طراحی پرایمر برای PCR کمی و زمان واقعی برای کروناویروس در حال ظهور SARS-CoV-2

Primer design for quantitative real-time PCR for the emerging Coronavirus SARS-CoV-2

چکیده
مقدمه
چند مطالعه در رابطه با فرایند تشخیص SARS-CoV-2
توالی مرجع و از بین رفتن پرایمرهای SARS-CoV-2
ضرورت طراحی یک توالی مرجع
ایجاد توالی مرجع
ضرورت طراحی پرایمرهای از بین رفته
طراحی پرایمرهای از بین رفته
تجزیه و تحلیل پرایمرهای و کاوشگرهای از قبل گزارش شده
مقایسه ژن های هدف: ژن E، ORF 1 ab و ژن N
بهبود حساسیت تست RT-qPCR
اصول کلی استراتژی طراحی پرایمر/کاوشگر
نتیجه گیری
منابع

چکیده
در دسامبر 2019، یک بیمار کروناویروس جدید (COVID-19) در ووهان چین شیوع پیدا کرد. سندرم کروناویروس-2 حاد تنفسی (SARS-CoV-2) که هفتمین کروناویروس شناخته شده عفونی انسان است، بسیار واگیر بوده و از زمان کشف آن به سرعت در سراسر جهان گسترش یافته است. تست کمی نوکلئیک اسید استانداردی طلایی برای تشخیص و هدایت تصمیمات بالینی با توجه به درمان ضدویروسی است. اگرچه آزمایشات RT-qPCR، SARS-CoV-2 را هدف قرار می دهند دارای چالش هایی نیز هستند، به ویژه در رابطه با طراحی پرایمر. پرایمرها اجزای کلیدی تست RT-qPCR هستند. وقتی جهش ویروسی و بازآرایی رخ می دهد، تشخیص موثر عفونت ویروسی از طریق پرایمرهای RT-qPC موجود دشوار است. برخی پرایمرها و کاوشگرها در وبسایت WHO برای مراجعه وجود دارند. با این وجودف هیچ بررسی سیستماتیکی در مقایسه با پرایمرها و کاوشگرهای گزارش شده از قبل وجود ندارد توضیحی وجود ندارد که پرایمرهای جدید در زمان شیوع آلودگی کرونایروس چطور طراحی می شوند. این مطالعه بر روش و عقلانی بودن نحوه طراحی کاوشگرها و پرایمرها تاکید دارد، و نشان می دهد که چطور حساسیت و اختصاصیت فرایند شناسایی می تواند بهبود پیدا کند. این مطالعه مروری مختصر برای تشخیص صحیح و درمان عفونت کروناویروس جدید مفید است.

چند مطالعه در رابطه با فرایند تشخیص SARS-CoV-2
در حال حاضر، توالی های ژنی شش کروناویروس شناخته شده منتشر شده است (HCoV-229E, HCoV-NL63, HCoVHKU1, HCoV-OC43,MERS-CoV, and SARS-CoV) و پرایمرها و کاوشگرها می توانند بر اساس اطلاعات ژنومی موجود طراحی شوند. وقتی یک کروناویروس ناشناخته به طور ناگهانی ظاهر می شود و نوع جدیدی از آلودگی مسری را سبب مب شود، چطور باید واکنش نشان دهیم؟ در چنین شرایطی، طراحی پرایمرهای موثر با اختصاصیت و حساسیت بالا می تواند ارزش بالایی در تشخیص، ردیابی و پیگیری داشته باشد. طراحی پرایمرهای SARS-CoV-2 و کاوشگرها و فرایند تجزیه و تحلیل گام به گام برای تشخیص درست ویروس در شکل 1 نشان داده شده است.

ژانگ و همکاران اولین افرادی بودند که تمام طول توالی ژنومی ویروس SARS-CoV-2 را تعیین کردند (18). در 26 دسامبر، شش روز بعد از وقوع بیماری، یک مرد 41 ساله با تب، سرفه خشک، درد و ضعف به بیمارستان مرکزی ووهان مراجعه کرد. مایع لاواژ برونکوآلوئولار (BALF) برای انجام توالی عمیق رونوشت برداری متا جمع-آوری شد. پرایمرهای مورد استفاده برای RT-qPCR بر اساس کل ژنوم کروناویروس WH-Human 1 طراحی شدند (MN908947). توالی های مرجع مفصل از RNA ویروسی (بانک ژن MN908947) در جدول 1 نشان داده شده است. توالی ژنومی عامل کروناویروس جدید از طریق سازمان جهانی برای به اشتراک گذاشتن همه داده-های آنفلوانزا (GISAID) (http://www. gisaid.org/) از 12 ژوئن 2020 منتشر شد (32). پس از آن تعدادی از سایر توالی های SARS-CoV-2 منتشر شدند. این توالی های یافت شده تقریباً همسان بوند (17).

در یکم ژانویه 2020، کورمان و همکاران، از همبستگی نزدیک بین SARS-CoV-2 و ژنوم های SARS کروناویروس برای تولید مصنوعی توالی 2019-nCoV و ایجاد یک فرایند تشخیص آزمایشگاهی در نبود ویروس جدا شده استفاده کردند (33). در 10 ژانویه 2020، چن و همکاران دو بیماری دارای تب، علائم تنفسی و ارتشاح ریوی در رادیوگرافی قفسه سینه را گزارش کردند که که بیمارستان دانشگاه هونگ کونگ-شنزن کار می کردند. پس از آن، بین 11م تا 15م ژانویه 2020، 5 عضو دیگر از خانواده بیمار برای ارزیابی بالینی به بیمارستان آورده شدند (19). اولین مجموعه از پرایمرها 344 bp از ژن RdRp را در همه کروناویروس های مرتبط با SARS را هدف قرار دادند. سپس، این نمونه های بالیمی مثبت توسط توالی های نانوحفره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و مجموعه دوم پرایمرها از توالی ژنوم SARS-CoV-2 طراحی شدند و یک ناحیه 158 bp ژن درهم پیچیده (S) این کروناویروس جدید را هدف قرار می دهد (19). علاوه بر این، Won et al پرایمرهایی را بر اساس توالی اولین بیمار آلوده شده با SARS-CoV-2 در کره طراحی کردند (34.35). در 22 ژانویه 2020، توالی بارگیری شده و کروناویروس های سارس، کروناویروس های شبه سارس خفاش، و سایر کرونا ویروس های شاخص در میان اولین توالی عمومی موجود در بانک ژن (شماره ورودی: MN908947) ویرایش و مرتب شدند. دو ناحیه توالی (ORF1b و N) که در میان ساربوکروناویروس ها به شدت حفاظت شده هستند برای طراحی پرایمر و کاوشگر در این مطالعه توسط Chu et al. انتخاب شدند (14). در 14 فوریه 202، 95 توالی ژنومی کامل از سویه های SARS-CoV-2 از پایگاه داده NCBI و GISAID استخراج شدند و یک توالی مرجع منتشر شد. محققان دریافتند که تنوع کل در نواحی ORF پایین بود؛ 13 محل متنوع در نواحی 1a، 1b, S, 3a, M, 8 و N شناسایی شد، در میان این موقعیت ها nt28144 در ORF8 و nt8782 در ORF 1a به ترتیب نشاندهنده نرخ جهش 30.53% (29/95) و 29.47% (28/95) هستند (36). ممکن است جهش های انتخابی در SARS-CoV-2 وجود داشته باشد و لازم است تا از نواحی خاص در زمان طراحی پرایمر و کاوشگر اجتناب شود.

کووید-19، سارس و مرس: آیا آنها ارتباط نزدیکی دارند؟

COVID-19, SARS and MERS: are they closely related?

چکیده
مقدمه
رشد تکاملی در موجود زنده(فیلوژنی)
بیماریزایی
قابلیت سرایت
ویژگی های بالینی
نتایج
منابع

چکیده
پیشینه:کرونا ویروس جدید 2019 (سارس کووید-2) کرونا ویروس انسانی جدیدی است که با ویژگی های اپیدمی درچین ودیگر کشورهای آسیایی در حال گسترش است؛مواردی نیز در سراسرجهان گزارش شده اند.این بیماری کرونا ویروس جدید (کووید 19) مرتبط با یک بیماری تنفسی است که ممکن است منجربه پنومونی شدید و سندروم دیسترس تنفسی حاد ریه (ARDS ) شود. با اینحال، کووید19 در ارتباط با سندروم تنفسی حاد (سارس) و سندروم تنفسی خاورمیانه (مرس)،ویژگی های بالینی،همه گیری شناختی و بیماریزایی خاصی را نشان میدهد که تا به حالا درک کاملی از آنها نداریم.

اهداف کلی:ارئه یک بررسی از تفاوت های ویژگی های بالینی،همه گیری شناختی و بیماریزایی کووید 19،سارس و مرس

منابع:جدیدترین پژوهش انگلیسی زبان در مورد کووید 19 اصلاح گردیده و اطلاعات استخراجی با مدرک علمی فعلی در مورد اپیدمی سارس و مرس مقایسه گردیده است.

محتوا: به نظر میرسد کووید 19 با توجه به ویژگی های بالینی که دارد،چندان متفاوت ازسارس نباشد،هرچند که میزان تلفات در آن با مقدار 2.3% کمتراز سارس(9.5%) وبسیار پایینترازمرس(34.4) است.اما نمیتوان از این امکان چشم پوشید که کووید 19 به دلیل تصویر بالینی کمتر شدید خود،میتواند بسیارآسانتراز مرس وسارس در اجتماع گسترش یابد.عدد سرایت پایه فعلی کووید 19(R0) با مقدار 2.5-2.0 هنوز هم جای بحث دارد.این عدد احتمالا کمی بیشتراز R0 سارس(1.9-1.7) و بالاتر از R0 مرس (1>)است.نمیتوان انتقال بیماری از طریق مسیر دستگاه گووارشی را که برای سارس کووید و مرس کووید در نظرگرفه میشد،درسارس کووید-2 غیرمحتمل شمرد و این امر محتاج به تحقیقات بیشتراست.

دلالت ها: هنوز برای شناخت کووید 19 مخصوصا دررابطه با میرایی و ظرفیت گسترش آن در سطح اپیدمی راه درازی در پیش داریم، بااین وجود تمام دروسی که ما درگذشته از اپیدمی های مرس و سارس آموختیم،بهترین سلاح فرهنگی هستند که میتوان با آنها با این تهدید جدید جهانی روبرو شد.

رشد تکاملی در موجود زنده (فیلوژنی)
با تحلیل توالی ژنوم مشخص شده است سارس کووید-2 متعلق به رده بتاکرونا ویروسی است که شامل کروناویروس مشابه سارس خفاشی،سارس کووید،مرس کووید میشود.[6]سارس کووید-2 دارای ساختار ژنومی است که از خصوصیات بتاکروناهای دیگر است.ژنوم این بیماری مانند دیگرکرونا ویروس ها،شامل 4 قالب خواندن باز (ORFS) میشود که 27 پروتئین را رمزگذاری میکند.ORF1 و ORF2 در ناحیه 5’ ترمینال ژنوم ،15 پروتئین غیرساختاری مهم را برای همانندسازی ویروس رمز گذاری میکند. [7-8] ناحیه 3’ترمینال ژنوم پروتئین های ساختاری به نام های پروتئین سنبله (S)،پروتئین پاکتی (E)،پروتئین غشایی (M) و هسته پوشه (N) بعلاوه 8 پروتئین جانبی را رمزگذاری میکند.[7-8] تحلیل درخت فیزیولوژیک کرونا ویروس جدید نشان داده است که سارس کووید-2 همراه با سارس کووید و کرونا ویروس مشابه سارس خفاشی، متعلق به دودمان متفاوتی از مرس کووید است و از نظر فیلوژنیک بیشتر از سارس کووید با کرونا ویروس های مشابه سارس خفاشی (قرنطینه شده از خفاش های نعل اسبی بین سالهای 2015 و 2018 در چین) مرتبط بودند.]جدول1[ این امرحاکی از نوع دیگری از تکامل ویروسی سارس و مرس است که شامل خفاش های از منابع غیراهلی میشود.[5-13] مقایسه ژنوم بین سارس وسارس کووید-2 نشان داده است که تنها 380 جانشین آمینواسید بین سارس کووید-2 وکرونا ویروس های مشابه سارس وجود دارد که اکثرا در ژن های پروتئین غیرساختاری تمرکز یافته اند، درحالیکه 27 جهش یافتگی درژن هایی یافت شده است که پروتئین سنبله ویروسی (S) مسئول در اتصال گیرنده و ورود سلول را رمزگذاری میکنند.[8] این جهش یافتگی ها شاید بتواند بیماریزایی کمتر آشکار در سارس کووید-2 را در مقایسه با سارس کووید توضیح دهد،اما مطالعات بیشتری لازم خواهدبود.[9]

بیماریزایی
گردآوری مدرک بر پایه تحلیل ژنوم نشان میدهد که سارس کووید-2 گیرنده سلولی و آنژیم مبدل آنژیوتانسین(ACE2) یکسانی را با سارس کووید به اشتراک میگذارد،درحالیکه مرس کووید از دی پپتیدیل پپتیداز4 (DPP4) برای ورود به سلول میزبان استفاده میکند]جدول1[ [14]. مسلم است که سارس کووید ظهور خود را بعنوان پاتوژن انسانی ممنون جهش یافتگی های مطلوب در دامنه اتصال گیرنده (RBD) پروتئین سنبله (S) است که بیماریزایی خود را با تقویت میل ترکیبی آن باگیرنده افزایش داده است.از اینرو در نظرگرفته میشود که سارس کووید-2 به شکلی مشابه رفتار کرده است.[14]با این وجود در سارس کووید-2 برخلاف سارس کووید هیچ جانشین آمینواسیدی درRBD موجود نبود که مستقیما با ACE2 گیرنده انسانی تعامل داشته باشد،اما 6 جهش یافتگی در دیگر نواحی RBD رخ داد.[8] نقش چنین جانشین هایی در بیماریزایی سارس کووید-2 باید بیشتر مورد بررسی قرار بگیرد.تحلیل میل ترکیبی گیرنده نشان میدهد که سارس کووید-2 نسبت به گونه 2003 سارس کووید به طرز موثرتری به ACE2 متصل میشود هرچند که اثر اتصال آن از گونه 2002 کمتر میباشد[14].علاوه بر این، یک جهش یافتگی نوکلئوتید واحد برروی RBD سارس کووید-2 پیش بینی میشود که اگر روی دهد ،میتواند بیماریزایی آنرا افزایش دهد[14].

تحلیل عضلانی و مقاومت در برابر آنابولیسم عضلانی: “مفهوم آستانه آنابولیک” برای استراتژی های تغذیه ای اقتباس شده در طول سارکوپنی

Muscle Wasting and Resistance of Muscle Anabolism: The “Anabolic Threshold Concept” for Adapted Nutritional Strategies during Sarcopenia

عملکرد اصلی عضله اسکلتی تأمین نیرو و توان لازم برای حرکت و وضعیت بدن (پوسچر) است اما این بافت، مخزن اصلی اسیدهای آمینه و پروتئینهای بدن نیز هست. بنابراین، اگرچه از بین رفتن پروتئینهای عضلانی با ارائه اسیدهای آمینه برای بافت‌های دیگر، در کوتاه مدت اثرات مثبتی دارد، اما پسرفت مداوم یک ماهیچه و عدم کنترل آن موجب مختل شدن حرکت شده و مشکلاتی را در انجام کارهای روزمره ایجاد می‌کند و دارای پیامدهای متابولیکی مضری همراه با کاهش توانایی در آماده کردن مقادبر کافی اسیدهای آمینه در صورت بروز بیماری و ناخوشی است. ضعف ناشی از آن باعث افزایش زمین خوردن و طولانی شدن زمان بهیودی می‌شود و زمانیکه پسرفت عضلانی پیشرفته باشد، با ناخوشی و افزایش مرگ و میر همراه است. در نتیجه، یکی از چالشهایی که باید با آن روبرو شویم، تأمین اسیدهای آمینه برای بافتهایی که در وضعیت کاتابولیک نیاز بیشتری به آن دارند (1) و همچنین جلوگیری از یک اتلاف بسیار مهم در پروتئینهای عضله و در نهایت بهبود عضلات می‌باشد.

در طول روز، متابولیسم پروتئین با مصرف مواد غذایی تعدیل می‌شود. پروتئین‌های کل بدن در دوره‌های پس از صرف غذا ذخیره می‌شوند و در دوره‌های پس از جذب از بین می‌روند. با وجود یک توده ثابت از پروتئین عضلانی، اتلاف پروتئینهای عضله برای همان مقدار حصول پروتئین در حالت پس از صرف غذا جبران می‌شود. در داوطلبان بزرگسال، مصرف خوراکی آن با افزایش سنتز پروتئین در کل بدن و کاهش پروتئولیز همراه است (2-5). این تغییرات به دلیل مصرف غذا و بواسطه افزایش میزان غلظت پلاسما در مواد غذایی و هورمونها انجام می‌شود. بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که اسیدهای آمینه و انسولین نقش مهمی در کمک به آنابولیسم پروتئین پس از صرف غذا دارند (6). بنابراین در مورد پسرفت عضله، از بین رفتن پروتئین در عضلات از عدم تعادل بین انباشت پروتئین و میزان تجزیه ناشی می‌شود که تاحدودی به دلیل نقص آنابولیسم پس از صرف غذا می‌باشد.

اگرچه هر گونه حالت پسرفت عضلات با مکانیسم (های) خاص و مسیرهای منتهی به تحلیل عضلات توصیف می‌شود، اما افزایش عوامل کاتابولیک مانند گلوکوکورتیکوئیدها، سیتوکینها و تنش اکسیداتیو غالباً رخ می‌دهد و اکنون به خوبی مشخص شده است که این عوامل اثرات مخرب بالقوه‌ای بر روی مسیرهای سیگنالینگ اسیدهای آمینه یا انسولین در تحریک آنابولیسم عضلات پس از مصرف غذا دارند (7-11).

آپدیت در مورد تاثیرات فعالیت بدنی بر حساسیت به انسولین در انسان ها

Update on the effects of physical activity on insulin sensitivity in humans

چکیده
مقدمه
روش ها
مکانیسم‌های مولکولی برای تغییرات ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی
چاقی، قابلیت دسترسی به چربی اضافی و SI
دیگر تغییرات مولکولی و فیزیولوژیکی مرتبط با بهبودهای ناشی از ورزش در SI
به روز رسانی ها در مورد واکنش‌های حاد SI به ورزش
به روز رسانی ها در مورد مطالعات ارتباط بین SI و سبک زندگی PA
به روز رسانی های حاصل از مطالعات ارزیابی تاثیرات ورزش بر SI
مداخلات ورزشی هوازی، از جمله ارزیابی تاثیر حجم و شدت تمرین
تاثیر تمرین مقاومتی بر SI
تاثیر ورزش در یک حالت تغذیه شده و یا ناشتا و دیگر دستکاری های ورزش-تغذیه
ورزش، SI و تغییرات توده ی بدنی
غیر پاسخ دهنده ها و پاسخ دهنده های معکوس به ورزش
نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف و روش: این مقاله ی مروری دانش موجود در مورد اثرات فعالیت فیزیکی(PA) بر روی حساسیت به انسولین در کل بدن (SI) را ارائه کرده و یافته‌های سال‌های اخیر (۲۰۱۳ – ۲۰۱۶) را به طور خلاصه بیان می‌کند.
بحث و نتیجه‌گیری: مطالعات اخیر شواهد بیشتری را برای حمایت از این تفکر فراهم کرده است که PA منظم ریسک مقاومت به انسولین، سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ را کاهش می دهد و زمانی که افراد دستورالعمل‌های ورزش و / یا PA را براورده کنند، SI در آنها بهبود می‌یابد. بسیاری از مطالعات، یک واکنش دوز، با هزینه‌ی انرژی بالاتر و شدت ورزش بالاتر را نشان می‌دهند، که شامل تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT)است، که مزایای بیشتری را در SI کل بدن ایجاد می‌کند، اگرچه این یافته‌ها متفق القول نیستند. مداخلات ورزشی هوازی بدون افزایش مقارن در تناسب قلبی-تنفسی که با حداکثر یا پیک مصرف اکسیژن اندازه‌گیری می شود، می‌تواند SI را افزایش دهد. هر دو ورزش هوازی و مقاومتی می‌توانند باعث بهبود تنظیم گلیسمیک شوند و برخی پیشنهادها حاکی از آن است که رژیم شامل هر دو ورزش ممکن است موثرتر از هر یک از حالت های ورزشی به تنهایی باشد. برخی مطالعات فواید ناشی از ورزش، که مستقل از رژیم غذایی و کاهش وزن است، را برای SI را گزارش می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همبستگی با کاهش چربی را نشان می‌دهند در نتیجه بحث در مورد اهمیت نسبی PA و کاهش وزن ادامه دارد. در طول تمرین، انقباض عضلانی بهبودهایی در سیستم SI را تحریک می کند که همراه با افزایش فعالیت AMPK است، که TCB1D1 را غیر فعال کرده، انتقال GLUT4 به غشا سلولی و در نتیجه افزایش جذب گلوکز را ارتقاء می دهد. بعد از ورزش، افزایش Akt ,TCB1D1 را غیرفعال می‌کند و در نتیجه انتقال GLUT4 به غشا سلولی را افزایش می‌دهد. کاهش اسیدهای چرب اشباع‌شده درون ماهیچه و کاهش پیوسته در سرامیدها، اما نه دی اسیل گلیسرول، یک ارتباط بالقوه بین محتوای لیپید و SI فراهم می‌کند. افزایش کپیلاری شدن ماهیچه اسکلتی یک سازگاری مستقل دیگر را فراهم می‌کند که از طریق آن SI بهبود می یابد، همانطور که فعالیت سلول بتا را افزایش می‌دهد. مطالعات اخیر، به منظور بررسی پتانسیل افزایش بهبود ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی، مداخلات ورزشی را با رژیم غذایی و دستکاری در تغذیه ترکیب کرده اند.

توصیه های عملی
علی‌رغم توافق عمومی فوق‌الذکر، همه یافته‌ها سازگار نیستند، و جزییات خاص موثرترین شکل ورزش / فعالیت فیزیکی (PA) برای بهبود یا حفظ حساسیت به انسولین (SI) نیاز به توضیح بیشتر، به منظور بهینه‌سازی تجویز ورزش دارد.
نیاز است که تحقیقات تعامل دستکاری غذایی / تغذیه و ورزش بر روی SI و کنترل قند خون را ارزیابی کند، چرا که این امر ممکن است نتایج مفید مداخلات را افزایش دهد.

تحقیقات آتی باید تاثیر بالقوه بهبود ناشی از فعالیت ورزشی بر عملکرد سلول b و افزایش موئینه شدگی (کپیلاری شدن) ماهیچه را در کنار مشارکت تغییرات درون عضلانی که منجر به بهبود SI، دسترسی به GLUT4 و کنترل قند خون می‌شود، در نظر بگیرند.

مطالعات همچنین نیاز به بررسی تفاوت‌های احتمالی در سازگاری‌های ناشی از روش‌های مختلف ورزشی، هوازی در مقایسه با REX، شدت و حجم تمرین شامل تمرین تناوبی (تمرین تناوبی شدید) و تمرین تناوبی سرعتی (SIT)؛ و تفاوت‌ها در سازگاری انواع مختلف فیبرها دارند.

به همین ترتیب، پتانسیل انطباق و بهبود SI به احتمال زیاد تحت‌تاثیر حالت پایه شرکت کنندگان قرار می‌گیرد: شرکت کننده های سالم، دارای اضافه‌وزن / چاق، دارای سندروم متابولیکی پیش دیابتی، و بیماران مبتلا به دیابت، همگی به احتمال زیاد در میزان انطباق و بهبود تفاوت دارند.

با توجه به مزایای آشکار مداخلات مردمی / ورزشی برای پیش‌گیری از دیابت، حتی در میان افراد با عوامل خطر متابولیک، مطالعات به دنبال شناسایی استراتژی‌های پیشگیرانه موثر برای جلوگیری از افزایش بیشتر در شیوع دیابت نوع ۲ هستند، به ویژه از آنجایی که تنها ۱۰ درصد از مطالعات بالینی فعلی بر روی پیش‌گیری متمرکز هستند و تنها ۱۲ درصد مطالعات از مداخلات رفتاری مانند PA به جای دارو استفاده می کنند که کانون توجه ۶۳.۱ درصد از مطالعات هستند.

اسکلت های بیرونی برای کاربردهای صنعتی و اثرات بالقوه آنها بر بار کار فیزیکی

Exoskeletons for industrial application and their potential effects on physical work load

چکیده
1. مقدمه
2. روش‌ها
3. نتایج
4. بحث
منابع

چکیده
هدف این مقاله، ارائه‌ی یک بررسی جامع و کلی از استخوان خارجی کمکی، که به‌طور خاص برای کاربردها و اهداف صنعتی توسعه‌ یافته، و ارزیابی اثرات بالقوه‌ی آن در کاهش بار فیزیکی تحمیلی بر بدن است. این بررسی نتایج 40 مقاله را دربرمی‌گیرد که شامل 26 استخوان خارجی صنعتی متفاوت بوده که 19 مورد آن اکتیو (فعال ) و 7 مورد آن پسیو (غیرفعال) است. برای 13 استخوان خارجی تاثیر بار فیزیکی، عمدتاً از نظر فعالیت عضلانی، بررسی شده است. هدفِ بازیابی تمام استخوان‌های خارجی پسیو، پشتیبانی و تقویت کمر بوده است. ده الی چهل درصد کاهش در فعالیت عضلانی کمر، هنگام بلند کردن پویا و نگه‌داشتن ثابت گزارش شده است. هر دوی پایین‌تنه و بالاتنه‌ی بدن از مزایای استخوان خارجی اکتیو بهره‌مند می‌شوند. کاهش فعالیت ماهیچه تا 80% به‌عنوان اثر استخوان خارجی اکتیو گزارش شده است. استخوان خارجی از پتانسیل کاهش عوامل مربوط به آسیب‌های ماهیچه‌ای‌اسکلتی مرتبط با کار برخوردار است.

2. روش‌ها
این بررسی بر اساس جستجوی الکترونیکی مقالات با استفاده از موتور جستجوی اسکوپوس انجام شده است که اسکوپوس به بیش از 40 میلیون مقاله‌ی علمی دسترسی دارد. پایگاه داده‌ی شخصی نویسنده نیز در این جستجو گنجانده شده است. مقالات انتخاب شده در مجلات هم‌ترازخوانی ، به زبان انگلیسی و از ژانویه‌ی 1995 تا آگوست 2014 چاپ شده است. این بررسی به نشریات علمی رسمی محدود بوده و شامل کتب یا گزارش‌های تحقیقات «خاکستری» نیست. مراجع به‌دست آمده از این جستجو بر اساس عنوان و چکیده غربال شده است. اگر چکیده دارای اطلاعات کافی نبود، کل متن مقاله بررسی شد. مقالاتی که از معیارهای انتخاب برخوردار بودند، در این بررسی آورده شده‌اند. مقالات جمع‌آوری شده ازین طریق، با مقالات ارجاعی در آن‌ها تکمیل شد.

واژه‌های جستجوی استفاده شده، عبارتند از: استخوان خارجی، دستگاه پوشیدنی، دستگاه کمکی و ربات پوشیدنی. یک معیار اضافی، ارائه‌ی کاربرد برای استخوان خارجی در مقاله بوده است، مثلاً پشتیبانی و حمایت فیزیکی برای کارگران در محیط‌های کاری. در نظر گرفتن یک ارجاع ساده برای «کار»، «کارگر»، «حرفه» یا «فعالیت شغلی» به‌عنوان معیار ورودی کافی بود، هرچند مقالاتی که به کاربردهای خارج از محیط‌های کاری پرداخته بودند (مثلاً توان‌بخشی، پزشکی، عملیات از راه دور ، نظامی و واقعیت مجازی )، حذف شدند. تمام انواع مختلف استخوان خارجی، یعنی اکتیو و پسیو، آنتروپومورفیک یا غیر، استخوان خارجی برای بالاتنه، پایین‌تنه یا کل بدن، در نظر گرفته شده است. اما استخوان خارجی که تنها دست و مچ را پوشش می‌دهند، حذف شده است چرا که مناسب وظایف اداره‌ی دستی نیستند. تمام مقالات مربوط به استخوان خارجی صنعتی، صرف نظر از مرحله‌ی طراحی، از نمونه‌های آزمایشگاهی تا محصولات در دسترس تجاری برای استفاده در عمل، جمع‌آوری شده است.

از این رو، مقالات جمع‌آوری شده برای ارائه‌ی بررسی اجمالی از استخوان خارجی صنعتی خلاصه شده است (هدف اول این مقاله)، در حالی که از یافته‌های علمی مقالات، کارآیی استخوان خارجی اکتیو و پسیو از نظر کاهش بار فیزیکی استخراج شده است (هدف دوم).

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

1 – مقدمه

2- مکانیزم شکل گیری پوکی استخوان بعد از یائسگی

2-1 بازجذب استخوان جدای از تشکیل استخوان است

2-2 سیستم علامت دهی OPG-RANKL-RANK مکانیزم های بازتنیدگی استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

2-3 اثرات واکنش و پاسخ التهابی روی توده ی استخوانی

2-4 تنش اکسایشی متابولیسم استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

5 تمرین و فعالیت بدنی مکانیزم پوکی استخوان پس از یائسگی را تحت تأثیر قرار می دهد

2-6 اثرات عصاره های طبیعی گیاهان روی پوکی استخوان پس از یائسگی.

2-7 اثرات تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی در ضد پوکی استخوان در دوران یائسگی

3- نتیجه گیری

منابع

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP)یک بیماری مزمن سیستمیک متابولیک استخوان ناشی از عدم تعادل بین تشکیل استخوان و بازجذب استخوان متأثر از کمبود استروژن می باشد. هم تمرین و فعالیت بدنی و هم عصاره های طبیعی ابزارهای امن و مؤثر برای پیشگیری از پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) و کنترل آن می باشند. اثر افزایشی هم افزایی تمرین و فعالیت بدنی و عصاره در برابر PMOP ممکن است کمتر از اثر افزایشی طب سنتی نباشد. با این حال، مکانیزم عمل این روش دقیق و با جزئیات کامل روشن و مشخص نشده است. تعداد زیادی از مطالعات نشان داده اند که بیماری زایی (پاتوژن) PMOP عمدتا سیستم OPG-RANKL-RANK، التهاب، تنش اکسایشی را دربر می گیرد. براساس رویکردهای فوق، مطالعه ی پیش رو به مرور و بررسی اثرات ضد PMOP و مکانیزم های تمرین و فعالیت بدنی و عصاره های طبیعی می پردازد. نهایتا، این مطالعه قصد دراد تا احتمال هدف دو ضد PMOP ترکیبی از طریق این رویکرد را کشف کند، که به موجب آن دیدگاه جدیدی برای تحقیق مداخله مشترک ارائه کرده و مسیری جدید برای استراتژی درمان PMOP فراهم می کند. 

1 – مقدمه

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) به زنان بعد از یائسگی به دلیل آتروفی تخمدان، انحطاط کارکردی، و کمبود ترشح استروژن اشاره می کند، که کاهش توده ی استخوان، تغییرات ساختار ترابکولار استخوان، شکنندگی استخوان، و بیماری متابولیک استخوان سیستمیک با شکنندگی راحت را موجب می شود. روش پیشگیری قدیمی برای PMOP عمدتا از استرادیول و بیسفوسفونات ها استفاده می کند، اما استفاده ی طولانی مدت از چنین داروهایی ممکن است احتمال بروز سرطان و ریسک استخوان میری را افزایش دهد [1]. در حال حاضر، 200 میلیون زن در سرتاسر جهان از پوکی استخوان رنج می برند. انتظار می رود که تا سال 2050 تعداد بیماران مبتلا به شکستگی های ناشی از پوکی استخوان در مقایسه با امروز دوبرابر شوند، که مراقبت های پزشکی عظیم و گسترده و بار اقتصادی زیاد را نشان می دهد [2]. بر اساس این موارد، یک مطالعه ی مطرح شده به کشف تأثیر تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی روی پوکی استخوان پس از یائسگی می پردازد. 

3- نتیجه گیری

به طور خلاصه، ممکن و محتمل است که حرکت همراه با عصاره های طبیعی می توانند مسیرهای متعددی را شامل شوند از جمله علامت دهی مکانیکی، تغییرات OPG/ RANKL به واسطه ی کمبود استروژن، و کنترل ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی PMOP. اکثر مطالعات موجود تأثیر افزایشی مداخلات ترکیبی را نشان داده اند، اما چندین مطالعه و داده هیچ تأثیر و کارایی افزایشی و اضافی را نشان نمی دهند، که ممکن است تحت تأثیر انتخاب رژیم ورزش و تمرین و دوز مصرفی عصاره قرار گرفته باشند. بنابراین، تأثیر و مکانیزم درمان ترکیبی همچنان مستلزم تحقیقات بیشتر با داده های آزمایشی گسترده و وسیع است. تمرین و فعالیت بدنی و مواد طبیعی از پتانسیل و مزیت های زیادی با هزینه ی خیلی کم برخوردارند ضمن اینکه غیرسمی بوده و مزیت های دیگری نیز دارند، که از سوی جامعه ی پزشکی به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته و برای آن ارزش قائل هستند. ما خواستار انتخاب بهترین روش و طرح درمانی براساس درمان های مختلف در آینده هستیم تا بتوانیم تا حد زیادی درد بیماران مبتلا به پوکی استخوان را کاهش داده و به بیماران احتمالی کمک کنیم که از تهدید پوکی استخوان در امان و دور بمانند.

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) is a systemic chronic bone metabolic disease caused by the imbalance between bone formation and bone resorption mediated by estrogen deficiency. Both exercise and natural extracts are safe and effective means to prevent and control PMOP. +e additive effect of exercise synergy extract against PMOP may be no less than that of traditional medicine. However, the mechanism of action of this method has not been clarified in detail. A large number of studies have shown that the pathogenesis of PMOP mainly involves the OPG-RANKL-RANK system, inflammation, and oxidative stress. Based on the abovementioned approaches, the present study reviews the anti-PMOP effects and mechanisms of exercise and natural extracts. Finally, it aims to explore the possibility of the target of the two combined anti-PMOP through this approach, thereby providing a new perspective for joint intervention research and providing a new direction for the treatment strategy of PMOP.

1. Introduction

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) refers to women after menopause due to ovarian atrophy, functional degeneration, and estrogen secretion lack, which then induces a reduction in bone mass, bone trabecular structure changes, bone fragility, and easy fracture systemic bone metabolic disease. +e traditional prevention method for PMOP mainly uses estradiol and bisphosphonates, but long-term use of such drugs may improve the incidence of cancer and osteonecrosis risk [1]. At present, 200 million women worldwide suffer from osteoporosis. It is expected that by 2050, the number of patients with osteoporotic fractures will double compared with now, which represents a huge medical care and economic burden [2]. Based on this, a proposed study explores the effect of exercise combined with natural extracts on postmenopausal osteoporosis.

3. Conclusions

In a summary, it is possible that motor binding to natural extracts may involve multiple pathways including mechanical signaling, estrogen deficiency-mediated OPG/ RANKL alterations, and anti-inflammatory and antioxidant control of PMOP. Most of the existing studies have shown the additive effect of combination interventions, but several data show no additional efficacy, which may be affected by the choice of exercise regimen and extract dosage. +erefore, the effect and mechanism of combination treatment still need to be further explored by extensive experimental data. Exercise and natural ingredients have great potential and advantages with their low cost, nontoxic, and other advantages, which have been widely valued by the medical community. We are eager to select the best treatment scheme based on various therapies in the future to greatly reduce the pain of patients with osteoporosis and help potential patients stay away from the threat of osteoporosis.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

روند تحقیقات تغذیه در اختلالات غدد درون ریز، شکاف ها و برنامه های آینده: مجموعه ای از تجربیات یک موسسه تحقیقات غدد درون ریز

Trend of nutrition research in endocrine disorders, gaps, and future plans: a collection of experiences of an endocrinology research institute

چکیده
مقدمه
روش ها
نتایج
جستجو منبعی
مشخصات اصلی مطالعات مشمول
یافته های بررسی های سیستماتیک و متا آنالیز
یافته های تحقیقات ملی تغذیه
فعالیت های دیگر
فعالیت ها در زمینه ویروس همه گیر کووید 19 (پاندمی)
بحث
نتیجه گیری
مراجع

چکیده

پیش زمینه: تغذیه نقش موثری در پیشگیری و درمان بیماری های غدد دارد. هدف از این مطالعه ایجاد فرصتی برای بیان تجربیات 25 ساله مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم (EMRI) و کاستی ها و برنامه های آینده در زمینه تغذیه و اختلالات غدد درون ریز بود.

روش ها: از زمان آغاز یکم دسامبر 2019 پایگاه های الکترونیکی شامل PubMed /Medline ، Web of Science و Scopus برای جمع آوری مقالات مربوط به مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم در زمینه تغذیه تحت جستجو قرار گرفتند. مقالات جستجو شده هم به زبان فارسی و هم به زبان انگلیسی بودند. ورژن 1.16.13 برنامه landscape (VOS viewer) برای تهیه آمار های کتاب سنجی مورد استفاده قرار گرفت.

نتایج: از 4082 مطالعه مشخص شده در جستجوی اولیه، 319 مقاله مرتبط وارد مطالعه شده بود. از بین این 319 مقاله، 76 مقاله به روش مرور سیستماتیک و متا آنالیز ، 58 مقاله به روش آزمایشات بالینی، 171 مورد به روش مقطعی، 11 مورد به روش مورد شاهدی و 3 مورد به روش مطالعه بر روی حیوانات بودند. بر این اساس بیشتر مطالعات تغذیه ای در سطح 3 شواهد (مقالات مقطعی: 53.60 درصد) و به دنبال آن ها مقالات مروری سیستماتیک (23.82 درصد) با سطح شواهد 1 بودند. همچنین در طی سال ها روند افزایشی در مطالعات تغذیه ای مشاهده می شد که در سال 2019 به اوج خود رسید.

نتیجه گیری: روند افزایشی در انتشار مقالات حوزه علوم تغذیه در مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم مشاهده می شود. با این حال تحقیقات و مقالات مربوط به حوزه تغذیه می توانند از طریق گسترش همکاری با رشته های دیگر مربوط به غدد، رشد بیشتری داشته باشند. با توجه به ارزیابی ها تغذیه ای در پروژه های ملی و تمرکز بر شناسایی روش های تغذیه ای پیشگیرانه، در نظر گرفتن شرایط جامعه ما می تواند مفید باشد تا یافته های تغذیه ای عملی تر شود.

مقدمه

طبق گزارشات سازمان جهانی بهداشت (WHO) بیماری های غیر واگیردار (NCDs) عامل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان هستند[1]. در 20 سال گذشته مرگ ناشی از بیماری های غیر واگیردار اعم از بیماری های قلبی عروقی، دیابت و چاقی در ایران 20 درصد افزایش یافته است [2]. بنابراین سیاست گذاران برای کاهش بار اقتصادی، اجتماعی و روانی این گونه بیماری ها باید توجه ویژه ای به شناسایی روش های های پیشگیرانه داشته باشند [2و3]. اقدامات روش های پیشگیرانه بر روی چهار مورد اصلی شامل فعالیت جسمانی، استفاده از تنباکو، مصرف الکل و رژیم غذایی متمرکز است [4]. بعلاوه الگوهای رژیم غذایی سالم و تغییر عادات غذایی ناسالم به عادات غذایی پیشنهاد شده می تواند در پیشگیری و درمان شمار زیادی از بیماری ها مانند بیماری غدد درون ریز مفید باشد [5].

نتیجه گیری

روند افزایشی در انتشارات مربوط به تحقیقات تغذیه تحقیق مشاهده شده است. با این حال، فعالیت های تغذیه ای و انتشارات از طریق گسترش همکاری ها با سایر زمینه های مربوط به غدد درون ریز می توانند رشد بیشتری داشته باشند. با توجه به ارزیابی های تغذیه ای در پروژه های داخلی و تمرکز بر شناسایی استراتژی های ویژه تغذیه ای پیشگیرانه، در جامعه ما می تواند چگونگی جلوگیری از NCD را تبیین کرده و باعث کاهش بار اینگونه بیماری ها آن شود.

Abstract

Background Nutrition plays a pivotal role in the prevention and treatment of endocrine disorders. The aim of this study was to provide a window in order to display the 25-year activities of Endocrinology & Metabolism Research Institute (EMRI), and the gaps and future plans in the field of nutrition and endocrine disorders.

Methods To collect papers affiliated to the EMRI in field of nutrition from the inception to December 1st 2019, the electronic databases including PubMed/Medline, Web of Science, and Scopus were searched. Publications in English and Persian languages were included. Scientific Landscapes (VOS viewer) software version 1.6.13 was used to provide bibliometric maps.

Results Of 4082 studies identified in the initial search, 319 relevant papers were included. They contributed systematic review and meta-analysis/review (n = 76), clinical trials (n = 58), cross-sectional (n = 171), case-control studies (n = 11), and animal studies (n = 3). Accordingly, most nutrition studies were dedicated to the level of evidence III (cross-sectional studies: 53.60%) followed by systematic review studies (23.82%) with the level of evidence I. There was also an increasing trend in the nutrition studies through years, with a peak in 2019.

Conclusion An increasing trend in the publications related to nutrition science is observed at EMRI. However, nutrition research and publications can grow further through expanding collaborations with other fields related to endocrine. Given nutritional assessments in national projects and focusing on the identification of preventive nutritional strategies, considering the situations of our society can be helpful to make nutritional findings more practical.

Introduction

Based on the report published by the World Health Organization (WHO), non-communicable diseases (NCDs) represent the leading cause of mortality across the world [1]. In the past 20 years, NCD deaths including cardiovascular diseases, diabetes, and obesity have increased by 14.5% in Iran [2]. Therefore, policy makers need to pay specific attention to identifying preventive strategies in order to reduce economic, social, and psychological burden of such diseases [2, 3]. Prevention efforts focus on the four main factors including physical activity, tobacco use, alcohol consumption, and diet [4]. Adherence to healthy dietary patterns and changing from unhealthy eating habits to recommended ones can be helpful in preventing and treating a wide range of diseases including endocrine disorders [5].

Conclusion

An increasing trend in the publications related to nutrition research is observed. However, nutrition activities and publications can grow further through expanding collaborations with other fields related to endocrine. Considering nutritional assessments in national projects and focusing on the identification of preventive nutritional strategies specific to our society can shed light on how to prevent NCDs and decrease the burden of such diseases.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روند تحقیقات تغذیه در اختلالات غدد درون ریز، شکاف ها و برنامه های آینده: مجموعه ای از تجربیات یک موسسه تحقیقات غدد درون ریز

Trend of nutrition research in endocrine disorders, gaps, and future plans: a collection of experiences of an endocrinology research institute

بررسی تقویت اثر رادیوتراپی در سرطان سینه با نانوذرات

Enhancing radiotherapy effect in breast cancer with nanoparticles: A review

چکیده

در بین همه تلاشهای انجام شده برای بهبود نتایج مدیریت انکولوژیکی، افزایش تابش نانوذرات برای درمان بیماران سرطانی رویکرد جدیدی است که در دهه اخیر توجه به تحقیق در این زمینه را افزایش داده است. داده های پیش بالینی مختلفی از سراسر جهان منتشر شده اند؛ با این حال، هنوز هم شواهد بالینی کافی در مورد اجرای این روش بصورت عادی و همچنین مدیریت مختص این بیماری وجود ندارد. نانوذرات طلا (AuNP، که ممکن است در بین بیشترین مواد مورد بررسی قرار داشته باشد، توجیهی برای اکثر اطلاعات موجود است؛ با این وجود، برخی از مواد جدید نیز در موقعیتهای پیش بالینی مورد استفاده قرار گرفته اند.

در حال حاضر، بدون وجود هیچ اطلاعات ایمنی برای حمایت از استفاده فعال از آن، به نظر می رسد که اطلاعات دوزیمتریک درون تنی و آزمایشگاهی با یک چشم اندازه بسیار مطلوب و امیدوارکننده برای کاربردهای بالینی سازگار باشد. این بررسی اطلاعات دوزیمتری مربوط به بافت سرطان پستان را ارزیابی می کند، و لازم است که بررسی بیشتری در آینده در مورد تاثیر احتمالی آن بر گزینه های درمان و نتایج بیمار در محیط بالینی انجام شود.  

در حال حاضر، ما استفاده از اطلاعات پیش بالینی کاربرد نانوذرات را برای بهبود کلی درمان سرطان توصیه می کنیم؛ با این حال، داده های بالینی بیشتری برای دستیابی به طیف وسیعتری از ابزارهای درمانی مورد نیاز است. همانطور که پروژه های تحقیقاتی مداوم هنوز هم نیاز به تکمیل داده های خود دارند، حساس کننده ها هنوز می توانند ابزار امیدوارکننده ای برای توسعه در آینده باشند (شکل 1 (19)). در سالهای بعد، آیا ما دوزهای درمانی را به دلیل تقویت نانوذرات کاهش خواهیم داد؟ این سوالی است که داده های بالینی به آن پاسخ خواهند داد.

Abstract

Amongst all efforts for improving oncological management outcomes, nanoparticles enhanced radiation for breast cancer patient’s treatment is a novel approach that has grown interest for research in the last decade. Multiple preclinical data has been published, from all around the globe; however, clinical evidence is still insufficient for implementing the method in routine practice and in disease specific management. Gold nanoparticles (AuNP), which may be among the most studed materials, account for the majority of available data; however, some new materials have also been used in preclinical settings.

Without any safety data available at the moment to support an active use, dosimetric in vitro and in vivo information seems to be consistent with a very promising and hopeful panorama for clinical applications. This review evaluates existing dosimetric data in breast cancer tissue, and a probable future impact in treatment choices and patient outcomes, as further investigation is required in a clinical.

At the moment, we have encouraging preclinical data supporting nanoparticles use for general cancer treatment enhancement; however, further clinical data is required for opening a wider range of therapeutic tools. As ongoing research projects still need to mature their data, radiosensitizers will still be a promising tool for future development (Fig. 1, [19]). In the following years, will we be descalating our treatment doses because of nanoparticles enhancement? Clinical data will answer this question.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی تقویت اثر رادیوتراپی در سرطان سینه با نانوذرات

Enhancing radiotherapy effect in breast cancer with nanoparticles: A review

داروهای ضدافسردگی در صرع

Antidepressants in epilepsy

چکیده

1. مقدمه

2. داروهای ضدافسردگی- تاثیر بر رخداد حملات

3. ADT- مکانیسم عمل و شیوع حملات

4. برهم کنش بین داروهای ضدافسردگی و AED

5. ADT در صرع

1. 5. ADT در صرع لوب تمپورال (گیجگاهی)

6. نتیجه گیری

منابع

چکیده

افراد مبتلا به صرع (PWE) اغلب از اختلالات خلقی همایند و اضطراب رنج می برند. یکی از همایندهای روانپزشکی اصلی که بر کیفیت زندگی افراد مبتلا به صرع تاثیر منفی می گذارد، افسردگی نام دارد. مرور ادبیات نشان می دهد که اکثر حملات ناشی از داروهای ضدافسردگی با دوزهای بسیار بالا یا اوردوز ارتباط داشته اند، و به طور کلی ریسک حملات ناشی از داروهای ضدافسردگی، پائین است. به همان نسبت، مدارکی وجود دارد که نشان می دهد داروهای ضدافسردگی کاربردی ترین گروهها، ریسک حملات را پائین تر می آورد. برای بیماران مبتلا به صرع، چهار داروی ضد افسردگی توصیه نشده است، آموکساپین، بوپروپیون، کلومیپارامین و ماپروتیلین. متخصصین بالینی که از خط اول درمان افسردگی در بیماران مبتلا به صرع استفاده می کنند، باید از SSRI یا SNRI، به ویژه سرترالین، سیتالوپرام، میرتازاپین، ربوکستین، پاروکستین، فلوکستین؛ ستیتالوپرام، فلووکسامین، ونلافاکسن، و دولوکستین استفاده کنند. پیاده سازی داروهای ضد تشنج در بیماران افسرده باید شامل والپروات، کاربامازپین، لاموتریژین، گاباپنتین، و پریگابالین شود. مقاله حاضر مدارک مربوط به استفاده بالینی داروهای ضدافسردگی در PWE را مرور می کند.

1. مقدمه

افراد مبتلا به صرع (PWE) اغلب از اختلالات خلقی همایند رنج می برند. شیوع این بیماری در طول عمر بین 11 و 62 درصد است [1]. یکی از همایندهای روانپزشکی اصلی که تاثیر منفی بر کیفیت زندگی در PWE دارد، افسردگی می باشد [2]. رابطه بین افسردگی و صرع، دوسویه است؛ افسردگی ریسک صرع و صرع ریسک افسردگی را افزایش می دهد [3]. اقدام به خودکشی در میان PWE افسرده، چهار تا پنج برابر نسل عمومی است [6-4]. افسردگی با نرخ بالاتر مقاومت دارویی در PWE نیز ارتباط داشته است [7]. با توجه به این موضوعات، درمان موفق و امن افسردگی ناشی از صرع، از اهمیت بالینی بسزایی برخوردار است.

Abstract

People with epilepsy (PWE) frequently suffer from comorbid mood and anxiety disorders. Depression is one of the major psychiatric comorbidities having a negative impact on the quality of life in people with epilepsy. A review of the literature indicates that the majority of antidepressant-related seizures have been associated with either ultra-high doses or overdosing and, generally, the risk of antidepressant-associated seizures is low. Correspondingly, there is some evidence indicating that antidepressants of most widely used groups may additionally lower the risk of triggering seizures. Four antidepressants are not recommended for patients with epilepsy, i.e.: amoxapine, bupropion, clomipramine and maprotiline. Clinicians applying first line of depression treatment in patients with epilepsy should consider use of SSRIs or SNRIs, particularly sertraline, citalopram, mirtazapine, reboxetine, paroxetine, fluoxetine, escitalopram, fluvoxamine, venlafaxine, duloxetine. Implementation of anticonvulsive drugs in depressed patients should include valproate, carbamazepine, lamotrigine, gabapentin, pregabalin. The paper reviews the evidence for the clinical use of antidepressants in PWE.

1. Introduction

People with epilepsy (PWE) frequently suffer from comorbid mood disorders. Lifetime prevalence ranges between 11% and 62% [1]. One of the major psychiatric comorbidities having a negative impact on the quality of life in PWE is depression [2]. The relationship between depression and epilepsy may be bidirectional; having depression would increase the risk of epilepsy, and having epilepsy appears to increase the risk of depression [3]. Suicide attempts among depressed PWE are four- to fivefold more frequent than in the general population [4–6]. Depression has also been associated with higher rates of drug resistance in PWE [7]. Considering these issues the successful and safe treatment of depression associated with epilepsy is of utmost clinical importance.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

داروهای ضدافسردگی در صرع

Antidepressants in epilepsy

افسردگی در مبتلایان به صرع: همکاران آسیایی چقدر آن را تأیید می کنند؟

Depression in people with epilepsy: How much do Asian colleagues acknowledge it?

چکیده

1. مقدمه

2. روش مطالعه

3. یافته ها

افسردگی در بیماران PWE در کشور ژاپن

افسردگی در بیماران PWE در کشور کره جنوبی

افسردگی در بیماران PWE در کشور چین

افسردگی در بیماران PWE در کشور تایلند

افسردگی در بیماران PWE در کشور تایوان

افسردگی در بیماران PWE در کشور ایران

4. نتیجه گیری

چکیده

هدف: هدف از این مقاله مروری، بررسی شیوع افسردگی در افراد مبتلا به صرع یا ( PWE ) در کشورهای مختلف آسیایی میباشد.

روش مطالعه: ما برای کل کشور های آسیایی از سال 1947 با استفاده از پایگاه داده های الکترونیکی PubMed در تاریخ 13 ژوئن 2017 به بررسی و جستجو مقالات انگلیسی که در آن ها به واژه های صرع، افسردگی و نام کشور مذکور اشاره شده است، پرداختیم. مطالعات پژوهشی مربوط به کشور های آسیایی شامل گزارش های شایع افسردگی در PWE بوده اند. این مقاله، مطالعاتی که جمعیت خاصی را (مثلا سالمندان، جانبازان و غیره) مطالعه می کنند، شامل نمی شود. علاوه بر این، پژوهشگرانی که در زمینه صرع مطالعه دارند، از برخی کشورهای آسیایی برای ارزیابی و بررسی در این زمینه دعوت شده اند.

یافته ها: در این بررسی ششصد هشتاد و هفت مقاله و 26 مطالعه مرتبط با آن مورد مشاهده و بررسی قرار گرفت. در کشورهای مختلف آسیا بروز افسردگی در افراد مبتلا به صرع ( PWE ) بسیار شایع است و میزان شيوع آن با میزانی که در کشورهای دیگر گزارش شده است، نسبتا یکسان میباشد؛ بدین شکل که حدود 25٪ افراد مبتلا به صرع ( PWE )  از افسردگی رنج می برند.

نتيجه گيري: در كشورهاي آسيايي همچون سایر نقاط دیگر، افسردگي در PWE شايع میباشد. اطلاعات مناسب و مطلوب در این زمینه در بسیاری از کشورها کم میباشد و ابزارهای غربالگری معتبر و درست ( مانند پرسشنامه اختلالات افسردگی-عصبی برای صرع یا NDDI-E )  که برای بررسی و مطالعه مناسب شیوع افسردگی در PWE  به کار میروند، هنوز در بسیاری از کشورها در دسترس نیست. با توجه به شيوع بالاي افسردگي در افراد PWE، غربالگري روتين و دوره اي در بیماران مبتلا به صرع براي تشخيص اولیه و مديريت ( کنترل ) افسردگي، رويكرد منطقی و مناسب است.

1. مقدمه

افسردگی در مردمان مبتلا به PWE بسیار شایع میباشد، بدین شکل که یک آنالیز و مطالعه منظم (1) نشان داد شیوع افسردگی ( از نوع فعال ) در این افراد نسبت به عموم مردم به میزان % 23.1  ( با CI % 95 ، confidence interval ) بیشتر است. در یک مطالعه که بر روی یک جمعیت انجام شد(2)، ميانگين طول عمر و شيوع 12 ماهه بیماری افسردگي در 10 کشور با بيشترين درآمد، به ترتيب % 14.6٪ و % 5.5 و این میزان برای 8 کشوری که با میانگین درآمد کم تا متوسط هستند به ترتیب % 11.1 و % 5.9 بود. هر چند که بیماری افسردگی به درستی شناخته نشده است و در بیماران PWE که با غیبت و دوری از کار، افزایش استفاده از خدمات بهداشتی درمانی و افزایش هزینه های درمانی رو به رو هستند، به طور نادرست درمان میشود(3و4). 

Abstract

Purpose The purpose of this review was to investigate the prevalence of depression in people with epilepsy (PWE) in different countries in Asia.

Methods We searched the electronic database PubMed on June 13, 2017 for articles in English that included the following search terms: “epilepsy” AND “depression” AND “country name” for all Asian countries since 1947. Relevant original studies from Asia were included if they reported the prevalence of depression in PWE. Papers studying special populations (e.g., elderly, veterans, etc.) were not included. In addition, experts in epilepsy field were invited from some Asian countries for an in-depth assessment.

Results Six hundred eighty-seven papers were reviewed and 26 related studies were included in this study. Depression is highly prevalent in PWE in different countries in Asia and the prevalence rates are consistent with rates reported in the literature from other countries: overall, about 25% of PWE suffer from depression.

Conclusion In Asian countries, as elsewhere, depression is common in PWE. High quality data is scarce in many countries and validated screening tools [e.g., Neurological Disorders Depression Inventory for Epilepsy (NDDI-E)] to appropriately investigate the prevalence of depression in PWE are still lacking in many languages. Considering the high prevalence of depression among PWE, routine and periodic screening of all PWE for early detection and appropriate management of depression would be a reasonable approach.

1. Introduction

Depression has been observed to be highly prevalent in people with epilepsy (PWE). A systematic review and meta-analysis of its prevalence, revealed a 23.1% (95% confidence interval [CI] 20.6%– 28.31%) [1] prevalence of active depression which is much higher than that in the general population. In a population-based study [2], the average lifetime and 12-month prevalence estimates of major depressive episodes were 14.6% and 5.5%, respectively in the 10 highest-income countries, and 11.1% and 5.9% in the eight countries with low- to middle-income. However, depression is often under-recognized and improperly treated in PWE, which is associated with work absenteeism, increased utilization of health care services and direct medical costs [3,4].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

افسردگی در مبتلایان به صرع: همکاران آسیایی چقدر آن را تأیید می کنند؟

Depression in people with epilepsy: How much do Asian colleagues acknowledge it?