هم مکانی با فعالیت های ارزش بازاریابی به عنوان ارتقای تولید در زمان شیوع COVID-19

Co-location with marketing value activities as manufacturing upgrading in a COVID-19 outbreak era

چکیده

1 مقدمه

2 ادبیات و ایجاد فرضیه

3 روش شناسی

4 نتایج تجربی

5 بحث و نتیجه گیری

منابع

چکیده 
     هم مکانی مبحث مرتبطی در ادبیات کسب و کار بین المللی است، با این حال ادبیات موجود بر هم مکانی فعالیت های تحقیق و توسعه (R&D) و تولید تمرکز می کند و فعالیتهای ارزش بازاریابی را نادیده می گیرد. نوآوری بازاریابی یک روش موثر و چابک برای واکنش نسبت به بحران هایی مانند همه گیری کووید-19 است، و هدف تعداد زیادی از تولیدکنندگان در زنجیره های ارزش جهانی ارتقای عملکرد با پیروی از خط سیر OEM-ODM-OBM است. بنابراین، این تحقیق هم مکانی فعالیتهای بازاریابی را بعنوان یک استراتژی یادگیری انعطاف پذیر و سازمانی برای ارتقاهای تولید پیشنهاد می دهد، و سوابق هم مکانی بازاریابی را در تصمیمات سرمایه گذاری مستقیم خارجی (FDI) بررسی می کند. چارچوب پیشنهادی تحقیق با استفاده از داده های نظرسنجی 343 شرکت تولید کننده تایوانی در چین بررسی می شود که از پایگاه داده گردآوری شده توسط ادارات وزارت اقتصاد تایوان در سال 2020 بدست آمدند. این نتایج نشان می دهند که وسعت تجربه بین المللی، ارتباط با R&D، بازاریابی بعنوان یک منبع دانش اولیه در کشور میزبان، ارتقای تقاضاهای محلی، و توسعه محصولات جدید برای تامین جهانی همگی ارتباط مثبتی با هم مکانی عملکردهای بازاریابی و تولید دارند. علاوه بر این، می توان دریافت که پیوستگی منفی بین FDIهایی وجود دارد که توسط کووید-19 و هم مکانی بازاریابی تحت تاثیر قرار گرفته است. این یافته ها بینش های نظری، عملی و استراتژیک ارزشمندی را درباره این موضوع ارائه می دهند که چگونه شرکت ها باید با توجه به هم مکانی بازاریابی در مورد بحرانی دیگر، زنجیره های ارزش جهانی را مدیریت کنند.

ادبیات و ایجاد فرضیه
GVC و انباشت دانش
     به دلیل جهانی شدن، رشد GVC باعث ایجاد ادبیات بسیار زیادی در دو دهه گذشته شده است، و سه مدل نوآوری مجزا ایجاد کرده است. در نتیجه، آنها مدل خطی و بسته، مدل تعاملی و بسته، و مدل تعاملی و باز هستند (آمبوس و همکاران، 2021؛ کوهندت و سیمون، 2017). با این حال، این مدل ها عمدتا همراه با ادبیات GVC بر عملکرد R&D و نوآوری ها تمرکز می کنند. این مدل خطی و بسته با جرقه زدن ایده ها در یک موقعیت واحد در داخل شرکت اصلی بر رشد قابلیت داخلی تمرکز می کند. این مدل تعاملی و بسته زمانی به اوج می رسد که شرکت های چند ملیتی (MNE) به صورت شبکه های غیرمتمرکز از شرکت های تابعه در نظر گرفته می شوند؛ آنها دیگر صرفا شبیه ساز شرکت های والد نیستند. چنین MNEهایی بعنوان منابع خلاق پیشرفت عمل می کنند زیرا پیشرفت به ندرت در یک مکان واحد بدست می آید، اما در عوض از طریق ارتباط با موقعیت های دیگر انجام می شود (آمبوس و همکاران، 2021؛ کانتول و پیسکیتلو، 2000). سپس، بین المللی سازی تلاش های نوآورانه، شرکت ها را از تطبیق محصولات/خدمات برای تقاضاهای محلی گرفته تا دستیابی به پیشرفت های خارجی R&D برای عرضه جهانی گسترش می دهد. این مدل باز و تعاملی در اوایل 2000 میلادی وارد صحنه شد. دستیابی به انواع مختلف کسب دانش از طریق ارتباط با سازمان های خارجی و سپس مالکیت ایده ها برای نوآوری شرکت مشخص می شود (آمبوس و همکاران، 2021). ما پس از بررسی ادبیات مربوط به منبع یابی دانش جهانی یا هم مکانی می توانیم نتیجه بگیریم که بحث مربوط به بازاریابی با انطباق های یک بازار پرسود یا ملاحظات ابتکار محصول/خدمات جدید مرتبط است. علاوه بر این، اثر انگشت های مدل های نوآوری در ادبیات GVC، پیشرفت دیدگاه های مبتنی بر منبع و دانش (به ترتیب، RBV و KBV) را نشان می دهد و با گذشت زمان توجه را از داخل به خارج تغییر می دهد. RBV پر استفاده ترین نظریه در مدیریت جدید است.

     بسط آن، KBV، استدلال می کند که تعالی سازمانی به یکپارچه سازی شرکت ها و تبدیل دانش واگرا به خروجی های رقابتی یعنی کالاها و خدمات بستگی دارد (پریئرا و بامل، 2021). به عبارت دیگر، دانش دارایی استراتژیک یک شرکت است و شامل قابلیت های ویژگی تجمع و صیانت پذیری است (گرانت، 1996). پریئرا و بامل (2021) مقاله مروری جدیدی را دریافت کردند که RBV و KBV به صورت تکراری در تحقیقات مرتبط با برون سپاری یا اتحادها و شبکه ها ظاهر می شوند و این دو دیدگاه اغلب مرتبط با توسعه محصول، اشتراک دانش، رضایت مشتری، و بازاریابی هستند. آنها مقاله مروری خود را با پیشنهاداتی برای تحقیقات آینده به پایان رساندند که سرمایه اجتماعی و سرمایه معنوی را می توان از طریق نوعی از زیرساخت که اشتراک گذاری دانش را در میان عوامل مختلف تسهیل می کند، ارتقا داد. مقاله حاضر بر KBV تمرکز می کند و پیشنهاد آنها را برای ارائه مکان مشترک بازاریابی در کنار تولید بعنوان زیرساخت بالقوه و پله ای برای ارتقا دنبال می کند. ما با عوامل داخلی و دانش خارجی شروع می کنیم: شرکت والد اصلی و تجربه بین المللی آن.

عوامل داخلی: تجربه بین المللی و هم مکانی
     اغلب KBV به ایده یادگیری سازمانی مرتبط می شود (پریئرا و بامل، 2021)، و این اعتقاد وجود دارد که تجربه بین المللی منبع مهم یادگیری سازمانی است (بارکما و ورمئولن، 1998؛ کاستلانی و لاووراتوری، 2020؛ تاکور-ورنز و سامانت، 2019). تجربه بین المللی می تواند بین المللی سازی شرکت هایی را نشان دهد که با توجه به دانش متنوع جمع آوری شده بیشتر می تواند متمایز شود (آرگل، میلر، هیت، و بیمیش، 2018؛ اریکسون، جانسون، ماجگارد، و شارما، 2015). «تجربه کلی بین المللی» شامل دانش گسترده با توجه به بین المللی سازی در کشور ها بجای «تجربه بین المللی خاص کشور» است. شواهد نشان می دهند که زمانی که یک شرکت در یک کشور یا ناحیه خاص نفوذ می کند، تجربه قبلی بین المللی سازی تاثیر مثبتی بر بین المللی سازی در آن کشور یا ناحیه می گذارد (آرگِل و همکاران، 2018؛ آِگِلف میلر، هیت، و بیمیش، 2016؛ چانگ و پارک، 2005). یک دلیل این است که شرکت اصلی یاد می گیرد و با قلمروی میزبان آشنا می شود، و همچنین توسط آن تجهیز می شود. بنابراین، سرمایه گذاری هم مکانی یک عملکرد ارزش دیگر، آسان تر می شود.

شرکت های چندملیتی فناوری از بازارهای در حال ظهور: تعامل رقابتی تصمیم های زمان بندی ورود بین المللی

Technology multinational enterprises from emerging markets: Competitive interplay of international entry timing decisions

چکیده

مقدمه

مرور پیشینه و تدوین فرضیه ها

منابع بازیکنان

تجربه بازیکن در یک بازی تکراری

تجربه عملیاتی

تجربه بین المللی

نااطمینانی کشور میزبان

نااطمینانی اقتصادی

ناکارایی دولتی

بازده

اثر گروگان

روش شناسی پژوهش

داده ها و روش شناسی

سنجش ها

منابع بازیکنان

تجربه ی بازیکن در یک بازی تکراری

نااطمینانی ریسک کشور میزبان

بازده

هزینه ی هدررفته

متغیرهای کنترل

نتایج تجربی

بحث

نتیجه گیری

اصالت و ارزش

محدودیت ها و پیامدهای پژوهش

پیوست

منابع

چکیده

     با توجه به اهمیت روز افزون فن آوری، پژوهش درباره ی کسب وکارهای چندملیتی (MNEهای) فن آوری نیز رو به افزایش است، اما درباره ی فن آوری در بافت تجاری بین المللی، به ویژه پیرامون زمان بندی ورود به بازار، پیشینه ی ناچیزی وجود دارد. از همین رو، این پژوهش بر پایه ی نظریه ی بازی ها این موضوع را بررسی می کند که چگونه جنبه های گوناگون کشورهای میزبان و منابع بازیکنان بر تصمیم درباره ی زمان بندی ورود به کشورهای خارجی تأثیر می گذارد. داده ها شامل 979 شرکت تایوانی فن آوری-بنیانِ فعال در صنایع خدماتی و تولیدی است که عمدتاً از مجله ی اقتصاد تایوان و پایگاه داده های بانک جهانی گردآوری شدند. یافته های تجربی نشان می دهند که منابع و تجربیات شرکت، نااطمینانی کشور میزبان، و بازده ی سرمایه گذاری همگی بر زمان بندی ورود به کشورهای خارجی تأثیر می گذارند. این پژوهش از این نظر که چه عواملی در هنگام برگزیدن زمان سرمایه گذاری در کشورهای خارجی، به ویژه برای MNEهای فن آوری از بازارهای نوظهور مورد توجه قرار می گیرند، دانش کنونی درباره ی شرکت های خدماتی و تولیدی فن آوری-بنیان را گسترش می بخشد.

مرور پیشینه و تدوین فرضیه ها
     گزینه ی بین المللی شدن یک موضوع داغ برای بسیاری از شرکت ها و سازمان ها در جهان است. از همین رو، تصمیم به ورود به بازار یک راهبرد مهم است که می تواند در آینده تأثیر شگرفی بر موفقیت یا بقای یک شرکت داشته باشد. مطالعات بسیاری به این نکته اشاره داشته اند که انتخاب یک زمان بندی ورود دارای پیامدهای مهمی است که پس از وارد شدن به یک بازار جدید بر عملکرد یک شرکت تأثیر می گذارد (ایزوب و همکاران، 2000؛ لیو و پنگ، 1998؛ ماسکرانهاس، 1992؛ ماسکرانهاس، 1997؛ پن و همکاران، 1999). برای درک این موضوع که چگونه شرکت های بین المللی، بین المللی سازی خود را پردازش می کنند، نگرانی ها در ذیل سه وضعیت جای می گیرند: مکان، زمان، و چگونگی بین المللی سازی. بسیاری از پژوهشگران به شکل های متفاوتی پاسخ داده اند، اما مطالعات اندکی به بررسی روابط میان آن ها پرداخته اند.

     درباره ی این که چگونه تصمیم یک شرکت مبنی بر ورود به بازار خارجی بر اقدامات دیگر رقبا تأثیر خواهد گذاشت، و این که چگونه خصوصیات محیطی کشور میزبان در هنگام ارزیابی سود و زیان های احتمالی می تواند بر راهبرد ورود تأثیر بگذارد، یک خلأ پژوهشی در پیشینه وجود دارد. از همین رو، مطالعه ی کنونی دستاوردهای نظری و سیاسی برای پر کردن این خلأ ارائه می کند و در این راستا، عوامل تأثیرگذار بر تصمیم های شرکت ها برای وارد شدن به یک بازار خارجی بر پایه ی نظریه ی بازی ها را بررسی می کند.

     شاکل (1946) اظهار می کند که «هنگامی که شخصی درباره ی یک موضوعی تصمیم می گیرد، تلویحاً یا ناخودآگاه طیف گسترده ای از شرایط را که مرتبط هستند، مورد توجه قرار می دهد، به این معنی که اگر هر کدام از آن ها از نظر مادی متفاوت بودند، تصمیم او ممکن است متفاوت باشد». همین موضوع هنگام به کار بستن نظریه-ی بازی ها از منظر اقتصادی رخ می دهد. تصمیم یک شرکت برای بین المللی سازی می تواند متأثر از عوامل متفاوتی باشد، که شامل عوامل درونی و بیرونی (دانینگ، 1980)، مزایای مختص به شرکت (چانگ، 1995؛ دانینگ؛ 1980)، و تجربیات شرکتبا توجه به اهمیت روز افزون فن آوری، پژوهش درباره ی کسب وکارهای چندملیتی (MNEهای) فن آوری نیز رو به افزایش است، اما درباره ی فن آوری در بافت تجاری بین المللی، به ویژه پیرامون زمان بندی ورود به بازار، پیشینه ی ناچیزی وجود دارد. از همین رو، این پژوهش بر پایه ی نظریه ی بازی ها این موضوع را بررسی می کند که چگونه جنبه های گوناگون کشورهای میزبان و منابع بازیکنان بر تصمیم درباره ی زمان بندی ورود به کشورهای خارجی تأثیر می گذارد. داده ها شامل 979 شرکت تایوانی فن آوری-بنیانِ فعال در صنایع خدماتی و تولیدی است که عمدتاً از مجله ی اقتصاد تایوان و پایگاه داده های بانک جهانی گردآوری شدند. یافته های تجربی نشان می دهند که منابع و تجربیات شرکت، نااطمینانی کشور میزبان، و بازده ی سرمایه گذاری همگی بر زمان بندی ورود به کشورهای خارجی تأثیر می گذارند. این پژوهش از این نظر که چه عواملی در هنگام برگزیدن زمان سرمایه گذاری در کشورهای خارجی، به ویژه برای MNEهای فن آوری از بازارهای نوظهور مورد توجه قرار می گیرند، دانش کنونی درباره ی شرکت های خدماتی و تولیدی فن آوری-بنیان را گسترش می بخشد.