ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی شاخص های پیش بینی تعیین دوره کووید-19 و واکنش پادتن در ورزشکاران نخبه می باشد.

طرح: مطالعه مشاهداتی.

روش ها: غربالگری پزشکی معمول با معاینه فیزیکی، ECG استراحت و آزمایش های آزمایشگاهی از جمله واکنش پادتن ۱۲ الی ۶۸ روز پس از تشخیص کووید-19 در ۱۱۱ ورزشکار ورزش های مختلف انجام شد.

نتایج: علائم بالینی در ۸۴ درصد افراد دیده شد. شدت کووید-19 در ۸۲ درصد ورزشکاران خفیف بود و در ۲ درصد متوسط بود. ورزشکاران بالای ۲۶ سال داشته و مردان احتمالاً بیشتر مبتلا به کووید-19 دارای علائم بودند. افراد فاقد علائم جوان و اکثراً زن بودند. در ۱۸ درصد افراد، علائم همچنان ۲۰ (12 الی 68) روز (میانه و محدوده) از زمان تشخیص مثبت وجود داشت. واکنش پادتن در ۸۸ درصد ورزشکاران مشاهده شد و میزان آن با زمان از تشخیص کووید-19 (RT-PCR)، خستگی، تب و ورم ملتحمه همبستگی داشت. هیچ تفاوتی در واکنش پادتن بین گروه های متمایز از نظر رشته ورزشی (0.50 = p) و جنسیت (0.59 = p) وجود نداشت و واکنش پادتن با BMI (0.12 = p)، سن (0.13 = p)، تعداد علائم (0.43 = p) و مدت زمان آن ها (0.19 = p) همبستگی نداشت.

نتیجه گیری: شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض می باشد. ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست. تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی بوده و از برخی از علائم می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

• شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض است.

• ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست.

• تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی است واز برخی از عوارض می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

5 نتیجه گیری

دوره کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و فاقد عوارض است. ورزشکاران مرد بالای 26 سال به احتمال زیاد دچار کووید-19 دارای علائم شده در حالی که زنان جوان تر بیشتر دچار کووید-19 فاقد علائم می گردند. معمولاً، به غربالگری دوباره قلب نیازی نبوده و ورزشکاران می توانند پس از دو هفته فاقد علائم به ورزش برگردند. ثابت شده تعیین پادتن شاخص مفیدی برای ابتلای قبلی به SARS-CoV-2 بوده و باید به ایجاد استراتژی حفاظتی پیش از رویدادهای مهم ورزشی در دوره کووید-19 کمک نماید.

Abstract

Objectives The aim of the study was to identify predictors determining the course of COVID-19 and antibody response in elite athletes.

Design Observational study.

Methods Routine medical screening with physical examination, resting ECG, and laboratory tests including antibody response was performed 12–68 days after the diagnosis of COVID-19 in 111 athletes of different sports.

Results Clinical symptoms were observed in 84% of subjects. The severity of COVID-19 was mild in 82% of athletes and moderate in 2% of cases. Athletes aged above 26 and male were more likely to develop symptomatic COVID-19. Asymptomatic subjects were younger and predominantly female. In 18% of subjects, symptoms were still present 20 (12–68) days (median and range) since positive diagnosis. Antibody response was observed in 88% of athletes, and its magnitude correlated with time since diagnosis of COVID-19 (RT-PCR), fatigue, fever, and conjunctivitis. There were no differences in antibody response between groups distinguished by sports discipline (p = 0.50), and sex (p = 0.59), and antibody response did not correlate with BMI (p = 0.12), age (p = 0.13), the number of symptoms (p = 0.43) or their duration (p = 0.19).

Conclusions The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required. Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

• The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications.

• Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required.

• Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

5 Conclusion

The course of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Male athletes aged above 26 are more likely to develop symptomatic COVID-19, whereas younger females are more frequently asymptomatic. Usually, additional heart screening is not required, and athletes can return to play after two asymptomatic weeks. Determination of antibodies has proved to be a useful indicator of past infection of SARS-CoV-2, and should help build the protection strategy before the major sports events during the COVID-19 pandemic.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

1 – مقدمه

2- مکانیزم شکل گیری پوکی استخوان بعد از یائسگی

2-1 بازجذب استخوان جدای از تشکیل استخوان است

2-2 سیستم علامت دهی OPG-RANKL-RANK مکانیزم های بازتنیدگی استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

2-3 اثرات واکنش و پاسخ التهابی روی توده ی استخوانی

2-4 تنش اکسایشی متابولیسم استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

5 تمرین و فعالیت بدنی مکانیزم پوکی استخوان پس از یائسگی را تحت تأثیر قرار می دهد

2-6 اثرات عصاره های طبیعی گیاهان روی پوکی استخوان پس از یائسگی.

2-7 اثرات تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی در ضد پوکی استخوان در دوران یائسگی

3- نتیجه گیری

منابع

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP)یک بیماری مزمن سیستمیک متابولیک استخوان ناشی از عدم تعادل بین تشکیل استخوان و بازجذب استخوان متأثر از کمبود استروژن می باشد. هم تمرین و فعالیت بدنی و هم عصاره های طبیعی ابزارهای امن و مؤثر برای پیشگیری از پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) و کنترل آن می باشند. اثر افزایشی هم افزایی تمرین و فعالیت بدنی و عصاره در برابر PMOP ممکن است کمتر از اثر افزایشی طب سنتی نباشد. با این حال، مکانیزم عمل این روش دقیق و با جزئیات کامل روشن و مشخص نشده است. تعداد زیادی از مطالعات نشان داده اند که بیماری زایی (پاتوژن) PMOP عمدتا سیستم OPG-RANKL-RANK، التهاب، تنش اکسایشی را دربر می گیرد. براساس رویکردهای فوق، مطالعه ی پیش رو به مرور و بررسی اثرات ضد PMOP و مکانیزم های تمرین و فعالیت بدنی و عصاره های طبیعی می پردازد. نهایتا، این مطالعه قصد دراد تا احتمال هدف دو ضد PMOP ترکیبی از طریق این رویکرد را کشف کند، که به موجب آن دیدگاه جدیدی برای تحقیق مداخله مشترک ارائه کرده و مسیری جدید برای استراتژی درمان PMOP فراهم می کند. 

1 – مقدمه

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) به زنان بعد از یائسگی به دلیل آتروفی تخمدان، انحطاط کارکردی، و کمبود ترشح استروژن اشاره می کند، که کاهش توده ی استخوان، تغییرات ساختار ترابکولار استخوان، شکنندگی استخوان، و بیماری متابولیک استخوان سیستمیک با شکنندگی راحت را موجب می شود. روش پیشگیری قدیمی برای PMOP عمدتا از استرادیول و بیسفوسفونات ها استفاده می کند، اما استفاده ی طولانی مدت از چنین داروهایی ممکن است احتمال بروز سرطان و ریسک استخوان میری را افزایش دهد [1]. در حال حاضر، 200 میلیون زن در سرتاسر جهان از پوکی استخوان رنج می برند. انتظار می رود که تا سال 2050 تعداد بیماران مبتلا به شکستگی های ناشی از پوکی استخوان در مقایسه با امروز دوبرابر شوند، که مراقبت های پزشکی عظیم و گسترده و بار اقتصادی زیاد را نشان می دهد [2]. بر اساس این موارد، یک مطالعه ی مطرح شده به کشف تأثیر تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی روی پوکی استخوان پس از یائسگی می پردازد. 

3- نتیجه گیری

به طور خلاصه، ممکن و محتمل است که حرکت همراه با عصاره های طبیعی می توانند مسیرهای متعددی را شامل شوند از جمله علامت دهی مکانیکی، تغییرات OPG/ RANKL به واسطه ی کمبود استروژن، و کنترل ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی PMOP. اکثر مطالعات موجود تأثیر افزایشی مداخلات ترکیبی را نشان داده اند، اما چندین مطالعه و داده هیچ تأثیر و کارایی افزایشی و اضافی را نشان نمی دهند، که ممکن است تحت تأثیر انتخاب رژیم ورزش و تمرین و دوز مصرفی عصاره قرار گرفته باشند. بنابراین، تأثیر و مکانیزم درمان ترکیبی همچنان مستلزم تحقیقات بیشتر با داده های آزمایشی گسترده و وسیع است. تمرین و فعالیت بدنی و مواد طبیعی از پتانسیل و مزیت های زیادی با هزینه ی خیلی کم برخوردارند ضمن اینکه غیرسمی بوده و مزیت های دیگری نیز دارند، که از سوی جامعه ی پزشکی به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته و برای آن ارزش قائل هستند. ما خواستار انتخاب بهترین روش و طرح درمانی براساس درمان های مختلف در آینده هستیم تا بتوانیم تا حد زیادی درد بیماران مبتلا به پوکی استخوان را کاهش داده و به بیماران احتمالی کمک کنیم که از تهدید پوکی استخوان در امان و دور بمانند.

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) is a systemic chronic bone metabolic disease caused by the imbalance between bone formation and bone resorption mediated by estrogen deficiency. Both exercise and natural extracts are safe and effective means to prevent and control PMOP. +e additive effect of exercise synergy extract against PMOP may be no less than that of traditional medicine. However, the mechanism of action of this method has not been clarified in detail. A large number of studies have shown that the pathogenesis of PMOP mainly involves the OPG-RANKL-RANK system, inflammation, and oxidative stress. Based on the abovementioned approaches, the present study reviews the anti-PMOP effects and mechanisms of exercise and natural extracts. Finally, it aims to explore the possibility of the target of the two combined anti-PMOP through this approach, thereby providing a new perspective for joint intervention research and providing a new direction for the treatment strategy of PMOP.

1. Introduction

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) refers to women after menopause due to ovarian atrophy, functional degeneration, and estrogen secretion lack, which then induces a reduction in bone mass, bone trabecular structure changes, bone fragility, and easy fracture systemic bone metabolic disease. +e traditional prevention method for PMOP mainly uses estradiol and bisphosphonates, but long-term use of such drugs may improve the incidence of cancer and osteonecrosis risk [1]. At present, 200 million women worldwide suffer from osteoporosis. It is expected that by 2050, the number of patients with osteoporotic fractures will double compared with now, which represents a huge medical care and economic burden [2]. Based on this, a proposed study explores the effect of exercise combined with natural extracts on postmenopausal osteoporosis.

3. Conclusions

In a summary, it is possible that motor binding to natural extracts may involve multiple pathways including mechanical signaling, estrogen deficiency-mediated OPG/ RANKL alterations, and anti-inflammatory and antioxidant control of PMOP. Most of the existing studies have shown the additive effect of combination interventions, but several data show no additional efficacy, which may be affected by the choice of exercise regimen and extract dosage. +erefore, the effect and mechanism of combination treatment still need to be further explored by extensive experimental data. Exercise and natural ingredients have great potential and advantages with their low cost, nontoxic, and other advantages, which have been widely valued by the medical community. We are eager to select the best treatment scheme based on various therapies in the future to greatly reduce the pain of patients with osteoporosis and help potential patients stay away from the threat of osteoporosis.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

خلاصه

مفاهیم عملی

1. معرفی

2. روش ها

3. شرکت کنندگان

عملکرد تایم تریل

توان اسپرینت (سرعت)

متغیرهای مداخله گر احتمالی

تحلیل اطلاعات

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

نوع معلولیت و نوع دوچرخه

3.نتایج

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

4.بحث و گفت و گو

محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

خلاصه

اهداف: درحالی که عملکرد دوچرخه سواری بطور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است، اطلاعات کمی در مورد عملکرد پارا دوچرخه سواران وجود دارد. این مطالعه ارتباط بین توان اسپرینت (سرعت) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه) را مورد ارزیابی قرار می دهد و نشان می دهد که این آیا این ارتباط بر اساس نوع معلولیت (اختلال) و نوع دوچرخه تغییر می کند یا خیر.

طرح: مطالعه مقطعی

روش ها: در طول رویداد های بین المللی پارا دوچرخه سواری، 168 ورزشکار ( 88 دوچرخه، 17 سه چرخه، 56 دوچرخه دستی به حالت خوابیده ( با پدال دستی) و 7 دوچرخه دستی به حالت زانوزده ( دوچرخه سوار در حالت زانوزده بر روی دوچرخه قرار می گیرد و با دست رکاب می زند)) آزمایش های اسپرینت ورزشی مخصوص 20 ثانیه ای (میانگین توان خروجی (POmean) W) را انجام دادند، و عملکرد تایم تریل جاده (میانگین سرعت (Km/h)) آنها از نتایج رسمی استخراج شد (گرفته شد). مدل های رگرسیون چند سطحی به جهت ارزیابی ارتباط اسپرینت (سرعت) با عملکرد تایم تریل برای دو دسته زیر تشکیل شدند: 1. دوچرخه سوارانی رکابزن با پا : دوچرخه و سه چرخه و 2. دوچرخه سواران رکابزن با دست : دوچرخه های دستی به حالت خوابیده و زانوزده، که برای عوامل مداخله گر شناسایی شده تنظیم شده اند.  به علاوه، نوع معلولیت ( نقص) (طبقه بندی شده به شکل 1. توان عضله/ بازه حرکت، 2. نقص عضو/ اختلاف طول پا، و 3. هماهنگی) و نوع دوچرخه به عنوان اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) تاثیر گذار مورد آزمایش قرار گرفتند. 

نتایج: POmean برای دوچرخه سواران با دوچرخه دستی به حالت خوابیده بین 303±156 W و برای دوچرخه سواران با دوچرخه معمولی بین 482±156 W متغیر بود. میانگین توان خروجی (Pomean) بطور قابل توجهی برای هر دو دوچرخه سواران رکابزن با پا (β=0.010,SE=0.003, p<0.01,) و دوچرخه سواران رکابزن با دست (β=0.029،SE=0.005، p<0.01) به عملکرد تایم تریل مرتبط بود و مشخص شد که نوع معلولیت (نقص) و نوع دوچرخه اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) موثری نیستند. 

نتیجه گیری ها: توان اسپرینت (سرعت) در تمام پارادوچرخه سواران با عملکرد تایم تریل مرتبط بود و هیچ تفاوتی در این ارتباط تحت تاثیر نوع معلولیت ( نقص) و نوع دوچرخه مشاهده نشد. برای آن دسته از ورزشکاران که بر روی دوچرخه، سه چرخه و دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده با یکدیگر مسابقه می دهند، آزمایشات اسپرینت (سرعت) می تواند برای پیشبینی یا کنترل عملکرد تایم تریل مفید باشد.

5. نتیجه گیری

خروجی توان حاصل از آزمایش اسپرینت 20 ثانیه ای بطور قابل توجهی با سرعت تایم تریل جاده پارا دوچرخه سوارانی که دارای انواع معلولیت های واجد شرایط بودند و بر روی دوچرخه معمولی، سه چرخه، دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده مسابقه دادند، مرتبط بود. بنابراین، این آزمایش اسپرینت می تواند برای ورزشکاران و مربیان یک راه آسان و استاندارد کنترل و پیشبینی عملکرد استقامتی باشد. 

Abstract

Objectives Whilst cycling performance has been studied extensively, very little is known about the performance of para-cyclists. This study assessed the relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists, and whether this relation differed based on impairment type and type of bike used.

Design Cross-sectional.

Methods During international para-cycling events, 168 athletes (88 bicycles, 17 tricycles, 56 recumbent handbikes and 7 kneeling handbikes) performed 20-s sport-specific sprint tests (mean power output (POmean) W), and their road time trial performance (average speed (km/h)) was taken from the official results. Multilevel regression models to assess the relation of sprint with time trial performance were composed for i. leg-cyclists: bicycle and tricycle and ii. arm-cyclists: recumbent- and kneeling handbike, adjusted for identified confounders. Furthermore, impairment type (categorized as i) muscle power/range of motion, ii) limb deficiency/leg length difference, and iii) coordination) and bike type were tested as effect modifiers.

Results POmean ranged from 303 ± 12 W for recumbent handcyclists to 482 ± 156 W for bicyclists. POmean was significantly related to time trial performance, for both leg-cyclists (β = 0.010, SE = 0.003, p < 0.01) and arm-cyclists (β = 0.029; SE = 0.005, p < 0.01), and impairment type and bike type were not found to be effect modifiers.

Conclusions Sprint power was related to road time trial performance in all para-cyclists, with no differences found in this relation based on impairment type nor bike type. For those competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike, sprint tests might therefore be useful to predict or monitor time trial performance.

5. Conclusion

Power output from a 20-s sprint test was significantly related to road time trial speed for para-cyclists with all eligible impairment types competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike. Therefore, this sprint test can be an easy and standardized way for athlete

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

چکیده

نکات کلیدی

1. مقدمه

2. روش ها

2.1. راهبرد جستجو

2.2. معیارهایی برای گنجاندن مطالعات جهت مرور

2.3. غربالگری

2.4. استخراج داده

2.5. ارزیابی ریسک سوگیری و کیفیت رتبه بندی شواهد

2.6. فراتحلیل کمّی

2.7. انحراف از پروتکل ثبت شده

3. نتایج

3.1. مشخصه های مطالعه

3.2. ریسک سوگیری

3.3. فراتحلیل

3.4. ناهمگونی، سوگیری انتشار، تحلیل حساسیت و اثر مشخصه های مداخله

4. بحث

4.1. ریسک سوگیری و پژوهش آتی

4.2. نقاط قوت و محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه. فعالیت بدنی منظم، شرط اصلی برای جلوگیری از بیماری های غیراکتسابی است و برای تاب آوری دربرابر کووید 19 و بیماری های عفونی دیگر با استقبال مواجه شده است. با این حال، هم اکنون شواهد نظام مند  وکمّی زیادی وجود ندارد که ارتباط بین فعالیت بدنی و قدرت سیستم ایمنی را بررسی کند. 

هدف. بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی همیشگی و (1) ریسک بیماری های عفونی اکتسابی (2) پارامترهای ایمنی بررسی شده آزمایشگاهی و (3) پاسخ ایمنی به واکسیناسیون. 

روش ها. ما مروری نظام مند و فراتحلیل را برمبنای دستورالعمل های گویه های ترجیحی گزارش برای مطالعات مروری و فراتحلیل ها (PRISMA) انجام دادیم. ما 7 پایگاه داده (Medline، Embase، Cochrane Central، Web of Science، CINAHL، PsycINFO و Sport Discuss) را تا ماه آوریل سال 2020 در جستجوی آزمایشات بالینی کنترل شده تصادفی بررسی کردیم و مطالعات مشاهده ای آینده نگر در صورتی گنجانده شدند که گروه های بزرگسالان را با سطوح مختلف فعالیت بدنی و شمارش سلولی سیستم ایمنی گزارش شده، غلظت آنتی بادی، ریسک عفونت های تشخیصی آزمایشگاهی، ریسک بستری و مرگ و میر به علت بیماری عفونی را بررسی می کردند. مطالعاتی که در آن ورزشکاران نخبه حضور داشتند، حذف شدند. کیفیت مطالعات انتخابی با پیروی از دستورالعمل های کاکرین و با استفاده از ROB2 و ROBINS-E به دقت بررسی شدند. داده ها با استفاده از مدل اثرات تصادفی واریانس معکوس جمع آوری شدند. 

نتایج. سطوح بالاتر فعالیت بدنی همیشگی با 31 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.69، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.78-0.61، 6 مطالعه روی 557487 نفر) بیماری عفونی اکتسابی و 37 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.64، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.70-0.59، 4 مطالعه روی 422813نفر) مرگ و میر بیماری های عفونی مرتبط بود. مداخلات فعالیت بدنی به افزایش شمارش سلول های CD4 (32 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 56-7 سلول بر میکرولیتر، 24 مطالعه روی 1112 نفر) و غلظت IgA ایمونوگلوبین بزاقی (اختلاف میانگین استاندارد 0.756، 95 درصد فاصله اطمینان، 1.365-0.146، 7 مطالعه روی 435 نفر) و کاهش شمارش سلولی نوتروفیل (704 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 1340-68، 6 مطالعه روی 704 نفر) در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. غلظت آنتی بادی پس از واکسیناسیون با برنامه ی فعالیت بدنی کمکی بالاتر است (اختلاف میانگین استاندارد 0.142، فاصله اطمینان 95درصد، 0.262-0.021، 6 مطالعه روی 497 نفر).

نتیجه گیری. فعالیت بدنی منظم، متوسط تا قدرتی با کاهش ریسک بیماری های عفونی اکتسابی و مرگ و میر بیماری عفونی مرتبط است و خط اول دفاعی سیستم ایمنی را ارتقا داده و قدرت واکسیناسیون را افزایش می دهد. 

5. نتیجه گیری

نتایج حاصل از این مطالعه ی مروری نظام مند و فراتحلیل نشان می دهد که فعالیت بدنی منظم موجب افزایش مقاومت در برابر بیماری عفونی در عموم جمعیت می شود. فعالیت بدنی منظم باید در میان عموم جمعیت ترویج داده شود تا ریسک عفونت اکتسابی از جامعه و مرگ و میر ناشی از بیماری عفونی کاهش یافته و قدرت برنامه های مصون سازی تقویت شده و به کاهش اثر پاندمی هایی مانند پاندمی اخیر یعنی کووید 19 کمک شود.

Abstract

Background Regular physical activity is the prime modality for the prevention of numerous non-communicable diseases and has also been advocated for resilience against COVID-19 and other infectious diseases. However, there is currently no systematic and quantitative evidence synthesis of the association between physical activity and the strength of the immune system.

Objective To examine the association between habitual physical activity and (1) the risk of community-acquired infectious disease, (2) laboratory‐assessed immune parameters, and (3) immune response to vaccination.

Methods We conducted a systemic review and meta-analysis according to PRISMA guidelines. We searched seven databases (MEDLINE, Embase, Cochrane CENTRAL, Web of Science, CINAHL, PsycINFO, and SportDiscus) up to April 2020 for randomised controlled trials and prospective observational studies were included if they compared groups of adults with diferent levels of physical activity and reported immune system cell count, the concentration of antibody, risk of clinically diagnosed infections, risk of hospitalisation and mortality due to infectious disease. Studies involving elite athletes were excluded. The quality of the selected studies was critically examined following the Cochrane guidelines using ROB2 and ROBINS_E. Data were pooled using an inverse variance random-efects model.

Results Higher level of habitual physical activity is associated with a 31% risk reduction (hazard ratio 0.69, 95% CI 0.61– 0.78, 6 studies, N=557,487 individuals) of community-acquired infectious disease and 37% risk reduction (hazard ratio 0.64, 95% CI 0.59–0.70, 4 studies, N=422,813 individuals) of infectious disease mortality. Physical activity interventions resulted in increased CD4 cell counts (32 cells/µL, 95% CI 7–56 cells/µL, 24 studies, N=1112 individuals) and salivary immunoglobulin IgA concentration (standardised mean diference 0.756, 95% CI 0.146–1.365, 7 studies, N=435 individuals) and decreased neutrophil counts (704 cells/µL, 95% CI 68–1340, 6 studies, N=704 individuals) compared to controls. Antibody concentration after vaccination is higher with an adjunct physical activity programme (standardised mean diference 0.142, 95% CI 0.021–0.262, 6 studies, N=497 individuals).

Conclusion Regular, moderate to vigorous physical activity is associated with reduced risk of community-acquired infectious diseases and infectious disease mortality, enhances the frst line of defence of the immune system, and increases the potency of vaccination.

5  Conclusion

The results from this systematic review and meta-analysis reveal that regular physical activity increases resistance to infectious disease in the general population. Regular physical activity should be promoted in the general population to decrease the risk of community-acquired infection and infectious disease mortality, strengthen the potency of immunisation programmes and help lessen the impact of pandemics such as the recent COVID-19.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

چکیده

مقدمه

واکنش سیستم ایمنی به ورزش

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و ماهیچه های اسکلتی

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و بافت استخوان ها

نتیجه گیری

چکیده

هدف تحقیق: تحلیل ماهیچه های اسکلتی و بافت استخوانی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها باعث کاهش عملکرد و افزایش خطر افتادن و زخمی شدن می شوند. یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، التهابات مزمن درجه پایین می باشد. آموزش تمرین و ورزش یکی از درمان های موثر برای کاهش تحلیل ماهیچه ای و بافت های بافت استخوان است که احتمالا با افزایش واکنش سیستم ایمنی همراه می شوند. از این رو، در مورد تعاملات کلیدی بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در ارتباط با انحراف ورزشی بحث می کنیم و شناسایی می کنیم که “تعامل” قابل توجهی بین ماهیچه و بافت استخوان در سیستم ایمنی در واکنش به ورزش وجود دارد.

یافته های اخیر: پیشرفت های اخیر در درک ما از “تعامل” بین ماهیچه و بافت استخوان و سیستم ایمنی دلالت بر این دارد که ورزش می تواند تاثیرات مفید ماهیچه و بافت استخوان را از طریق تعامل با سیستم ایمنی تعدیل کند.

خلاصه: تحلیل ماهیچه های اسکلتی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها می توانند تا حدودی با توجه به یک سیستم ایمنی ناقص از طریق التهاب مزمن درجه کم تشریح شوند. آموزش ورزشی تاثیر مفیدی بر عملکرد سیستم ایمنی و افزایش سن در ماهیچه و بافت استخوان دارد. از نظر تئوری، “تعامل” بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش باعث افزایش سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی مرتبط با افزایش سن می شود.

مقدمه

سالمندی با افزایش بیماریهای متعدد غیر ارتباطی و تحلیل قابل توجه در سلامت همراه هستند که این موارد در سیستم ماهیچه ای اسکلتی اتفاق می افتند. تحلیل روی داده در توده ماهیچه اسکلتی مرتبط با سالمندی (برای نمونه، یک عامل تعریف کننده پوکی بافت استخوان) بسیار شایع می باشد و شیوع سارکوپنی و پوکی بافت استخوان نیز بدون تردید با افزایش در میان جمعیت سالمند افزایش می یابند(1و2). یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، تغییر/ اختلال در عملکرد سیستم ایمنی است که تحت عنوان “التهاب سنی”(3) نامیده می شود که واکنش های مزمن موجود در بسیاری از شرایط و بیماریها را توصیف می کند (4). آموزش ورزشی می تواند یک اقدام موثر باشد. به هر حال، تاثیرات مکانیکی ورزش بر “التهاب سنی” نا مشخص هستند.

نتیجه گیری

در حالی که از رابطه بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش درک وجود دارد، اما تحقیقات انجام شده در این حوزه محدود هستند و تحقیقات بیشتر تضمین شده است. بخصوص اینکه، شناسایی نوع، مقدار، تراکم و فراوانی ورزش های مختلف بر تاثیر گذاری بر واکنش سیستم ایمنی و چگونگی تاثیر آنها بر ماهیچه و بافت استخوان در یک حوزه بخشی از تحقیقات آینده هستند. همچنین، شناسایی شباهت ها و اختلافات در واکنش سیستم ایمنی، و تعامل آن با ماهیچه و بافت استخوان، بین وضعیت آموزشی و غیر آموزشی از موضوعات مورد علاقه هستند. همچنین، آیا قدرت یک واکنش در حالت آموزشی ثابت می ماند و یا حتی تقویت می شود؟ درک تاثیرات آموزش ورزشی بر تعامل بین سیستم ایمنی و بافت استخوان و یا ماهیچه در افراد بیمار یکی از حوزه هایی است که باید همچنان مورد بررسی های بالینی و پیش بالینی و تلاشهای تحقیقی قرار بگیرد. این تعاملات برای حفظ سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی افراد لازم می شوند.

Abstract

Purpose of Review The age-related loss of skeletal muscle and bone tissue decreases functionality and increases the risk for falls and injuries. One contributing factor of muscle and bone loss over time is chronic low-grade inflammation. Exercise training is an effective countermeasure for decreasing the loss of muscle and bone tissue, possibly by enhancing immune system response. Herein, we discuss key interactions between the immune system, muscle, and bone in relation to exercise perturbations, and we identify that there is substantial “cross-talk” between muscle and bone and the immune system in response to exercise.

Recent Findings Recent advances in our understanding of the “cross-talk” between muscle and bone and the immune system indicate that exercise is likely to mediate many of the beneficial effects on muscle and bone via their interactions with the immune system.

Summary The age-related loss of muscle and bone tissue may be partially explained by an impaired immune system via chronic low-grade inflammation. Exercise training has a beneficial effect on immune system function and aging muscle and bone. Theoretically, the “cross-talk” between the immune system, muscle, and bone in response to exercise enhances aging musculoskeletal health.

Introduction

Aging is associated with the development of a variety of noncommunicable diseases with some of the most significant deteriorations to health happening in the musculoskeletal system. The age-related loss of skeletal muscle mass (i.e., one defining factor of sarcopenia) and bone tissue (i.e., one defining factor of osteoporosis) is highly prevalent, and the incidence of sarcopenia and osteoporosis will inevitably increase with the growing (and aging) population [1, 2]. One main contributing factor of muscle and bone loss over time is altered/impaired immune system function, referred to as “inflammaging” [3] which describes the low-level chronic inflammatory response that exists in many aged conditions and diseases [4]. Exercise training may act as a countermeasure; however, the mechanistic effects of exercise on “inflammaging” are relatively unknown.

Conclusion

While there is some understanding of the inter-relationship between the immune system, muscle, and bone in response to exercise, research is limited and additional work is warranted. Specifically, identifying the types, doses, intensities, and frequencies of various exercise modalities on influencing the immune system response and how this influences bone and muscle is an area apt for future research. Also, identifying the similarities or differences in the acute response of the immune system, and its cross-talk with muscle and bone, between an un-trained and trained state is of interest. Will the strength of the response remain, or even be more robust, in a trained state? Understanding the effects of exercise training on the cross-talk between the immune system and bone or muscle in diseased populations is an area that should continue to undergo pre-clinical and clinical research efforts. These interactions are essential for maintaining musculoskeletal health as individuals’ age.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

چکیده
1- مقدمه
2- روش‌ها
2-1- شرکت‌کنندگان
2-2- اندازه پستان
2-3- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
2-4- کیفوز ستون فقرات
2-5- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
2-6- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
2-7- تحلیل آماری
3- نتایج
3-1- سن شرکت‌کنندگان، BMI و حجم پستان
3-2- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
3-3- کیفوز ستون فقرات
3-4- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
3-5- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
4- بحث
5- نتیجه‌گیری
منابع

چکیده

هدف: این مطالعه تأثیر چاقی بر اندازه پستان، ساختار و عملکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و شرکت در فعالیت‌های بدنی را در زنانی که به‌طور مستقل در جامعه زندگی می‌کنند، مورد بررسی قرار داده است.
روش‌ها: در مجموع 378 زن به 3 گروه تقسیم شدند (بدون اضافه وزن: شاخص توده بدنی (BMI)= 22.5 ±0.2 kg/m2 (میانگین ± انحراف از معیار)؛ دارای اضافه وزن: BMI= 27.4 ±0.3 kg/m2 ؛ چاق: BMI= 35.4 ±0.3 kg/m2). متغیرهای برآیند حجم پستان (میلی‌لیتر)، گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای (Nm)، کیفوز ستون فقرات (درجه)، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه (نمره)، و زمان صرف شده برای فعالیت بدنی (دقیقه) در بین سه گروه محاسبه شدند و مورد مقایسه قرار گرفتند و با توجه به اختلاف سن در بین گروه‌ها تنظیم شدند. نتایج: BMI اثر مهم و قابل‌توجهی بر همه متغیرهای برآیند دارد. شرکت‌کنندگانی که در گروه چاق قرار داده شدند پستان‌های بسیار بزرگ‌تر، و گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات بیشتری داشتند و نسبت به شرکت‌کنندگانی که در دو گروه دیگر قرار داده شده بودند، فعالیت‌های بدنی کمتری را گزارش کردند. همچنین در بین شرکت‌کنندگان گروه چاق کیفوز ستون فقرات به‌طور قابل‌توجهی نشان داده شد و آنها در مقایسه با همتایان خود در دو گروه دیگر، درد اسکلتی عضلانی بسیار بیشتری را در قسمت بالاتنه گزارش کردند.
نتیجه‌گیری: این مطالعه اولین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد افزایش سطح چاقی با کیفوز تحت کنترل و بار ستون فقرات سینه‌ای و همچنین افزایش علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و کاهش زمان صرف شده برای فعالیت بدنی در زنانی که در جامعه زندگی می‌کنند همراه است. ما انجام تحقیقات بیشتری را توصیه می‌کنیم تا مشخص شود آیا مداخلات مبتنی بر شواهد طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و توانایی زنان چاق را برای شرکت در فعالیت‌های بدنی بهبود بخشد یا خیر.

5- نتیجه‌گیری

این مطالعه نشان می‌دهد که چاقی زنان ساکن در جامعه، خطر کیفوز و بار ستون فقرات سینه‌ای را افزایش داده بود. افزایش میزان چاقی با افزایش علائم درد عضلانی اسکلتی بالاتنه و کاهش زمان صرف شده در فعالیت بدنی نیز همراه بود. تحقیقات بیشتری توصیه می‌شود تا مشخص شود آیا مداخلات طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند در تسکین بار ساختارهای ستون فقرات سینه‌ای مؤثر باشد و به‌نوبه خود علائم درد اسکلتی عضلانی بالاتنه و توانایی برخورداری از مزایای سلامتی مرتبط با مشارکت در فعالیت بدنی را در زنان چاق بهبود بخشد یا خیر.

Abstract

Purpose This study investigated the effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity participation in women living independently in the community.
Methods A total of 378 women were divided into 3 groups (Not Overweight: body mass index (BMI) = 22.5 ± 0.2 kg/m2 (mean ± SE); Overweight: BMI = 27.4 ± 0.3 kg/m2; Obese: BMI = 35.4 ± 0.3 kg/m2). Outcome variables of breast volume (mL), thoracic flexion torque (Nm), thoracic kyphosis (degrees), upper torso musculoskeletal pain (score) and time spent in physical activity (min) were calculated and compared among the 3 groups, adjusting for between-groups differences in age.
Results There was a significant main effect of BMI on all outcome variables. Participants classified as Obese displayed significantly larger breasts, had greater thoracic flexion torques and reported less time participating in physical activity relative to the participants who were classified as Not Overweight and Overweight. Participants in the Obese group also displayed significantly more thoracic kyphosis and reported significantly more upper torso musculoskeletal pain compared to their counterparts who were classified as Not Overweight.
Conclusion This study is the first to demonstrate that increased obesity levels were associated with compromised kyphosis and loading of the thoracic spine, as well as increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity in women living in the community. We recommend further research to determine whether evidence-based interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine can improve these symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to participate in physical activity.

5- Conclusion

Our study demonstrates that kyphosis and loading of the thoracic spine were compromised by obesity in women living in the community. Increased obesity levels were also associated with increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity. Further research is recommended to determine whether interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine are effective in relieving loading of the thoracic spine structures and, in turn, improving symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to enjoy the health benefits associated with participating in physical activity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

12،13-diHOME : لیپوکین ناشی از ورزش که باعث افزایش اسید چرب عضله اسکلتی می شود

12,13-diHOME: An Exercise-Induced Lipokine that Increases Skeletal Muscle Fatty Acid Uptake

چکیده ترسیمی
بطور خلاصه
نکات مهم
خلاصه
مقدمه
نتایج و بحث
تاثیرات میزان فعالیت بر 12،13 DiHOME-تولید شده در اثر ورزش
راکد بودن تراکم 12،13 DiHOME- با توده چربی مرتبط است
12،13 DiHOME- با انجام ورزش در موشها افزایش یافت
BAT یک منبع بافتی برای افزایش تولید 12،13 DiHOME-در خون در اثر ورزش است
12،13 DiHOME جذب اسیدهای چرب در ماهیچه‌های اسکلتی را در بدن افزایش می‌دهد
12،13 DiHOME تنفس میتوکندریایی را در سلولهای عضلانی افزایش می‌دهد
عملکرد و مکانیسم افزایش 12،13 DiHOME با تمرینات ورزشی
12،13 DiHOME با تنفس بیشتر ماهیچه‌های اسکلتی در انسان مرتبط است
12،13 DiHOME بر جذب گلوکز ماهیچه اسکلتی تاثیری ندارد
محدودیت‌های مطالعه
روش‌های STAR
روش‌های STAR
تماس برای معرف و اشتراک گذاری منبع
مدل آزمایشی و جزئیات مربوط به اشخاص مطالعه
اشخاص انسانی
جانوران
کشت سلول
جزئیات روش
تست و نظارت بر ورزش انسانی
موش و ورزش
برداشت iBAT-
جذب اسیدهای چرب در بدن
مطالعات متابولیک
جذب [3H]-2-deoxyglucose در ماهیچه اسکلتی
پروفایل بندی لیپودمی
مطالعات سلولی و PCR
جذب گلوکز در سلولهای C2C12
تحلیل کیفی و آماری
آمار
منابع

خلاصه

فرض بر این است که عوامل موجود در گردش خون که در طی ورزش از بافت‌ها آزاد می‌شوند، رابطه غیر مستقیمی با برخی از مزایای سلامتی داشتن فعالیت بدنی منظم دارند.  لیپوکینها، گونه‌های لیپید موجود در جریان خون هستند که اخیراً گزارش شده است در واکنش به سرما بر متابولیسم بدن تأثیر می‌گذارند. در اینجا ، تجزیه و تحلیل لیپیدومیک نشان داد که ورزش کردن با شدت متوسط می‌تواند موجب افزایش قابل توجهی در میزان چربی خون 12,13-dihydroxy-9Zoctadecenoic acid (12,13-diHOME) در مردان، زنان، پیر و جوان، و افراد کم تحرک و فعال شود. در موشها، انجام یک دور ورزش و همچنین تمرینات ورزشی موجب افزایش 12,13-diHOME در جریان خون شد و برداشتن بافت چربی قهوه‌ای (BAT)توسط جراحی این افزایش در 12,13-diHOME را خنثی کرد و این امر حاکی از این بود که BAT  یک منبع بافتی برای تحریک تولید 12،13 DiHOME- در اثر ورزش است. درمان 12،13diHOME- موش‌ها حاد در بدن موشها موجب افزایش جذب و اکسیداسیون اسیدهای چرب در ماهیچه‌های اسکلتی شد، اما در جذب گلوکر افزایشی ایجاد نکرد. این داده‌ها نشان می‌دهد که لیپوکینها عوامل جدید موجود در جریان خون هستند که در اثر ورزش تولید می‌شوند و می‌توانند به تغییرات متابولیکی که با تمرینات بدنی صورت می‌گیرند کمک کنند.

مقدمه

ورزش تقریباً منجر به سازگاری تمام بافتهای بدن می‌شود، و این تغییرات به اثرات مفید ورزش در بهبود سلامت متابولیک کمک می‌کنند. حتی انجام یک دور تمرین با شدت متوسط می‌تواند اثرات قابل توجهی بر متابولیسم گلوکز، و کاهش تراکم انسولین در خون داشته باشد و ماهیچه‌های اسکلتی را نسبت به انسولین حساستر کند (Goodyear و Kahn، 1998). تمرین ورزشی که به عنوان دورهای مکرر ورزش در طی یک هفته ، ماه یا سال تعریف می‌شود، نیز می‌تواند منجر به کاهش تراکم انسولین و بهبود تحمل گلوکز شود (Egan و Zierath، 2013؛ Goodyear و Kahn، 1998). اخیراً توجه زیادی نسبت به شناسایی عوامل  جدید موجود در گردش خون نشان داده شده است که رابطه غیر مستقیمی با تاثیرات سودمند ورزش بر سلامتی دارند. بیشتر این تمرکز بر روی بررسی عوامل تولید شده در عضله، به نام میوکین ها بوده است (Pedersen و Febbraio، 2008)، و ما و دیگران نیز فرض کرده‌ایم که آدیپوکین‌های تولید شده در اثر ورزش ممکن است برخی از فواید ورزش بر سلامتی را به همراه داشته باشند (Stanford و Good year، 2016، Stanford و همکاران، 2015a).

Summary

Circulating factors released from tissues during exercise have been hypothesized to mediate some of the health benefits of regular physical activity. Lipokines are circulating lipid species that have recently been reported to affect metabolism in response to cold. Here, lipidomics analysis revealed that a bout of moderate-intensity exercise causes a pronounced increase in the circulating lipid 12,13-dihydroxy-9Z-octadecenoic acid (12,13-diHOME) in male, female, young, old, sedentary, and active human subjects. In mice, both a single bout of exercise and exercise training increased circulating 12,13-diHOME and surgical removal of brown adipose tissue (BAT) negated the increase in 12,13-diHOME, suggesting that BAT is the tissue source for exercise-stimulated 12,13-diHOME. Acute 12,13-diHOME treatment of mice in vivo increased skeletal muscle fatty acid uptake and oxidation, but not glucose uptake. These data reveal that lipokines are novel exercise-stimulated circulating factors that may contribute to the metabolic changes that occur with physical exercise.

INTRODUCTION

Exercise results in adaptations to almost all tissues in the body, and these changes contribute to the beneficial effects of exercise to improve metabolic health. Even a single bout of moderate-intensity exercise can have dramatic effects on glucose metabolism, lowering circulating insulin concentrations and making skeletal muscles more sensitive to insulin (Goodyear and Kahn, 1998). Exercise training, defined as repeated bouts of exercise over a period of weeks, months, or years, can also result in lowering of insulin concentrations and improve glucose tolerance (Egan and Zierath, 2013; Goodyear and Kahn, 1998). Recently there has been great interest in identifying novel circulating factors that mediate the beneficial effects of exercise on health. Most of this focus has been on the investigation of muscle-derived factors, known as myokines (Pedersen and Febbraio, 2008), and we and others have also hypothesized that there may be exercise-stimulated adipokines that mediate some of the benefits of exercise on health (Stanford and Goodyear, 2016; Stanford et al., 2015a).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

12،13-diHOME : لیپوکین ناشی از ورزش که باعث افزایش اسید چرب عضله اسکلتی می شود

12,13-diHOME: An Exercise-Induced Lipokine that Increases Skeletal Muscle Fatty Acid Uptake

سینتیک جذب اکسیژن پس از شش هفته تمرین ورزش استقامتی و مداوم – یک مطالعه آزمایشی اکتشافی

Oxygen Uptake Kinetics Following Six Weeks of Interval and Continuous Endurance Exercise Training − An explorative pilot study

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

2-1 آزمودنی ها

2-2 تست ورزش قلبی – ریوی

2-3 رویه های مداخله

4-2 پردازش داده ها

5-2 پیش بینی جذب اکسیژن عضلانی و تحلیل سینتیک

6-2 تحلیل های آماری

3 نتایج

1-3 مشخصه های مداخله

2-3 پیک پاسخ ها (پاسخ های پیک)

3-3 تحلیل سنتیک ایستا

4-3 تحلیل سسنتیک پویا

4 بحث

1-4 پاسخ های پیک

2-4 تحلیل سینتیک

1-2-4 خطیت ایستا

2-2-4 تحلیل سری زمانی

4-2-3 تحلیل زمینه

4-2-4 محدودیت ها

4-3 ملاحظات عملی

4-4 نتیجه گیری

چکیده

چکیده

هدف

هدف این مطالعه مقایسه پاسخ سینتیک جذب اکسیژن ریوی و عضلانی قبل (PRE) و بعد (POST) از شش هفته تمرین ورزش استقامتی است.

روش

9 فرد آموزش ندیده توالی های دوتایی (binary) نیمه رندوم با نرخ کاری متغیر بین W30 و W80 را در مداخله پیش از تمرین و پس از تمرین انجام دادند. ضربان قلب (HR) و V’O2pulm به ترتیب به صورت ضربان به ضربان و نفس به نفس را اندازه گیری شد. V’O2musc از طریق رویکرد Hoffmann و همکارانش برآورد شد.

نتایج

بیشینه جذب اکسیژن، افزایش قابل توجه از PRE تا POST را نشان داد. برای HR، سینتیک V’O2pulm و V’O2musc از مداخله پیش از تمرین و پس از تمرین تغییر قابل توجهی از خود نشان نداد.

نتیجه گیری

اختلافات موجود در اقتباس ها از تمرین شامل شده، سیستم های فیزیولوژیکی را تحریک می کرد که به ظاهر مسئول تغییرات مشاهده شده قابل توجه در بیشینه V’O2 پس از شش هفته مداخله تمرینی و بر خلاف هیچ گونه تغییری در پاسخ های سینتیک بودند.

4-4 نتیجه گیری

در مطالعه حاضر ما پاسخ های سینتیک V’O2 و HR را قبل و پس از شش هفته تمرین استقامتی INT و CON تحلیل کردیم. برای در نظر گرفتن اختلالات پویای قلبی و بازگشت مویرگی میان ساختار عضله در حال تمرین و شش ها، ما V’O2 را به مولفه ریوی و عضلانی تخمینی جدا کردیم. به طور خلاصه می توان گفت نتایج نشان می دهند که: (الف) سینتیک V’O2pulm، V’O2musc و HR هیچ تغییر قابل توجهی از پیش مداخله تا پس مداخله نشان ندادند. (ب) تمرین وزش استقامتی باعث افزایشات قابل توجهی در V’O2 پیک شد. (ج) می توان ارتباطی میان تغییرات در پاسخ های سینتیک V’O2musc به عنوان تابع WR تمرین متوسط مشاهده کرد و (د) بر مبنایی آزمایشی: برای سینتیک V’O2musc اثر تعامل می تواند در گرایش مشاهده شود که این حاکی از آن است که تمرین INT می تواند باعث افزایش سینتیک V’O2musc شود. شش هفته تمرین ورزش استقامتی باعث افزایش پیک V’O2 شد، اما اثری روی پاسخ های سینتیک قلبی – ریوی و تنفسی نداشت. تفاوت ها در انطباق های سیستم های فیزیولوژیکی متأثر از تمرین به ظاهر مسئول تغییرات قاابل توجه مشاهده شده در پیک V’O2 پس از شش هفته مداخله ورزشی می آیند که بر خلاف هیچ گونه تغییر در پاسخ های سینتیک می باشد. تغییرات محتمل در پاسخ های سینتیک سیستم های قلبی – ریوی و تنفسی را می توان به عنوان پاسخ های به تعویق افتاده در انطباق های زمانی در نظر گرفت و این در صورتی است که مداخله تمرین ورزشی بسط ابد.

Abstract

Purpose The aim of the study was to compare the responses of pulmonary (V’O2pulm) and muscle (V’O2musc) oxygen uptake kinetics before (PRE) and after (POST) six weeks of endurance exercise training. Methods Nine untrained individuals performed pseudo-random binary sequences work rate changes between 30 W and 80 W at PRE and POST training intervention. Heart rate (HR) and V’O2pulm were measured beat-to-beat and breath-by-breath, respectively. V’O2musc was estimated applying the approach of Hoffmann et al. (Eur J Appl Physiol 113: 1745-1754, 2013). Results Maximal oxygen uptake showed significant increases from PRE (3.2 ± 0.3 L·min-1 ) to POST (3.7 ± 0.2 L·min-1 ; p < 0.05). For HR, V’O2pulm and V’O2musc kinetics no significant changes from PRE to POST training intervention were observed (p > 0.05). Conclusions Discrepancies in the adaptations of the involved exercise induced physiological systems seem to be responsible for the observed significant alterations in maximal V’O2 after six weeks of the training intervention in contrast to no changes in the kinetics responses.

4-4 Conclusion

In the present study we analyzed the kinetics responses of V’O2 and HR before and after six weeks of an INT and CON endurance training. To account for cardio dynamic and venous return distortions between exercising musculature and the lungs, we separated V’O2 into a pulmonary (V’O2pulm) and an estimated muscular component (V’O2musc). In summary, the results reveal that (a) V’O2pulm, V’O2musc and HR kinetics showed no significant changes from PRE to POST training intervention (b) endurance exercise training caused in a significant increase in peak V’O2, (c) a relationship between the changes in the kinetics responses of V’O2musc (PRE to POST) as function of averaged training WR was observed, and (d) on a trial basis: for V’O2musc kinetics an interaction effect (Group x Time) could be identified in tendency (p = 0.054), denoting that INT training may increase V’O2musc kinetics. Six weeks of endurance exercise training increases V’O2peak, but it has no effect on the cardiopulmonary and respiratory kinetics responses. Discrepancies in the adaptations of the involved exercise induced physiological systems seem to be responsible for the observed significant alterations in V’O2peak after six weeks of the training intervention in contrast to no changes in the kinetics responses. Possible alterations in the kinetics responses of the cardiopulmonary and respiratory systems could be assumed as delayed in time adaptations, if the training intervention would be extended.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

سینتیک جذب اکسیژن پس از شش هفته تمرین ورزش استقامتی و مداوم – یک مطالعه آزمایشی اکتشافی

Oxygen Uptake Kinetics Following Six Weeks of Interval and Continuous Endurance Exercise Training − An explorative pilot study

بهبود عملکرد بدنی با آمینو اسید های شاخه ای و آرژنین بر خلاف عملکرد مهارتی در طی دو روز تمرین پشت سر هم

Branched-chain amino acids and arginine improve physical but not skill performance in two consecutive days of exercise

خلاصه

1. مقدمه

2. مواد و روش ها

2.1 افراد

2.2 طرح آزمایشی

2.3 تکمیل آزمایش

2.4 تمرینات بسکتبال

2.5 تست مهارتی بسکتبال

2.6 نمونه برداری از خون و سنجش پارامترهای زیست شیمی

2.7 تحلیل آماری

3. نتایج

4. بحث

5. نتیجه گیری

خلاصه

اهداف: تریپتوفان، پیش ماده ی سروتونین مغزی است و ممکن است منجر به خستگی مرکزی ناشی از تمرین شود. هم آوری آمینو اسید های شاخه دار می تواند خستگی مرکزی را از طریق رقابت با تریپتوفان برای عبور از سد خونی- مغزی کاهش دهد. این مطالعه تاثیر آمینو اسید های شاخه دار و آرژنین روی عملکرد جسمانی و مهارتی را طی دو روز تمرین متوالی بررسی کرده است. 

ابزار و روش ها: 11 بسکتبالیست مرد کالج، در این مطالعه ی دو سو کور و متقاطع شرکت کردند. هریک از آزمایش ها دو روز به طول انجامید. در هر روز، یک نوبت تمرینات بسکتبال انجام شد و دو نوبت دیگر به تست های مهارتی اختصاص یافت. افراد مورد نظر، 0.17 g/kg BCAA (آمینو اسید شاخه دار) و 0.04g/kg آرژنین (آزمایش AA) یا دارو نما مصرف کردند. 

نتایج: زمان کل برای تکمیل پرش های عمودی، دو استارتی پله ای، ترکیب زیر سبد و ترکیب دفاعی، در نیمه ی دوم جلسه ی تمرینی در روز دوم، در آزمایش AA سریعتر از آزمایش دارو نما بود (AA:256.3±4.8 s، Placebo: 266.7±6.4 s، P:0.031). این میزان بهبود یافته در تداخل با نسبت کمتر تریپتوفان/آمینو اسید شاخه دار آزاد پس از تمرین در آزمایش AA بود (AA: 0.105±0.043، Placebo: 0.177±0.019، P<0.001). درصد شوت در زمان تمرینات، زمان کل تکمیل تست های مهارتی، و مارکرهای پلاسما برای متابولیسم کربوهیدرات و چربی، آسیب عضلانی، و تعادل بین سوخت و ساز بافت ساز با واکنش های نابود کننده، در بین آزمایش ها تفاوت قابل ملاحظه ای نداشت. این مطالعه به این موضوع اشاره می کند که آمینو اسید های شاخه دار و آژنین می توانند عملکرد جسمانی را در نیمه ی دوم تمرینات متوالی با کاهش خستگی مرکزی بهبود بخشند، ولی تاثیری روی عملکرد مهارتی ندارند. 

5. نتیجه گیری

این مطالعه نشان داد که هم آوری آمینو اسید های شاخه دار و آرژنین، می تواند زمان اتمام تمرینات ترکیبی بسکتبال را در نیمه ی دوم در روز دوم تمرینات، بهبود بخشد. این پیشرفت در اثر خستگی مرکزی کاهش یافته توسط کاهش نسبت آمینو اسید های شاخه دار/تریپتوفان مجاز پلاسما می باشد. از سوی دیگر، مهارتهای شوت، دریبل، و پاس تاثیر پذیری خاصی نداشتند. در مطالعات آینده، می توان عملکرد مهارتی را تحت شرایط سخت تر رقابتی و پر تنش، مورد بررسی قرار داد.  

Summary

Objectives Tryptophan is the precursor for cerebral serotonin, which could result in exercise-induced central fatigue. Branched-chain amino acids supplementation could alleviate central fatigue by competing with tryptophan for crossing blood-brain barrier. This study investigated the effect of branched-chain amino acids and arginine on physical and skill performance in 2 consecutive days of exercise.

Equipment and methods Eleven male college basketball players participated in this double-blind cross-over study. Each trial lasted two days with one session of basketball drills and two basketball skill tests on each day. The subjects consumed 0.17 g/kg BCAA and 0.04 g/kg arginine (AA trial) or placebo.

Results Total time to complete vertical jumps, ladder suicide sprint, key combination, and full court combination was significantly faster in the second half of the basketball drill session on day 2 in the AA trial than that in the placebo trial (AA: 256.3 ± 4.8 s; placebo: 266.7 ± 6.4 s, P = 0.031). The improvement coincided with significantly lower post-exercise free tryptophan/BCAA ratio in the AA trial (AA: 0.105 ± 0.043; placebo: 0.177 ± 0.019, P < 0.001). Shooting percentage during the drills, time to complete a basketball skill test, and plasma markers for carbohydrate and fat metabolism, muscle damage, and balance between anabolism and catabolism were not significantly different between the trials. This study suggested that branched-chain amino acids and arginine could improve physical performance in the second half of the second consecutive days of exercise by alleviating central fatigue, but had no effect on skill performance.

5. Conclusions

This study showed that the supplementation of BCAA and arginine could improve the time to complete a combination of basketball drills on the second half on day 2 of the consecutive exercise. The improvement could result from alleviated central fatigue by lowering plasma free tryptophan/BCAA ratio. Shooting, dribbling, and passing skills were not affected. Future studies could investigate skill performance under more competition-like and stressful conditions.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بهبود عملکرد بدنی با آمینو اسید های شاخه ای و آرژنین بر خلاف عملکرد مهارتی در طی دو روز تمرین پشت سر هم

Branched-chain amino acids and arginine improve physical but not skill performance in two consecutive days of exercise

اصلاحات و تغییرات ناشی از تمرینات بدنی در سیستم عصبی غیرارادی (خودمختار): نوعی به روز رسانی برای بیماران قلبی

Exercise training-induced modification in autonomic nervous system: An update for cardiac patients

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اصلاحات ناشی از تمرینات بدنی در سیستم عصبی غیرارادی برای بروز رسانی بیماران قلبی

Exercise training-induced modification in autonomic nervous system: An update for cardiac patients

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.