نمودارهای کنترل کیفیت آماری برای شاخص های فرآیند پیوند کبد: برآورد تجربه یک مرکز

Statistical Quality Control Charts for Liver Transplant Process Indicators: Evaluation of a Single-Center Experience

چکیده
روش ها 
نرمالیزه کردن و ارائه گواهی برنامه ISO 9001:2008
جمع آوری داده
پردازش داده
نتایج
بحث
منابع

چکیده
پیوند کبد که به عنوان بهترین گزینه در بسیاری از مراحل پایانی بیماری های کبد محسوب می شود، از متقاضیان بیشتری نسبت به اهدا کنندگان برخوردار است. در این وضعیت، لازم است تا این روش درمانی مورد تقاضا به شکل مطلوب، با قابلیت دسترسی و رضایت‌مندی بیمار و به شکل اخلاقی، علمی و کارا انجام شود. اجماع و موافقت عمومی کنونی در مورد معیار های کیفی ارائه شده توسط SETH نشان دهنده انجام معیارها، شاخص ها و استاندارد های پیوند کبد در اسپانیا است. مطابق توصیه این جلسات، برنامه کبد کنری ایسلند به مطالعه تجربه خود پرداخته است. ما 411 پیوند کبد از اجساد را در طی 15 سال اخیر به دو گروه تقسیم کردیم: گروه اول متشکل از 100 پیوند و گروه دیگر، 311 پیوند. 8 معیار SETH 2010 به طور مناسب برآورده شدند. در بیشتر شاخص ها، نتایج به شکل مطلوبی گزارش شدند به طوری که نرخ حیات در طی 1،3،5 و 10 سال به ترتیب به میزان %84، %79، %76 و %65 بود؛ از طرفی نتایج بسیار خوبی در نرخ پیوند مجدد (%0.56 اولیه و %5.9 بلند مدت)، نرخ عدم عملکرد ارگان پیوندی (%0.43)، لیست انتظار پیوند کبد (%13.34) و رضایت‌مندی بیمار (%91.5) به دست آمده اند. از طرف دیگر، برخی از شاخص های مرگ و میر همانند دوره پیش از عمل جراحی، پس از عمل جرایی و مرگ و میر اولیه با عملکرد معمولی گرافت و نرخ جراحی مجدد، نا مطلوب تر بوده اند. پس از تحلیل این سری ها با نمودار های کنترل کیفیت آماری، ما شاهد بهبود کلیه شاخص ها حتی در شاخص های نا مطلوب ظاهری، مرگ و میر زودهنگام با عملکرد نرمال گرافت در یک برنامه پایدار بوده ایم. این نتایج به ما در تشخیص حوزه های خاص جهت بهبود برنامه کمک می کنند. کاربرد اندازه گیری کیفیت مطابق توصیه SETH، در تحقیق ما نشان می‌دهد که علی‌رغم زمان بر بودن این فرآیند، این روش به عنوان یک ابزار مفید محسوب می شود.

پیوند کبد به عنوان یک گزینه مطلوب جهت درمان بیماری مرحله نهایی عضو محسوب می شود. با توجه به تعداد بسیار کم اهدا کنندگان و افزایش طیفی از شاخص های پیوند، این روش درمان مورد توجه باید به صورت مناسب از نظر اخلاقی، علمی و مالی انجام شود. جهت ارزیابی دقیق برنامه پیوند کبد، برخی از مؤسسات و سازمان های علمی به تحلیل این فرآیند با استفاده از معیار های کیفی پرداخته و پایش جهت دستیابی به کارایی، قابلیت دسترسی و رضایت‌مندی بیمار را پیشنهاد کرده اند.

نرمالیزه کردن و ارائه گواهی برنامه ISO 9001:2008
از سال 2009 ، این برنامه تحت کنترل کیفیت خارجی قرار گرفته است ، که مستقل و مکمل توصیه های SETH 2010 بود. در این فرآیند، برخی از معیار ها به صورت انحصاری برای برنامه ما به عنوان شاخص های کیفی لحاظ شدند: بیمارستان یا ماندن در واحد مراقبت های ویژه (ICU) و زمان کم خونی سرد و گرم. داده ها شامل جنبه هایی از رضایت‌مندی بودند که در این تحقیق در مورد داده های از دست رفته از پایگاه داده کلی، استفاده شدند.

جمع آوری داده
از آوریل سال 1996 تا کنون، ما مجموعه ای از داده های مرتبط را بر روی گرافت و حیات بیماران و مدیریت لیست انتظار به عنوان بخشی از ONT (سازمان ملی پیوند اسپانیا) و ELTR (واحد پیوند کبد اروپا) ارائه کردیم. برنامه ما در هر دو بخش مشارکت دارد. از سال 2005 (تاریخ اولین اجماع عمومی SETH منتشر شده در سال 2008) تا کنون، برخی از داده ها به طور چشمگیر جمع آوری شده اند زیرا جلسات متوالی اجماع شاخص ها و اندازه گیری های آنها را اصلاح کرده اند. بنابراین، داده های ضروری نا معلوم از قبل از این تاریخ از گزارشات پزشکی و پایگاه داده از زمان شروع برنامه، به دست آمدند.

پردازش داده
شاخص ها به صورت دوره ای نسبت به داده ها، محاسبه می شوند. کاوش بصری 13 شاخص سری زمانی و برآورد ضرایب همبستگی ساده و جزئی با حداکثر 7 تأخیر جهت بررسی رفتار تصادفی سری های زمانی، انجام شد.
ساختار آماری نمودار های کنترل کیفیت برای هر شاخص در هر دو مجموعه زمانی شامل مقادیر میانگین +1.96 انحراف استاندارد و میانگین +2.58 SD برای هر دوره زمانی به صورت 2 سطح از حداکثر تغییرات تصادفی شاخص ها، تعریف شده اند. محاسبات با استفاده از نرم افزار آماری IBM-SPSS 19.0 برای رایانه شخصی انجام شدند (SPSS، شیکاگو، III).

ارتباط بین اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) و بیماری سلیاک در کودکان

The Association between ADHD and Celiac Disease in Children

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

پیوست الف

منابع

چکیده

     بحث پیرامون رابطه ی میان بیماری سلیاک و اختلال کم توجهی-بیش فعالی در یک مرور نظام مند در سال 2015 انجام شد که در نهایت هیچ رابطه ای را نشان نداد. از سال 2015 به این سو، چندین مطالعه انجام شده است که یک رابطه میان بیماری سلیاک و اختلال کم توجهی-بیش فعالی را نشان داده اند. مطالعه ی کنونی یک مرور نظام مند به-روزرسانی شده است. زمینه: بیش تر کارشناسان درباره ی این توصیه که اختلال کم توجهی-بیش فعالی در افراد دچار بیماری سلیاک و برعکس را به عنوان بخشی از استاندارد مراقبت غربالگری نکنیم، اتفاق نظر دارند. در عین حال، آنان پیشنهاد می کنند که بیماران درمان نشده ی دچار بیماری سلیاک و نشانه های عصب شناختی همچون خستگی مزمن، بی توجهی، درد، و سردرد می توانند متمایل به رفتار اختلال کم توجهی-بیش فعالی، یعنی بی توجهی (که ممکن است با دنبال کردن یک رژیم غذایی بدون گلوتن تسکین یابد)، باشند. زیرگونه ی بی توجهی از اختلال کم توجهی-بیش فعالی که شامل نشانه های بی توجهی است از نظر فنوتیپ ناهمگون است، چون شامل سازه ی بالینی کُندی سرعت شناختی (SCT) است. نشانه های کندی سرعت شناختی با تظاهرات عصب شناختیِ بیماری سلیاک همپوشانی دارند. روش ها: یک جست وجوی نظام مند (پریسما) از پایگاه داده های PubMed، Google Scholar، EMBASE، Web of Sience، Stanford Lane، SCOPUS و Ovid برای مقاله هایی تا تاریخ 21 فوریه ی 2022 انجام شد. از این میان، 23 مطالعه دارای شرایط لازم بودند. نتایج: از میان این 23 مطالعه، 13 مورد یک رابطه ی مثبت میان اختلال کم توجهی-بیش فعالی و بیماری سلیاک نشان دادند. بیش تر مطالعاتی که یک رابطه ی مثبت نشان دادند در پنج سال گذشته منتشر شده اند. مغایرت در نتایج عمدتاً به دلیل روش شناسی ناهمگون مورد استفاده، به ویژه برای اختلال کم-توجهی-بیش فعالی و پرسشنامه های پیامد، و نیز فقدان گزارش دهی پیرامون زیرگونه های اختلال کم توجهی-بیش-فعالی است. نتیجه گیری: رابطه ای میان اختلال کم توجهی-بیش فعالی و بیماری سلیاک وجود دارد. در صورت بررسی زیرگونه های اختلال کم توجهی-بیش فعالی، محدودیت های روش شناختی کنونی کم تر خواهند شد.

راهبرد جست وجو

     ما یک جست وجوی پیشینه انجام دادیم (برای مشاهده ی فهرستی از اصطلاحات جست وجو، به پیوست الف/ جدول الف 1 مراجعه نمایید). راهبرد جست وجوی ما از طریق تطابق دادن با یک جست وجوی مستقل که توسط یک کتابدار در کتابخانه ی پزشکی استانفورد آفریده شده است، راستی آزمایی شد. مقاله های منتشرشده در پیش از 21 فوریه ی 2022 در این جست وجو گنجانده شدند. محدودیت های تاریخ پایین تر مورد استفاده قرار نگرفتند، بجز برای گوگل اسکالر (2022-2015). پایگاه داده های الکترونیکی PubMed، Google Scholar، EMBASE، Web of Science، Stanford Lane، SCOPUS و Ovid برای یافتن مقاله های مجله ای مرتبط مورد جست وجو قرار گرفتند. این پروتکل مرور در مرکز بین المللی مرورهای نظام مند (PROSPERO) ثبت شد.

     معیارهای ورود به مطالعه به قرار زیر بودند: 1) اصطلاحات جست وجوی ADHD و بیماری سلیاک (کارآزمایی-های کنترل نشده و کنترل شده /پایگاه داده ها/مراکز)؛ 2) سنین کم تر از 18 سال (شامل 3 مطالعه با یک گستره ی سنی و داده های گزارش شده که شامل افراد پایین تر از 18 سال هستند). افزون بر این، ما محدودیت ها/ نقاط قوت مطالعات گذشته و فهرست منابع مطالعات گنجانده شده را مورد توجه قرار دادیم تا دیگر مقاله های مرتبط را بیابیم. تنها مقاله-های انگلیسی زبان مورد مرور قرار گرفتند. پوسترهای مربوط به کنفرانس ها و همایش ها مورد مرور قرار گرفتند، و کوشش هایی انجام شد تا به دست نوشته های منتشرنشده دسترسی یابیم، اما نویسندگاه داده های آماده را در اختیار نداشتند. هیچ مطالعه ی فاقد شرایط لازم گنجانده نشد.

     معیارهای خروج از مطالعه عبارت بودند: 1) مطالعاتی که شامل اصطلاحات جست وجوی بالا بودند اما مداخله ی رژیم غذایی را تنها به گلوتن محدود نکردند؛ 2) مطالعاتی که شامل دیگر تشخیص های مرتبط بودند (برای نمونه، بیماری التهابی روده، اختلال های کرون، و طیف اوتیسم) و نتایجی که شامل اصطلاحات جست وجو بودند را گزارش نکردند؛ و 3) مقاله های مروری که شامل داده هایی که یک رابطه میان ADHD و بیماری سلیاک را برقرار می کردند، نبودند.

آمفیزم زیرپوستی و افزایش کربن دی اکسید به عنوان عارضه عمل لاپاراسکوپی: گزارش موردی

Subcutaneous emphysema and hypercarbia as a complication of laparoscopic procedure: case report

چکیده

مقدمه

گزارش مورد

بحث

چکیده

آمفیزم زیرپوستی (SE) با میزان بروز 0.43- 2.3 درصد یک عارضه ی نادر روش های لاپاروسکوپی است. در این گزارش موردی، ما وضعیت یک مرد 28 ساله را شرح می دهیم که تحت عمل  لاپاروسکوپی انتخابی فتق کشاله ی ران دچار آمفیزم پیشرفته، افزایش کربن دی اکسید و اسیدوز تنفسی در حین عمل جراحی شده بود. بر اساس یافته های خود، نتیجه گرفتیم که علیرغم بروز پایین آمفیزم زیر پوستی، به منظور جلوگیری از عوارض ناشی از عمل لاپاروسکوپی بایستی از عوامل خطرساز آگاهی حاصل شود.

مقدمه

آمفیزم زیر پوستی (SE) به عنوان “یافتن گاز درون بافت های نرم زیر پوستی، معمولا در ناحیه ی قفسه ی سینه یا گردن” تعریف شده است. شدت آمفیزم زیر پوستی بر اساس مطالعه ی اخیر و بر اساس گسترش آناتومیکی آمفیزم زیر پوستی به پنج گروه تقسیم شده است؛ اول: آمفیزم زیر پوستی که پایه ی گردن را درگیر می کند، دوم: تمام ناحیه ی گردن را درگیر می کند، سوم: ناحیه ی بزرگ زیر سینه، چهارم: دیواره ی قفسه ی سینه و تمام ناحیه ی گردن و پنجم: دیواره ی قفسه ی سینه، گردن، حدقه ی چشم، جمجمه، دیواره ی شکم، اندام های فوقانی و کیسه  ی بیضه.

بحث

در کل روش های لاپاروسکوپی بی خطر هستند و عوارض جانبی اندکی دارند که تا 50 درصد در هنگام دست زدن به شکم بیمار یا در زمان قرار دادن پورت دستگاه لاپاروسکوپی اتفاق می افتند. در حالی که بقیه ی عوارض در طول تزریق گاز در حفره ی شکم، برش بافت و هموستاز رخ می دهند. گاز اولیه ی مورد استفاده برای تزريق به داخل حفره صفاقي در روش های لاپاروسکوپی، کربن دی اکسید است که به دلیل حلالیت بالای خود نسبت به گازهای دیگر بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد.

Abstract

Subcutaneous emphysema (SE) is a rare complication of laparoscopic procedures, with an incidence rate of only 0.43–2.3%. In this report, we present a case of a 28-year-old male who underwent an elective laparoscopic inguinal hernia repair and developed surgical emphysema, hypercarbia and respiratory acidosis intraoperatively. Based on our findings, we concluded that regardless of the low incidence of SE, awareness of the associated risk factors should be ensured to avoid laparoscopic procedure-related complications.

INTRODUCTION

Subcutaneous emphysema (SE) is defined as a “finding of gas within subcutaneous soft tissues, usually in the thorax or neck” [1]. The severity of SE has been classified according to a recent study based on the anatomical extension of SE into five grades: first including the base of the neck; second, all the neck area; third, the subpectoralis major area; fourth, the chest wall and all of the neck area and fifth, the chest wall, neck, orbit, scalp, abdominal wall, upper limbs and scrotum [2].

DISCUSSION

Laparoscopic procedures are overall considered safe, with a low rate of serious complications, of which up to 50% occur while gaining abdominal access or at the time of port placement [5]. While the rest of the complications occur during abdominal insuff lation, tissue dissection and hemostasis [6]. The primary insuff lation gas used in laparoscopic procedures to create a pneumoperitoneum is CO2, which has been favored over other gases due to its high solubility [7].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

آمفیزم زیرپوستی و افزایش کربن دی اکسید به عنوان عارضه عمل لاپاراسکوپی: گزارش موردی

Subcutaneous emphysema and hypercarbia as a complication of laparoscopic procedure: case report

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

چکیده

مقدمه

گزارش موردی

بحث

چکیده

انسداد روده در زنان باردار وضعیت بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است. ما در این گزارش وضعیت زنی را شرح می دهیم که در سی امین هفته ی بارداری خود قرار دارد و با درد شکمی و تهوع به پزشک مراجعه کرده است و انسداد روده ی کوچک چسبنده (SBO) در او تشخیص داده شده است. از مواد کنتراست خوراکی با موفقیت به عنوان یک روش درمانی استفاده شد. بیمار ترخیص شد و 10 هفته بعد، یک دختر بچه سالم به دنیا آورد. ما نتوانستیم در متون موجود هیچ موردی را پیدا کنیم که استفاده از مواد کنتراست خوراکی را برای درمان انسداد روده ی کوچک چسبنده در دوران بارداری توصیف کرده باشد. با توجه به پژوهش ها و تحقیقات موجود، ما مواد کنتراست خوراکی را به عنوان روش درمان انسداد روده کوچک چسبنده در دوران بارداری در شرایطی که هیچ علائمی وجود ندارد در نظر می گیریم؛ در صورت مشاهده ی علائم بالینی عمل جراحی فوری انجام می شود.

مقدمه

انسداد روده ی کوچک (SBO) در دوران بارداری شرایط بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است؛ به طوری که میزان مرگ و میر مادر بین 2 تا 4 درصد و مرگ جنین/ نوزاد 13 تا 17 درصد است. در 45 درصد از موارد، زایمان زودتر از موعد اتفاق می افتد. چسبندگی شایع ترین آسیب شناسی در 30-50 درصد از مادران باردار است و بعد از آن فتق داخلی و پیچ خوردگی روده از مشکلات شایع است.

بحث

با جستجوی کلید واژه هایی مانند “انسداد روده ی کوچک”، “بارداری” و “گاستروگرافین” یا “مواد کنتراست خوراکی” در پایگاه داده ی پاپ مد، مدلاین و گوگل اسکولار یک نتیجه به دست آمد.

بوئر و همکارانش (3) یک مورد انسداد روده ی کوچک را بررسی کردند که در دوران بارداری این مشکل برایش به وجود آمده بود. او اظهار داشت که آنالیزهای ایمن در مورد کنتراست دستگاه گوارش در دوران بارداری به طور کامل انجام نشده است.

Abstract

Bowel obstruction in pregnancy is a high risk situation for both the mother and baby. We present a case of a 30-week-pregnant woman who presented with abdominal pain and vomiting and was diagnosed with adhesive small bowel obstruction (SBO). Oral contrast media was successfully used as a treatment. The patient was discharged home and 10 weeks later delivered a healthy baby girl. We were unable to find any cases in the literature describing oral contrast media to treat adhesive SBO in pregnancy. From our experience and research, we consider oral contrast media as a method of treating adhesive SBO in pregnancy under the proviso that there are no signs that indicate urgent surgical intervention.

INTRODUCTION

Small bowel obstruction (SBO) in pregnancy is a high risk situation for both mother and baby with maternal mortality ranging from 2 to 4% and fetal/neonatal loss from 13 to 17%. Preterm delivery occurs in ∼45% of the cases. Adhesions were the most common pathology in 30–50% followed by internal hernias and volvulus [1, 2].

DISCUSSION

A PubMed, MEDLINE and Google Scholar search of ‘small bowel obstruction’ and ‘pregnancy’ and ‘Gastrografin’ or ‘oral contrast media’ returned one result.

Bower et al. [3] looked at SBO overall, with a section specific to pregnancy. It stated that safety analyses have not been completed on gastrointestinal contrast in pregnancy.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

یک مورد منحصر به فرد از مجرای صفراوی مشترک دوتایی با تخلیه نابجای ان به داخل آنتروم معده: گزارش موردی و بررسی متون در مورد انواع مجرای دوتایی

A unique case of a double common bile duct with ectopic drainage into the gastric antrum: a case report and review of the literature on double duct variants

چکیده

مقدمه

گزارش موردی

بحث

نتیجه گیری

چکیده

انواع ناهنجاری های مجاری کبدی به طور گسترده در متون علمی مورد بررسی قرار گرفته اند. مجرای صفراوی دوتایی یا خارج کبدی نابجا یکی از نادرترین مشکلات مادرزادی است که به ندرت گزارش شده است. یک زن 71 ساله با احساس درد در سمت راست شکمش به بیمارستان مراجعه کرد. توموگرافی رایانه ای افزایش ضخامت بافت نرم پیلور معده با گسترش به سوی لوب چپ کبد و تهاجم به مجاری صفراوی داخل کبدی چپ و اتساع مجاری صفراوی داخل و خارج کبدی چپ را نشان داد. معاینه ی بیشتر منجر به تشخیص یک مجرای صفراوی مشترک دوتایی شد که این مجرا محتویات خود را به درون آنتروم معده تخلیه می کرد. تشخیص این ناهنجاری نادر به دلیل آسیب شناسی همزمان آن با سایر بیماری ها، بیماری های کوتاه و بلند مدت بالقوه ی دیگر، مرحله ی بسیار مهمی برای برنامه‌ریزی عمل جراحی است. عدم درک شدت این ناهنجاری‌ها ممکن است منجر به بروز عوارض جانبی قابل توجه همراه با بیماری های دیگر شود.

نتیجه گیری

اطلاعات صحیح و دقیق پیرامون آناتومی صفرا و تغییرات آن جهت برنامه ریزی قبل از عمل جراحی به منظور به حداقل رساندن عوارض جانبی بعد از عمل ضروری است. آگاهی از احتمال بروز این ناهنجاری های خاص و پیچیده میزان مرگ و میر و ناخوشی ناشی از این بیماری ها را کاهش می دهد. در مواردی که ناهنجاری ها به دلیل تخلیه ی نابجای صفرا و جریان برگشتی مزمن شدید هستند؛ خطر بدخیمی بایستی در نظر گرفته شود و عمل جراحی و معاینات بعدی عوارض جانبی را برطرف خواهند کرد.

Abstract

Variants of hepatic duct anomalies are widely discussed in the literature. Duplication producing a double and/or aberrant extrahepatic bile duct is one of the rarest congenital variants that have been sparingly reported. A 71-year-old female presented with right-sided abdominal pain. Computerized tomography demonstrated an enhancing soft tissue thickening in the gastric pylorus with extension into the left lobe of the liver and invasion of the left intrahepatic bile ducts and dilatation of the left intra- and extrahepatic biliary tract. Further examination led to a diagnosis of a double common bile duct with ectopic drainage into the gastric antrum. Recognition of this rare anomaly is of great importance because of the implications in respect of concomitant pathology, the potential short- and long-term sequelae and crucially for operative planning. Failing to appreciate the extent of anomalies may result in significant complications with the attendant morbidity.

CONCLUSION

Accurate and detailed knowledge of the biliary anatomy and its variations are essential for preoperative planning to minimize postoperative complications. Awareness of the possibility of these major and complex anomalies should increase their reported incidence and decrease the potentially severe associated morbidity and mortality. Where the anomalies are extensive, associated with ectopic drainage and chronic ref lux, the associated risk of malignancy must be appreciated, and the surgical procedure and consequent surveillance modified to obviate the consequences.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

یک مورد منحصر به فرد از مجرای صفراوی مشترک دوتایی با تخلیه نابجای ان به داخل آنتروم معده: گزارش موردی و بررسی متون در مورد انواع مجرای دوتایی

A unique case of a double common bile duct with ectopic drainage into the gastric antrum: a case report and review of the literature on double duct variants

وجود میوه بائل (Aegle marmelos) در روده مرد سالخورده مبتلا به انسداد روده

A bael (Aegle marmelos) in rectum presenting with bowel obstruction in an elderly man

چکیده

مقدمه

گزارش مورد

بحث

چکیده

یک مورد انسداد روده  ناشی از میوه ی بائل (Aegle marmelos) در رکتوم یک پیرمرد هندی هندو توضیح داده شده است. تا جایی که اطلاع داریم، این احتمالا اولین مورد گزارش شده با چنین تظاهراتی در منابع موجود است. معضل موجود در سابقه ی بالینی و یافته های حاصل از معاینات بالینی و تصویربرداری باعث شد تا مدیریت این مورد جالب تر و چالش برانگیزتر شود. این مورد همچنین نیاز به آگاهی، آموزش در مورد شیوه ی درمانی سنتی کنترل نشده  با گیاهان دارویی که منجر به عواقب فاجعه بار می شود را برجسته می کند.

مقدمه

انسداد روده یک شرایط اورژانسی بسیار شایع است. تعدادی از عوامل مسبب شناسایی شده اند که منجر به انسداد مکانیکی روده می شوند و وجود اجسام خارجی در رکتوم یکی از آنهاست. اجسام خارجی موجود در رکتوم یک چالش تشخیصی و درمانی رایج هستند. حالت ها و دلایل مختلف ورود اجسام خارجی به رکتوم در منابع علمی شرح داده شده است؛ اما سوابق تاریخی موجود غالبا گمراه کننده هستند. اجسام خارجی غالبا از طریق مقعد به عمد وارد رکتوم می شوند؛ بعضی از آنها به اشتباه وارد بدن می شوند اما وارد شدن این اجسام برای اهداف درمانی بسیار نادر است.

Abstract

A case of bowel obstruction resulting from bael fruit (Aegle marmelos) in the rectum is described in an Indian Hindu elderly man. To our knowledge, this is probably the first reported case with such a presentation in available literature. Dilemma at unsuspecting clinical history and finding of clinical examination and imaging evaluation made the case more interesting and challenging to manage. The case also highlights the need for awareness, education about prevailing unregulated practice of traditional herbal medical therapy leading to disastrous consequences.

INTRODUCTION

Bowel obstruction is a very common surgical emergency. A number of causative factors have been identified that lead to mechanical bowel obstruction, and having foreign bodies in rectum is one of them. Retained foreign bodies in the rectum represent a common diagnostic and therapeutic challenge. The different modes and reasons for the insertion of foreign body in rectum have been described in literature, but history is more often misleading. Mostly, foreign bodies are inserted through anus intentionally; some are inserted by mistake but insertion for therapeutic purpose is rare.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

وجود میوه بائل (Aegle marmelos) در روده مرد سالخورده مبتلا به انسداد روده

A bael (Aegle marmelos) in rectum presenting with bowel obstruction in an elderly man

افزایش خطر ابتلا به سرطان دوم کولون بعد از پرتودرمانی لگن

Increased risk for second primary rectal cancer after pelvic radiation therapy

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
2-1 تحلیل آماری
3- نتایج
3-1 نسبت استاندارد سازی شده ابتلا
3-2 نسبت ابتلا
3-3 تحلیل خطر رقابتی
3-4 ویژگی های سرطان روده و تحلیل ماندگاری
4- بحث
5- نتیجه گیری ها

چکیده

پیش زمینه: هدف این تحقیق، تحلیل ارتباط بین پرتو درمانی لگن (RT) و پیشرفت سرطان روده به عنوان سرطان دوم می باشد.
روشها: اطلاعات مربوط به بیماران درمان شده مبتلا به سرطان لگن در بازه زمانی بین 1989 و 2007 از مرکز ثبت اطلاعات بیماران سرطانی هلند گرفته شده است. بیماران درمان شده مبتلا به بیش از یک سرطان لگن در نظر گرفته نشده اند. برای ارزیابی شیوع گسترده سرطان روده، از مدل ریسک فیان و گری استفاده شده است و در این مدل تعداد مرگ و میرها به عنوان رویداد رقابتی در نظر گرفته شده است. میزان بقا نیز با استفاده از رگرسیون چند متغیری کاکس محاسبه شده است.
نتایج: در کل، 192658 بیمار در نظر گرفته شده اند که از این تعداد 62630 بیمار بدلیل داشتن سرطان لگن پرتو درمانی شدند. تومورهای اولیه در پروستات (50.1%)، مثانه (19.2%)، مخاط های رحم(13.9%)، تخمدان ها(10.0%)، دهانه رحم(6.4%) و واژن (0.4%) قرار داشتند. در بازه میانگین 6 سال (دامنه 0 تا 24)، تعداد 1369 بیمار با رشد سرطان روده مواجه شده اند. در نهایت، خطر سرطان روده در بیمارانی افزایش می یابد که به دلیل وجود سرطان لگن تحت پرتو درمانی قرار گرفته اند (نسبت خطر [SHR]: 1.72, 95% – بازه اطمینان [CI]: 1.55 – 1.91). تحلیل موقعیت هر کدام از تومورها نشان دهنده افزایش خطر در آن دسته از بیمارانی است که RT را برای سرطان پروستات (SHR: 1.89 , 95% CI:1.66 -2.16) یا سرطان مخاط رحم (SHR: 1.50, 95% CI: 1.13-2.00) دریافت می کنند. تاثیر مخافظتی RT برای بیمارانی مشاهده شد که مبتلا به سرطان مثانه بودند (SHR 0.67, 95% CI: 0.47-0.94 ). اختلاف زنده ماندن در میان بیماران دارای سرطان روده دارای / بدون RT قبلی مشاهده نشد (نسبت خطر0.94, 95% CI: 0.79-1.11).
نتیجه گیری ها: بیمارانی که پرتو درمانی را برای سرطان لگن قبلی خود دریافت کرده اند در معرض افزایش خطر سرطان روده هستند. این خطر در بیماران دریافت کننده پرتو درمانی برای سرطان پروستات و مخاط رحم نسبتا کم است.

1- مقدمه

در مقایسه با عامه افراد، نجات یافتگان از سرطان با افزایش خطر ابتلا به تومور بدخیم در حال رشد مواجه می شوند (1.2(. این مطلب نتیجه ترکیب عواملی چون شیوه زندگی، آسیب پذیری ژنتیک و نوع درمان سرطان قبل می باشد (3,4). پرتو درمانی (RT) بخشی از برنامه درمان برای حداقل 50 درصد تمام بیماران مبتلا به سرطان است و با رشد سرطان های دوم در ارتباط است (3-5). به هر حال، تحقیقات اخیر نشان داده اند که در بعضی از موارد، RT باعث افزایش خطر سرطان دوم نمی شود و حتی می تواند تاثیر پیشگیرانه داشته باشد (2,6,7).

5- نتیجه گیری ها

بیمارانی که به دلیل داشتن سرطان لگن RT دریافت می کنند با افزایش ریسک سرطان روده به عنوان سرطان دوم مواجه می شوند. به هر حال، شیوع این مورد بسیار کم است و تحلیل انجام شده در اندام های لگن نشان دهنده افزایش خطر فقط بعد از درمان سرطان پروستات و رحم می باشد. بیمارانی که RT را برای سرطان مثانه دریافت کردند کاهش خطر سرطان روده را نشان داده اند. هیچ اختلافی در میزان بقا بعد از تشخیص سرطان روده با توجه به سابقه RT وجود ندارد.

Abstract

Background The aim of this study was to analyse the association between pelvic radiation therapy (RT) and the development of rectal cancer as a second primary cancer. Methods Data on patients treated for a primary pelvic cancer between 1989 and 2007 were retrieved from the population-based Netherlands Cancer Registry. Patients treated for more than one pelvic cancer were excluded. To estimate the cumulative incidence of rectal cancer, Fine and Gray’s competing risk model was used with death as a competing event. Survival was calculated using multivariable Cox regression.
Results A total of 192,658 patients were included, of which 62,630 patients were treated with RT for their pelvic cancer. Primary tumours were located in the prostate (50.1%), bladder (19.2%), endometrium (13.9%), ovaries (10.0%), cervix (6.4%) and vagina (0.4%). At a median interval of 6 years (range 0–24), 1369 patients developed a rectal cancer. Overall, the risk for rectal cancer was increased in patients who underwent RT for the previous pelvic cancer (subhazard ratio [SHR]: 1.72, 95% confidence interval [CI]: 1.55–1.91). Analysis for each tumour location specifically showed an increased risk in patients who received RT for prostate (SHR: 1.89, 95% CI: 1.66–2.16) or endometrial cancer (SHR: 1.50, 95% CI: 1.13–2.00). A protective effect of RT was observed for patients with bladder cancer (SHR 0.67, 95% CI: 0.47–0.94). There was no survival difference between patients with rectal cancer with or without previous RT (hazard ratio: 0.94, 95% CI: 0.79–1.11).
Conclusions Patients who received RT for a previous pelvic cancer were at increased risk for rectal cancer. The risk was modest and pronounced in patients receiving RT for prostate and endometrial cancer.

1- Introduction

Compared with the general population, cancer survivors have an increased risk of developing new malignancies [1,2]. This is the result of a combination of factors such as lifestyle, genetic susceptibility and type of treatment for their previous cancer [3,4]. Radiation therapy (RT) is part of the treatment regimen in at least 50% of all patients with cancer and has been associated with the development of second primary cancers [3e5]. However, recent studies have shown that in some cases, RT does not increase the risk for a second primary cancer and might even have a preventive effect [2,6,7].

5- Conclusions

Patients who received RT for pelvic cancer were at increased risk for rectal cancer as a second primary cancer. However, its incidence is low and analysis per primary pelvic organ specifically showed an increased risk after prostate and endometrial cancer treatment only. Patients with previous RT for bladder cancer had a decreased risk for rectal cancer. There was no difference in survival after diagnosis of rectal cancer depending on their history of RT.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

افزایش خطر ابتلا به سرطان دوم کولون بعد از پرتودرمانی لگن

Increased risk for second primary rectal cancer after pelvic radiation therapy

رویکردی بر خونریزی دستگاه گوارش فوقانی در کودکان

Approach to upper gastrointestinal bleeding in children

مقدمه

همه گیرشناسی

سبب شناسی

نوزادان

کودکان، بچه ها و نوجوانان

تشخیص افتراقی

نمایش بالینی

ارزیابی بالینی

ارزیابی اولیه و احیا

تاریخچه

معاینه جسمی

ارزیابی آزمایشگاهی

تصویربرداری

آندوسکوپی

سایر آزمایش های تشخیصی

مدیریت

لوله نازوگاستریک

سرکوب اسید

سوماتواستاتین و اکتروتید

آندوسکوپی

لینک های راهنمای جامعه

خلاصه و پیشنهادات

مقدمه

خونریزی دستگاه گوارش فوقانی (UGI) (ناشی از مجاورت با رباط Treitz در انتهای دوازدهه) معمولاً با استفراغ خونی (استفراغ خون قرمز یا قهوه مانند) و/یا ملنا (مدفوع سیاه، قیری) همراه است. در مقایسه، هماتوشزی (خون روشن یا خونی به رنگ خرمایی یا لخته های تازه در هر راست روده) معمولاً نشانه ای از منبع خونریزی دستگاه گوارش تحتانی است (به عنوان انتهای رباط Treitz شناخته می شود).

در این مقاله، رویکرد اولیه نسبت به کودک مبتلا به خونریزی UGI مورد بحث قرار می گیرد. این رویکرد نسبت به خونریزی LGI در کودکان، یا خونریزی UGI در بزرگسالان، به صورت جداگانه مورد بررسی قرار می گیرد. (به “خونریزی دستگاه گوارش تحتانی در کودکان: علل و روش های تشخیصی” و “رویکردی بر خونریزی حاد دستگاه گوارش فوقانی در بزرگسالان” مراجعه کنید)

همه گیرشناسی

شیوع خونریزی UGI در کودکان به خوبی مشخص نشده است. حدود 20 درصد از کل رویدادهای خونریزی دستگاه گوارش (GI) در کودکان ناشی از یک منبع UGI است. یک پژوهش مبتنی بر جمعیت در فرانسه برآورد کرد که هر ساله از هر 10000 کودک 1 تا 2 نفر به خونریزی UGI مبتلا می شوند (77 درصد از آنها باید در بیمارستان بستری شوند) و 36 درصد از این موارد به علت قرار گرفتن در معرض داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) بوده است.

خلاصه و پیشنهادات

خونریزی دستگاه گوارش فوقانی (UGI) می تواند همراه با خونریزی (استفراغ خون یا موادی به رنگ قهوه) و/یا ملنا (مدفوع سیاه/قیری) باشد. ظاهر مدفوع شاخصی قابل اعتماد برای نشان دادن منشاء خونریزی نیست. اگرچه ملنا حاکی از خونریزی UGI است، اما ملنا همچنین می تواند در بیماران مبتلا به خونریزی دستگاه گوارش تحتانی (LGI) نیز رخ بدهد. در مقابل، بیماران مبتلا به خونریزی UGI سریع و زمان انتقال روده ای سریع ممکن است با هماتوژزی همراه باشد، به ویژه اگر بیمار نوزاد یا نوپا باشد. (به “نشانه های بالینی” مراجعه کنید.)

INTRODUCTION

Upper gastrointestinal (UGI) bleeding (arising proximal to the ligament of Treitz in the distal duodenum) commonly presents with hematemesis (vomiting of red blood or coee ground-like material) and/or melena (black, tarry stools). In comparison, hematochezia (bright red or maroon-colored blood or fresh clots per rectum) is usually a sign of a lower gastrointestinal (LGI) source (dened as distal to the ligament of Treitz). The initial approach to a child with suspected UGI bleeding is discussed in this topic review. The approach to LGI bleeding in children, or to UGI bleeding in adults, is reviewed separately. (See “Lower gastrointestinal bleeding in children: Causes and diagnostic approach” and “Approach to acute upper gastrointestinal bleeding in adults”.)

EPIDEMIOLOGY

The incidence of UGI bleeding is not well established in children. As much as 20 percent of all episodes of gastrointestinal (GI) bleeding in children come from a UGI source [1]. A populationbased study from France estimated that UGI bleeding occurred in 1 to 2 per 10,000 children per year (77 percent of whom required hospitalization) and that exposure to nonsteroidal antiinammatory drugs (NSAIDs) played a role in 36 percent of these cases [2].

SUMMARY AND RECOMMENDATIONS

Upper gastrointestinal (UGI) bleeding can present with hematemesis (vomiting of blood or coee ground-like material) and/or melena (black, tarry stools). The appearance of the stool is not a reliable indicator of the source of the bleeding. Although melena suggests UGI bleeding, it may also occur in patients with a proximal lower gastrointestinal (LGI) source. Conversely, patients with brisk UGI bleeding and rapid intestinal transit time may present with hematochezia, particularly if they are infants or toddlers. (See ‘Clinical presentation’ above.)

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رویکردی بر خونریزی دستگاه گوارش فوقانی در کودکان

Approach to upper gastrointestinal bleeding in children

کبد برداری میزان بقا در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال (روده بزرگ) را افزایش میدهد: اثرات ناشی از تحلیل متغیرهای ابزاری در سطح جمعیت

Liver Resection Improves Survival in Colorectal Cancer Patients: Causal-effects From Population-level Instrumental Variable Analysis

روشها

پایگاه داده ها

اتصال پایگاه داده

گروه مطالعه

شایستگی بیماران برای انتخاب و معیارهای محرومیت (عدم انتخاب)

متغیرها و تعاریف داده های بیماران

نتیجه

متغیرهای ابزاری

تحلیل آماری

گزارش داده ها

مدل تجربی

نتایج

تفاوت در متغیرهای مداخله گر اندازه گیری شده توسط گروه بندی های متغیر ابزاری

تأثیر نرخ های کبد برداری (در منطقه) بر روی کبد برداری

تأثیر کبد برداری بر روی بقا

بحث

چکیده

هدف: هدف مطالعه حاضر این بود که اثرات سببی کبد برداری بر روی بقای بیماران مبتلا به متاستاز کبد سرطان روده بزرگ (CRC-LM) را در سطح جمعیت برآورد کند.

زمینه: یک آزمایش تصادفی برای اثبات اینکه کبد برداری سبب بهبود بقا در بیماران مبتلا به CRC-LM می شود چون انجام یک آزمایش تصادفی برای آزمایش تجربی مزیت کبدبرداری، نه ممکن است و نه اخلاقی است. ما در اینجا این ادعا را با استفاده از تحلیل متغیر ابزاری (IV) آزمایش می کنیم که با کنترل اثرات مخل مشاهده شده و مشاهده نشده، استنباط سببی را ممکن می سازد.

روشها: ما داده های بیمارانی که همزمان به CRC-LM نیز مبتلا بودند را با استفاده از داده های ثبت شده در مورد سرطان در ایالت کالیفرنیا از سال 2000 تا 2012 بدست آوردیم و این داده ها را به پایگاه داده بیماران اداره برنامه ریزی و توسعه بهداشت ایالتی متصل کردیم. ما از دو ابزار استفاده کردیم: نرخ برش (کبد برداری) در مجاورت بیمار (در شعاع 50 مایلی یا 80 کیلومتری) – نرخ NALR ؛ و نرخ برش در منطقه مطالعه خدمات پزشکی – نرخ MALR. تحلیل متغیر ابزاری را با استفاده از روش 2SLS انجام دادیم.

نتایج: بطور کلی ابتلا به سرطان روده بزرگ در مرحله IV در 24,828 بیمار تشخیص داده شد که 16,382 نفر (70 درصد) از آنها همزمان به CRC-LM نیز مبتلا بودند. کبد برداری بر روی 1635 (9.8 درصد) بیمار انجام شد. نرخ های NALR از 8 درصد (پایین ترین پنجک) تا 11 درصد (بالاترین پنجک) متغیر است در حالیکه نرخ MALR از 3 درصد (پایین ترین پنجک) تا 19 درصد (بالاترین پنجک) متغیر بود. رابطه قوی بین ابزارها و احتمال کبد برداری وجود دارد (آماره F در انقطاع زمانی میانه: NALR 24.8 ؛ MALR 266.8 ؛ P<0.001). تحلیل متغیر ابزاری با استفاده از هر دو ابزار، بهره ماهانه 23.6 را در بقا (SE قوی 4.4 ، P<0.001) در کبد برداری برای بیمارانی نشان داد که گزینه های درمانی آنها تحت تأثیر نرخ های برش (کبد برداری) در منطقه جغرافیایی آنها (بیماران حاشیه ای) قرار می گرفت، بعد از اینکه متغیرهای مداخله گر اندازه گیری شده و اندازه گیری نشده کنترل شدند.

نتیجه گیری: کبد برداری بر روی کمتر از 10 درصد بیماران مبتلا به CRC-LM انجام شد. تنوع جغرافیایی زیاد در نرخ های برش، به سوگیری های جامعه نسبت داده میشود. کبد برداری منجر به مزایای بقای گسترده ای می گردد که متغیرهای مداخله گر اندازه گیری شده و اندازه گیری نشده را توجیه میکند.

هر سال سرطان روده بزرگ 8.1 درصد سرطان های جدید و 8.3 درصد تمام مرگ های سرطانی در ایالات متحده را تشکیل میدهد. تقریباً 21 درصد بیماران، بیماری دیرینه ای دارند – اغلب آنها (83 درصد) بیماری های کبد دارند. اغلب بیماران (71 درصد) با بیماری دیرینه از متاستاز کبد می میرند.

کبد برداری به معالجه اصلی برای بیماران مبتلا به متاستاز کبد سرطان روده بزرگ (CRC-LM) تبدیل شده است. چندین مطالعه مشاهداتی شواهدی از بقای بلند مدت بعد از کبد برداری در بیماران کاملاً انتخابی مبتلا به CRC-LM را فراهم می سازند. بعنوان مثال برش کامل در بیماران مبتلا به بیماری محدود کبد، با بقای متوسط بیشتر از 40 ماه و بقای 5 ساله 30 تا 55 درصدی همراه بوده است. تقریباً 20 تا 25 درصد از بیمارانی که 10 سال زنده می مانند، از این معالجه استفاده کرده اند. همچنین همه بیماران مبتلا به بیماری دیرینه که فقط با شیمی درمانی سیستمیک مدرن درمان شده اند بطور میانگین 18 تا 24 ماه زنده می مانند و بیماران نادری هم بعد از تشخیص بیماری تا 10 سال زنده می مانند (که این بیماران را در اینجا مورد بررسی قرار داده ایم). این مشاهدات، توجیه قوی را برای «افزایش عمر و احتمالاً معالجه کامل توسط کبد برداری» فراهم می سازد.

بحث

Objective: The aim of this study was to estimate population-level causal effects of liver resection on survival of patients with colorectal cancer liver metastases (CRC-LM).

Background: A randomized trial to prove that liver resection improves survival in patients with CRC-LM is neither feasible nor ethical. Here, we test this assertion using instrumental variable (IV) analysis that allows for causal-inference by controlling for observed and unobserved confounding effects.

Methods: We abstracted data on patients with synchronous CRC-LM using the California Cancer Registry from 2000 to 2012 and linked the records to the Office of Statewide Health Planning and Development Inpatient Database. We used 2 instruments: resection rates in a patient’s neighborhood (within 50- mile radius)—NALR rate; and Medical Service Study Area resection rates— MALR rate. IV analysis was performed using the 2SLS method.

Results: A total of 24,828 patients were diagnosed with stage-IV colorectal cancer of which 16,382 (70%) had synchronous CRC-LM. Liver resection was performed in 1635 (9.8%) patients. NALR rates ranged from 8% (lowestquintile) to 11% (highest-quintile), whereas MALR rates ranged from 3% (lowest quintile) to 19% (highest quintile). There was a strong association between instruments and probability of liver resection (F-statistic at median cut-off: NALR 24.8; MALR 266.8; P < 0.001). IV analysis using both instruments revealed a 23.6 month gain in survival (robust SE 4.4, P < 0.001) with liver resection for patients whose treatment choices were influenced by the rates of resection in their geographic area (marginal patients), after accounting for measured and unmeasured confounders.

Conclusion: Less than 10% of patients with CRC-LM had liver resection. Significant geographic variation in resection rates is attributable to community biases. Liver resection leads to extensive survival benefit, accounting for measured and unmeasured confounders.

Every year, colorectal cancer comprises 8.1% of new cancers and 8.3% of all cancer deaths in the United States.1 Approximately 21% patients have distant disease on diagnosis—most (83%) involving the liver.2 The majority (71%) of patients with distant disease die from liver metastases.

Liver resection has become the main therapy for patiens with colorectal cancer liver metastases (CRC-LM). Several landmark observational studies provide evidence of long-term survival after liver resection in highly selected patients with CRC-LM.4–7 For instance, complete resection in patients with liver-limited disease has been associated with a median survival of >40 months, a 5-year survival of 30% to 55%.7–17 In approximately 20% to 25% of patients who survive 10 years, this defines cure.4,8,15,18 Alternatively, all patients with distant disease treated with modern systemic chemotherapy alone have a median survival of 18 to 24 months with rare survivors at 10 years from diagnosis (reviewed here19). These observations provide a strong rationale for liver resection as life-prolonging and potentially curative therapy.

DISCUSSION

Liver resection is an important component of multimodality therapy for patients with CRC-LM at expert centers. Most evidence for its use comes from institutional series, multi-institutional retrospective analyses, and population-based cohort analyses.2–18,21–27,34 These studies are limited by an inherent bias owing to rigorous patient selection. A randomized trial can minimize bias and provide accurate estimates of the benefit of liver resection. However, such a trial is unlikely to accrue patients as liver resection for CRC-LM is now well engrained in clinical practice. Similarly, at the populationlevel, it remains unknown whether increasing liver resection rates will improve the survival of patients with CRC-LM. This finding would have important health policy implications.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کبد برداری میزان بقا در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال (روده بزرگ) را افزایش میدهد: اثرات ناشی از تحلیل متغیرهای ابزاری در سطح جمعیت

Liver Resection Improves Survival in Colorectal Cancer Patients: Causal-effects From Population-level Instrumental Variable Analysis

کارآمدی تطبیقی روشهای ضد TNF برای پیشگیری از بازپیدایی بیماری پس از کرون: بررسی سیستماتیک و فراتحلیل شبکه از آزمایشات آینده نگر

Comparative Efficacy of Anti-TNF Therapies For The Prevention of Postoperative Recurrence of Crohn’s Disease A Systematic Review and Network Meta-Analysis of Prospective Trials

روشها

انتخاب مطالعه

منابع داده

استخراج داده و ریسک ارزیابی سوگیری

ارزیابی نتیجه

ترکیب و تحلیل داده ها

نتایج

فرآیند انتخاب مطالعه

خصوصیات مطالعات شامل شده

ارزیابی ریسک سوگیری (احتمال تعصب)

ارزیابی نتایج

عود اندوسکوپی

عود بالینی

رویدادهای مغایر

کیفیت شواهد و تحلیل های حساسیت

بحث

پیامدها و نتایجی برای تکنیک های بالینی

مقدمه: مطالعات کافی در مورد عامل نکروز دهنده ضد تومور (anti-TNF) بهینه برای پیشگیری از بازپیدایی بیماری کرون (CD) پس از عمل جراحی وجود ندارد. بنابراین ما یک فرا تحلیل شبکه (NMA) از آزمایشات آینده نگر برای مقایسه کارآمدی عاملان ضد TNF در پیشگیری از بازپیدایی اندوسکوپی و بالینی بیماری کرون پس از عمل جراحی – بعد از برداشتن روده بزرگ – انجام دادیم.

روشها: ما PubMed، EMBASE، مرکز ثبت کاچرین آزمایشات کنترل شده، و چکیده ملاقات های انجمن معده-روده (AGA) تا تاریخ آگوست 2017 جستجو کردیم. ما مطالعات آینده نگری را انتخاب کردیم که عاملان ضد TNF در بین یکدیگر یا عاملان دیگر در زمینه پیشگیری عود بیماری کرون پس از عمل جراحی را مقایسه می کردند. ما یک فرا تحلیل شبکه را با استفاده از یک رویکرد فراوانی گرا انجام دادیم و همچنین از مدلسازی تعمیم یافته دو به دو، و روش عدم تجانس واریانس معکوس استفاده کردیم.

نتایج: ما 9 مطالعه را شناسایی کردیم که شامل 571 بیمار و 5 عامل درمان بودند؛ 2 داروی ضد TNF (آدالی موماب و اینفلیکسی ماب) نیز در بین این 5 عامل درمان بودند. NMA ما در مقایسه با اینفلیکسی ماب، نتایج روبرو را برای بازپیدایی اندوسکوپی حاصل داد: آدالی موماب [نسبت شانس 0.92؛ 95 درصد فاصله اطمینان ، 0.184.75]، تیوپورینس (OR, 4.11; 95% CI, 0.68-24.78)، دارونما (OR, 4.39; 95% CI, 0.70-27.68)، و مسالامین (OR, 37.84; 95% CI, 3.77-379.42). برای عود بالینی: آدالی¬موماب (OR, 1.03; 95% CI, 0.17-6.03)، تیوپورینس (OR, 1.40; 95% CI, 0.20-10.02)، دارونما (OR, 1.77; 95% CI, 1.01-3.10)، و مسالامین (OR, 16.54; 95% CI, 1.55-176.24).

نتیجه گیری ها: بر اساس یک NMA که شواهد مستقیم و غیرمستقیم را ترکیب میکند، آدالی موماب یا اینفلیکسی ماب را میتوان در پیشگیری پس عملی (پس از عمل جراحی) بازپیدایی بیماری کرون مورد استفاده قرار داد. در حال حاضر شواهدی برای استفاده از عاملان ضد TNF دیگر در این زمینه وجود ندارد.

بیماری کرون (CD) یک اختلال التهابی مزمن روده است که میتواند بر هر قسمتی از رشته های عصبی معده-روده تأثیر بگذارد و میتواند منجر به آسیب های شدیدی در بافت ها شود. بیماری کرون مسئول یک آسیب اقتصادی مهم است چون اغلب در بین بیماران جوان رخ میدهد. تا سه چهارم بیماران مبتلا به کرون باید عمل جراحی انجام دهند تا از عوارض نفوذ و تنگی جلوگیری شود؛ که برداشتن روده بزرگ (روده برداری) رایج ترین اقدام درمانی برای این عوارض است.

با اینحال جراحی منجر به شفا نمی شود و اغلب، عود بالینی و اندوسکوپی در مدت 5 سال بعد از روده برداری، (حداکثر) در 41 و 89 درصد بیماران کرون دیده میشود. مطالعات مختلفی به بررسی کارآمدی داروهای سنتی در پیشگیری از عود پس عملی بیماری کرون پرداخته اند، که نتایج مغایری را نشان داده اند.

پیامدها و نتایجی برای تکنیک های بالینی

علیرغم پیشرفت های اخیر در عرصه معالجات پزشکی بیماری کرون، عمل های جراحی مسکن موقتی هنوز هم در اغلب بیماران باید انجام شوند. با اینحال این جراحی ها شفابخش نیستند و 25 درصد بیماران دوباره به عمل جراحی نیاز پیدا می کنند. نرخ عود بعد از عمل جراحی، بسته به تعریف عود متغیر خواهد بود: بالینی، اندوسکوپی، رادیولوژیکی، یا جراحی. راتگرز قبلاً نشان داده است که نرخ عود بالینی 1 ساله بعد از برداشتن روده دراز یا روده کوچک 20 تا 30 درصد است و این نرخ هر سال 10 درصد افزایش پیدا میکند. این گروه تحقیقاتی همچنین نشان داده است که نرخ عود اندوسکوپی و بافت شناختی 1 ساله بعد از جراحی (بافت برداری) 72 درصد است. بنابراین پیشگیری از عود پس عملی با توجه به گسترش بیماری همراه با عودهای بالقوه و ریسک بلند مدت نشانگان روده کوتاه، یک اولویت مهم است؛ این عوارض ممکن است از روده برداری های مکرر ناشی گردد. اگرچه مطالعات قبلی اثبات کرده اند که ضد TNF ها از لحاظ پیشگیری از عود بیماری کرون، نسبت به درمان های پزشکی مرسوم برتری دارند اما در حال حاضر هیچ عامل ضد TNF منفردی وجود ندارد که استانداردی را برای مراقبت در مقابل پیشگیری از عودهای پس عملی تشکیل دهد.

Introduction: There is a lack of studies on the optimal anti–tumor necrosis factor (anti-TNF) agent for postoperative prophylaxis of Crohn’s disease (CD) recurrence. Therefore, we conducted a network meta-analysis (NMA) of prospective trials to compare the efficacy of anti-TNF agents in the prevention of postoperative endoscopic and clinical recurrence of CD following ileocolonic resection. Methods: We searched PubMed, EMBASE, the Cochrane Central Register of Controlled Trials, and recent American gastroenterology association (AGA) meeting abstracts through August 2017. We selected prospective studies comparing anti-TNF agents among each other or to other agents in the setting of postoperative prevention of CD recurrence. We performed a NMA using a frequentist approach with generalized pairwise modeling and inverse variance heterogeneity method. Results: We identified 9 studies, including 571 patients and 5 treatment agents, among which 2 anti-TNF drugs (adalimumab and infliximab). Compared with infliximab, our NMA yielded the following results for endoscopic recurrence: adalimumab [odds ratio (OR), 0.92; 95% confidence interval (CI), 0.18-4.75], thiopurines (OR, 4.11; 95% CI, 0.68-24.78), placebo (OR, 4.39; 95% CI, 0.70- 27.68), and Mesalamine (OR, 37.84; 95% CI, 3.77-379.42). For clinical recurrence: adalimumab (OR, 1.03; 95% CI, 0.17-6.03), thiopurines (OR, 1.40; 95% CI, 0.20-10.02), placebo (OR, 1.77; 95% CI, 1.01-3.10), and mesalamine (OR, 16.54; 95% CI, 1.55-176.24). Conclusions: On the basis of a NMA combining direct and indirect evidence either adalimumab or infliximab may be used in the postoperative prophylaxis of CD recurrence. There is currently a lack of evidence on the use of other anti-TNF agents in this setting.

Crohn’s disease (CD) is a chronic inflammatory disorder of the bowel that may affect any part of the gastrointestinal tract and can lead to severe tissue damage.1 CD is responsible for a substantial economic burden, as it frequently occurs in young patients.2 Up to three-quarters of CD patients require surgical resection for penetrating and stricturing complications,3 with ileocolonic resection being the most common therapeutic intervention for such complications.1 However, surgery is not curative and often CD patients develop clinical and endoscopic recurrence within 5 years of resection in up to 41% and 89%, respectively.4 Multiple studies have examined the efficacy of traditional drugs in the prevention of postsurgical recurrence of CD, with conflicting results.5–8

Implications for Clinical Practice

Despite the recent advances in the medical treatment arsenal of CD, palliative surgical interventions are still inevitable in most patients. However, these surgeries are not curative with as much as 25% of patients requiring further surgical intervention.34 The postoperative recurrence rate varies depending on the definition of recurrence: clinical, endoscopic, radiologic, or surgical. Rutgeerts35 has previously shown that the 1-year clinical recurrence rate is 20% to 30% after ileal or ileocolonic resection, with a 10% increase in each subsequent year. The same research group has also shown that the 1-year endoscopic and histologic recurrence rate is as high as 72% after surgical resection.36 The prevention of postoperative recurrence is therefore a major priority given the morbidity associated with potential recurrences and the long-term risk of short gut syndrome, which may arise from repeated bowel resections. Although previous studies had established that anti-TNFs are superior to conventional medical therapy in the prevention of CD recurrence,18–20 there is currently no single anti-TNF agent which constitutes the standard of care for the prevention of postoperative recurrences.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کارآمدی تطبیقی روشهای ضد TNF برای پیشگیری از بازپیدایی بیماری پس از کرون: بررسی سیستماتیک و فراتحلیل شبکه از آزمایشات آینده نگر

Comparative Efficacy of Anti-TNF Therapies For The Prevention of Postoperative Recurrence of Crohn’s Disease A Systematic Review and Network Meta-Analysis of Prospective Trials