چالش های پیش روی مدیران در پیاده سازی تربیت بدنی در مدارس متوسطه دولتی در منطقه GITHUNGURI

Challenges Faced by Principals in Implementing Physical Education in Public Secondary Schools in Githunguri District

Abstract

The purpose of the study was to establish the challenges faced by principals in implementing Physical Education in public secondary schools in Githunguri district. This study covered the following objectives; to find out the curriculum coverage, availability of trained personnel, status of facilities and the attitude of teachers and students towards Physical Education. The study adopted survey design and was guided by curriculum theory. The study targeted 30 principals, 180 Physical Education teachers and 720 students of the form 2 and 3 classes in the 30 public secondary schools in Githunguri district. The study randomly sampled 30% of the 30 schools. Purposive sampling technique was used to sample the 54 Physical Education teachers and 72 students. The study sampled 30% of the teacher and 10% of the student. This resulted to 9 principals, 54 Physical Education teachers and 72 students. Questionnaires for the students and interview schedules for the principals and teachers were used for data collection. Validity of the research instruments was ensured by discussing with the supervisor and colleagues. Reliability was ensured by undertaking a pre-test and calculating the Cronbach coefficient. The research utilized descriptive statistics and presented them in tables and graphs. The study found that there is no enough time provided for Physical Education. Physical Education is not adequately staffed and there are no facilities in school for Physical Education. The condition of the available facilities is poor. The attitude of the majority of Physical Education teachers towards the lesson is negative. The principals should be sensitized on the importance of Physical Education to understand their role in the implementation of the Physical Education curriculum. Every school should be mandated to provide the necessary facilities needed for Physical Education curriculum. Research findings may enable the Ministry of Education in development of Physical Education curriculum and to identify challenges facing its implementation in secondary. Academia also benefit from the study as basis for further study.

Background of the Study

Physical Education is the process by which changes in the individual are bought about through movements’ experiences according to (Brooker, 2006). Physical Education aims not only at physical development but is also concerned with education of the whole person through physical activities. Physical Education (P.E.) is a course taken during primary and secondary education that encourages psychomotor learning in a play or movement exploration setting in Kenya as asserted by (Arnold, 2000). This therefore illustrates how important the Physical Education is to the students. In order for them to improve their psychomotor, they need to exercise through playing or participate in games. It is crucial to health, fitness and well-being. It builds strength, maintains mobility, and challenges body and mind. It provides a foundation for active living and, at its best fosters interests which continue for a lifetime asserts (Pangrazi, 2007). Concerns have been raised concerning fitness and participation in physical activities of young children.

High schools students reported a dramatic rise in childhood obesity amongst both boys and girls in Scotland. The Surgeon General’s Report in United States Department of Health and Human Services, 1996 demonstrated a clear link between inactivity levels and health problems in children and youth, government bodies and health promoters have developed many initiatives to improve young people’s health and fitness. Ministries of Education, driven by concerns for young people’s health and fitness, have developed new P.E. curricula in most Canadian provinces asserts (Luke, 2000). In the fall 1999, Nova Scotia released a new PE curriculum for grades 7 – 9, midway through a four-year phase-in period of new P.E. curricula for all grade levels says (Penney, 2001). The goal of this curriculum was to enable students to become physically educated persons “who lead physically active lifestyles” says (Krouscas, 2009). It defines objectives on several levels from general “essential graduated learnings” to specific outcomes for each grade level, in each movement category. The curriculum presents five movement categories: active living, outdoor activities, sport experience, dance, and educational gymnastics.

In the United States, most schools do not even meet the minimum recommendations for physical activity of 50 to 200 minutes a week, according to a 1997 National Association for Sport and Physical Education survey according to (Bunker, & Thorpe, 2007). Even if the kids have a regular Physical Education class they may not be getting any real exercise. In some schools PE class was just another period of recess. Budget cuts and lack of teacher training is really a problem. The percentage of youngsters who are overweight has more than doubled in the past 30 years.

According to Ongong’a, Okwara & Okello (2010) in their study on sports and secondary schools in Kenya revealed that in the Kenyan curriculum, Physical Education is included formally in the timetable and is allocated one period of forty minutes in the lower secondary section form 1 and 2 and two periods in the upper secondary section form 3 and form 4. Less formally, every school is expected to have a games department and a games teacher. In addition, the authors observed that the government of Kenya made Physical Education compulsory and examinable at school level in 2002. However, despite the effort of the government and Physical Education being integrated in the school’s curriculum, the study revealed that there is little emphasis and impact of Physical Education in schools.

Physical education (PE) was introduced to Kenya by colonial administrators, settlers, teachers and Christian missionaries during the colonial period. Much emphasis was placed on military drills and activities which were performed in regimented movements and perhaps the most striking element of the pre-independence PE was the lack of relevance to indigenous culture and traditions (Wamukoya, 1994., & Nteere, 1982). After independence, PE was envisaged as contributing to healthier lifestyle, building inter-group relations and fostering integration. Amid various education commissions and changes in the education system in Kenya, PE continues to be regarded as a subject that offers no opportunity for advancement both within and outside the formal education structure (Wamukoya, 1994).

According to (Ongong’a, 2010) “Lack of policies for national PE; programme is elaborated but not totally carried out (and is in) need of some changes, it is not updated; Directors in PE are not specialists; government contributions are not enough; lack of infrastructure; lack of materials, resources, facilities and maintenance: there is not the appropriate environment for teaching; lack of time for teaching – the time assigned in the curriculum is too short to reach the objectives;; (there is) a national policy (but) the government does not take care of it; there are laws but they are not followed…” The commission recommends that PE be taught in all schools and some survival skills such as self-defense, fire drills, road safety and, where applicable, live saving in swimming be incorporated in PE in order to make the subject more appealing and meaningful (Koech, 1999).

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

نتیجه‌گیری
PE به عنوان بخشی از برنامه‌ تحصیلی آموزشی k-12 در ایالات متحده تطابق یافته است و یکی از پنج ملاحظه‌ای است که به طور زیادی برای افزایش فعالیت جسمانی توسط نیروی کار ملی در خدمات پیشگیرانه اجتماعی توصیه شده است. (kahn 2002) ما بیان می‌کنیم اگرچه برای PE اهمیت دارد که ارزش این موضوع را در محیط آموزشی روزافزون درک کنیم آن نباید به هزینه‌ای باشد که ریشه‌های اصلی آن در بهداشت و پزشکی را از بین برد. در این مقاله‌ ما نیاز برای PE با تمرکز بر بهداشت عمومی را بیان کرده و بازدهی آموزشی آن در PE را باید تعریف کنیم و برای مداخله باید ارزیابی کنیم اگر اهداف بهداشت عمومی برآورده نگردیده باشند، بویژه بر نیاز معلمان برای اجرای موثر کلاس‌های PE تمرکز می‌کنیم که دانش‌آموزان را در تقویت فعالیت‌های جسمانی با نشاط ترغیب می‌کند که منجر به توسعه تناسب اندام و مهارت‌های حرکتی می شود که باعث می‌شود در آینده به خوبی آن‌ها را حفظ کنند.
با این وجود در این مقاله روشن شده است که آموزشی در شرایط خلاء صورت نمی‌گیرد و مشکل‌ساز است که بازدهی معلم در برنامه‌ PE یا موثر بودن مدارس را ندیده بگیریم. واقعیت در مدارس این است که موانع زیادی برای مشارکت بهینه PE برای بهداشت عمومی وجود دارد که مورد اول آن پشتیبانی اجرای را شامل می شود و شامل تعداد و طول مدت کلاس‌ها و نیازهای دانش‌آموزان است. حتی موثرترین معلمان هم نمی‌توانند فعالیت جسمانی قوی ارائه کنند. دانش‌آموزان در واقع در کلاس‌ها شرکت نمی‌کنند. پس مثل بسیاری از افراد دیگر ما معتقدیم که PE و نقش معلم PE باید فراتر از کلاس‌های درسی و زمینه‌های بازی و قبل و بعد از مدارس باشد. مفاهیم بازدهی معلم PE باید متناسب با مدل جدید تغییر کند و آموزش قبل از استخدام و حین خدمت برای معلمان نیاز است بر آن اساس افزایش یابد. (MCkenzie 2007) ما بویژه معتقدیم که آینده PE در مدارس ما به ملاحظات برنامه‌هایی که درک شده که اهمیت عمومی دارند ارتباط می‌یابد و از نظر ما این به طور زیادی به بازدهی معلمان PE برای اجرا در شرایط بهداشت عمومی بستگی دارد. چنانکه در این مقاله بیان کرده‌ایم، موانع زیادی وجود دارد که مانع ایفای نقش بیشتر PE در تأمین نتایج بهداشت عمومی می‌شود که شامل موارد مربوط به انتقال ساختاری PE هم می‌شود. شواهد تحقیقی وجود دارد که هر جنبه قابل اصلاح انتقال ساختاری PE در مدارس را نشان می‌دهد و این جنبه‌ها قطعاً اثرات تنظیمی و تعدیلی و یا واسطه‌ای بر بازدهی آموزش در شرایط بهداشت عمومی دارد. برای مثال اگر چه تحقیقی در زمینه اندازه کلاس و رابطه آن با فعالیت جسمانی صورت گرفته است اما تلاش متمرکزی برای شناسایی آستانه‌های اندازه کلاس صورت نگرفته است. در مجموع هیچ بررسی تفاوت زمان‌بندی PE را ارزیابی نکرده است و فقط موارد اندکی تأثیر مدل‌های ساختاری متفاوت در رابطه با نتایج فعالیت جسمانی را ارزیابی کرده‌اند. ما معتقدیم که پراکندگی راهبردی و ترجمه این تحقیق می‌تواند عملکرد و روش آن را روشن سازد و راهی به سوی بهبود نتایج بهداشت عمومی در PE ایجاد کند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

CONCLUSIONS

PE is institutionalized as part of the K – 12 education curriculum in the United States and is also one of only five interventions strongly recommended for increasing physical activity by the National Task Force on Community Preventive Service (Kahn et al., 2002). We contend that although it is important for PE to continue to strive for subject matter value and assimilation into an everincreasing high-stakes educational environment, it should not do so at the cost of forfeiting its foundational roots in health and medicine. In this article, we have summarized the need for PE to have a public health focus and made the case for how teaching effectiveness in PE should be defined, evaluated, and targeted for intervention if public health goals are to be met. We focused specifically on the need for teachers to be effective in implementing PE classes that engage students in ample amounts of enjoyable physical activity that will result in the development of physical fitness and motor skills that will serve them well into the future. Yet, as also highlighted in this article, teaching does not occur in a contextual vacuum, and it is challenging to separate teacher effectiveness from PE program or school effectiveness. The reality in schools is that there are many barriers to PE’s optimal contribution to public health, with the primary ones being administrative support, the frequency and duration of classes, and low student enrollment requirements. Even the most effective teachers cannot promote and provide ample physical activity, improve fitness, or develop generalizable motor skills if students do not actually participate in classes. Hence, like many others, we believe that PE and the role of the PE teacher must expand beyond the gymnasium into classrooms and onto the playing fields before, during, and after school. Notions of PE teacher effectiveness must change to fit this new model, and both the preservice and in-service education of teachers need to be revised accordingly (e.g., Corbin & McKenzie, 2008; IOM, 2013; McKenzie, 2007). We strongly believe that the future of PE in our nation’s schools will depend on the provision of programs that are perceived to be of public importance, and in our view, this will depend largely on the effectiveness of PE teachers to operate within a public health context. As we have highlighted throughout this article, there are numerous barriers that prevent PE from playing a greater role in meeting public health outcomes, including those associated with the structural delivery of PE (e.g., PE facilities [size, location, and amenities], teacher credentials, class size, equipment-to-student ratio, scheduled lesson length, and frequency of lessons). There is a paucity of research evidence that guides any modifiable aspect of PE’s structural delivery in schools, and these aspects certainly have either a mediating or moderating effect on teaching effectiveness within a public health context. For example, although some research has been conducted on class size and its relationship to physical activity (e.g., McKenzie et al., 2000), there have been no focused efforts to identify class size thresholds. Additionally, no studies have examined differential PE scheduling and only a few have assessed the impact of different instructional models in relation to physical activity outcomes. We believe that strategic dissemination and translation of such research could inform practice and policy and go a long way in improving public health outcomes in PE.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

4. بحث
مانند تحقیقات پیشین (بوشمن و براندنبرگ ، 2009؛ چو، بوشمن و وودارد ، 2008)، در مطالعه حاضر نیز تفاوت جنسیتی در ورزش الزامی وجود نداشت. با این حال، همانطور که انتظار می رفت، در دلایل مربوط به ورزش و در میزان ارتباط بین دلایل ورزش و ورزش الزامی دلایل جنسیتی وجود داشت. مشابه تحقیق فرنام و همکارانش (2002)، زنان بیش از مردان برای کنترل وزن، بهبود روحیه و تقویت بدنشان ورزش می کنند. جالب است که همبستگی بین پرسشنامه ورزش الزامی (OEQ) و ورزش برای تناسب اندام و کنترل وزن در زنان بسیار بیشتر از مردان بود. این نتایج مغایر با نتایج به دست آمده در تحقیقات پیشین بود (فرنام و همکارانش، 2002) که دریافتند کنترل وزن و تناسب اندام نشان دهنده تغذیه نامنظم در نوجوانان پسر و نه دختر است. مشخص نیست که آیا این مسئله را باید به تفاوت ها در جمعیت (نوجوانان در مقابل دانشجویان) یا تفاوت در ساختارها (ورزش الزامی و تغذیه نامنظم) نسبت داد. تحقیقات آتی باید به بررسی این مسئله بپردازند.
همانطور که فرض شده بود، نتایج این تحقیق نیز حاکی از آن است که زنان و مردان به دلایل مختلفی شروه به ورزش الزامی می کنند. بر اساس تحقیقات فرنام و همکارانش (2002) در مورد نوجوانان، چنین فرض شده بود که ورزش الزامی با تمرین با انگیزه های ظاهری در زنان و تمرین با انگیزه های سلامتی و تناسب اندام در مردان پیش بینی می شود. بر خلاف فرضیه ما، بر اساس مطالعه حاضر، زنان برای تقویت روحیه و جسم و تناسب اندام و مردان برای تقویت جسم و تفریح و افزایش جذابیت فیزیکی خود در ورزش های الزامی شرکت می کنند.

4.1 زنان
بر خلاف یافته های تام و اسپلاج (2007)، جالب است که در تحقیق حاضر، تمرین برای کنترل وزن پیش بینی کننده ورزش الزامی در میان زنان نیست؛ با این حال، ورزش برای تقویت جسم نشان دهنده آن بود. لازم به ذکر است که تام اسپلاج تنها مقیاس کنترل وزن REI را آزمودند و در این بررسی، مقیاس کنترل وزن با ورزش الزامی همبستگی داشت و به عنوان متغیر پیش بینی کننده در تجزیه و تحلیل پس رفت ظاهر نشد. در هر صورت، این یافته ای جالب توجه بوده و باید مورد بررسی بیشتر قرار گیرد. عجیب نیست که ورزش برای تقویت جسم پیش بینی کننده ورزش الزامی و همچنین تغذیه نامنظم بود (موند، های، راجرز، اُوِن و بومونت ، 2004) و تغذیه نامنظم و ورزش الزامی با یکدیگر مرتبط هستند (آدکینز و کیل ، 2005). مشابه تحقیقات قبلی، مطالعه فعلی نیز دریافت که زنان نیز به دلیل تناسب اندام و تقویت روحیه در ورزش الزامی شرکت می کنند. شاید فرض این مسئله عجیب نباشد که زنان بیش از مردان تناسب اندام را به عنوان دلیلی برای ورزش ذکر می کنند (کولت، درایور و گیلز ، 2004؛ مورسیا و همکارانش، 2008) و استفاده از ورزش به عنوان ابزاری برای تقویا روحیه در زنان رایج تر است (اسمیت، وولف، لافرامبویز ، 2001).

4.2 مردان
تجزیه و تحلیل پس رفت برای متغیرهای پیش بینی کننده ورزش الزامی در میان مردان نشان می دهد که سه دلیل اصلی که مردان به طور وسواس گونه ای ورزش می کنند، تقویت بدن، تفریح و کسب جذابیت است. با در نظر گرفتن این نکته که پریچارد، پارکر و نیلسن (2011) به وجود ارتباطی بین تمایل به ورزیدگی و ورزش الزامی پی بردند و مردان تمایل دارند تا بیشتر به بدنسازی توجه کنند (گریو، جکسون، ریس، مارکلین و دیلانی ، 2008)، شاید عجیب نباشد که در این بررسی، ورزش کردن به منظور تقویت بدن پیش بینی کننده اصلی ورزش الزامی در مردان بود. علاوه بر این، با در نظر گرفتن دفعات ورزش (پونته و آنشل ، 2010) و این که ساعات صرف شده برای ورزش در هر هفته به ورزش با هدف تفریح در مردان مرتبط است (بران و گراهام ، 2008)، این نیز عجیب نیست که در بررسی حاضر، ورزش با هدف تفریح با ورزش الزامی در مردان مرتبط است. با وجودی که بر اساس بیشتر مطالعات انجام شده (فرنام و همکارانش، 2002؛ مورسیا و همکارانش، 2008) زنان بیش از مردان با هدف حفظ ظاهر ورزش می کنند، در بررسی انجام شده بر روی ورزشکاران دانشگاهی، هم مردان و هم زنانی که ورزش می کردند، ظاهر را به عنوان انگیزه اصلی خود برای ورزش اعلام کردند (استودل ، 1996).

4.3 محدودیت ها
محدودیت های زیادی در این مطالعه وجود دارد که باید مورد بررسی قرار گیرند. اول، نمونه ما شامل دانشجویان است. مطالعات آتی با گسترش دامنه پژوهش خود به بررسی این نکته می پردازند که آیا این یافته ها هنوز در مورد جمعیت بزرگسالان صادق است یا نه. دوم، نبود تنوع در نمونه ما تعمیم دادن نتایج به غیر سفیدپوستان را دشوار می سازد. مطالعات آتی باید به بررسی این مسائل در نمونه ای متنوع تر به لحاظ سن و نژاد بپردازند. سوم این که، ماهیت مطالعه حاضر همبستگی است. مطالعات آتی باید به بررسی این مسئله بپردازد که آیا دلایل ورزش کردن پیش بینی کننده ورزش الزامی در طول زمان است یا نه.
در نهایت، در این تحقیق، دلایل ورزش حدود یک سوم تنوع در ورزش الزامی را به حساب می آورد. روشن است که متغیرهای دیگر بر رفتارهای ورزشی اثر می گذارند و باید در بررسی های آینده در نظر گرفته شوند.

4.4 نتیجه گیری
به طور خلاصه، نتایج این تحقیق برای متخصصان سلامتی مفید است که با افرادی کار می کنند که علائمی از اعتیاد به ورزش را از خود بروز می دهند. ممکن است لازم باشد تا این متخصصان به بررسی موارد پیش بینی کننده این رفتارها و دلایل شرکت افراد در این رفتارها بپردازند. به طور خاص، اگر پزشکان و مشاوران بدانند که چه چیزی این رفتارها را در زنان و مردان پیش بینی می کند، آنان هوشیارتر شده و می فهمند که چطور این مسائل می توانند با یکدیگر ارتباط داشته باشند. از آن جا که این رفتارها به طور بالقوه برای سلامتی و رفاه فرد مضر است، مشاوران و پزشکان می توانند درمان هایی را برای حل موفقیت آمیز این مسائل مطرح سازند.