ناباروری در مردان؛ عوامل خطر، علل و مدیریت – مروری

Infertility in male; risk factors, causes and management- A review

چکیده
معرفی
عوامل و علل ایجاد خطر
فاکتورهای پیش بیضه ای
عوامل مربوط به بیضه
عوامل پس بیضه ای
عوامل مربوط به هیپوتالاموس ـ هیپوفیز
عوامل محیطی
شیوه زندگی و ناباروری
بیماری های آمیزشی (STD) و ناباروری
عفونت در دستگاه ادراری و ناباروری
انسداد ساختمانی و ناباروری
اسپرماتوزوئید و ناباروری
شیمی درمانی و ناباروری
میکروارگانیسم ها و ناباروری
تشخیص بیماری
تاریخچه طب و معاینات فیزیکی
ممانعت
روش های درمانی
منابع

چکیده
ناباروری در میان زوجین منجر به تحمیل آسیب ها و رفتارهای اجتماعی خاصی می گردد که محققان این پدیده را بخصوص در میان زوجین آفریقایی خاطرنشان کرده اند. علیرغم اینکه در گذشته عوامل مربوط به زنان تنها عامل ناباروری محسوب می شد، امروزه کشف شده است که 20 تا 50 % موارد ناباروری را عوامل مربوط به آقایان تشکیل می دهند، بنابراین این نیاز وجود دارد که بررسی های مختلف انجام شده، توسط محققان مورد بازبینی و بررسی مجدد قرار گیرد. در این بررسی عوامل و اثرات مختلفی که در ناباروری مردان دخیل می باشند مورد بررسی قرار گرفت و همچنین کوشش هایی برای به روزرسانی اطلاعات در دسترس پیرامون مدیریت این عارضه انجام شد. هدف اصلی این تحقیق ایجاد اطلاعاتی است که بتواند در ارزیابی ناباروری مردان، به عنوان راهنما عمل کرده و در پیشبرد آن کمک کننده باشد. نشانه های آزمایشگاهی که احتمال استرس اکسیداتیو اسپرم را به عنوان دلیلی برای ناباروری مردان پیشنهاد می کند، عبارتند از : جنبش ضعیف اسپرم، تراتوزواسپرمیا یا ترانواسپرمیا، افزایش ویسکوزیته منی، احتمال موفقیت پایین در لقاح عادی آزمایشگاهی، پیشرفت ضعیف بلاستوسیت در غیاب فاکتور ماده مشخص، از جمله عوامل می باشد. خودداری از استعمال دخانیات، ماری جوانا و اعتیاد به مصرف افراطی الکل و نیز جلوگیری از گرم شدن بیش از حد بیضه ها و استفاده از لباس محافظ و بیضه بند هنگام شرکت در برخی ورزش هایی که برخورد و تماس زیاد اتفاق می افتد، پیشنهادات خوبی برای مقابله با ناباروری مردان می باشد.

عوامل و علل ایجاد خطر
فاکتورهای پیش بیضه ای
این عوامل شرایطی می باشند که مانع حمایت کافی از بیضه ها می شوند و شامل موقعیت هایی از جمله تقویت هورمونی ضعیف و سلامتی عمومی پایین که از جمله می توان به افت قند خون اشاره کرد؛ داروهایی مانند سایمتیدین و اسپیرونولاکتون که سطح هورمون فولیکولی (FSH) را کاهش می دهد، و داروی نیتروفورانتوئین که منجر به کاهش تحرک اسپرم می شوند نیز از عوامل ایجاد خطر در ابتلا به این عارضه می باشد. سبک زندگی اتخاذ شده ( همچون اعتیاد به مصرف الکل زیاد، ماری جوانا و سیگار کشیدن)؛ و فعالیت های شدید مانند دوچرخه سواری شدید، نیز از عواملی است که می تواند ابتلا به این بیماری را موجب شود.

عوامل مربوط به بیضه
این عوامل فاکتورهایی می باشند که بر کیفیت و کمیت مایع تولید شده توسط بیضه ها، تاثیر می گذارد، از جمله این عوامل می توان به سن، نقایص ژنتیکی کروموزوم Y (سندورم کلاین فلتر)، نئوپلاسم (یا تومور)، سرطان بیضه، کریپتورکیدیسم ( یا بیضه پنهان)، واریکوسل که 14 % از موارد ناباروری را تشکیل می دهند (9)، عفونت ویروسی اوریون (18)، و احتمال عوامل ایدیوپاتیک یا ناشناخته که 30 % از موارد ناباروری و عقیم بودن مردان را تشکیل می دهند، اشاره کرد (6). نقص در USP26 در بعضی موارد نیز منجر به بارداری می شود (35).

عوامل پس بیضه ای
عوامل پس بیضه ای منجر به کاهش باروری می شوند که به دلیل شرایطی است که پس از تولید اسپرم بر سیستم تناسلی مرد تاثیر می گذارد و شامل نقایص دستگاه تناسلی و همینطور مشکلات مربوط به انزال مانند: اختلالات نعوظ، انسداد مجرای وابران، فقدان مجرای وابران، عفونت هایی از جمله پروستاتیت ( التهاب در غده پروستات)، انسداد مجاری انزالی و هیپوسپادیاز (نقص مادرزادی در پیشابراه) می باشد.

افسردگی، اضطراب و استرس در بارداری و پس از زایمان: مطالعه طولی در طول همه گیری COVID-19

Depression, anxiety, and stress in pregnancy and postpartum: A longitudinal study during the COVID-19 pandemic

چکیده
مقدمه
روش پژوهش
رویه
شاخص ها
کووید-19 در آمریکا در طول انجام مطالعه
تحلیل آماری
فرضیه اول: علائم در طول زمان به طور مداوم بالا باقی می مانند
فرضیه دوم: علائم زنان از یک الگوی منحنی شکل پیروی می کنند
فرضیه سوم: مسیرهای علائم بعد از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-جمعینی و عوامل مرتبط با کووید-19، همچنان قوی و قابل توجه باقی می مانند
فرضیه چهارم: عوامل ریسک برای بالا ماندن علائم در دوره بعد از زایمان
تحلیل توان
نتایج
نگهداشت
آمار توصیفی
بحث و بررسی
منابع

چکیده
مقدمه: علائم افسردگی، اضطراب و استرس در بین زنان باردار معمولا در دوره سه ماهه اول بارداری در بالاترین سطح خود قرار دارند و سپس شدت آن ها در طول دوره بارداری به تدریج کاهش پیدا می کند. این علائم در دوره پس از زایمان به کمترین سطح خود می رسند. زنان باردار به عنوان یکی از گروه های پرخطر برای مرگ و میر و علائم سلامت روان در بین بیماران مبتلا به کووید-19 محسوب می شوند. با وجود این، مشخص نیست که استرس مزمن همه گیری کووید-19 تا چه اندازه مسیر علائم افسردگی، اضطراب و استرس در دوره های بارداری یا پس از زایمان زنان را تغییر می دهد.

روش ها: ما در مطالعه خود در طول دوره همه گیری کووید-19 از طریق تبلیغات آنلاین زنان باردار یا زنانی که حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند را مشارکت دادیم (N=127). مشارکت کننده ها حداکثر سه بار در طول مدت بارداری و یک ماه پس از زایمان از لحاظ علائم افسردگی (مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبورگ)، اضطراب و استرس، مورد ارزیابی قرار گرفتند (مقیاس استرس، افسردگی و اضطراب 21 آیتمی خود اظهاری). در این مطالعه مدل های تقاطع تصادفی برای بررسی تغییر علائم مشارکت کننده ها و همچنین متغیرهای پیش بینی کننده افزایش علائم اختلالات روانی پس از زایمان، مورد استفاده قرار گرفتند.

نتایج: زنان شرکت کننده به طور میانگین نظرسنجی های خود را در دوره های زمانی 8.5 هفته (سه ماهه بارداری اول)،21 هفته (سه ماهه دوم بارداری)،32 هفته (سه ماهه سوم بارداری) و همچنین 7 هفته پس از بارداری، تکمیل کردند. زنان مشارکت کننده گزارش کردند که در طول دوران بارداری سطوح خفیف یا ملایمی از افسردگی، اضطراب و استرس را تجربه کرده بودند. در این مطالعه علائم افسردگی، اضطراب و استرس به طور قابل توجه در طول زمان تغییر کردند. ما برای توصیف این تغییرات به بهترین شکل ممکن از یک تابع مسیر منحنی شکل درجه دوم به جای یک مسیر خطی بهره می گیریم: علائم مشارکت کننده ها بین 23 تا 25 هفته بعد از بارداری افزایش پیدا کرد و سپس شاهد کاهش علائم بودیم. سطوح استرس به طور مداوم در طول زمان بالاتر از سطح عادی قرار داشتند. همچنین عواملی مانند جوان تر بودن، حمایت اجتماعی کمتر و نگرانی در مورد مراجعه به مراکز درمانی می توانند باعث شوند که سطوح علائم استرس در دوره یک ماه پس از زایمان، افزایش پیدا کنند. تغییر در روتین روزمره به دلیل کووید-19 نمی تواند مسیر علائم زنان در دوره بارداری تا پس از زایمان را پیش بینی کند.

نتیجه گیری ها: در طول دوران همه گیری کووید-19 علائم افسردگی و اضطراب از اوایل تا اواسط دوران بارداری افزایش پیدا کردند و سپس شاهد کاهش علائم بودیم، اما سطوح استرس بالا باقی ماندند. مقادیر کاهش مشاهده شده در علائم زنان مشارکت کننده، کوچک بود. با توجه به آنکه بهداشت روانی ضعیف و اضطراب در دوران قبل و بعد از زایمان می تواند تاثیرات دائمی قابل توجهی بر روی سلامت مادر و جنین داشته باشد، ارائه دهنده های خدمات درمانی باید آگاهی پیدا کنند که این علائم در بین زنان باردار در دوره های وقوع عوامل استرس زای خارجی مقیاس بزرگ همچون کووید-19 به طور قابل توجهی افزایش پیدا می کنند و سپس رویه های غربالگری را برای شناسایی زنان پرخطر و ارائه برنامه های مداخله درمانی مناسب، پیاده سازی کنند.

روش پژوهش
رویه
رویه های زیر توسط هیئت بررسی نهادی (IRB) مورد تایید قرار گرفتند. از تاریخ 15 ژوئن 2020 تا 16 ژانویه 2021، تبلیغاتی توسط گروه های آمریکایی در فیسبوک برای زنان باردار منتشر شدند. نظرسنجی از طریق پلت فرم آنلاین کوالتریکس (Qualtrics) اجرا شد. مشارکت کننده ها بعد از کلیک کردن بر روی تبلیغات فرم رضایت آگاهانه خود را تکمیل می کردند و سپس میتوانستند مطالعه را شروع کنند. افراد علاقه مند در صورتی مجاز به شرکت در مطالعه بودند که در این دوره در وضعیت بارداری قرار داشتند یا اینکه حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند. زنانی که اطلاعات تماس خود را فراهم کرده بودند می توانستند بر مبنای سن بارداری خود در زمان شروع مشارکت در مطالعه حداکثر در سه نظرسنجی پیگیری بعدی نیز حضور داشته باشند. برای مثال، زنانی که نظرسنجی مبنا را در بین هفته های اول تا هفدهم بارداری تکمیل کرده بودند می توانستند در نظرنسجی دوره سه ماهه دوم در هفته بیستم بارداری و نظرسنجی دوره سه ماهه سوم بارداری در هفته بیست و نهم و همچنین نظرسنجی سه هفته بعد از موعد زایمان نیز مشارکت کنند. در سناریوی دیگر زنی که نظرسنجی مبنا را در هفته سی و دوم بارداری (دوره سه ماهه سوم) پر کرده باشد صرفا می تواند در نظرسنجی پس از زایمان در هفته سوم بعد از تولد فرزند، مشارکت کند. به دلیل یک خطای ناخواسته سیزده نفر از زنانی که نظرسنجی های خود را در اوایل دوره دوم سه ماهه بارداری (هفته سیزدهم تا هفدهم) پر کرده بودند در ادامه یک نظرسنجی دیگر را نیز در اواخر دوره سه ماهه دوم بارداری خود تکمیل کردند. علاوه بر این، یکی از مشارکت کننده ها که مطالعه را در دوره سوم سه ماهه بارداری خود شروع کرده بود یک نظرسنجی دیگر را نیز در همین دوره سوم سه ماهه بارداری خود تکمیل کرد. اگرچه این موضوع باعث شد که برای بعضی مشارکت کننده ها دو مشاهده در یک دوره سه ماهه بارداری تولید شود، تصمیم گرفتیم این داده ها را حفظ کنیم، زیرا در تحلیل خود به جای دوره های سه ماهه از شاخص های پیوسته هفته های بارداری استفاده کردیم (جدول تکمیلی 1).

شاخص ها
اطلاعات جمعیتی جمع آوری شده شامل موارد زیر بودند: سن، نژاد، وضعیت ازدواج، زایمان چندقلویی، مصرف الکل و در نهایت اینکه آیا مشارکت کننده به تنهایی زندگی می کرد. در این تحلیل مشارکت کننده های باردار در قالب نظرسنجی خود اظهاری موعد زایمان، هفته کنونی (سن) دوره بارداری و همچنین تاریخ آگاه شدن از بارداری خود را گزارش کردند. همچنین آن دسته از زنان مشارکت کننده ای که زایمان داشته بودند نیز تاریخ تولد فرزند خود را گزارش کردند. در این تحلیل دوره های سه ماهه به صورت زیر تعریف شدند: دوره سه ماهه اول =هفته های اول تا دوازدهم، دوره سه ماهه دوم=هفته های سیزدهم تا بیست و هشتم، دوره سه ماهه سوم= هفته های بیست و نهم تا چهلم (موسسه ملی بهداشت کودک و توسعه انسانی ایالات متحده آمریکا). زنان همچنین گزارشاتی در مورد استفاده از مراقبت های بهداشتی در دوران قبل و بعد از زایمان، عوارض زمینه ای سلامتی، زایمان چندقلویی و عوامل ریسک بالا، فراهم کردند.

تأثیر روانی پاندمی کووید-19 در میان زنان تحت مراقبت های ناباروری، یک گروه فرانسوی – تأثیر روانی PsyCovART ویروس کووید 19: PsyCovART

Psychological effect of COVID-19 pandemic among women undergoing infertility care, a French cohort − PsyCovART Psychological effect of COVID-19: PsyCovART

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

طرح مطالعاتی

پس زمینه و پیشینه ی بیمار

مقیاس HADS

مقیاس PSS-10

فراخوانی و جذب افراد

اهداف

آنالیز و تحلیل آماری

نتایج

بحث و گفتمان

ثبت نام آزمایشی

نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف: ارزیابی حالت روانی زنانی که تأخیر و تعویق درمان ها و مراقبت های درمان های کمک باروری (ART) را در طول اولین موج کووید 19 در یک بخش عمومی طب باروری فرانسه تجربه کردند.

روش ها: یک نظرسنجی بدون مشخصات آنلاین بین ماه های جولای و آگوست 2020 به تمام زنانی که تحت درمان ناباروری بودند ایمیل شد، از جمله افرادی که در اولین مشاوره ی ناباروری بودند، و جلسه مشاوره ی آن ها در شروع پاندمی کووید 19 به تأخیر افتاده اند. اضطراب، افسردگی و استرس با استفاده از مقیاس بیمارستانی اضطراب و افسردگی (HADS) و مقیاس استرس ادراک شده (PSS-10) ارزیابی شدند. احساسات در مورد شیوع کووید 19، قرنطینه و تعلیق مراقبت های بارداری از طریق مقیاس های پرسش های چندگزینه ای و مقیاس آنالوگ بصری ارزیابی و بررسی شدند. 

نتایج: 435 زن به این نظرسنجی پاسخ دادند (نرخ پاسخدگی و مشارکت 6/34%). میانگین سطوح HADS-A (اضطراب)، HADS-D (افسردگی)، و PSS10 به ترتیب 58/7 (85/3 %)، 51/4 (75/6 %)، و 27 (75/6 %) بود. رواج و درجه شیوع استرس 8/50% بود و تقریبا نیمی از زنان نشانه های اضطراب واضح و گویا یا تلقین کننده را نشان دادند (به ترتیب 6/21% و 7/25%). میزان استرس و اضطراب بیشتر از چیزی بود که در جمیعت نابارور انتظار می رفت. افزایش تنش و استرس در زنان بالای 35 سال و زنانی که چرخه ی درمان را متوقف کرده بودند یا در دوره ی پیش از درمان برای لقاح آزمایشگاهی یا انتقال جنین منجمد بودند مشهود بود. بیمارانی با سابقه ی افسردگی یا اضطراب میزان استرس ادراک شده ی بیشتری را نشان دادند (p= 0.0006). تعویق و به تأخیر افتادن برای زنانی که استرس را تجربه می کردند کاملا غیرقابل تحمل بود (p= 0.0032). بعد از اولین موج پاندمی، میل به بارداری ثابت باقی ماند و 3/84% از زنان خواستار این بودند که مراقبت های بارداری را هرچه زودتر از سربگیرند. 

نتیجه گیری: متوقف شدن روند باروری در طول پاندمی کووید 19 تأثیر روانی معنادار و قابل ملاحظه ای روی زنانی با استرس، اضطراب بالا داشت. مشاوره ی روانشناسی و روانی به ویژه در طول این دوره ی سخت و دشوار همواره باید توصیه و ارائه شود. 

نتیجه گیری

  پاندمی کووید 19 یک موقعیت بی مانند و بی نظیر بود که زندگی روزمره و چشم انداز آینده را تغییر داد.

 مطابق با این مطالعه، توقف درمان کمک به ناباروری (ART) در طول قرنطینه کووید 19 به افزایش استرس و اضطراب کمک کرد. زنان بالای 35 سال و آن هایی که درمانشان پیش از برداشتن تخمک یا انتقال جنین متوقف شده بود میزان فشار روانی بیشتر و بالاتری را نشان دادند. علی رغم فقدان آگاهی نسبت به کووید 19 و پیامدهای آن روی بارداری و سلامت جنین در زمان نظرسنجی، میل به باردار شدن و شروع درمان های ART به وضوح نمایان بود.

  تأثیر روانی پاندمی کووید 19 روی زنان نابارور نباید نادیده گرفته شود. مشاوره ی روانی خاص باید به زنان و همسران و پارتنرهای آنها پیشنهاد شود. در پرتو یافته های ما، باید از یک تعویق جدید درمان و مراقبت های ART تا حد امکان اجتناب شود.

Abstract

Purpose: To assess psychological state of women who experienced postponement of ART care during the first COVID-19 wave in a French public ward of reproductive medicine.

Methods: An online anonymous survey was emailed between July and August 2020 to all women whose infertility care, including the first consultation for infertility, have been delayed at the beginning of the COVID-19 pandemic. Anxiety, depression, and stress were assessed using Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) and Perceived Stress Scale (PSS-10). Feelings about COVID-19 outbreak, lockdown and suspension of fertility care were assessed by Multiple-Choice Questions and Visual Analog Scales.

Results: 435 women answered to the survey (response rate 34.6%). Mean levels of the HADS-A (anxiety), HADS-D (depression) and PSS10 were respectively 7.58(±3.85), 4.51(±3.48), and 27(±6.75). Prevalence of stress was 50.8% and almost half of women presented clear or suggestive anxiety symptoms (respectively 21.6% and 25.7%). Stress and anxiety rates were much higher than those expected in infertile population. Increased stress was observed in women above 35 years and those stopped ‘in cycle’ or during pre-treatment for in-vitro fertilization or frozen embryo transfer. Patient with history of depression or anxiety had a higher prevalence of perceived stress (p = 0.0006). Postponement was perceived as ‘unbearable’ for women experiencing stress (p = 0.0032). After the first wave of pandemic, pregnancy desire remained the same and 84.3% of women wanted to resume fertility care as soon as possible.

Conclusion: Stopping fertility care during the COVID-19 pandemic had a significant psychological impact on women with an increase of stress, and anxiety. Psychological counseling should always be offered especially during this difficult period.

Conclusion

COVID-19 pandemic was an unprecedented situation which have changed daily life and future perspective.

According to this study, stopping ART treatments during COVID19 lockdown contributed to increase stress and anxiety. Women aged over 35 years old and those whose treatment was interrupted before oocyte puncture or embryo transfer seemed to have a higher rate of psychological distress. Despite the lack of knowledge about the COVID-19 and the consequences on pregnancy and fetus wellbeing at the time of the survey, desire of getting pregnant and starting over ART treatments clearly showed up.

Psychological impact of COVID-19 pandemic on infertile women must not be neglected. Specific psychological counseling should be proposed to women and her partners. In the light of our findings, a new suspension of ART care should be avoided, as far as possible.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر روانی پاندمی کووید-19 در میان زنان تحت مراقبت های ناباروری، یک گروه فرانسوی – تأثیر روانی PsyCovART ویروس کووید 19: PsyCovART

Psychological effect of COVID-19 pandemic among women undergoing infertility care, a French cohort − PsyCovART Psychological effect of COVID-19: PsyCovART

آنالیز دارویی زنان مبتلا به فیبروم رحم بر اساس فناوری داده کاوی

Analysis of medication data of women with uterine fibroids based on data mining technology

چکیده

مقدمه

محتوای تحقیقاتی

منابع مقالات

ایجاد دیتابیس

نرم افزارهای آماری و روش های داده کاوی

نتایج تحقیقات

آمار دارویی

تحلیل تاثیر داروها

تحلیل واکنش های دارویی مضر

جمع بندی

منابع

چکیده
     هدف این مقاله، تحلیل کردن مشخصه های تشخیص و درمان زنان با فیبروم رحمی بر اساس تکنولوژی های داده کاوی و قوانین استفاده از داروها می باشد. مقالات بالینی مرتبط با درمان فیبروم های رحمی ارائه شده در زیرساخت های علمی ملی چین (CNKI) از سال 2004 تا 2018 در این مقاله ارزیابی شده است و مقالاتی که با معیارهای مورد نیاز بر اساس معیار بررسی و معیار عدم بررسی مقالات تطابق داشتند، مورد جستجو قرار گرفتند. محتوای نسخه ها نیز در دیتابیس ها ثبت شده و نتایج تکرار داروها، داروهای رایج و قوانین اصلی استفاده از داروها در این مقاله در نظر گرفته شده است و با استفاده از تحلیل قوانین در نرم افزار تحلیل شده است تا بتوان در نهایت به تجزیه و تحلیل قوانین دارویی در پزشکی مدرن برای درمان فیبروم های رحمی دست پیدا کرد. از طریق تحقیق و تحلیل، مشخص شد که داروهای بالینی که به صورت رایج مورد استفاده قرار می گیرند شامل لوپرولینین (GnRH-a) ، دانا زول (آندروژن) ، ژسترونون (پروژستین) ، مییفپریستون (آنتاگونیست گیرنده پروژسترون) و برخی موارد از درمان ترکیبی می باشد. بر اساس تحلیل تکرار داروها، تاثیرات درمانی و عوارض جانبی دارو ها، مشخص شد که استفاده بالینی از مییفپریستون در درمان های فیبروم های رحمی معمولا رایج می باشد که این دارو باعث شکل گیری تاثیر محسوس همراه با عوارض جانبی خفیف می شود به همین دلیل بهتر است که این دارو در شرایط بالینی بیشتر مورد استفاده قرار گیرد. ازین رو، نتایج این مطالعه میتواند مبانی جدیدی ار برای تحقیقات بالینی و مبنایی برای پزشکی سنتی چینی در درمان فیبروم های رحمی ایجاد کند اما هنوز هم نیازمند اعتبار سنجی توسط تفسیر متخصص ها، تحقیقات آزمایشی و روش های دیگر می باشد.

محتوای تحقیقاتی
منابع مقالات
     ما در این تحقیق صفحه اصلی CNKI را باز کرده و سپس با استفاده از قسمت جستجوی پیشرفته، کار خودمان را انجام دادیم. عبارت جستجوی «متن کامل» در این تحقیق انتخاب شد و کلمات تحقیقاتی نیز شامل «فیبروم های رحمی» و «پزشکی» بودند. ما از روش تطابق فازی استفاده کردیم و از روش توالی زمانی بهره بردیم. عبارت جستجو نیز در بازه های زمانی 1 ژانویه 2004 تا 31 دسامبر 2018 انتخاب شد و بقیه تنظیمات نیز به صورت پیش فرض اعمال شدند. از سال 2004 تا 2018 ،تعداد 1152 مقاله پزشکی مرتبط با درمان فبیروم های رحمی در پزشکی غربی در CNKI شناسایی شد. بر اساس معیار بررسی و معیارهای عدم بررسی این مقالات، تعداد 328 مقاله که مطابق با الزام های تحقیقاتی مورد نیاز ما بودند انتخاب شدند.

     معیار بررسی مقالات: گزارش های بالینی و یا آزمایش های بالینی در رابطه با درمان فیبروم های رحمی با پزشکی جامع چینی و غربی و یا پزشکی سنتی چینی؛ آزمایش های متخصص ها ( با نسخه کامل)؛ و مقالات در رابطه با داروهای تجویز شده در دوز های خاص. معیار عدم بررسی مقالات: مقاله های مرتبط با پیش گیری بازگشت فیبروم های رحمی بعد از جراحی؛ مقالاتی که در آن ها داروهای تجویز شده منتشر نشده اند و یا مقالاتی که داروهای تجویز شده در آن ها دقیق نیستند؛ مرور مقالات و آزمایش های حیوانی؛ مقالات مرتبط با تنقیه و اسعمال خارجی درمان های TCM؛ مقالاتی که نسخه های دارویی آن ها تکراری هستند؛ و گزارش های مقالات در رابطه با درمان فیبروم های رحمی بدون استفاده از پزشکی سنتی چینی.

ایجاد دیتابیس
     بر اساس شرایط پویش بالا، نسخه هایی که مطابق با الزام این مقاله بودند شناسایی شدند. سپس ما از اکسل استفاده کردیم تا بتوانیم دیتابیس نسخه های مورد استفاده برای فیبروم های رحمی را ایجاد کیم. تعداد کلی دو گروه از دیتابیس ها در این مقاله ایجاد شد. دیتابیس اول یک دیتابیس عمومی بود که شامل پنج آیتم از تعداد نسخه ها، نام نسخه ها، منبع نسخه ها و نشانه های بیماری و پزشکی سنتی چینی بود. دیتابیس دوم نیز یک دیتابیس در رابطه با نسخه های دارویی بود که از پزشکی سنتی چینی ایجاد شده بود و بر اساس این موضوع ثبت شده بود که آیا روش پزشکی خاصی در نسخه ها دیده می شود یا خیر که حضور این موضوع بر اساس پارامتر T مشخص می شد و غیاب این روش نیز به صورت F مشخص می شد. این کتابخانه از اطلاعات قابلیت تحلیل در SPSS20.0 و SPSS Modeler14.1 برای توصیف های آماری را داشت و می شد برای مدل سازی از آن ها استفاده کرد.

درمان شناختی- رفتاری مختصر در زنان باردار در معرض خطر افسردگی پس از زایمان: مطالعه درمان قبل و بعد از زایمان در شهری در جنوب برزیل

Brief cognitive behavioral therapy in pregnant women at risk of postpartum depression: Pre-post therapy study in a city in southern Brazil

چکیده

مقدمه

روش ها

رئوس مطالب

نمونه گیری

معیار کلی شمول در نمونه

معیارهای کلی خروج از مطالعه

معیار مشمولیت برای گروه شاهد (بدون درمان)

روان درمانی شناختی- رفتاری پیشگیرانه

اندازه ها

تحلیل و پردازش داده ها

جنبه های اخلاقی

نتایج

بحث

بیانیه ی همکاری نویسندگان

اعلام تضاد منافع

حمایت مالی و سپاسگذاری

منابع

چکیده

سابقه: افسردگی پس از زایمان (PPD) بر روی تعداد زیادی از زنان، تأثیر می گذارد که اغلب اولین نشانه ی یک اختلال خلقی است که با آوردن پیامدهای جدی برای بیمار و فرزندش، بعدا در زندگی رخ می دهد. امروزه افسردگی دلیل اصلی ناتوانی در سراسر جهان است. هدف اصلی این مطالعه ارزیابی کارایی درمان شناختی- رفتاری پیشگیرانه (CBT) برای PPD است.

روش ها: مطالعه ی درمان پس از زایمان به عنوان بخشی از یک مطالعه ی هم گروهی (کوهورت) مبتنی بر جمعیت. زنان باردار بدون تشخیص افسردگی در این مطالعه شرکت کردند که به دو گروه تقسیم شدند: گروه در معرض خطر افسردگی (CBT)و یک گروه شاهد (بدون درمان). درمان پیشگیرانه شامل شش جلسه ی CBT بود که به طور هفتگی برگذار می شد. پرسش نامه ی سنجش پیامد (QQ-45) در تمام جلسات به کار رفت. مصاحبه ی کوتاه بین المللی اعصاب و روان  و پرسشنامه افسردگی بک  براساس سه موقعیت به کار رفت. تحلیل های آماری نهایی با رگرسیون پواسون  اجرا شد.

نتایج: شیوع PPD در گروه در معرض خطر ابتلا %5.5 و در گروه شاهد % 2.2 بدون هیچگونه تفاوتی بین گروه ها بود (PR 1.66 95% CI 0.44-6.18).  میانگین های QQ-45 به تدریج در طی جلسات درمان کاهش یافتند که این نشان دهنده ی پیشرفت درمانی بود. آموزش یک عامل، هم در ارتباط با علائم PPD و هم در ارتباط با کارایی بیشتر درمان بود.

محدودیت ها: نرخ%45 عدم پذیرش برای درمان پیشگیرانه و نبود یک گروه با مشخصات مشابه در مدل درمانی دیگر

نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری کوتاه مدت بکار رفته توسط متخصصان بهداشت روان با آموزش اساسی در پیشگیری از علائم PPD به کار رفت.

مقدمه

دوره های بارداری و پس از زایمان با تغییرات فیزیکی، احساسی، اجتماعی و هورمونی خود را نشان می دهد که زنان را نسبت به بروز یا افزایش برخی علائم یا حتی اختلالات  شدید روانی، چون افسردگی حساس می سازد ( Hartmman  و همکاران 2017). افسردگی حین دوره ی بارداری – زایمان نشان می دهد که نرخ ابتلا می تواند بین %20-10 برای دوره ی بارداری (Becker  و همکاران 2016؛ Peraira وLovisi ، 2008) و بین %25-15 (Moraes  و همکاران، 2006 ) برای دوره ی پس از زایمان متغیر باشد. نرخ شیوع افسردگی پس از زایمان  (PPD)، %12  است (Shorey و همکاران، 2018). در نتیجه ی این تحقیق تلاش های زیادی توسط محققان در جهت کمک به تعریف یک درمان مؤثر، کم هزینه و خصوصا پیشگیرانه برای دوره ی زایمان و بنابراین، به حداقل رساندن پیامدهای تروماتیک که تأثیری اجتناب ناپذیر بر روی کل خانواده می گذارد، صورت گرفته است.

Abstract

Background Postpartum depression (PPD) affects a high number of women, often the first manifestation of a mood disorder that will occur later in life, bringing serious consequences for the patient and her offspring. Depression today is the leading cause of disability worldwide. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of a preventive cognitive behavioral therapy (CBT) for PPD.

Methods Pre-post therapy study, as part of a population-based cohort study. Pregnant women without a diagnosis of depression participated, who were divided into two groups: risk of depression (CBT) and a control group (without therapy). The preventive therapy consisted of six sessions of CBT, administered weekly. The Outcome Questionnaire (OQ-45) was used in all sessions. The Mini International Neuropsychiatric Interview and Beck Depression Inventory-II were used on three occasions. The final statistical analyses were performed by Poisson regression.

Results The prevalence of PPD in the risk group was 5.5% and in the control group 2.2%, with no difference between the groups (PR 1.66 95% CI 0.44-6.18). The OQ-45 averages gradually reduced during the therapy sessions, indicating therapeutic progress. Schooling was an associated factor, both with the manifestation of PPD and with the greater effectiveness of the therapy.

Limitations Rate of 40.5% refusal to preventive treatment and absence of a group with similar characteristics in another therapy model.

Conclusions Brief cognitive behavioral therapy applied by mental health professionals with basic training was effective in preventing the manifestation of PPD.

Introduction

Pregnancy and postpartum are periods characterized by physical, emotional, social and hormonal changes that make women more susceptible to the increase in, or appearance of some symptoms or even fullblown psychiatric disorders, such as depression (Hartmann et al., 2017). Depression during the pregnancy-puerperal cycle presents rates that can vary between 10 and 20% (Becker et al., 2016; Pereira and Lovisi, 2008) for the pregnancy period and between 15 and 25% (Moraes et al., 2006) in the postpartum period. The incidence of postpartum depression (PPD) is 12% (Shorey et al., 2018). As a result of this work there is an increased effort by researchers to help define an effective, low-cost and, especially a preventive treatment for the puerperal period. Therefore minimizing the traumatic consequences that inevitably impact the whole family.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درمان شناختی- رفتاری مختصر در زنان باردار در معرض خطر افسردگی پس از زایمان: مطالعه درمان قبل و بعد از زایمان در شهری در جنوب برزیل

Brief cognitive behavioral therapy in pregnant women at risk of postpartum depression: Pre-post therapy study in a city in southern Brazil

تاثیر پره اکلامپسی و شدت آن بر میزان NGAL و KIM-1 سرم مادر در دوران بارداری و دوره پس از بارداری

Effect of preeclampsia and its severity on maternal serum NGAL and KIM-1 levels during pregnancy and the post-pregnancy period

چکیده
مقدمه
اجزا و روش ها
جمعیت و معیارهای ورود و خروج مطالعه شود
تجزیه و تحلیل بیوشیمی
تجزیه و تحلیل آماری
دستاورد ها
بررسی
نتایج
محدودیت های مطالعه
در دسترس بودن داده ها
منابع

چکیده

هدف: هدف از این آزمایش،ارزیابی اثرات پره اکلامپسی و شدت آن بر سطح سرم مادری لیپوکالین مرتبط با ژلاتیناز نوتروفیل ژلاتیناز (NGAL) و (KIM 1) در دوران بارداری و دوره پس از بارداری می باشد.
طراحی مطالعه: ابتدا شرکت کنندگان باردار (156 نفر) به سه گروه کنترل، خفیف،و پره اکلامپسی شدید تقسیم بندی شدند. در مرحله دوم زنان در دوره پس اززایمان (368 نفر) به سه گروه با توجه به سابقه دوران حاملگی، به عنوان کنترل سالم، پره اکلامپسی خفیف و شدید تقسیم بندی شدند. این زنان از طریق سیستم داده های بیمارستان شناسایی و با آنها تماس گرفته شد تا در این تحقیق شرکت کنند.
دستاورد: مطالعه ما شامل 147 بیمار بود که 77 نفر از آنها باردار و 70 نفر از آنها پس از بارداری پس از اعمال معیارهای خروج بودند. از نظر سطح NGAL سرم مادر ،افزایش قابل توجهی در گروه پره اکلامپسی شدید در مقایسه با گروه خفیف پره اکلامپسی و گروه های باردار طبیعی وجود دارد(p < 0.001). در دوران بعد زایمان، سطح سرم NGAL مادری در گروه پره اکلامپسی شدید نسبت به افراد با پره اکلامپسی خفیف و گروه کنترل فشار خون بالا به طور قابل توجهی بالاتر بود(p < 0.001). سطح سرم KIM 1 مادری در گروه پره اکلامپسی شدید و خفیف به طور قابل توجهی نسبت به گروه با کنترل فشار خون بالا، بالاتر ارزیابی شده است (p = 0.004). در دوره بعد زایمان، سطح سرم KIM-1 مادری در تمام گروه های بارداری مشابه دیده شد(p = 0.792).
نتایج: دستاوردهای ما نشان می دهد که هرچه شدت پره اکلامپسی افزایش یابد، آسیب کلیه، همانطور که با استفاده از سطح NGAL ارزیابی می شود، برای مدت زمان طولانی حتی در دوران پس از بارداری نیز ادامه دارد.

مقدمه

پره اکلامپسی (pre-eclampsia) که ابتدا از جفت جنین نشات می گیرد و سپس تمام بدن مادر و جنین را تحت تاثیر قرار می دهد، اختلال دوران بارداری محسوب و اغلب در 5درصد افراد دنیا دیده می شود[1]. علی رغم پیشرفت های پزشکی مدرن، پره اکلامپسی از مهم ترین فاکتور های بیماری و مرگ و میر در مادر و جنین او می باشد[2]. اینکه پره اکلامپسی چگونه رخ می دهد، ناشناخته مانده است اما از لحاظ بالینی بدون علامت است و می تواند باعث زوال سایر ارگان ها شود[3]. ادم، ایسکمی، نقص عملکردی در اندوتلیال و وازو اسپاسم-که همه ی ارگان ها را تحت تاثیر قرار می دهد- از عوارض پره اکلامپسی می باشد[3].

محدودیت های مطالعه

در مطالعه ما محدودیت ها و نقاط قوت وجود داشت.اگرچه اندازه نمونه با انجام تجزیه و تحلیل توان تعیین شد، اما اندازه کوچک نمونه مورد استفاده در مطالعه ما محدودیت در نظر گرفته شد. عدم وجود سطح KIM 1 و NGAL در ادرار می تواند یکی دیگر از محدودیت های مطالعه باشد. برای تعیین دوره بهبودی آسیب کلیه بهتر بود که برای دوره بعد از زایمان مدت زمان بیشتری در نظر گرفته شود.

یکی از اهداف این مطالعه تعیین این بود که آیا اثرات طولانی مدت پره اکلامپسی در زنان پس اززایمان وجود دارد یا خیر اما استفاده از گروه های جداگانه از زنان باردار و پس از زایمان، تنوع زیادی را بین افراد قبل و بعد ایجاد می کند. یک طرح بسیار قوی تر این است که سه گروه در دوران بارداری تقویت شده و سپس 6-12 ماه پس از زایمان فرزند خود با این زنان تماس گرفته شود. با این حال، ما می خواستیم اثر پره اکلامپسی را در مدت زمان طولانی تری نشان دهیم، و به خصوص برای این منظور، می خواستیم آن را با شرکت کنندگانی نشان دهیم که بعد از بارداری درگیر با پره اکلامپسی مجددا بارداری ندارند و کلیه آنها به دلیل یک اختلال تحت تاثیر نیست. برای یک مطالعه طولانی تر و گسترده تر، ما نمی توانیم تضمین کنیم که زنان باردار در گروه پره اکلامپسی دوباره باردار نخواهند شد و در اثر بیماری موثر بر کرمین، زمان بهبودی کلیه آسیب نمی بینند. برای یک مطالعه طولانی تر و گسترده تر، ما نمی توانیم تضمین کنیم که زنان باردار در گروه پره اکلامپسی دوباره باردار و دچار اختلال کلیوی نخواهند شد.

Abstract

Objective: The purpose of this trial was to appraise the effects of preeclampsia and its intensity on maternal serum neutrophil gelatinase-associated lipocalin (NGAL) and kidney injury molecule-1 (KIM-1) levels during pregnancy and the post-pregnancy period.

Study design: Firstly pregnant participants (n = 156) were separated into three groups, as control, mild, and severe preeclampsia. Secondly women in post-pregnancy period (n = 368) were separated into three groups according to history of pregnancy, as healthy control, mild, and severe preeclampsia. These women were identified through the hospital data system and contacted by telephone to participate in the study.

Results: Our study comprised 147 patients, 77 of whom were pregnant and 70 of whom were in their postpregnancy period after the exclusion criteria had been applied. In terms of maternal serum NGAL levels, there is a significant increase in the severe preeclampsia group compared with that in the mild preeclampsia and normal pregnancy groups (p < 0.001). During the post-pregnancy period, the maternal serum NGAL levels were found significantly higher in the severe preeclampsia group than in the mild preeclampsia group and non-hypertension control group (p < 0.001). Maternal serum KIM-1 levels were found as significantly higher in the severe and mild preeclampsia groups than in the non-hypertension pregnancy group (p = 0.004). During the post-pregnancy period, maternal serum KIM-1 levels were found as similar among all post pregnant groups (p = 0.792).

Conclusions: Our results indicated that as the severity of preeclampsia increases, kidney damage as assessed using NGAL levels continues for a long period of time, even during the post-pregnancy period.

Introduction

Preeclampsia, which launches in the placenta at first and then affects all mother body and her baby, is a pregnancy disorder and is seen at about 5% frequency in the world [1]. One of the most important morbidity and mortality factors in terms of mother and her baby is the preeclampsia, in spite of the advances in modern medicine [2]. It remains unknown how preeclampsia occurs, but asymptomatic clinical signs may lead to the deterioration of several organs [3]. Edema, ischemia, endothelial dysfunction, and vasospasm, which affect all organs, are consistent with preeclampsia [3].

Study limitations

There were both limitations and strengths to our study. Although the sample size was determined by conducting a power analysis, the small size of the sample used in our study was considered to be a limitation. Absence of urinary KIM-1 and NGAL levels can be another limitation of study. It would have been better to fo the post-pregnancy period for a longer period of time to determine the recovery time of kidney damage.

One aim of the study was to determine whether there were lingering effects of preeclampsia in the post-pregnancy women but using separate groups of women pregnancy and post-pregnancy introduces much inter-individual variation between the pre and post groups. A much stronger design would be to recruit the three groups during pregnancy then to re-contact these women 6–12 months after delivery of their child; however, we wanted to show the effect of preeclampsia in a longer period of time, and especially for this purpose, we wanted to show it with the participants who do not have pregnancy again after pregnancy complicated by preeclampsia and were not complicated by a disease affecting the kidney. For a longer and broader study, we could not guarantee that pregnant women in the preeclampsia group would not conceive again and would not be complicated by a disease affecting the krmine the recovery time of kidney damage.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر پره اکلامپسی و شدت آن بر میزان NGAL و KIM-1 سرم مادر در دوران بارداری و دوره پس از بارداری

Effect of preeclampsia and its severity on maternal serum NGAL and KIM-1 levels during pregnancy and the post-pregnancy period

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

چکیده

مقدمه

گزارش موردی

بحث

چکیده

انسداد روده در زنان باردار وضعیت بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است. ما در این گزارش وضعیت زنی را شرح می دهیم که در سی امین هفته ی بارداری خود قرار دارد و با درد شکمی و تهوع به پزشک مراجعه کرده است و انسداد روده ی کوچک چسبنده (SBO) در او تشخیص داده شده است. از مواد کنتراست خوراکی با موفقیت به عنوان یک روش درمانی استفاده شد. بیمار ترخیص شد و 10 هفته بعد، یک دختر بچه سالم به دنیا آورد. ما نتوانستیم در متون موجود هیچ موردی را پیدا کنیم که استفاده از مواد کنتراست خوراکی را برای درمان انسداد روده ی کوچک چسبنده در دوران بارداری توصیف کرده باشد. با توجه به پژوهش ها و تحقیقات موجود، ما مواد کنتراست خوراکی را به عنوان روش درمان انسداد روده کوچک چسبنده در دوران بارداری در شرایطی که هیچ علائمی وجود ندارد در نظر می گیریم؛ در صورت مشاهده ی علائم بالینی عمل جراحی فوری انجام می شود.

مقدمه

انسداد روده ی کوچک (SBO) در دوران بارداری شرایط بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است؛ به طوری که میزان مرگ و میر مادر بین 2 تا 4 درصد و مرگ جنین/ نوزاد 13 تا 17 درصد است. در 45 درصد از موارد، زایمان زودتر از موعد اتفاق می افتد. چسبندگی شایع ترین آسیب شناسی در 30-50 درصد از مادران باردار است و بعد از آن فتق داخلی و پیچ خوردگی روده از مشکلات شایع است.

بحث

با جستجوی کلید واژه هایی مانند “انسداد روده ی کوچک”، “بارداری” و “گاستروگرافین” یا “مواد کنتراست خوراکی” در پایگاه داده ی پاپ مد، مدلاین و گوگل اسکولار یک نتیجه به دست آمد.

بوئر و همکارانش (3) یک مورد انسداد روده ی کوچک را بررسی کردند که در دوران بارداری این مشکل برایش به وجود آمده بود. او اظهار داشت که آنالیزهای ایمن در مورد کنتراست دستگاه گوارش در دوران بارداری به طور کامل انجام نشده است.

Abstract

Bowel obstruction in pregnancy is a high risk situation for both the mother and baby. We present a case of a 30-week-pregnant woman who presented with abdominal pain and vomiting and was diagnosed with adhesive small bowel obstruction (SBO). Oral contrast media was successfully used as a treatment. The patient was discharged home and 10 weeks later delivered a healthy baby girl. We were unable to find any cases in the literature describing oral contrast media to treat adhesive SBO in pregnancy. From our experience and research, we consider oral contrast media as a method of treating adhesive SBO in pregnancy under the proviso that there are no signs that indicate urgent surgical intervention.

INTRODUCTION

Small bowel obstruction (SBO) in pregnancy is a high risk situation for both mother and baby with maternal mortality ranging from 2 to 4% and fetal/neonatal loss from 13 to 17%. Preterm delivery occurs in ∼45% of the cases. Adhesions were the most common pathology in 30–50% followed by internal hernias and volvulus [1, 2].

DISCUSSION

A PubMed, MEDLINE and Google Scholar search of ‘small bowel obstruction’ and ‘pregnancy’ and ‘Gastrografin’ or ‘oral contrast media’ returned one result.

Bower et al. [3] looked at SBO overall, with a section specific to pregnancy. It stated that safety analyses have not been completed on gastrointestinal contrast in pregnancy.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

بیماری کرونا ویروس جدید (COVID-19) در دوران بارداری: چه توصیه‌های بالینی که باید پیگیری شوند؟

Novel corona virus disease (COVID-19) in pregnancy: What clinical recommendations to follow?

1. مقدمه

2. پیشگیری

3. تشخیص

4. مدیریت (کنترل)

4.1. درمان حمایتی

4.2. درمان ضد ویروسی

4.3. درمان ضد میکروبی

4.4. درمان کورتیکوستروئیدی

5. زمان بندی و نوع زایمان

6. مراقبت از نوزاد

7. نتیجه گیری

1- مقدمه 

بارداری یک حالتی از سرکوب نسبی ایمنی است که زن باردار را نسبت به عفونت های ویروسی حساس می کند و میزان مرگ ومیر حتی با آنفولانزای فصلی نیز بالاتر است. بنابراین، اپیدمی COVID-19 ممکن است پیامدهای جدی برای زنان باردار داشته باشد. اگرچه در حال حاضر طیف وسیعی از موارد COVID-19، در چین یافت شده اند اما به نظر می رسد که ریسک سرایت بیرونی به طور معنی داری نگرانی جهانی را افزایش داده باشد. تایید شده است که انتقال ویروس از انسان به انسان رخ می دهد،1،2 شاید حتی از بیماران بدون علامت نیز این انتقال اتفاق بیفتد،3،4 و میزان مرگ و میر به ویژه در بین افراد ضعیف و بیماران مسن تر با بیماری های زمینه ای قابل توجه است.5 

7- نتیجه گیری 

از آنجایی که اپیدمی COVID-19 در حال گسترش در سراسر جهان است، ما باید از قبل برنامه ریزی کنیم و خودمان را آماده کنیم. مدیریت و حمایت بالینی مناسب را برای بیماران ارائه کنیم و در کنار آن حفاظت کامل از متخصصین بهداشت و درمان باید هدف ما باشد. یک رویکرد تیمی چند تخصصی باید در مدیریت این بیماران اتخاذ شود تخصص به طرز موثری به اشتراک گذاشته شود و همچنین درمان بیماران با مهربانی و شفقت و احترام و مسئولیت پذیری انجام شود. به هرحال چالش های زیادی وجود دارد مانند کمبود تجهیزات حفاظتی، کاهش منبع داروها و فراورده های خونی (کاهش اهداکنندگان خون)، فشار روانی و درد فقط یک تعدادی از چالش ها هستند. در بیمارستان ها سرایت ویروس و مرگ در بین متخصصین بهداشت و درمان یک نگرانی جدی است.

1 INTRODUCTION

Pregnancy is a state of partial immune suppression which makes pregnant women more vulnerable to viral infections, and the morbidity is higher even with seasonal influenza. Therefore, the COVID19 epidemic may have serious consequences for pregnant women. Although the vast majority of cases of COVID-19 are currently in China, the risk of outward transmission appears to be significantly raising global concern. Human to human transmission of the virus is proven to occur,1,2 perhaps even from asymptomatic patients,3,4 and the mortality is substantial, especially among frail, elderly patients with comorbidities.5

7 CONCLUSIONS

As the COVID-19 epidemic continues to spread around the world, we need to plan and prepare ourselves proactively. Providing appropriate clinical management and support to patients while adequately protecting healthcare professionals should be our goal. A multi-disciplinary team approach should be adopted in managing these patients as it allows to effectively share the expertise as well as responsibility, and treat our patients with dignity and compassion. However, there are many challenges to overcome, such as shortage of protective equipment, depleting supply of medicines and blood products (reduced blood donations), infected pregnant women showing up directly to delivery rooms in advanced labor, psychological pressure and panic, just to mention a few. In hospitals, the transmission of the virus and deaths among healthcare professionals are serious concerns.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بیماری کرونا ویروس جدید (COVID-19) در دوران بارداری: چه توصیه‌های بالینی که باید پیگیری شوند؟

Novel corona virus disease (COVID-19) in pregnancy: What clinical recommendations to follow?

سندرم 48، XXYY با ناباروری طولانی مدت و ناهنجاری های تازه مشاهده شده گردن: گزارش یک مورد

48,XXYY syndrome presenting with longterm infertility and newly observed neck deformities: a case report

چکیده

پیش زمینه

گزارش مورد

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     پیش زمینه: عوامل متعددی ممکن است در ناباروری طولانی مدت نقش داشته باشند؛ علت ژنتیکی این ناباروری به دلیل علائم مورفولوژیک یا اندوکرینی غیر اختصاصی خود بیشتر از سایر عوامل نادیده گرفته شده است. ما یک مورد نادر از نارسایی پیشرونده ی بیضه را در یک بیمار گزارش می کنیم که به دلیل سندروم 48xxyy به وجود آمده است.

معرفی بیمار: یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در او تشخیص داده شد؛ او به دلیل 20 سال ناباروری مراجعه کرده بود. بیمار ما ویژگی های مورفولوژیکی غیر اختصاصی همانند یک گردن پهن غیر طبیعی با خمیدگی رو به جلو، خمیدگی انگشت سوم و ویژگی های هیپوآندروژنمی متوسط را نشان می داد. آنالیز مایع منی، وجود آزوسپرمی را آشکار کرد. تست های ژنتیکی که برای تشخیص آزوسپرمی انجام شدند؛ از جمله تشخیص ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) و ریز حذف کروموزوم Y هیچ گونه حذفی را در کروموزوم Y نشان ندادند. روش کاریوتایپینگ مورد استفاده قرار گرفت و سندروم 48XXYY در بیمار ما تشخیص داده شد.

نتیجه گیری: تست های ژنتیکی (کاریوتیپ و تست هایی از این قبیل) نقش مهمی را در تشخیص بیمار ما که به ناباروری طولانی مدت ناشی از سندروم 48XXYY مبتلا بود؛ ایفا کردند و باید نقش حیاتی در تشخیص تمام موارد ناباروری طولانی مدت به خصوص زمانی که بیماران با علائم اندوکرینی، اسکلتی یا مورفولوژیکی مراجعه می کنند که این علائم حاکی از یک علت ژنتیکی زمینه ای است؛ داشته باشد.

گزارش مورد

یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در بیمار ما تشخیص داده شد که 20 سال به طول انجامیده بود و هنگامی که به کلینیک ما مراجعه کرد، هیچ گونه حاملگی موفقی در ازدواج او اتفاق نیفتاده بود. هیچ گونه سابقه ای از آسیب شناسی، مداخله ی درمانی یا دارویی وجود نداشت که بر روی اسپرماتوژنز تاثیر گذاشته باشد. بعد از معاینه ی بدنی او شد که قد بیمار 160 سانتی متر و وزن او 85 کیلوگرم (شاخص توده ی بدنی= 33.2) است و یک گردن پهن غیر طبیعی با یک خمیدگی رو به جلو داشت (شکل 1). بیمار ما همچنین یک خمیدگی در انگشت سوم خود داشت و چماقی شدن انگشت را در تمام انگشتان دست و پا نشان داد (شکل 2). بیمار ما ویژگی های هیپوآندروژنمی (کم شدن موهای صورت و بدن)، اندام های تناسلی خارجی طبیعی و بیضه های نزول کرده ی دو طرفه ی کوچک را داشت. سونوگرافی بر روی بیمار ما انجام شد و نشان داده شد که حجم هر یک از بیضه ها بدون واریکوسل، 4 میلی-لیتر است. آنالیز مایع منی آزوسپرمی را آشکار کرد و آزمایش خون تعداد طبیعی گلبول های خون و عملکرد طبیعی کلیه و کبد را نشان داد. پروفایل هورمونی، سطح پایین تستوسترون 0.91 نانومول بر لیتر (محدوده ی نرمال: 10:41- 34.7 نانومول بر لیتر)، سطح طبیعی هورمون محرک تیروئید (TSH) 1.9 mIU/l (محدوده ی نرمال: 0.4- 4 mIU/l)، سطوح طبیعی پرولاکتین 11 نانوگرم/ میلی لیتر (محدوده ی نرمال: 18-2 نانوگرم/ میلی‌لیتر)، افزایش سطح گنادوتروپین پایه (افزایش سطح هورمون محرک فولیکولی (FSH) به 30 IU/l (محدوده ی نرمال: 4-0 IU/l) و افزایش سطح هورمون لوتئینه کننده (LH) به 19 IU/l (محدوده ی نرمال: 7.8- 1.24 IU/l) را آشکار کرد؛ تشخیص گنادوتروپین جفتی انسان زیر واحد بتا (hCG) انجام شد و نتایج آن منفی بود. به منظور بازیابی اسپرم، خارج کردن اسپرم از بیضه با روش میکرو سرجیکال (Micro-TESE) انجام شد و هیچ گونه اسپرماتوزوئید بالغی پیدا نشد. مطالعه ی پاتولوژیک بیوپسی ها، توقف بلوغ را در مرحله ی اولیه ی اسپرماتوژنز آشکار کرد. یک مطالعه ی مولکولی برای تشخیص ریز حذفی کروموزوم Y با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) و الکتروفورز ژل با استفاده از نسخه ی 2 سیستم تشخیص حذف های کروموزوم Y (کمپانی پرومگان، مادیوسن، WI، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و نتایج نشان دادند که هیچ گونه حذفی در هر یک از کروموزوم های Y اتفاق نیفتاده است (شکل 3). ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) با استفاده از تکنیک PCR شناسایی شد و این تکنیک حضور SRY را در هر دو کروموزوم Y آشکار کرد. داده های بدست آمده و ویژگی های بالینی نشان دهنده ی آنیوپلوئیدی کروموزوم جنسی بودند. تعیین کاریوتیپ با استفاده از G باندینگ با وضوح بالا یک مورد آنیوپلوئیدی با ناهنجاری در کروموزوم های جنسی را نشان داد که در آن تمام سلول های گرفته شده از نمونه ی خون محیطی، 48XXYY بودند (شکل 4). هیبریداسیون فلوئورسنت درجا (FISH) برای تشخیص کروموزوم های X و Y با استفاده از پروب Vysis FISH (آزمایشگاه های آبوت، آبوت پارک، IL، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و تکثیر کروموزوم های X و Y را آشکار کرد (شکل 5). با وجود اینکه بیمار ما آزوسپرمی داشت؛ از سوی خانواده اش اجبار جدی برای بچه دار شدن وجود داشت.

رشد پیشرفتی و رفتاری در میان کودکان نارس و کوچک برای سن بارداری: یک مطالعه ملی مبتنی بر جمعیت ژاپنی

Catch-up growth and behavioral development among preterm, small-for-gestational-age children: A nationwide Japanese population-based study

چکیده

1. مقدمه

2. روشها

2.1 شرکت کنندگان تحقیق

3.SGA و وضعیت رشد پیشرفتی

4.نتایج رفتار عصبی

5. تحلیل آماری

6. نتایج

7. بحث

8. نتیجه گیری ها

9. منابع مالی

منابع

چکیده

هدف: بررسی رابطه بین رشد پیشرفتی کودکان نارس  SGAو رشد رفتاری آنها.

روش ها: ما اطلاعات بدست آمده از یک تحقیق ملی طولی جمعیتی را که در سال 2001 شروع است تحلیل کردیم. ما شرکت کنندگان تحقیق را محدود به آن دسته از کودکان نارس کرده ایم که اطلاعات در مورد وزن آنها در 2 سالگی موجود است (n=1667). رشد پیشرفتی نوزادان SGA با رسیدن به قد2SD در 2 سالگی تعریف شده است. انحراف معیار سن حاملگی به دست آمده است. سپس، از رگرسیون لجستیک برای ارزیابی نسبت های فرد(ORs) استفاده کردیم و بازه های اطمینان 95% (95% Cis) برای ارتباطات وضعیت رشد پیشرفتی /SGA  همراه با رشد عصبی در 5.5و 8 سالگی تعیین شدند و با توجه به فاکتورهای خارجی نوزادان و والدین اصلاح شدند.

نتایج: 26 درصد از نوزادان نارس SGA بدون رشد بودند. کودکان SGA بدون رشد در مقایسه  با کودکان بدون SGA در 5.5 سالگی نمی توانند بدون تمرکز گوش دهند (OR 2.51, 95% CI: 1.06–5.93)، همچنین این کودکان نمی توانند بر یک تمرین تمرکز داشته باشند OR 2.66, 95% CI: 1.09–6.48)). به علاوه، کودکان SGA بدون رشد پیشرفتی در معرض خطر بی دقتی در 8 سالگی قرار دارند.

نتیجه گیری ها: نوزادان SGA دارای رشد ضعیف بعد از تولد در معرض مشکلات بی توجهی در سنین پیش دبستانی تا مدرسه قرار می گیرند. شناسایی زوذ هنگام و اقدام برای مشکلات توجه در میان این نوزادان تاکید شده است.

1. مقدمه

کوچک بودن برای سن حاملگی (SGA) یک نگرانی مهم در پزشکی رشد است و با تولد نارس قابل مقایسه است (1). نشان داده شده است که SGA باعث افزایش خطر تاخیر در رشد و ایجاد مشکلات رفتاری از جمله بی توجهی و رفتارهای خشن حتی در نوزادان رسیده می شود (5-1 (. به علاوه، تحقیقات قبلی نشان داده اند که بین SGA و بی توجهی یا اختلال بیش فعالی و عدم توجه (ADHD) در میان نوزادان نارس (6-8)   رابطه وجود دارد و این در حالیست که تولد نارس عاملی است که باعث افزایش مشکلات رفتاری می شود (10و9). گولک و همکارانش نشان دادند که SGA یک فاکتور خطر برای علائم بی توجهی – بیش فعالی در 5 سالگی آن دسته از کودکانی است که در 29 تا 32 هفتگی بارداری (GA) بدنیا آمده اند (6). تانیس و همکارانش نشان دادند که نوزادان بسیار نارس (کمتر از32 هفته بارداری) SGA در سن مدرسه دارای توجه انتخابی کمتر در مقایسه با نوزادان زود رس مناسب برای بارداری (AGA) هستند (7). استرانگ و همکارانش گزارش دارند که همانند گروه سنی بزرگتر، گروه SGA دارای اختلال اجرایی بیشتر در مقایسه با گروه AGA (18 تا 27 سال) هستند و این اختلال عمدتا با ADHD (11) وزن تولد کم در ارتباط است (کمتر از1499 گرم) (8). همچنین، تحقیق قبلی ما نشان داد که کودکان نارس SGA در معرض خطر بیشتری از بی توجهی در مدرسه در مقایسه با کودکان نارس بدونSGA  هستند (1).

Abstract

Objective To examine the relationship between the catch-up growth of preterm, SGA children and their behavioral development. Methods We analyzed data from a large Japanese, nationwide, population-based, longitudinal survey that started in 2001. We restricted the study participants to preterm children with information on height at 2 years of age (n = 1667). Catch-up growth for SGA infants was defined as achieving a height at 2 years of age above −2.0 standard deviations for chronological age. We then used logistic regression to estimate odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (95% CIs) for the associations of SGA/catch-up status with neurobehavioral development both at 5.5 and 8 years of age, adjusting for potential infant- and parent-related confounding factors.

Results Twenty-six percent of preterm SGA infants failed to catch up. SGA children without catch-up growth were more likely to be unable to listen without fidgeting (OR 2.51, 95% CI: 1.06–5.93) and unable to focus on one task (OR 2.66, 95% CI: 1.09–6.48) compared with non-SGA children at 5.5 years of age. Furthermore, SGA children without catch-up growth were at significant risk for inattention at 8 years of age.

Conclusions SGA infants with poor postnatal growth were at risk for attention problems throughout preschool-age to school-age among preterm infants. Early detection and intervention for attention problems among these infants is warranted.

1. Introduction

Small-for-gestational age (SGA) is a major concern in current developmental medicine and is comparable with preterm birth [1]. SGA has been shown to increase the risk for developmental delay and behavioral problems including inattention and aggressive behaviors even in full-term infants [1–5]. Moreover, previous studies have shown the relationships between SGA and inattention or attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) among premature infants [6–8], although premature birth itself has also been shown to increase the risk of behavioral problems [9,10]. Guellec et al. showed that SGA was a risk factor for inattention-hyperactivity symptoms at 5 years among children born 29 weeks to 32 weeks of gestational age (GA) [6]. Tanis et al. showed that very preterm (less than 32 weeks of gestational age) SGA school-age children had lower functioning selective attention as compared with very preterm appropriate for gestational age (AGA) children [7]. As for an older age group, Strang-Karlsson et al. reported that the SGA group had more executive dysfunctions, which were generally thought to be related to ADHD [11], than the AGA group did among 18- to 27-year-old survivors of very low birth weight (less than 1499 g) [8]. Similarly, our previous study also showed that preterm SGA children were at a slightly increased risk for inattention at preschool age as compared with preterm non-SGA children [1].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رشد پیشرفتی و رفتاری در میان کودکان نارس و کوچک برای سن بارداری: یک مطالعه ملی مبتنی بر جمعیت ژاپنی

Catch-up growth and behavioral development among preterm, small-for-gestational-age children: A nationwide Japanese population-based study