exercise through a combination of external hormonal (increased epinephrine) and internal metabolic signals (intracellular Ca2+ and metabolite concentrations). However, the exact mechanisms regulating IMTG breakdown during exercise are poorly understood. IMTGs are stored in metabolically active organelles known as lipid droplets that are encased by a phospholipid monolayer coated with a variety of proteins (Londos et al. 1999; Bartz et al. 2007). Evidence indicates that the regulation of skeletal muscle lipolysis is mediated by protein–protein interactions occurring on the lipid droplet surface (Prats et al. 2006; Macpherson et al. 2013). Specifically, a family of lipid droplet proteins, known as PLIN proteins, have emerged as likely candidates in mediating the hydrolysis of IMTGs (Brasaemle et al. 2004; Macpherson et al. 2013). To date, work investigating the role(s) of PLINs has focused on adipose tissue, however, recent investigations in skeletal muscle support a role for PLIN proteins in the regulation of IMTG degradation (Macpherson et al. 2012, 2013; Shaw et al. 2012; Shepherd et al. 2012, 2013). The PLIN family is composed of five members (PLIN1 through PLIN5) (Miura et al. 2002; Kimmel et al. 2010), each with a unique tissue distribution and potentially a unique role in cellular lipid metabolism (Wolins et al. 2006; Hsieh et al. 2012). PLIN1 is the only member of this family for which a specific role in regulating lipolysis has been determined, however, it is only expressed in adipose tissue. More specifically, in a basal state PLIN1 limits the activity of the rate-limiting lipase, adipose triglyceride (ATGL), by directly binding to its coactivator, CGI-58 (Brasaemle et al. 2000; Souza et al. 2002; Tansey et al. 2003; Miyoshi et al. 2006). Under lipolytic stimulation, initiated by catecholamines, it is believed that the protein kinase A (PKA)-dependent serine phosphorylation of PLIN1 initiates lipolysis by releasing CGI-58 and allowing it to bind to and activate ATGL (Egan et al. 1990; Granneman et al. 2007, 2009; Granneman and Moore 2008; Bezaire and Langin 2009). Further, phosphorylation of PLIN1 is required for hormone-sensitive lipases (HSL) recruitment to the lipid droplet through binding to PLIN1 (Wang et al. 2009). Skeletal muscle does not express PLIN1 and, thus far, similar roles for skeletal muscle PLIN proteins have yet to be determined. It has been suggested that PLIN2, PLIN3, and PLIN5 play a large role in regulating lipolysis in skeletal muscle (Macpherson et al. 2012, 2013; Peters et al. 2012; Shaw et al. 2012; Shepherd et al. 2012, 2013). PLIN2 is the predominant lipid droplet associated protein in skeletal muscle (Phillips et al. 2005) and PLIN5 is unique in that it is highly expressed in oxidative tissues (Wolins et al. 2006). Although knowledge of PLIN3 in skeletal muscle is scarce, recent work from our laboratory showed that ATGL interacts with PLIN2, PLIN3, and PLIN5 in isolated rat soleus muscle (Macpherson et al. 2013). These protein interactions suggest that PLIN2, PLIN3, and PLIN5 may have a role in the regulation of ATGL activity and therefore the initiation of skeletal muscle lipolysis. In adipose tissue, the reversible phosphorylation of PLIN1 is necessary for lipolytic activation (Su et al. 2003; Sztalryd et al. 2003; Marcinkiewicz et al. 2006; Miyoshi et al. 2006), however, the phosphorylation state of the remaining PLINs has yet to be investigated in skeletal muscle. A phosphorylation site has been identified on PLIN2 (serine 291) (Bartz et al. 2007), PLIN3 (serine 245) (Hickenbottom et al. 2004), and some evidence indicates that PLIN5 is a substrate for PKA phosphorylation (Wang et al. 2011). It is possible that the phosphorylation of PLIN2, PLIN3, or PLIN5 may be required to optimally position ATGL, CGI-58, and/or HSL for activation of lipolysis in skeletal muscle. Exercise leads to the activation of several skeletal muscle kinases, all of which may play into regulating the rate of lipolysis. Increased circulating epinephrine concentrations leads to the activation of PKA, while at the same time contraction increases intramuscular calcium levels and CaMK and ERK activation. The use of ATP during contraction also leads to increased levels of AMP, which activates AMPK. It is known that epinephrine and contraction activate skeletal muscle hormone-sensitive lipase (HSL) with additive effects, thus indicating that epinephrine and contraction activate HSL through different signaling mechanisms (Spriet et al. 1986; Hopp and Palmer 1990; Dyck and Bonen 1998; Donsmark et al. 2003, 2005; Langfort et al. 2003; Watt et al. 2003). Therefore, the purpose of this study was to examine the isolated and additive effects of epinephrine and contraction on skeletal muscle PLIN protein to ATGL and HSL interactions as well as phosphorylation status. A major objective of this study was to determine if PLIN2, PLIN3, and/or PLIN5 are phosphorylated and whether this changes during lipolysis. If so, this study aimed to separate adrenergic and/or contractile stimulation. A second objective of this study was to investigate the role of PLIN2, PLIN3, and PLIN5 in governing the accessibility of ATGL and HSL via direct protein–protein interactions during these perturbations. We hypothesized that skeletal muscle PLINto-lipase interactions are governed by PLIN phosphorylation status.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 خلاصه
هدف
حفظ توده عضلانی برای بهبود نتیجه و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سرطان بسیار مهم است. تحریک سنتز پروتئین ماهیچه اساس سوخت و ساز بدن برای حفظ توده عضلانی است، اما در بیماران مبتلا به سرطان رژیم غذایی طبیعی دارای اثرات بسیار اندکی بر سنتز پروتئین ماهیچه است. اضافه کردن لوسین به مکمل هایی با پروتئین بالا باعث تحریک سنتز پروتئین ماهیچه در افراد مسن تر سالم میشود. هدف از این مطالعه تعیین اینکه آیا مواد غذایی پزشکی خاص فرموله شده، سرشار از لوسین و پروتئین، باعث تحریک زیاد سنتز پروتئین ماهیچه در افراد مبتلا به سرطان به میزان بیشتری از مواد غذایی پزشکی مرسوم میشود یا خیر، می باشد.
طرح
طراحی تصادفی، کنترل شده، double-blind و موازی در 25 بیمار با شواهد رادیوگرافیکی سرطان مورد استفاده قرار گرفت. بیماران قبل از شروع درمان سرطان یا 4 هفته بعد از تکمیل یا متوقف شدن درمان آنها مورد مطالعه قرار گرفتند. میزان کسری سنتز پروتئین ماهیچه (FSR) با استفاده از روش ردیاب اختلاط با L-[ring-13C6]- فنیلانین اندازه گیری شد. گروه تجربی (13 نفر) مواد غذایی پزشکی حاوی 40 گرم پروتئین، بر اساس کازئین و پروتئین آب پنیر و غنی شده با 10٪ لوسین آزاد و دیگر اجزای خاص دریافت کردند، در حالی که گروه شاهد (12 نفر) به صورت قراردادی مواد غذایی پزشکی براساس پروتئین کازئین به تنهایی (24 گرم) را استفاده کردند. نمونه ها خون و عضله در حالت پایه و 5ساعت پس از مصرف مواد غذایی پزشکی جمع آوری شدند.
نتایج
بیماران سرطانی دچار حالت التهابی، نشان دهنده سطوح بالای پروتئین C-واکنش پذیر (CRP)، IL-1β و TNF-α هستند، اما در برابر انسولین (HOMA) مقاوم نیستند. پس از مصرف مواد غذایی پزشکی تجربی، لوسین پلاسما حدود 400 میکرومولار نسبت به مقدار حداکثر 200 میکرومولار، پس از مواد غذایی پزشکی کنترلی (P <0.001) افزایش یافت. خوردن این نوع مواد غذایی پزشکی تجربی FSR پروتئین ماهیچه از 0.073 (SD: 0.023) به 0.097 (SD: 0.033)٪ / h (0.0269 = P) افزایش یافت. در مقابل، مصرف مواد غذایی پزشکی گروه کنترلی FSR عضلات را افزایش نداد؛ 073 (SD: 0.022) و 0.065 (SD: 0.028)٪ /h.
نتیجه گیری
در بیماران مبتلا به سرطان، مصرف موادغذائی متعارف در تحریک سنتز پروتئین ماهیچه بی اثر است. این بر مقاومت آنابولیک می تواند با یک مکمل غذایی خاص فرموله شده غلبه کرد.
کلمات کلیدی: عضله، سنتز پروتئین، کازئین (پروتئین اصلی شیر)، آب پنیر، سرطان، لوسین، مواد غذایی پزشکی
1. مقدمه
سرطان اغلب با مجموعه ای از واکنش ها که با هم به سوء هاضمه منجر میشوند، همراه است. اصطلاح سوء هاضمه اخیرا تعریف شده است و به “… سندرم متابولیک پیچیده ای اشاره دارد که مشخصه از دست دادن عضلات است …” . ویژگی بسیار مهم این است که تحلیل رفتن عضله در شرایط سوء هاضمه بسیار سریعتر است نسبت به زمانی که به علت کاهش مصرف مواد غذایی انتظار میرفت رخ دهد، اگر چه بی اشتهایی اغلب یکی از چند واکنشی است که منجر به سوء هاضمه میشود.
علاوه بر از دست دادن اشتها، تغییرات متابولیک در بیماران مبتلا به سرطان رخ میدهد که ممکن است تحلیل عضلات تقویت شود. این واکنش های سوخت و ساز ممکن است ناشی از التهاب، مقاومت به انسولین، هیپوگنادیسم، و یا علل دیگر باشند. سوء هاضمه و از دست دادن عضله ناشی از آن به پیامدهای ضعیف در انواع مختلف سرطان مرتبط میشود، بنابراین می توان این فرضیه را مطرح کرد که یک رویکرد تغذیه ای می تواند برای به حداقل رساندن اثرات سوء هاضمه کمک کننده باشد. مطالعات گسترده ای از سوخت و ساز پروتئین در بیماران مبتلا به سرطان وجود دارند. مجموع میزان پروتئین بدن به نظر می رسد در بیماران مبتلا به سرطان پس از جذب در مقایسه با افراد سالم بدون سرطان افزایش می یابد. این واکنش به راحتی به خاطر کاهش وزن نیست.
علی رغم گردش سریع مجموع پروتئین بدن در بیماران پیش از کاهش وزن چشمگیر، گزارش شده است که میزان سنتز پروتئین ماهیچه در بیماران با سوء هاضمه دائمی کاهش یافته است. پروتئین ماهیچه به طور کلی در بیماران سرطانی، با تاثیرات زیان بار بر پیامد بالینی کاهش می یابد. افزایش توده عضلانی مهم است چرا که که عود سرطان در بیماران تحت درمان به طور مستقیم با میزان از دست عضلات مرتبط است.
2. آیا بیماران مبتلا به سرطان در برابر تحریک سنتز پروتئین مقاوم هستند؟
در حضور التهاب سیستمیک، به نظر می رسد رسیدن به آنابولیسم کل پروتئین بدن در بیماران سرطانی به شدت دشوار باشد. بنابراین به نظر می رسد که اگر چه مصرف مواد غذایی باید در بیماران سرطانی ضعیف البنیه افزایش یابد، افزایش توده بدون چربی بدن دشوار است، مگر اینکه ناهنجاری های خاص متابولیک، مانند التهاب، مورد نظر باشند. در مدل های حیوانی سرطان، ما افزایش تجزیه پروتئین بعد از عمل را مشاهده کردیم که نشان میدهد قابلیت های واکنش اسید آمینه درسرطان دچار اختلال میشود.
اساس سوخت و ساز بدن برای حفظ توده بدون چربی بدن این است که با پیگیری وعده غذایی تحریک سنتز پروتئین بیش از تجزیه کافی پروتئین برای تعادل از دست دادن خالص پروتئین در پس از جذب و یا حالت روزه است. از دست دادن قابل توجهی توده بدون چربی بدن در صورتی رخ خواهد داد که واکنش سنتز پروتئین به محرک های مصنوعی آنابولیک مانند اسیدهای آمینه در طول دوره سرکوب شود. بنابراین ما پیش بینی می کنیم که عمل آنابولیک طبیعی اسیدهای آمینه یا پروتئین در سنتز پروتئین ماهیچه در بیماران مبتلا به سرطان سرکوب شود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

summary

Objective: Maintenance of muscle mass is crucial to improving outcome and quality of life in cancer patients. Stimulating muscle protein synthesis is the metabolic basis for maintaining muscle mass, but in cancer patients normal dietary intake has minimal effects on muscle protein synthesis. Adding leucine to high protein supplements stimulates muscle protein synthesis in healthy older subjects. The objective was to determine if a specially formulated medical food, high in leucine and protein, stimulates muscle protein synthesis acutely in individuals with cancer to a greater extent than a conventional medical food. Design: A randomized, controlled, double-blind, parallel-group design was used in 25 patients with radiographic evidence of cancer. Patients were studied before their cancer treatment was started or 4 weeks after their treatment was completed or halted. The fractional rate of muscle protein synthesis (FSR) was measured using the tracer incorporation technique with L-[ring-13C6]-phenylalanine. The experimental group (n ¼ 13) received a medical food containing 40 g protein, based on casein and whey protein and enriched with 10% free leucine and other specific components, while the control group (n ¼ 12) was given a conventionally used medical food based on casein protein alone (24 g). Blood and muscle samples were collected in the basal state and 5h hours after ingestion of the medical foods. Results: The cancer patients were in an inflammatory state, as reflected by high levels of C-reactive protein (CRP), IL-1b and TNF-a, but were not insulin resistant (HOMA). After ingestion of the experimental medical food, plasma leucine increased to about 400 mM as compared to the peak value of 200 mM, after the control medical food (p < 0.001). Ingestion of the experimental medical food increased muscle protein FSR from 0.073 (SD: 0.023) to 0.097 (SD: 0.033) %/h (p ¼ 0.0269). In contrast, ingestion of the control medical food did not increase muscle FSR; 0.073 (SD: 0.022) and 0.065 (SD: 0.028) %/h. Conclusions: In cancer patients, conventional nutritional supplementation is ineffective in stimulating muscle protein synthesis. This anabolic resistance can be overcome with a specially formulated nutritional supplement.

1. Introduction

Cancer is often associated with a constellation of responses which together lead to cachexia. The term cachexia has most recently been defined and refers to “.a complex metabolic syndrome characterized by loss of muscle.”. 1 A crucial characteristic is that the muscle wasting is more rapid in cachexia than would be expected to occur due to decreased food intake alone, although anorexia is often one of several responses leading to cachexia. In addition to loss of appetite, metabolic changes occur in cancer patients that may amplify the loss of muscle. These metabolic responses may result from inflammation, insulin resistance, hypogonadism, or other causes.2 Cachexia and resulting muscle loss have been linked to poor outcomes in a variety of cancers,2 and therefore it can be hypothesized that a nutritional approach could help to minimize the effects of cachexia. There have not been extensive studies of protein metabolism in cancer patients. Whole body protein turnover appears to be elevated in post-absorptive cancer patients compared to normal individuals without cancer.3e5 The response is not simply due to weight loss.6 Despite the accelerated whole body protein turnover in patients prior to significant weight loss, the rate of muscle protein synthesis has been reported to be reduced in patients with established cachexia.7 Muscle protein is generally diminished in cancer patients, with deleterious effects on clinical outcome.1,8 Increasing muscle mass is important as recurrence of cancer in treated patients is directly related to the extent of muscle loss.

2. Are cancer patients resistant to stimulating protein synthesis?

In the presence of systemic inflammation, it appears to be extremely difficult to achieve whole body protein anabolism in cancer patients.9 It therefore seems that although food intake should be increased in cachectic cancer patients, gains in lean body mass are difficult to achieve unless specific metabolic abnormalities, like inflammation, are targeted.9 In cancer animal models, we observed a reduced postoperative increase of protein degradation, suggesting disturbed amino acid response capabilities in cancer.10e15 The metabolic basis for maintenance of lean body mass is that following a meal the stimulation of protein synthesis exceeds protein breakdown sufficiently to balance the net loss of protein in the post-absorptive or fasted state. Significant loss of lean body mass will occur if the protein synthetic response to anabolic stimuli such as amino acids is suppressed over a period of time. We therefore anticipate that the normal anabolic action of amino acids or protein on muscle protein synthesis is suppressed in cancer patients.