پیشگیری از بیماری همه گیر و روانشناسی شخصیت: تفاوت های جنسیتی در رفتارهای بهداشتی پیشگیرانه در طول COVID-19 و نقش توافق پذیری و وظیفه شناسی

Pandemic prevention and personality psychology: Gender differences in preventive health behaviors during COVID-19 and the roles of agreeableness and conscientiousness

خلاصه
1. روش
2. نتایج
3. بحث و گفتگو
تضاد منافع
تشکر و قدردانی
ضمیمه. معیار ها و شرایط آزمایشی
شرایط آزمایشگاهی
مقیاس و معیار ها
توافق پذیری
وجدانی بودن یا مسئولیت پذیری
منابع

چکیده

     همه گیری کووید 19 به عنوان یکی از بزرگترین بحران های سلامت و بهداشت عمومی در زمان های اخیر با چالش های بی شماری در بحث ارتباطات سلامت و مشارکت عمومی برای جلوگیری از گسترش بیماری همراه بوده است. درک اینکه چه عوامل تعیین کننده و کلیدی باعث مشارکتی تر شدن بعضی افراد می شوند راه حلی کلیدی در مهار موثر همه گیری و مشکلات مشابه آتی می باشد. در مطالعه حاضر (N=800)، ما بررسی کردیم که آیا تفاوت های جنسیتی در پیروی از رفتار های بهداشتی پیش گیرانه (PHB) در شروع همه گیری کووید 19 می تواند ایجاد شود، و اگر این چنین است، آیا ویژگی های شخصیتی توافق پذیری و وجدانی بودن می تواند به توضیح این رابطه فرض شده کمک کند یا خیر. مطابق با نظریه پردازی ما، ما دریافتیم که زنان امتیازات بالاتری را در توافق پذیری و مسئولیت پذیری کسب کردند و بیشتر به رعایت مجموعه ای از PHB تمایل دارند. بطور مهمی، مشخص شد هر دو ویژگی های شخصیتی میانجی گر پیوند پیروی (تمکین)-جنسیت هستند. این بدین معنی است که سطوح پیروی بیشتر زنان از PHB می تواند حداقل تا حدودی به امتیازات بیشتر توافق پذیری و مسئولیت پذیری آنها نسبت داده شود. درک بیشتر از عوامل تعیین کننده PHB از نظر جنسیت و ویژگی های شخصیتی مرتبط با آن، ممکن است به شناسایی گزینه هایی برای توسعه کمپین های ارتباطی موثرتر، هم از نظر انتخاب کانال ارتباطی و هم محتوای پیام، کمک کند.

روش
     داده ها برای این مطالعه از طریق یک پروژه بزرگتر گردآوری شده است که راه های موثر را برای حل مشکلات مرتبط با همه گیری کووید 19 مورد بررسی قرار می دهد ( cf.[25-27],d,e). این مطالعه به منظور رفتار مسئولانه مطالعات با موضوعات انسانی، مطابق با استاندارد های بین المللی انجام شده است. هشتصد شرکت کننده از پنل آنلاین پرولیفیک (Prolific) استخدام شدند. به عنوان اولین گام، ما معیار های خروج از مطالعه مشابه آنچه با جزییات در مطالعه Otterbring et al [25] توضیح داده شده است را مورد استفاده قرار دادیم. به علاوه، با توجه به هدف این مقاله، ما پنج شرکت کننده دیگر را که جنسیت خود را طبق مذکر یا مونث بودن مشخص نکرده بودند را حذف کردیم که یک نمونه نهایی 738 نفره از شرکت کنندگان باقی ماند (51.5 درصد مونث: Mage= 30 سال). با توجه به فرضیات یک دامنه ای ما، این اندازه نمونه دارای قدرت آماری بزرگتر از 0.8 برای تشخیص اندازه اثرات کوچک به اندازه r=0.10 با فرض سطح آلفای معمولی 0.5 می باشد [28].

     از شرکت کنندگانی که رضایت خود را برای شرکت در مطالعه اعلام کردند خواسته شد تا سطح پیروی (تمکین) خود از مجموعه PHB از نظر تمایل خود به 1) جدایی از دیگران، 2) زدن ماسک صورت و 3) مرتب شستن دستان خود را مشخص کنند (1= اصلا مایل نیستم، 5= به شدت مایل هستم، [29]. از این موارد میانگین گری صورت گرفت تا یک شاخص مرکب از پیروی از PHB ایجاد شود (α=0.66). از شرکت کنندگان متعاقبا خواسته شد تا یک نسخه کوتاه از پرسشنامه ویژگی های شخصیت بیگ فایو (Big-Five) را پر کنند [30]. هر دو ویژگی توافق پذیری و وجدانی بودن با استفاده از دو آیتم 7 نقطه ای (1= کاملا مخالف، 2= کاملا موافق) اندازه گیری شدند که یکی از آیتم ها در هر ویژگی بصورت معکوس کدگذاری شده بود. از امتیازات هر دو آیتم در هر ویژگی برای دستیابی به امتیازات نهایی میانگین گیری شد که مقادیر بالاتر به ترتیب نشان دهنده سطوح بالاتر توافق پذیری و وظیفه شناسی بود. ما خصوصیات مقیاس را با توجه به فرمت های مقیاس و نقاط مقیاس تغییر دادیم تا سوگیری روش معمول را کاهش دهیم ([31-33];Podsakoff et al,22,012). بدلیل اینکه کادربندی پیام (مثبت در مقابل منفی) و نوع بیماری (بیماری آسیایی در مقابل کووید 19) نیز در بین شرکت کنندگان متفاوت بود، این فاکتور ها به عنوان متغیر های کمکی در تجزیه و تحلیل های ما برای کنترل اختلالات بالقوه مورد استفاده قرار گرفته اند. برای دیدن جزییات شرایط آزمایشی ما و متغیر های استفاده شده در هدف این پروژه، به ضمیمه مراجعه کنید.

مکانیسم های مختلف عدم مشارکت اخلاقی به عنوان میانجی های متعدد در ارتباط بین والدین خشن و پرخاشگری نوجوانان

Different mechanisms of moral disengagement as multiple mediators in the association between harsh parenting and adolescent aggression

چکیده

1 مقدمه

2 روش

3 نتایج

4 بحث

منابع

چکیده

    مطالعه حاضر نقش میانجی متفاوتی از هشت مکانیسم بی تفاوتی اخلاقی را در رابطه بین فرزندپروری خشن و پرخاشگری نوجوانان مورد بررسی قرار داده است. 389 دانش آموز دوره متوسطه (راهنمایی) در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها بر حسب گزارش والدین در مورد فرزندپروری خشن زوجین و گزارش خود نوجوانان در مورد بی تفاوتی اخلاقی جمع آوری شدند و همکلاسیهای پرخاشگر معرفی شدند. نتایج نشان داد که فرزندپروری خشن با هر یک از مکانیسمهای بی تفاوتی اخلاقی رابطه مثبتی دارد و تنها مکانیسمهای توجیه اخلاقی و زبان حسن تعبیر می‌تواند ارتباط بین فرزندپروری خشن و پرخاشگری نوجوانان را بطور کامل میانجی گری کند. این نتایج به مقالات موجود در مورد اینکه چگونه فرزندپروری خشن می‌تواند نوجوانان را بخاطر رفتارهای پرخاشگرانه بخطر بیندازد، افزوده می‌شود. 

2- روش
2-1 شرکت کنندگان
     در این مطالعه از چهارصد دانش آموز دبیرستانی به عنوان شرکت کننده استفاده شد. اطلاعات کاملی در مورد 389 دانش آموز جمع آوری شد (186 پسر و 203 دختر، Mage= 12.88، SD= 1.10، فاصله سنی 11 تا 16). از برآورد احتمال حداکثر اطلاعات کامل برای مدیریت و کنترل داده‌های از دست رفته استفاده شد (Enders & Bandalos، 2001).

2-2 معیارها
2-2-1 فرزندپروی خشن
     با پیروی از محققان قبلی (Wang ، 2017) هم پدر و هم مادر پرسشنامه آنلاین چهار سوالی را برای سنجش میزان خشونت در فرزندپروی همسرشان پر کردند. یک آیتم این است که ” وقتی فرزند شما مرتکب کار اشتباهی شده یا همسرتان را عصبانی کرده ، همسرتان از کوره در می‌رود یا حتی سر کودکان فریاد می زند”. هر آیتم بر اساس مقیاس پنج نمره‌ای لیکرت ارزیابی شد (1= هرگز دوست ندارد، 5= همیشه دوست دارد). ابتدا نمرات پدر و مادر خشن بطور جداگانه‌ای محاسبه شد (به ترتیب as= 0.81 و 0.79) و سپس میانگین آنها برای نشان دادن سطح کلی فرزندپروری خشن به دست آمد.

2-2-2 بی تفاوتی اخلاقی
     نوجوانان مکانیسمهای مقیاس بی تفاوتی اخلاقی را که شامل سی و دو مورد است تکمیل کردند (Bandura و همکاران، 1996)، که چهار آیتم مربوط به هر یک از هشت بعد زیر می‌باشد. هر آیتم بر اساس مقیاس پنج نمره‌ای لیکرت ارزیابی شد (1= کاملاً مخالف، 5= کاملاً موافق). پایایی آنها رضایت بخش بود: توجیه اخلاقی (α= 0.72)، زبان حسن تعبیر (α= 0.81)، مقایسه سودمند (α= 0.76)، جایگزینی مسئولیت (α= 0.76)، انتشار مسئولیت (α= 0.82)، نتایج تحریف کننده (α= 0.77)، انتساب تقصیر (α= 0.80) و از دست دادن صفات انسانی (α= 0.74). شاخص بی تفاوتی اخلاقی از طریق میانگین گیری هر 32 آیتم به دست آمد.

افزایش هوش هیجانی پرستاران با مداخله کوتاه

Increasing nurses’ emotional intelligence with a brief intervention

چکیده

زمینه

مطالعه حاضر

روش ها

شرکت کنندگان

افزایش هوش هیجانی پرستاران

سنجش

شیوه و روال کار

نتایج

بحث

نتیجه گیری

چکیده

زمینه: هوش هیجانی با دامنه وسیعی از عقاید شخصی، شغلی و اجتماعی همراه است و در چندین مورد اثبات شده است که برای آموزش پرستاری و تکنیک های بالینی کاربرد دارد. علیرغم رشد پشتیبانی از افزایش تمرکز بر هوش هیجانی در پرستاری و تعلیم پرستاران، شواهد تجربی برای اثربخشی تعلیم برای افزایش هوش هیجانی خیلی اندک است. هدف مطالعه حاضر این است که تأثیر یک برنامه تعلیم مختصر «هوش هیجانی» برای پرستاران انتخاب شده را آزمایش کند.

روش ها: ما یک مطالعه شبه-آزمایشی سایت متقاطع را انجام دادیم که هوش هیجانی پرستاران قبل از تعلیم هوش هیجانی (T1) و سه ماه بعد از تعلیم هوش هیجانی (T2) را با یک گروه کنترل مشابه (تعلیم داده نشده) مورد سنجش قرار می داد (total n = 60). تعلیم هوش هیجانی شامل یک کارگاه 5 ساعته، یک جلسه پسخوراند (بازخورد) تک به تک 30 دقیقه ای، و یک یادآوری پیگیری فردی شده (که از طریق اس ام اس ارسال می شد) بود.

نتایج: تعلیم هوش هیجانی منجر به افزایش مهمی در امتیازات هوش هیجانی در سطوح خط مبنا برای گروه تعلیم یافته گشت اما افزایشی برای گروه کنترل مشاهده نشد.

نتیجه گیری: این مطالعه مقدماتی، شواهد واضحی را برای کاربردپذیری و سودمندی یک اقدام تعلیم کم هزینه برای پرستاران در یک محیط دنیای واقعی فراهم ساخت.

بحث
در گروه اقدام پرستاران ثبت شده در 2 بیمارستان و 4 واحد کار، یک اقدام نسبتاً مختصر منجر به امتیازات هوش هیجانی خیلی بالاتری در 3 ماه بعد از تعلیم گشت. یک گروه مقایسه غیر معادل (غیر هم ارز) هیچ افزایشی را نشان نداد. بخش قابل توجهی از واریانس بعلت تعلیم بود.
محدودیت های ذاتی در جذب شرکت کنندگان وجود داشت و همچنین شرکت کنندگان گروه های اقدام و کنترل ممکن بود دارای اطلاعات مشترکی باشند. بعلت مشکلات تهیه فهرست و پر کردن آن، استفاده از تخصیص تصادفی برای گروه ها در یک مطالعه دنیای واقعی غیرممکن بود و تفاوت امتیازات هوش هیجانی بین دو گروه در خط مبنا خیلی زیاد بود. با این وجود، افزایش هوش هیجانی از طریق تعلیم قابل توجه بود و میزان سودمندی این اقدام اختصاصی برای پرستارانی که در ابتدا دارای امتیاز هوش هیجانی پایین تری بودند خیلی امیدوارکننده است و بحث اعمال این اقدامات در عمل را تقویت میکند.

Abstract

Background: Emotional intelligence (EI) is associated with a wide range of personal, professional and social benefits with numerous applications being evident for nursing education and clinical practice. Despite growing support for increasing the focus on EI in nursing and nurse education, empirical evidence for the effectiveness of training to increase EI are sparse. The aim with this study was to test the effect of a brief EI training program for registered nurses. Methods: We conducted a cross-site quasi-experimental study measuring nurses’ EI pre- (T1) and three months post- (T2) EI training with a matched (untrained) control group (total n = 60). EI training consisted of a five-hour workshop, a 30-minute one-on-one feedback session, and an individualised follow-up reminder sent via SMS. Results: Training resulted in a significant increase in EI scores over baseline levels for the trained group while scores for the control group did not increase. Conclusion: This pilot study has provided clear evidence of the applicability and efficacy of a lowcost training intervention for nursing staff in a real world setting.

Discussion

In the intervention group of registered nursing staff across 2 hospitals and 4 work units, a relatively brief emotional intelligence intervention led to significantly higher EI scores 3 months post-training. A non-equivalent comparison group showed no increase. The training accounted for a substantial proportion of the variance. There were limitations inherent in the recruiting of participants and in the fact that participants in the intervention and control groups may well have shared information. Due to rostering and backfill issues it was impractical to employ random allocation to groups in this real world study and the difference in EI scores between the two groups at baseline was notable. Nevertheless, the increase achieved through training was considerable and the efficacy of the intervention specifically for nurses scoring lower on EI initially is particularly encouraging and strengthens an argument for applying such interventions in practice.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

افزایش هوش هیجانی پرستاران با مداخله کوتاه

Increasing nurses’ emotional intelligence with a brief intervention