میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی

Prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa

زمینه: اطلاعات درباره ی میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی اندک است.

هدف: مقایسه ی میزان شیوع افسردگی در بیماران دچار هیدرادنیت چرکی با بیماران گروه کنترل

روش ها: تحلیل مقطعی 38140 بیمار بزرگسال و 1162 بیمار کودک دچار هیدرادنیت چرکی و بیماران گروه کنترل شناسایی شده با استفاده از داده های مربوط به پرونده های پزشکی الکترونیکی. پیامد اصلی عبارت بود از میزان شیوع افسردگی.

نتایج: میزان شیوع افسردگی در میان بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی برابر با 0/30 درصد بود (بازه ی اطمینان 95 درصد، 5/30-6/29) و این میزان در میان گروه کنترل برابر با 9/16 درصد (بازه ی اطمینان 95 درصد، 1/17-7/16) بود. در میان کودکان و نوجوانان دچار هیدرادنیت چرکی، میزان شیوع افسردگی برابر با 7/11 درصد بود (بازه ی اطمینان 95 درصد، 7/13-0/10)، و این میزان در مان گروه کنترل برابر با 1/4 درصد (بازه ی اطمینان 95 درصد، 7/4-6/3) بود. در تحلیل های تعدیل یافته، بزرگسالان و کودکان/نوجوانان دچار هیدرادنیت چرکی به ترتیب 26/1 برابر (بازه ی اطمینان 95 درصد، 28/1-25/1، p<.001) و 42/1 برابر (بازه ی اطمینان 95 درصد، 01/2-999/0؛ P=.051) بیش تر از گروه کنترل دارای احتمال ابتلا به افسردگی بودند.

محدودیت ها: ما نتوانستیم تأثیر شدت بیماری بر پیامد مورد نظر را ارزیابی کنیم.

نتیجه گیری: افسردگی در میان کودکان، نوجوانان و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی شایع است. غربالگری مقطعی برای افسردگی ممکن است موجه باشد.

نتیجه گیری

میزان شیوع افسردگی در میان بیماران کودک و بزرگسال دچار هیدرادنیت چرکی بالا است. افزون بر این، داده های ما دلالت بر آن دارند که بیماران بزرگسال و کودک دچار هیدرادنیت چرکی به طور شایع تری از افسردگی رنج می برند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می بایستی نسبت به نشانه ها و علائم افسردگی در میان بیماران کودک، نوجوان، و بزرگسال دچار هیدرادنیت چرکی مراقب باشند. غربالگری مقطعی برای افسردگی ممکن است مورد توجه قرار گیرد.

Background

Information on prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa (HS) is limited.

Objective To compare prevalence of depression in HS patients with that of controls.

Methods Cross-sectional analysis of 38,140 adult and 1162 pediatric HS patients and controls identified using data from electronic health records. Primary outcome was prevalent depression.

Results Prevalence of depression among adults with HS was 30.0% (95% Confidence interval [CI], 29.6-30.5), compared with 16.9% (95% CI, 16.7-17.1) among controls. Among children and adolescents with HS, prevalence of depression was 11.7% (95% CI, 10.0-13.7), compared with 4.1% (95% CI, 3.6-4.7) among controls. In adjusted analyses, adults and children/adolescents with HS had 1.26 (95% CI, 1.25-1.28; P < .001) and 1.42 (95% CI, 0.999-2.01; P = .051) times the odds of having depression relative to controls, respectively.

Limitations We could not evaluate the influence of disease severity on the outcome.

Conclusion Depression is prevalent among children, adolescents, and adults with HS. Periodic screening for depression may be warranted.

CONCLUSION

Prevalence of depression among pediatric and adult patients with HS is high. Additionally, our data suggest that adult and pediatric patients with HS more commonly suffer from depression. Health care providers should be attentive to signs and symptoms of depression among children, adolescents, and adult patients with HS. Periodic screening for depression may be considered.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی

Prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa

استحکام شبکه های عصبی کانولوشن در تشخیص ضایعات پوستی رنگدانه ای پوست

Robustness of convolutional neural networks in recognition of pigmented skin lesions

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
1-2 طرح تحقیق و مطالعه
2-2 مجموعه داده ها
3-2 پیشرفت و بسط طبقه بندی کننده
4-2 روش هایی برای کاهش شکنندگی و عدم انعطاف
5-2 آنالیز و تحلیل
3 نتایج
1-3 عملکرد پایه و مبنا و شکنندگی (عدم انعطاف)
2-3 اثربخشی روش های امتحان شده روی تغییرات مصنوعی
3-3 اثربخشی روش های تست و امتحان شده روی تغییرات طبیعی
4 بحث و گفتگو
1-4 کاربردها و مفاهیم عملی
2-4 محدودیت ها
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده
پیش زمینه: نیاز پایه و اساسی برای سیستم های آنالیز تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی (AI)، که می بایست در طب بالینی ادغام شوند، از استواری و قابلیت اطمینان بالایی برخوردار است. تغییرات جزئی و اندک در نحوه ی بدست آوردن آن تصاویر، برای مثال، در طول غربالگری روتین سرطان پوست، نباید تشخیص چنین سیستم های کمکی (سیستم های کمک یار پزشک) را تغییر دهد.
هدف: هدف کمی سازی و سنجش این است که درهم ریختگی ها و تغییرات جزئی تصویر تا چه میزان طبقه بندی ضایعه ی پوستی به واسطه ی شبکه ی عصبی پیچشی (کانولوشن) (CNN) را تحت تأثیر قرار می دهند و همچنین بررسی سه راه حل ممکن و عملی برای این مشکل است (داده افزایی اضافی، افزایش زمان تست، خوشنماسازی).
روش ها: ما سه معماری رایج و متداول CNN را برای ایجاد تمایز بین تصاویر درموسکوپی ملانوما یا خال سرطانی و خال های مادرزادی تمرین کرده و به کار بردیم. متعاقبا، عملکرد و حساسیت آنها نسبت به تغییرات جزئی (شکنندگی و عدم انعطاف) بر روی دو مجموعه ی امتحانی متمایز با تصاویر متعدد برای هر ضایعه تست و امتحان شد. برای مجموعه ی نخست، تغییرات تصاویر، مثل چرخش یا بزرگنمایی (زوم)، به صورت مصنوعی ایجاد شدند. مجموعه ی دوم تغییرات طبیعی را دربرمیگرفت که از چندین عکس گرفته شده از همان ضایعات ناشی می شدند.
نتایج: تمامی معماری ها شکنندگی و عدم انعطاف در مجموعه امتحانی مصنوعی و طبیعی را نشان دادند. سه روش بررسی شده قادر به کاهش شکنندگی و عدم انعطاف تا درجات مختلف بودند درحالیکه همچنان عملکرد را حفظ می کردند. ارتقا و بهبود دیده شده برای مجموعه امتحانی مصنوعی بیشتر از طبیعی بود، جایی که پیشرفت ها جزئی و اندک بودند.
نتیجه گیری: تغییرات جزئی تصاویر، نسبتا نامشخص برای انسان ها، می توانند روی استواری و قابلیت اطمینان شبکه های عصبی پیچشی (CNNs) متمایز کننده ی ضایعات پوستی تأثیرگذار باشند. این تأثیر را می توان از طریق روش هایی که در اینجا تست و امتحان شده اند کاهش داد، اما نمی توان آن را کاملا حذف و برطرف کرد. لذا، تحقیقات بیشتر به منظور حفظ و تقویت عملکرد طبقه بندی کننده های (جداکننده های) هوش مصنوعی (AI) در جهت تسهیل انتقال چنین سیستم هایی به کلینیک و درمانگاه مورد نیاز می باشد.

5- نتیجه گیری

تغییرات جزئی و اندک تصویر، که برای انسان ها تاحدودی نامعلوم و نامشخص هستند، می توانند روی سطح اطمینان و تشخیص شبکه های عصبی پیچشی متمایزکننده ی ضایعات پوستی تأثیر بگذارند. این تأثیر با استفاده از روش هایی که در اینجا تست و امتحان شدند کاهش یافت اما کاملا برطرف نشد. بنابراین، ما می خواهیم به متخصصان و دست اندرکاران یادگیری عمیق و پزشکان حوزه ی درماتولوژی بلکه پزشکان به طور کلی یادآوری کنیم که شکنندگی و عدم انعطاف می بایست صراحتا در رأس کار قرار گرفته و به عنوان هدف مد نظر قرار بگیرد و به منظر تسهیل انتقال از آزمایشگاه به کلینیک باید بر آن غلبه کرد.

Abstract

Background A basic requirement for artificial intelligence (AI)–based image analysis systems, which are to be integrated into clinical practice, is a high robustness. Minor changes in how those images are acquired, for example, during routine skin cancer screening, should not change the diagnosis of such assistance systems.

Objective To quantify to what extent minor image perturbations affect the convolutional neural network (CNN)–mediated skin lesion classification and to evaluate three possible solutions for this problem (additional data augmentation, test-time augmentation, anti-aliasing).

Methods We trained three commonly used CNN architectures to differentiate between dermoscopic melanoma and nevus images. Subsequently, their performance and susceptibility to minor changes (‘brittleness’) was tested on two distinct test sets with multiple images per lesion. For the first set, image changes, such as rotations or zooms, were generated artificially. The second set contained natural changes that stemmed from multiple photographs taken of the same lesions.

Results All architectures exhibited brittleness on the artificial and natural test set. The three reviewed methods were able to decrease brittleness to varying degrees while still maintaining performance. The observed improvement was greater for the artificial than for the natural test set, where enhancements were minor.

Conclusions Minor image changes, relatively inconspicuous for humans, can have an effect on the robustness of CNNs differentiating skin lesions. By the methods tested here, this effect can be reduced, but not fully eliminated. Thus, further research to sustain the performance of AI classifiers is needed to facilitate the translation of such systems into the clinic.

5. Conclusions

Minor image changes, relatively inconspicuous for humans, can have an effect on the confidence and diagnosis of CNNs differentiating skin lesions. Using the methods tested here, this effect was reduced but not fully eliminated. Therefore, we would like to remind deep learning practitioners and physicians in dermatology but also in medicine in general, that brittleness needs to be explicitly targeted and overcome to facilitate translation from bench-to-bedside.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

استحکام شبکه های عصبی کانولوشن در تشخیص ضایعات پوستی رنگدانه ای پوست

Robustness of convolutional neural networks in recognition of pigmented skin lesions

کیست اپیدرموئید اینتر اسفنکتریک: گزارش یک مورد نادر

Intersphincteric epidermoid inclusion cyst: report of a rare case

چکیده

مقدمه

گزارش مورد

بحث

چکیده

کیست های اپیدرموئید ناحیه ی پرینیوم (میان دو راه) یک مورد نادر هستند که درمان آنها به تشخیص و مدیریت بالینی مناسب نیاز دارد. در این مقاله ما یک مورد غیر عادی از یک کیست اپیدرموئید برجسته ی بزرگ که از ناحیه ی اینتر اسفنکتریک مقعد بیرون زده بود را توصیف می کنیم که با موفقیت بریده و از بدن جدا شد. تحقیقات لازم برای اطمینان از تشخیص دقیق علاوه بر تکنیک جراحی برای کاهش عود و ناخوشی بیمار در این گزارش موردی شرح داده شده اند.

مقدمه

کیست های اپیدرموئید، کیست های نادر و خوش خیم هستند که به دلیل قرار گرفتن بافت اپیدرمی در لایه ی درمی پوست رشد می کنند. این کیست ها معمولا در ناحیه ی سر و گردن دیده می شوند و در حالت عادی، هیچ علائمی ندارند؛ با این حال، این کیست ها مستعد عفونی شدن و التهاب هستند که باعث ناراحتی می شوند. در این مطالعه، ما مورد نادری از کیست اپیدرموئید را توصیف کردیم که بین دو اسفنکتر مقعد قرار گرفته و انجام تحقیقات اساسی و تکنیک جراحی را برای اطمینان از تشخیص دقیق و کاهش عود و ناخوشی بیمار توصیه می کنیم.

Abstract

Epidermoid inclusion cysts of the perineal region are a rare entity, which require appropriate diagnosis and management. Here we describe the unusual case of a large protruding epidermoid inclusion cyst originating from the intersphincteric anal plane, which was mobilized and excised successfully. Essential investigations to ensure accurate diagnosis in addition to surgical technique to reduce recurrence and patient morbidity are described in this case report.

INTRODUCTION

Epidermoid inclusion cysts are uncommon and benign developmental cysts, which progress over time due to incorporation of epidermal tissue into the dermis layer of the skin [1]. They are commonly found in the head and neck region and cause no symptoms at rest; however, these are susceptible to infection and inf lammation causing discomfort [1]. In this study, we describe a rare case of an epidermoid inclusion cyst arising between the two anal sphincters and recommend essential investigations and surgical technique to ensure accurate diagnosis and to reduce recurrence and patient morbidity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کیست اپیدرموئید اینتر اسفنکتریک: گزارش یک مورد نادر

Intersphincteric epidermoid inclusion cyst: report of a rare case

رسوب کلسیم در اسکلرودرمی

Calcinosis in scleroderma

چکیده

مقدمه

همه گیر شناسی و عوامل بالینی مرتبط

حالت بالینی

تشخیص

فیزیولوژی آسیب شناسی

درمان

معیار ها و درمان های پشتیبانی

درمان های دارویی

بلوکه کننده های کانال کلسیم

بیس فسفنات

وارفارین

سدیم تیسولفات

دیگر موارد

فرایند

جمع بندی

هدف مرور

ما می خواهیم در رابطه با همه گیر شناسی، آسیب شناسی، تشخیص و درمان پینه های رسوب کلسیم در بیماران مبتلا به تصلب بافتی سیستمی ( SSc) جدیدترین مقالات را بررسی کنیم.
یافته های اخیر
ما مطالعه های مشاهده ای را شناسایی کردیم که تکرار رسوب کلسیم در SSc ها و ویژگی های بالینی مرتبط با آن را توصیف می کند ؛ مطالعه های مولکولی در رابطه با مکانیزم های آسیب احتمالی و گزارش های موارد و مجموعه مورد پژوهی هایی که روش های تشخیص و درمان جدید را توصیف می کنند، در این مطالعه ارزیابی شده اند.
خلاصه
تصلب بافت در اثر رسوب کلسیم به معنی رسوب کردن کلسیوم غیر قابل حل در بافت و بافت های زیر پوستی می باشد. این بیماری یکی از مشکلات بالینی جدید در بیمارانی است که به SSc مبتلا هستند و حداقل یکچهارم از این بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری باعث می شود که مدت زمان مریضی طولانی تر شود، زخم های پووستی ایجاد شود، کورک های استخوانی شکل بگیرد، آنتی سنترومر آنتی بادی مثبت در بیمار و آنتی بادی آنتی PM.Scl مثبت شکل بگیرد. با وجود این که آسیب شناسی این بیماری هنوز شناخته نشده است، شواهدی وجود دارد که ترومای موضعی، التهاب های مزمن، هیپوکسی عروق و به هم خوردن تنظیم پروتئین های ماتریس استخوانی، مکانیزم های احتمالی شکل گیری این بیماری هستند. تشخیص این بیمار را می توان به صورت بالینی با رادیوگرافی های صفحه ای انجام داد. درمان های دارویی مختلفی نیز برای رفع مشکل رسوب کلسیم با نتایج مختلف و متوسط، گزارش شده است اما برش جراحی رسوب های کلسیم هنوز بهترین روش درمانی این مشکل می باشد.

جمع بندی

رسوب های کلسیم یکی از مشکلات رایج در بیماران مبتلا به SSc هستند. این رسوب ها به صورت رایج بر روی دست ها و به خصوص انگشت ها تاثیر دارند. با وجود این که آسیب شناسی این مشکلات هنوز دقیق مشخص نیست، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد التهاب های مزمن، هیپوکسی های عروقی، ترومای موضعی و تنظیم کاهشی پروتئین های ماتریس استخوانی می توانند مکانیزم های احتمالی آسیب باشند. درمان های دارویی با تاثیر کلی برای رسوب های کلسیم در بیماران SSc وجود ندارد ؛ اما، داده های محدودی منتشر شده اند که نشان می دهند استفاده از عوامل دارویی مختلف مانند CCB ها ، بیس فسفنات ها ، وارفارین، و STS ها می توانند در درمان این مشکلات موثر باشند. برش های جراحی در رسوب های کلسیم هنوز یکی از مهم ترین روش های درمانی برای این مشکلات می باشند. آزمایش های بالینی شامل استفاده از معیار های خروجی جدید برای تعیین کارایی روش های درمانی جدید و فعلی، ضروری هستند.

Purpose of review

To provide an update on the available literature regarding the epidemiology, pathophysiology, diagnosis, and treatment of calcinosis cutis in patients with systemic sclerosis (SSc).
Recent findings
We identified observational studies that describe the frequency of calcinosis in SSc and associated clinical features; molecular studies exploring potential pathogenic mechanisms; and case reports and case series describing new diagnostic approaches and treatments. Summary
Calcinosis cutis is the deposition of insoluble calcium in the skin and subcutaneous tissues. It represents a major clinical problem in patients with SSc affecting at least one quarter of patients. It is associated with longer disease duration, digital ulcers, acro-osteolysis, positive anticentromere antibody, and positive antiPM/Scl antibody. Although pathogenesis is unknown, there is evidence supporting local trauma, chronic inflammation, vascular hypoxia, and dysregulation of bone matrix proteins as potential mechanisms. Diagnosis can be made clinically or with plain radiography. Several pharmacologic therapies have been tried for calcinosis with variable and modest results, but surgical excision of calcium deposits remains the mainstay of treatment.

CONCLUSION

Calcinosis is a common problem in patients with SSc. It most frequently affects the hands, particularly the fingers. Although pathogenesis is unclear, there is evidence supporting chronic inflammation, vascular hypoxia, local trauma, and dysregulation of bone matrix proteins as potential mechanisms. There are no universally effective medical treatments for calcinosis in patients with SSc; however, limited data have been published supporting the use of several pharmacological therapies including CCBs, bisphosphonates, warfarin, and STS. Surgical excision of calcinosis remains the mainstay for treatment. Clinical trials using novel outcome measures are necessary to determine the efficacy of current and emerging treatments.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رسوب کلسیم در اسکلرودرمی

Calcinosis in scleroderma

مدل های مقیاس پیوسته برای تکامل اسکارهای هیپرتروفیک و انقباضات بعد از آسیب های سوختگی

Continuum-Scale Models for the Evolution of Hypertrophic Scars and Contractions After Burn Injuries

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

نتایج

بحث

چکیده

ما چندین مدل ریاضی ساخته شده برای شبیه سازی انقباض و اسکارهای مورفوالاستیک که معمولا با جراحات پوستی عمیق همراه هستند (سوختگی ها) را مورد بررسی قرار می دهیم. این مدل ها براساس معادلات دیفرانسیل جزئی هستند که با استفاده از یک روش المان محدود حل شده اند. این مدل ها حاوی عناصر غیر ایزوتروپی، مورفوالاستیک برای درمان مکانیک پوست هستند. بعلاوه، ما تعادل فیبروبلاست ها، میوفیبروبلاست-ها، کلاژن و یک فاکتور رشد عمومی را در نظر گرفته ایم. ما با استفاده از این مدل ها می توانیم انقباض دائمی را با استفاده از اصول فیزیکی دقیق شبیه سازی کنیم. 

مقدمه

در سراسر جهان، حدود 11 میلیون نفر مبتلا به جراحات ناشی از سوختگی هستند. در حدود 600 هزار تا از این موارد، جراحات، به حدی جدی هستند که بیمار جان خود را از دست می دهد. بعد از سوختگی یا برش-های جدی، اسکارهای هیپرتروفیک ممکن است ایجاد شوند که نیاز به جراحی پلاستیک دارند. یک عارضه ی جانبی دیگر جراحات سوختگی، جمع شدگی پوست است که منجر به ایجاد بدشکلی ها و فشارهای دائمی روی پوست بیمار می شود. این امر باعث کاهش تحرک بیمار می شود. این کاهش، نتیجه ای از نیروهای کششی است که توسط فیبروبلاست ها و میو فیبروبلاست ها اعمال می شود.

بحث

مدل هایی که در این نسخه ی خطی نشان داده ایم، همگی بر اساس تراکم های سلولی هستند و از خصوصیات کاملا مقیاس پیوسته برخوردارند. برای در نظر گرفتن فرآیندها در مقیاس بسیار کوچک، می توان مدل های خیلی کوچک مانند فرمولاسیون های پاتز سلولی یا مدل های مبتنی بر سلول نیمه پیوسته را در نظر گرفت. به هرحال، برای مقیاس های بزرگتر، استفاده از مدل های مقیاس پیوسته ی مبتنی بر معادلات دیفرانسیل جزئی فعلی مناسب است زیرا مدل های مبتنی بر سلول، نیاز به منابع محاسباتی بیش از حدی دارند. تحقیقات مورد نظر می تواند در جهت افزایش مقیاس مدل های کوچک مقیاس به سمت مقیاس های بزرگتر هدایت شود. مدل-های فعلی، ارتباط با سیستم ایمنی را از دست می دهند. این ارتباط می تواند در آزمایش های بالینی بیشتر مورد بررسی قرار بگیرند تا مدل هایی که انقباض زخم و هیپرتروفی را با هم جفت می کنند، بتواند فرموله (تهیه) شود.

Abstract

We review several of our mathematical models that we constructed for the simulation of contractures and morpho-elastic scars that are typically associated with deep dermal (burn) injuries. The models are based on partial differential equations, which are solved by the use of finite-element methods. The models contain elements of non-isotropy, morpho-elasticity for the treatment of the mechanics of the skin. Furthermore, we take into account the balances of fibroblasts, myofibroblasts, collagen and a generic growth factor. Using the models, we are able to simulate permanent contractions using physically sound principles.

Introduction

Over the globe, about eleven million individuals are affected by burn injuries. In about six hundred thousand cases, the injury is so serious that the patient dies. After serious burns or incisions, hypertrophic scars may arise among patients, who need plastic surgery. Another side effect of burn injuries is the formation of contractures, which lead to permanent deformations and stresses in the skin of the patient. This causes a reduction of the mobility of the patient. This reduction is a consequence of the pulling forces that are exerted by the fibroblasts and myo-fibroblasts.

Discussion

The models that we have shown in this manuscript are all based on cell densities and they have a fully continuum-scale character. In order to consider the processes on a very small scale, it could be worth to consider small-scale models like the cellular Potts formulations or semi-continuous cell-based models. However, for larger scales, it is appropriate to use the current partial differential equations-based continuum-scale models since cell-based models would require too many computational resources. Research of interest could be directed to the upscaling of small-scale models to larger scales. The current models further miss the link to the immune system. This link could be investigated more in clinical experiments so that models that couple wound contraction and hypertrophy can be formulated.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مدل های مقیاس پیوسته برای تکامل اسکارهای هیپرتروفیک و انقباضات بعد از آسیب های سوختگی

Continuum-Scale Models for the Evolution of Hypertrophic Scars and Contractions After Burn Injuries

پریودنتیت در پمفیگوئید و پمفیگوس دهانی: یک مرور سیستماتیک بر روی مطالعات منتشر شده

Periodontitis in oral pemphigus and pemphigoid: A systematic review of published studies

روش ها

نتایج

بحث

منابع

پریودنتیت و بیماری خود ایمنی bullous، شامل پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوئید غشاء مخاطی، از جمله اختلالات immunoinflammatory هستند که به ترتیب منجر به ایجاد پلاک های میکروبی و زخم های بافتی ناشی از خودپادتنی یا autoantibody در حفره ی دهانی می شوند. شواهد حاکی از این موضوع هستند که شرایط خودایمنی ممکن است به عنوان یک فاکتور خطر برای ابتلا به پریودنتیت مطرح باشد اما هیچگونه ارزیابی سیستماتیکی برای تائید این فرضیه وجود ندارد. یک مقاله ی سیستماتیک با هدف برسی وضعیت پریودنتال در پمفیگوس و پمفیگوئید به رشته ی تحریر درآمده است. تحقیقات الکترونیک با استفاده از PubMed از جولای سال 2016 شروع شده است که طی این تحقیق 10مطالعه تعیین شدند که درآنها ضوابط از پیش تعیین شده برای پذیرش یا رد این مطالعات در فرایند برسی ارائه شده است. اغلب گزارشات موجود از یک همبستگی میان سلامت ضعیف پیرودنتال و بروز پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوئید غشاء مخاطی حکایت دارند. برخی از این گزارشات نشان دهنده ی تاثیرات سودمند رویه های بهداشت دهان بر روی پارامترهای پیرودنتیال و شدت بیماری های کلینیکی از جمله بیماری تاول بافتی هستند. نتایج متناقضی هم میان این مطالعات و تحلیل های انجام شده بر روی بیماران به چشم میخورد که این امر به دلیل کاستی های موجود در شیوه های مورد استفاده است. این مقاله بصورت مقدماتی این پیشنهاد را مطرح می کند که بیماران مبتلا به پمفیگوس ولگاریس دهانی و پمفیگوئید غشاء مخاطی تا حدودی مستعد ابتلا به پریودنتیت هستند که این مساله بصورت بلقوه می تواند محرکی باشد برای اختلال bullous. این بیماران می بایست توسط متخصص امراض پوستی ترغیب شوند که به صورت حرفه ای و فعال با دندان پزشک خود تشریک مساعی داشته و مساله ی پیریودنتال را دنبال کنند.رابطه ی واقعی و برهم کنش های متقابل میان دو بیماری با این نیازمندی مواجه است که به صورت جامع و فراگیر در یک فرایند مطالعاتی موثر و به خوبی تدوین شده در آینده مورد برسی قرار بگیرد.

بحث

مقالات جستجو شده شمار محدودی از مطالعات آزمایشی را تعیین می کنند که مرتبط با پریودنتیت در بیماری خودایمنی bullous با درگیری دهانی هستند که منحصر به PV و MMP می شود.6-15ذاین مساله احتمالا به این دلیل رخ داده است که احتمال وقوع این اختلال تاول زا بسیار اندک است و شانس وقوع آن به ترتیب معادل 75/ تا 5 و 3/1 تا 2 در هر یک میلیون نفر در هر سال است.1,2 بطور مشابه آنچیزی که برای بیماران مبتلا به آرتریت rheumatoid،16 توضیح داده شده، در مطالعات تعیین شده مشاهده شده است که بیماران مبتلا به PV و MMPدر مقایسه با افراد سالم افزایش میزان ابتلا به پریودنتیت را نشان می دهند.این بیماران دارای پارامترهای وخیم تر پیریودنتال هستند از جمله خونریزی بر روی کاوشگر، سطح وابستگی کلینیکی وتر عضلانی پیریودنتال، عمق کاوش و رکود شاخص پلاک یا شاخص لثه ای.7,8,10,11,13 در یک مطالعه نتایج با استفاده از اجتماع شاخص پیریودنتال درمان مورد نیاز به دست آمدند.7 تنها داده های جزئی پیریودنتال ثبت شده با توجه به این شاخص ممکن است منعکس کننده ی وضعیت واقعی سلامت یا بیماری پیریودنتال نباشد.12,17,19 بعلاوه افزایش شاخص لثوی مشاهده شده در بیماران مبتلا به MMP تشریح کننده ی درجه ی التهاب لثه ای، التهاب پوست و تورم خواهد بود که این مساله می بایست با احتیاط مورد توجه قرار بگیرد بدلیل اینکه این مقیاس ممکن است توسط مورفولوژی MMP تحت تاثیر قرار بگیرد.10,11

Periodontitis and autoimmune bullous diseases, including pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid, are immunoinflammatory disorders leading to microbial plaque- and autoantibody-elicited tissue injury of the oral cavity, respectively. Evidence indicates that these autoimmune conditions may represent a risk factor for periodontitis, but no systematic evaluation exists to corroborate this assumption. A systematic literature review of periodontal status in pemphigus and pemphigoid was conducted. Electronic searches using PubMed from inception to July 2016 identified 10 studies meeting predetermined inclusion and exclusion criteria. Most reported some correlation between poor periodontal health and both oral pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid. Some demonstrated beneficial effects of oral hygiene procedures on periodontal parameters and clinical disease severity of the established blistering diseases. Inconsistent results were found between studies and within analyzed patient cohorts, likely because of methodological shortcomings. This review preliminarily suggests that patients with oral pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid appear somewhat more susceptible to periodontitis, which in turn may potentially trigger the bullous disorders. These patients should be encouraged by dermatologists to pursue collaborative professional periodontal follow-up with dentists. The true relationship and mutual interaction between both diseases needs to be more comprehensively addressed in well-designed prospective studies.

DISCUSSION

The literature search identified a limited number of case-control and pilot studies related to periodontitis in autoimmune bullous diseases with oral involvement that were restricted to PV and MMP.6-15 This is likely a result of the rarity of these blistering disorders with an estimated incidence of 0.75 to 5 and 1.3 to 2 per million per year, respectively.1,2 Similarly to what was recently described in patients with rheumatoid arthritis,16 it was observed in the identified studies that patients with PV and MMP showed an increase in the incidence of periodontitis as compared with healthy individuals. These patients had worse periodontal parameters such as bleeding on probing, clinical attachment level of the periodontal ligament, probing depth, plaque index, and/ or gingival index/recession.7,8,10,11,13 In 1 study, results have been obtained by the community periodontal index of treatment needs.7 The only partial periodontal data recording on which this index is based on may not reflect the true state of periodontal health or disease and is not adequately correlated with attachment loss.12,17-19 Moreover, the increase in gingival index observed in patients with MMP, which describes the degree of clinical gingival inflammation, erythema, and edema, should be regarded with caution because this measure may have been biased by the MMP morphology.10,11

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پریودنتیت در پمفیگوئید و پمفیگوس دهانی: یک مرور سیستماتیک بر روی مطالعات منتشر شده

Periodontitis in oral pemphigus and pemphigoid: A systematic review of published studies

اخباری در مورد درمان اختلال افزایش رنگدانه اطراف چشمی

News in the Treatment of Periorbital Hyperpigmentation

تعریف

عوامل ایجاد کننده

رده بندی هایپرپیگمانتاسیون دور چشم (هوآنگ و همکارانش)

رده بندی (رائو و همکارانش)

اپیدمیولوژی

خصوصیات جمعیت شناسی

درجه بندی هایپرپیگمانتاسیون دور چشم

مدیریت بالینی و درمان

درمان

خط اول درمان

کرم های موضعی

درمان ترکیبی سه گانه

آیا استفاده از هیدروکوئینون و ترتینوئین در نواحی اطراف چشم بی خطر است؟

هیدروکوئینون 4 درصد در برابر اسید سالیسیلیک 30 درصد

لایه بردارهای شیمیایی

درمان ترکیبی: TCA 10 درصد و میکرونیدلینگ

لیزرها

لیزر جوانسازی کاهنده

لیزر یاقوت کیو سوئیچ

لیزر ان دی یاگ با تاثیر کم (لوترونیک)

سایر لیزرها

درمان ترکیبی

لیزر رنگی پالسی

لیزر جوانسازی فرکشنال غیر کاهنده (NAFL)

لیزر NAFL با طول موج 1927

لیزرهای جوانسازی فرکشنال کاهنده

تزریق هیالورونیک اسید:

دستگاه رادیو فرکانس

پیوند چربی اتولوگ

بلفاروپلاستی

تعریف

هایپرپیگمانتاسیون دور چشم (POH) شکایت شایعی در بین مردان و زنان، جوانان و سالمندان در سراسر جهان است. این مشکل همچنین با نام های حلقه های تیره ی دور چشم، اختلال رنگ پوست اطراف چشم، هایپرپیگمانتاسیون اطراف چشم، ملانوز (لکه های تیره) دور چشم، تیرگی زیر چشم و هایپرپیگمانتاسیون زیر چشم نیز شناخته می شود.
به دلیل موقعیت مرکزی چشم ها در صورت، هایپرپیگمانتاسیون دور چشم بیشتر از سایر مشکلات به چشم می خورد و درصد زیادی از بیماران به دنبال درمان های پزشکی برای رفع این مشکل هستند.
اگرچه این مشکل تهدیدی برای حیات فرد محسوب نمی شود؛ اما تاثیر منفی قابل توجهی بر روی عزت نفس بیماران دارد.

لایه بردارهای شیمیایی

لایه بردارهای شیمیایی را می توان به تنهایی یا در درمان ترکیبی با درمان های موضعی مورد استفاده قرار داد. گلیکولیک اسید 20 درصد، رایج ترین لایه برداری است که در درمان هایپرپیگمانتاسیون دور چشم از آن استفاده می شود. نشان داده شده بود که ترکیب لاکتیک اسید 15% و TCA 3.75% در درمان هایپرپیگمانتاسیون دور چشم بسیار موثر است. این لایه برداری ترکیبی تنها عوارض جانبی خفیف و موقتی داشت؛ مانند اریتم، ادم، سرمازدگی، خشکی و تلانژکتازی. در بیشتر بیماران دارای محافظ مناسب در برابر آفتاب، اثرات درمان حداقل 6-4 ماه باقی می ماند. هایپرپیگمانتاسیون پس از التهاب (PIH) شایع ترین عارضه ی جانبی است که بعد از استفاده از اکثر لایه‌بردارهای شیمیایی مشاهده می شود. PIH با درمان بهینه توسط ترتینوئین و هیدروکوئینون به مدت 2- 4 هفته قبل از لایه برداری به حداقل می رسد. برای رسیدن به نتایج ایده ال توصیه می شود که لایه بردار را بر روی تمام صورت از نواحی که پوست متوسط تا تیره تر دارد؛ بمالید تا از دو رنگ شدن پوست بعد از لایه برداری جلوگیری شود.

Definition

Periorbital hyperpigmentation is a common complaint amongst men and women, young and elderly worldwide. It is known also as dark circles around eyes, periorbital dyschromia, periocular hyperpigmentation, periorbital melanosis, infraorbital darkening and infraorbital hyperpigmentation.
Due to the central localization of eyes in the face periorbital hyperpigmentation is most noticeable and a great percentage of patients seeking medical assistance. Though not life threatening, POH has noticeable negative impact on the self-esteem of patients.

Chemical Peelings

Chemical peelings could be used alone or in combination therapy with topical treatments. Glycolic acid 20% is the most commonly used peeling in the treatment of POH. Lactic acid 15% + TCA 3.75% combination was shown to be very effective in the treatment of POH [14]. This combination peeling therapy had only mild and temporary adverse effects, such as erythema, edema, frosting, dryness, and telangiectasias. The effects of treatment remained for at least 4-6 months in the majority of patients with appropriate sun protection [14]. Postinflammatory hyperpigmentation (PIH) is the most commonly seen side effect after most chemical peelings. PIH is minimized by the optimal pretreatment by tretinoin and hydroquinone for 2-4 weeks before peeling. For optimum results it is advisable to extend the peeling to the entire face in medium to darker skin to avoid post-peel demarcation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اخباری در مورد درمان اختلال افزایش رنگدانه اطراف چشمی

News in the Treatment of Periorbital Hyperpigmentation

سوالات اصلی بدون پاسخ در زمینه نقرس بالینی

Major unanswered questions in the clinical gout field

Purpose of review Although gout is one of the most common forms of inflammatory arthritis, it has been relatively neglected until recently. Despite progress in many areas of pathophysiology and genetics of gout and the development of new urate lowering therapies, there remain a number of unanswered clinical questions. With the resurgence of interest in gout it is important to recognize key aspects of gout management that remain challenging and require further research.

Recent findings The unanswered clinical issues outlined in this review are basic aspects of gout management that clinicians treating people with gout face on a daily basis and include when urate lowering therapy should be commenced, the most appropriate target serum urate, use of prophylaxis when starting urate lowering therapy and the most appropriate urate lowering therapy, particularly for those with chronic kidney disease.

Summary Some of the issues outlined in this article are the subject of ongoing clinical research and some, such as use of allopurinol in people with chronic kidney impairment, may be less relevant with the advent of potentially safer urate lowering therapies but until that time further understanding to aid clinical decisionmaking is required.

1 Introduction

Gout has been recognized since ancient times but until recently has been relatively a neglected disease by physicians, researchers, pharmaceutical developers and indeed by many people with gout. The last 5–10 year period has seen a resurgence of interest in gout with advances in the understanding of the pathophysiology, genetics and outcomes of gout as well as the emergence of new urate lowering therapies. Despite these advances, the quality of care remains generally poor. A number of clinical questions remain unanswered (Table 1), and some of these are reflected by differences in gout management guidelines (summarized in Table 2). This review will discuss some of the key unanswered clinical questions that may change clinical practice with appropriate evidence.

یک روش جدید برای طبقه بندی خطرات بیماری پسوریازیس مولتی کلاس: الگوی ماشین یادگیری

A novel approach to multiclass psoriasis disease risk stratification: Machine learning paradigm

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

یک روش جدید برای طبقه بندی خطرات بیماری پسوریازیس مولتی کلاس: الگوی ماشین یادگیری

A novel approach to multiclass psoriasis disease risk stratification: Machine learning paradigm

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

ارتباط بین پسوریازیس ولگاریس و بیماری کرونر قلبی در جمعیت بیمارستانی در ژاپن

Association between Psoriasis Vulgaris and Coronary Heart Disease in a Hospital-Based Population in Japan

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

ارتباط بین پسوریازیس ولگاریس و بیماری کرونر قلبی در جمعیت بیمارستانی در ژاپن

Association between Psoriasis Vulgaris and Coronary Heart Disease in a Hospital-Based Population in Japan

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.