مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

حساسیت تست‌ چندگانه‌ی مخصوص برای الل
برای تعیین پایین‌ترین دقت محدوده‌ی تشخیص در تست‌ چندگانه‌ی مخصوص برای الل، DNA جهش‌یافته‌ی KRAS با DNA طبیعی مخلوط شد. میزان DNA جهش‌یافته به مرور کم‌تر و کم‌تر شد تا به کسرهای ۵٪، ۲.۵٪، ۱.۲۵٪، ۰.۶۲٪، ۰.۳۲٪ و ۰.۱۵٪ برسد. واکنش‌ها در قالب سه‌تایی و به همراه یک کنترل منفی انجام شدند.

نتایج
ژنوتایپینگ چندگانه‌ی مخصوص برای الل برای ژن KRAS
ما یک تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل طراحی کردیم که هدف آن غربالگری هفت جهش شایع برای KRAS در کدون‌های ۱۲ و ۱۳ در سرطان کارسینومای روده‌ی بزرگ است و در این راستا از تست PCR کمّی مخصوص برای الل استفاده کردیم (شکل ۱). مرحله‌ی اول شامل یک امپلیکون مرجع بدون جهش بود (واکنش کنترل) که همزمان با تست‌های چندگانه‌ی مخصوص برای الل انجام شد. پس از آن، یک تست تأییدی انجام دادیم که نتایجی تکرارپذیر و بدون اختلاط پرایمرهای مخصوص برای الل‌ها به دست می‌داد. شکل ۲ واکنش‌های تکثیری برای تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل و DNA هر یک از هفت جهش شایع در KRAS را نشان می‌دهد. مقادیر ΔCq در جدول ۱ نشان‌ داده‌ شده‌اند. همچنین، پرایمرهای مخصوص برای الل تنها الگوهای دارای توالی خاص را تکثیر کردند، چرا که PCR کمّی با استفاده از پرایمر مخصوص برای G12S، DNA مربوط به G12V را تکثیر نکرد (شکل ۳).

بررسی جهش ژنتیکی در KRAS با استفاده از نمونه‌های کارسینومای روده‌ی بزرگ
تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل که بر روی ۳۲ نمونه‌ی FFPE سرطان روده‌ی بزرگ انجام شد، در ۲۱ نمونه جهش شناسایی کرد. نمودارهای تکثیر در شکل ۴ نشان داده شده‌اند. واکنش‌ها در قالب سه‌گانه انجام شدند و انحراف‌های معیار منفی و مثبت برای مقادیر ΔCt در جدول ۲ نشان داده‌ شده‌اند. مقایسه‌ی تست‌های چندگانه‌ی مخصوص برای الل و توالی‌یابی سنگر در جدول ۲ ارائه شده است. در این مطالعه به وسیله‌ی PCR کمّی، ما به این نتیجه رسیدیم که ۲۲ از ۳۰ مورد که برای ژن KRAS بررسی شدند، محصولات قابل تکثیر PCR به دست دادند. ۶ مورد با استفاده از روش سنگر هیچ محصول قابل تکثیری به دست نداد، اما با استفاده از تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل،در KRAS جهش نشان داد. این ناهماهنگی بین تست چندگانه و روش سنگر، احتمالاً به دلیل بالا بودن کسر سلول‌های غیرتوموری و حساسیت بالاتر تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل است. در ۸ نمونه، هیچ محصول قابل تکثیری در پی روش سنگر و یا تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل به دست نیامد. ۷ نمونه از این نمونه‌ها، از درمان‌گاه‌های عمومی محلی گرفته شده و احتمالاً به دلیل پردازش نامناسب، متحمل تخریب و واسرشتی DNA شده بودند [۱۷]. این باور به این دلیل است که هیچ تکثیری در مورد این نمونه‌ها دیده نشد. در هر ۸ نمونه، نمونه‌های منفی سه بار با هر دو روش توالی‌یابی سنگر و تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل آزمایش شدند. نمونه‌های دیگر به دلیل عدم توانایی تکثیر امپلیکون جهش‌نیافته، تخریب‌شده انگاشته شدند.

حساسیت تست چندگانه‌ی PCR کمّی برای KRAS
برای اندازه‌گیری حساسیت و اختصاصی بودن تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل، DNAهای استاندارد مرجع که دارای ‌KRAS جهش‌یافته بودند رقیق شدند و با DNA مرجع مخلوط شدند. غلظت DNA جهش‌یافته به مرور کم‌تر و کم‌تر شد تا نسبت DNA جهش یافته به DNA سالم کم‌تر شود. ما می‌توانیم در تست چندگانه‌ تا ۰.۱۵٪(برابر با ۳۵ پیکوگرم) از ‌DNA جهش‌یافته را تشخیص دهیم. مثال‌های نماینده‌ی تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل با استفاده از جهش G12S در DNA ژن KRAS در شکل ۱ بخش تکمیلی مقاله نشان داده شده‌اند. برای سنجش حساسیت تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل، جهش‌های KRAS در مخلوط DNA شامل DNA جهش‌یافته و طبیعی با کسرهای گوناگون (۵٪، ۲.۵٪، ۱.۲۵٪، ۰.۶۲٪، ۰.۳۲٪ و ۰.۱۵٪) مقدارسنجی شدند. نتایج به گونه‌ای تکرارپذیر، خبر از وجود مقادیر مقایسه‌پذیر الل‌های جهش‌یافته‌ی KRAS در همه‌ی دفعات آزمایش دادند. میانگین انحراف معیار مثبت و منفی برای ΔCq که در جدول ۳ نشان داده شده‌اند به وضوح ردیابی جهش‌های شایع KRAS را ممکن ساختند. با این حال، در غلظت‌های پایین‌تری DNA جهش‌یافته، تست چندگانه‌ی ما بیشتر G12S، G13D و G12C را ردیابی کرد.

بحث
با توجه به این که جهش‌های KRAS با مقاومت به روش‌های علیه EGFR (به وسیله‌ی کتاکسیمب و پانیتومامب) هم‌راستایی نشان می‌دهد، نیاز به تست‌های سریع، ارزان‌قیمت و پُرداده حس می‌شود که جهش‌های KRAS را در نمونه‌های بالینی تشخیص دهند. روش‌های توالی‌یابی نسل بعد (NGS) به شدت توصیه می‌شوند، اما استفاده از آن‌ها فراتر از توانایی مالی و تخصصی آزمایشگاه‌های بالینی معمولی است. با این که توالی‌یابی به روش سنگر استاندارد طلایی برای شناسایی جهش‌های DNA محسوب می‌شود، حساسیت پایین آن نیاز به درصدهای بالاتری از سلول‌های توموری (برای مثال، ۱۰ تا ۳۰٪) به دلیل اتصالات ضربدری DNA و یا تخریب DNA به وسیله‌ی فرمالین و یا میزان کم توالی هدف، ایجاد می‌کند [۲۷، ۲۸].
در جدول ۲، برخی نمونه‌های FFPE هم در تست چندگانه‌ی ما و هم در روش توالی‌یابی سنگر نتیجه‌ای به دست ندادند. بافت‌هایی که قادر به تکثیر DNA جهش‌نیافته‌ی کنترل نبودند، از درمان‌گاه‌های محلی گرفته شدند که امکانات و تخصصی محدود در زمینه‌ی پاتولوژی دارند. دیگران نشان داده‌اند که DNA استخراج‌شده از باقت‌های FFPE احتمالاً کیفیت پایینی دارد که می‌تواند منجر به اینجاد نتایج مثبت و منفی کاذب به دلیل عدم تثبیت و یا تثبیت بیش‌از‌حد بافت شود [۲۹]. این می‌تواند منجر به ایجاد نتایج منفی کاذب شود که پیامدهای ناخواسته‌ای برای درمان بیمار با استفاده از مهارکننده‌های گیرنده‌های تایروزین کینازی دارد [۱۷]. برای حذف نتایج منفی کاذب، این گزارش از PCR کمّی حساس چندگانه و مخصوص برای الل جهت تشخیص جهش‌ها در کدون‌های ۱۲ و ۱۳ ژن KRAS همزمان با تشخیص DNAهای مرجع جهش‌نیافته در امپلکون‌های کنترل استفاده کرد [۲۲].
معمولاً، نتایج مثبت کاذب به واکنش‌های ضربدری (برای مثال، آلوده شدن نمونه‌ها) در مراحل تخلیص و یا پردازش FFPE مربوط هستند. با این حال، این مشکل در PCR مخصوص برای الل که بر اساس عملکرد ضعیف Taq در شرایطی که پرایمرها اتصال مناسبی ندارد تبیین شد، حذف می‌‌شود. با توجه به این که پلیمراز Taq در مراحل پایین‌تری در موارد اتصال ناجور با پرایمر آغاز به فعالیت می‌کند، پرایمرهای KRAS برای توالی‌های جهش‌یافته، گاهی به توالی‌های جهش‌نیافته متصل می‌شوند که این امر نتایج مثبت کاذیت با مقادیر بالای Cq ایجاد می‌کند [۳۰]. بنابراین، در این مطالعات، نتایج PCR مخصوص برای الل، در تست‌های تأیییدی ما، برای مقادیر Cq زیر ۴۴ مثبت در نظر گرفته شده‌اند. اگرچه یک تست‌ مشابه یگانه گرازش شد [۲۲]، این رویکرد نیاز به هفت تست‌ PCR مخصوص برای الل متفاوت داشت و منجر به مصرف DNA الگو و واکنشگرهای Taqman بیشتر پیش از ردیابی جهش می‌شد. بر خلاف این، تست چندگانه‌ی ما به شکل همزمان ه پرایمر جهش‌یافته و کاوشگر را در یک لوله‌ی آزمایش آنالیز می‌کند و مواد مورد نیاز جهت آزمایش را کاش می‌دهد که این امر در موارد استفاده از بافت‌های FFPE که در آن‌ها میزان DNA جهش‌یافته در مقایسه با DNA سالم کم است، اهمیت دارد [۲۲، ۳۱، ۳۲]. با این که اخیراً یک تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل با استفاده از روش استاندارد PCR نقطه‌ی پایانی و لکه‌گذاری ژل اسید نوکلئیک به وسیله‌ی رنگ سایبر سبز یک برای شناسایی جهش‌های KRAS در نمونه‌های بالینی به کار گرفته شد [۱۰]، این روش نیازمند دستکاری‌های پس از PCR است که همواره خطر آلوده شدن نمونه‌های آزمایشگاهی را بالا می‌برد، چرا که شامل یک روش PCR نقطه‌ی پایانی و پس از آن، جداسازی به وسیله‌ی الکتروفورز برای شناخت محصولات ۶۴ یا ۶۸ جفت‌بازی است که با جهش‌های G12S و G12V (به ترتیب) در ژن KRAS هم‌خوانی دارند. اگر چه این محصولات کوتاه ممکن است حقیقی باشند [۱۰]، در برخی نمونه‌ها ممکن است حاصل تکثیر محصولات جانبی PCR نقطه‌ی پایانی با وزن کم باشند، به ویژه که به وجود هیچ کاوشگر اختصاصی KRAS اشاره نشده است [۱۰]. همچنین، آنالیز الکتروفورزی رنگ سایبر سبز یک که استفاده شده است، منجر به محدودیت این روش در مطالعات پُرداده می‌شود. بر خلاف این، روش چندگانه‌ی مخصوص برای الل ما نه تنها بالقوه می‌تواند نسخه‌های کمیاب DNA جهش‌یافته را ردیابی کند، بلکه استفاده از کاوشگرهای فلورسنت منجر به افزایش حساسیت، اختصاصی بودن و تکرارپذیری آزمایش می‌شود.
این تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل می‌تواند اجازه‌ی غربالگری سریع، ارزان‌قیمت و پُرداده‌ی جهش‌های شایع ژن KRAS را در یک مرحله، با استفاده از هفت پرایمر اختصاصی برای الل‌ها (G12D، G12A، G12R، G12C، G12S، G12V و G13D)، پرایمر‌های شایع Reverse و کاوشگر TaqMan بدهد. بر خلاف گزارش‌هایی که از پلازمید DNA ژن KRAS استفاده کرده‌اند [۱۰، ۲۱] تا حساسیت تست را بسنجند، این تست چندگانه‌ی مخصوص برای الل با استفاده از DNA انسانی مرجع که از نمونه‌های بالینی و یا سل‌لاین‌های سرطانی گرفته شده‌اند استاندارد شد و توانایی تشخیص چندگانه‌ی حداقل ۰.۱۵٪DNA جهش‌یافته (تقریباً ۲۵ پیکوگرم، معادل ۵ کپی از DNA جهش‌یافته‌ی KRAS) را نشان داد. ردیابی اولیه‌ی جهش‌ها در این روش چندگانه، شناسایی اختصاصی هر جهش را با استفاده از تست‌های جداگانه‌ی مخصوص برای هر الل به دنبال دارد. کیت Cobas KRAS که به لحاظ تجاری قابل تهیه است حساسیتی کم‌تر از ۵٪ برای تشخیص جهش‌های KRAS در کدون‌های ۱۲/۱۳ و کدون ۶۱ دارد. از طرف دیگر، تست PCR تراسکرین RGQ برای ژن KRAS بر اساس گزارش‌ها حساسیت ۱٪ برای تشخیص جهش‌ها در پلازمیدها و سل‌لاین‌ها از خود نشان می‌دهد و هفت جهش در کدون ۱۲/۱۳ شناسایی می‌کند [۳۳]. دیگران اشاره کرده‌اند که کیت PCR تراسکرین RGQ (کیاژن) یا Cobas KRAS (TaqMelt PCR) گران‌قیمت هستند و هزینه به ازای هر نمونه هم به نوع کیت مورد استفاده و هم به کشوری که کیت در آن فروخته می‌شود بستگی دارد. هزینه‌ به ازای هر نمونه برای تست تراسکرین تا سال ۲۰۱۲ برابر بود با ۱۴۳ دلار آمریکا در ایالات متحده آمریکا و این هزینه کم‌تر نشده است. در استفاده از تست Cobas KRAS، هزینه‌ به ازای هر نمونه برابر است با ۹۵ دلار آمریکا و علاوه بر این، تجهیزاتی به جز آن چه برای PCR زمان واقعی نیاز است نیز باید تهیه شود. هزینه‌ی بالا منجر به سختی استفاده از این کیت در فرایندهای بالینی معمولی با تعداد نمونه‌های زیاد می‌شود [۳۴]. دیگر محدودیت‌های مهم برای استفاده از این کیت‌ها، نیازمندی آن‌ها به غلظت‌های بالای ابتدایی DNA است. کیت Cobas KRAS نیازمند ۱۰۰ نانوگرم DNA و کیت تراسکرین نیازمند بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ نانوگرم DNA ورودی است، در حالی که تست چندگانه‌ی ما نیازمند ۲۵ نانوگرم DNA در مجموع بود [۳۴]. همچنین، در کشورهای در حال توسعه، هزینه‌ی واردات این کیت‌های آزمایشی، تهیه‌ و استفاده از آن‌ها را مشکل‌تر می‌کند.

معنا‌داری
جهش‌های نابرابر KRAS ممکن است ارزش‌های پیش‌بینی‌کننده‌ی متفاوتی داشته باشند [۲۸، ۳۰]. با این که تست ما جهش‌هایی در KRAS موجود در اگزون ۲، کدون ۱۲ و ۱۳ با حساسیت کمتر یا برابر ۰.۱۵٪ شناسایی کرد، این تست چندگانه نسبت به شناسایی G12S، G13D و G12C در غلظت‌های پایین DNA جهش‌یافته، تورش داشت. شناسایی جهش G12C در کارسینومای ریه‌ی non-small (NSCL) اهمیت بسیار زیادی دارد، چرا که این جهش در سرطان مذکور بسیار شایع است و هم‌راستایی قابل‌توجهی با پیش‌بینی بیماری و مقاومت به روش‌های درمانی مهار تایروزین کینازی دارد [۳۵]. از طرف دیگر، جهش G13D ممکن است تأثیرات کم‌تر وخیمی پس از درمان با کتاکسیمب در سرطان روده‌ی بزرگ داشته باشد [۳۶، ۳۷]. بر خلاف این، بیمارانی که تومورهای سرطان روده‌ی بزرگ دارای جهش‌های KRAS در موقعیت‌های G12V یا G12A دارند، دارای کم‌ترین بقا بودند [۳۱، ۳۲، ۳۵]. در مجموع، تست ما می‌تواند برای شناسایی جهش‌های KRAS در سرطان روده‌ی بزرگ یا کارسینومای ریه‌ی non-small استفاده شود [۳۷، ۳۸، ۳۹].

امکان پذیری انتخاب برای سهم مرد در زنده ماندن جنین به عنوان راهی برای بهبود عملکرد تولید مثل نر و کیفیت مایع منی در خرگوش ها

Feasibility of selection for male contribution to embryo survival as a way of improving male reproductive performance and semen quality in rabbits

Abstract

The objective of this research was assess the male contribution to the number of implanted embryos (IE) and embryo survival (ES) estimated as the rate of variance due to male genetic and permanent environmental effects regarding total variance. In prolific species, the number of embryos and ES at early stages of gestation could be considered as fertility measurements because it indicates the number and rate of fertilized ova which are able to initiate the embryo development. Analyzed traits were ovulation rate (OR) estimated as the number of corpora lutea in both ovaries, IE estimated as the number of implantation sites, and ES calculated as IE/OR. A total of 1477 records from 900 females were used to analyze OR, whereas 1081 records from 855 females and 201 males were used to analyze IE and ES. The number of animals in the pedigree was 1107. The model included the systematic effects of year-season, parity order, lactation, and the random effects of additive genetics and permanent environmental effects due to the female (for OR) or both sexes (for IE and ES). Gibbs sampling was used to estimate posterior distributions of model parameters. The heritabilities of the male contribution to IE and ES were low (0.05 [0.01, 0.10] and 0.07 [0.02, 0.12]) but these estimates are probably biased downward since laparoscopy was only performed on those does that were pregnant at d 12 of gestation, instead of on all mated does. The genetic correlations between all analyzed traits and also between male and female genetic components of IE and ES were inaccurate, and it was not possible to draw any conclusion about them. The proportion of variation due to the male nonadditive genetic plus permanent environmental effects for IE and ES was almost negligible (0.027 [0.001, 0.058] and 0.031 [0.002, 0.068] for IE and ES, respectively), being the repeatability for male contribution on IE and ES around 8 and 10%, respectively

1 Introduction

In recent years, the use of artificial insemination (AI) in rabbit commercial farms has become a common practice. Bucks from paternal lines used for AI not only must have good characteristics of growth and feed efficiency, but also high fertility, seminal production, and quality. Accordingly, traits related to AI efficiency, including both ejaculate and semen characteristics and male contribution to fertility and prolificacy, have acquired importance.

Increasing the production of fertile doses through improving some of its components (i.e., traits involved in semen production and quality) requires establishing the set of seminal characteristics to be measured and the optimal levels of those traits. In addition, measurement of these laboratorial markers is usually expensive and laborious, which make them inappropriate as selection criteria. As fertility and prolificacy are consequence of both male and female effects plus the interaction between them, a better alternative could be improving male contribution to fertility and prolificacy, since both traits depend strongly on semen quality (Foote, 2003). Few studies have focused on the feasibility of this kind of selection to improve AI efficiency. First studies performed in rabbit species showed that male contributions to fertility (Piles et al., 2005), or to prolificacy (Piles et al., 2006) were almost null after natural mating. Similar results were found when AI was performed with fresh semen (Tusell et al., 2011). The low male contribution (i.e., male genetic and permanent environmental effects) to prolificacy measured at birth is due mainly to the fact that litter size depends on female contribution and gestational environmental effects. However, failures of fertilization or embryogenesis due to male effect are important before implantation (Saacke et al., 2000), whereas they are masked at later stages of gestation when male is not involved in any biological process. Consequently, male effects on fertility and prolificacy are expected to be better observed at early stages of gestation.

We postulate that male reproductive performance and semen quality could be improved by selecting for male contribution to embryo survival (ES), which is defined in rabbit as survival from ovulation to implantation at d 7 of gestation (Mocé et al., 2010). The aim of this research was to assess male contribution to the number of implanted embryos (IE) and ES to confirm or reject this hypothesis.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده

مقدمه

مواد روش ها

نتایج

بحث

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه
ناباروری به عنوان یک مسئله جدی و پر هزینه مطرح بوده است. ناباروری می تواند اثرات زیادی داشته باشد از جمله اختلافات زناشویی، خشونت، بدنامی، انزوا و طلاق(1). اثرات و نتایج آن در جوامع مختلفی که در آن ها زنان به عنوان مادر در نظر گرفته می شود، جدی تر است.
مطالعه اپیدمولوژیکی ناباروری به سیاست گذاران سلامت عمومی در تصمیم گیری های کارامد با براورد کاربران بالقوه خدمات سلامت برای درمان ناباروری کمک می کند. اصطلاحات و تعاریف مربوط به ناباروری و انواع آن بحث انگیز بوده است و آن ها منجر به تفاوت های زیادی در تفاسیر و براورد ها شده اند. در این مقاله ما به مرور اپیدمولوژی ناباروری اصلی بر اساس نظر سنجی های ملی می پردازیم.

مواد روش ها :
ما تحقیقات اینترنتی را از طریق کوگل اسکولار، PubMed و IranMedex برای یافتن مطالعات ناباروری اولیه در ایران انجام دادیم. کلمات کلیدی شامل ایران، ناباروری، اپیدمولوزی و شیوع است. مطالعه جامعه توسط معاونت علوم و فناوری MOH و ME و مراکز تحقیقات دیگر بر روی طرح های ملی در ایران انجام شد.
ما تنها مطالعات ملی را در خصوص اپیدمولوژی ناباروری در نظر گرفتیم. تنها استثنا این تحقیق بود که در تهران انجام شد. که این مسئله به دلیل کیفیت طراحی و در نظر گرفتن متغیر سن در اولین ازدواج است. در نهایت سه مطالعه زیر مرور می شوند
1- تحقیقات بر روی ناباروری اولیه در تهران که بر روی 1992 زن با سن 15-49 سال، متاهل به مدت یک سال در تهران و حومه در 1997 انجام شد
2- مطالعه ناباروری ملی(NIS)(2004-2005)که توسط مرکز تحقیقات ملی علوم پزشگی ایران انجام شد و شامل 10783 زن با سن 19-49 سال بود
3- تحقیقات سلامت ملی(NHS) (2001) توسط وزارت بهداشت و درمان انجام شد
همه این مطالعات، ناباروری اولیه را ناتوانی در ابستنی در یک سال پس از امیزش بدون حفاظت تعریف کردند
در رابطه با تعاریف، ناباروری اولیه اشاره به زنانی دارد که در زمان تاهل مشکل دارند اگرچه ناباروری اولیه نشان دهنده تعداد زوجینی است که در زمان مطالعه مشکل داشتند.

نتایج
تحقیقات سلامت ملی 2001(NHS)، شیوع ناباروری فعلی را بر اساس خود گزارش های ناباروری توسط 10418 زن متاهل با سن 15 تا 49 سال برابر با 2.8 درصد گزارش کرده اند. تعداد موارد متناسب با جمعیت در استان های متناظر بود
مطالعه تهران توسط باروتی و همکاران بر روی 1992 زن متاهل به مدت یک سال و سن 15 تا 49 سال در تهران و حومه در 1997 انجام شد. شیوع ناباروری 21.9 درصد بوده و کم ترین میزان شیوع(15.8 درصد) در سن بین 19 تا 27 کزارش شد. وحیدی و همکاران به مطالعه شیوع ناباروری اولیه زندگی و فعلی درهمه استان های ایران، با اندازه متناسب با اندازه جمعیت در طی 2004-2005 پرداخت. این پروژه توسط NRCMSI شامل 19738 زن با سن 19-49 سال بود. سابقه ناباروری اولیه 24.9 درصد در نمونه ها بوده و شیوع ناباروری فعرلی 3.4 درصد بود. کمترین شیوع در گروه سنی 21 تا 26 سال بود. شکل 1 شیوع ناباروری اولیه را بر طبق سن ازدواج بین NIS مطالعه تهران نشان می دهد

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

nfertility has been recognized as a potentially serious, costly and burdensome problem on affected families. Infertility may have far-reaching consequences, including marital conflicts, violence, stigmatization, isolation and divorce (1). The consequences are more serious in societies where women are primarily stereotyped as mothers. Epidemiological study of infertility might assist public health policy-makers in making efficient decisions by estimating the potential users of health services for infertility work up or treatment. The terminology and definitions of infertility and its kinds have always been controversial and they could cause many differences in interpretations and estimations. In this article, we review the epidemiology of primary infertility based on the national surveys that have been conducted earlier in Iran.

Materials and Methods

We conducted an internet-based search through Google Scholar, PubMed and IranMedex to find about previous primary infertility studies in Iran. The key words included in the search were Iran, infertility, epidemiology and prevalence. A comprehensive search of the Deputy of Research and Technology of MOH & ME and relevant research centers was also carried out on previously undertaken national projects in Iran regarding the subject. We only included national studies regarding the epidemiology of infertility. The only exception was a research that had been conducted in Tehran, Iran because of its a) design quality and b) taking into account the variable of age at the first marriage. Eventually, the following three studies were considered for the review: 1- Research on Primary Infertility in Tehran (Tehran Study), which had been carried out on 1,992 women aging 15-49 years, who were married for at least one year, in Tehran and suburban areas during 1997. 2- The National Infertility Study (NIS) (2004- 2005), supported by the National Research Center for Medical Sciences of Iran (NRCMSI), had studied 10,783 women aging 19-49 years. 3- The National Health Survey (NHS) (2001), conducted by Iran Ministry of Health and Medical Education (MOH & ME). All the above studies had defined primary infertility as inability to conceive upon one year of unprotected intercourse. Regarding the definitions, lifetime primary infertility refers to couples who experience the problem at some time during their married life (2), while current primary infertility indicates the number of couples who have the problem at the time of study.

Results

The 2001 National Health Survey (NHS) estimated the prevalence of current infertility to be 2.8%, based on self-reports of infertility by 10,418 non-menopausal married women aging 15- 49 years (3). The number of cases had been proportional to that of the population in respective provinces. Tehran Study was carried out by Barouti et al. on 1992 women who had been married for at least one year and were 15-49 years old in Tehran and its suburban areas in 1997 (4). The prevalence of lifetime infertility was estimated to be 21.9% while the lowest prevalence (15.8%) was observed in the age group between 19-27 years. Vahidi et al. studied the prevalence of current and lifetime primary infertility in all provinces of Iran, in sample sizes proportionate to the size of populations there during 2004-2005 (5). The project supported by the NRCMSI, studied 10,783 women aging 19-49 years. A history of lifetime primary infertility was found in 24.9% of the subjects and the prevalence of current primary infertility was 3.4%. The lowest prevalence (17.2%) was seen in the age group of 21-26 years. Figure 1 compares the prevalence of primary infertilities according to age at the first marriage between the NIS and the Tehran Study.

جداسازی Gardnerella vaginalis از مجرای زادآوری چهار مادیان

Isolation of Gardnerella vaginalis from the reproductive tract of four mares

Abstract

A gram-variable pleomorphic bacillus was isolated from the reproductive tracts of 4 mares during routine prebreeding soundness examinations. Using a commercial bacterial identification system, these organisms were identified as Streptococcus acidominimus. However, colonial and Gram-staining characteristics did not support this identification. Subsequent testing indicated the organism was similar to Gardnerella vaginalis. Additional growth and biochemical analysis performed in our laboratory and at the Michigan Department of Public Health and by the Center for Disease Control, Atlanta, Georgia, confirmed the identification of G. vaginalis.

In 1955, a catalase-negative, oxidase-negative, gramnegative pleomorphic bacillus was isolated from the vaginae of women with nonspecific vaginitis.3 When first isolated, the organism was identified as Haemophilus vaginalis, based on growth and Gram-staining characteristics.3 Subsequently, this bacterium was renamed Corynebacterium vaginale. 25 Based on more recent taxonomic studies of the organism utilizing biochemical analysis of the cell wall constituents, DNA hybridizations, and electron microscopy, the organism was renamed Gardnerella vaginalis. 5 Although it is frequently associated with nonspecific (bacterial) vaginitis, the pathogenic role of this organism is unclear.11,15,18 In addition to the vagina, this organism has been isolated from other sites in humans and has been implicated in infections associated with these sites.11,13,15,18 This organism has also been isolated from the genitourinary tract of asymptomatic women. 11,13,15,18 Recently, we isolated an organism from the reproductive tracts of 4 mares, which was identified as G. vaginalis. We believe that this is the first report of G. vaginalis isolated from a nonhuman animal species. This report describes the characteristics of the equine isolates and discusses the clinical conditions associated with the mares from which this organism was isolated.