نسل دوم و سوم هارمونیک برای سوسپانسیون غیر رقیق ذرات پوشش داده شده با ناهمسانگردی دی الکتریک شعاعی

Second- and third-harmonic generations for a nondilute suspension of coated particles with radial dielectric anisotropy

1- مقدمه
2- پذیرفتاری های غیرخطی موثر برای SHG و THG
3- پذیرفتاری های SHG و THG برای مدل A
4- پذیرفتاری های SHG و THG برای مدل B
5- بحث و نتیجه گیری
منابع

چکیده
ما عبارت هایی را برای تانسورهای پذیرفتاری غیرخطی موثر برای تولید هارمونیک دوم (SHG) و تولید هارمونیک سوم القایی (THG) ذرات کامپوزیت غیرخطی را استخراج می کنیم، که در آن ذرات پوشش دار غیرآبکی با ناهمسانگردی دی الکتریک شعاعی بطور تصادفی در میزبان خطی قرار داده شده اند. دو نوع از ذرات پوشش دار در نظر گرفته شده اند. اولین نوع نوعی است که هسته دارای یک پذیرفتاری غیرخطی مرتبه دوم است و پوسته خطی و بطور شعاعی ناهمسانگرد است، درحالیکه دومین نوع نوعی است که هسته با ناهمسانگردی شعاعی خطی است و پوسته یک پذیرفتاری غیرخطی مرتبه دوم دارد. ما تاحدزیادی پذیرفتاری SHG و THG بهبود یافته ای را در چندین فرکانس تشدید پلاسمون خطی مشاهده می کنیم. برای مدل دوم، با توجه به فلزی بودن ماده پوششی، دو فرکانس تشدید بنیادی ωc1 و ωc2 وجود دارند، که اختلاف آن ωc2−ωc1 قویا وابسته به پارامتر بین سطحی و ناهمسانگردی دی الکتریک شعاعی می باشد. به علاوه، در هر دو سیستم، تنظیم ناهمسانگردی دی-الکتریک منجر به بهبود پذیرفتاری های SHG و THG القایی در فرکانس های تشدید پلاسمون سطحی نسبت به سیستم های همسانگرد متناظر می شود. بنابراین، هردو ساختار هسته پوسته و ناهمسانگردی دی الکتریک نقش مهمی در تعیین بهبود غیرخطی و فرکانس های تشدید سطحی ایفا می کنند.

2- پذیرفتاری های غیرخطی موثر برای SHG و THG
ما یک ماده بطور ماکروسکوپیکی ناهمگن شامل یک تعلیق غیرآبکی از ذرات پوشش دار غیرخطی واقع در یک میزبان خطی با ثابت دی الکتریک را در نظر می گیریم. هسته (یا پوسته) بصورت غیرخطی مرتبه دوم فرض می شود با توجه به این واقعیت که تقارن وارون در سطح شکسته شده است ]25،26[. رابطه مشخصه بین میدان جابجایی D و میدان الکتریکی E هسته و پوسته در مورد استاتیک بصورت زیر است

که در آن و iامین مولفه E و D هستند و مولفه های تانسور پذیرفتاری غیرخطی مرتبه دوم هسته یا پوسته می باشد. هنگامی که از یک میدان خارجی تکفام در امتداد محور z برای سیستم کامپوزیت استفاده می کنیم، پتانسیل ها و میدان های محلی در تمام فرکانس های هارمونیک ناشی از غیرخطیت درجه دوم ترکیبات درون کامپوزیت تولید خواهند شد. بنابراین در فرکانس های محدود، رابطه مشخصه در ذرات بصورت زیر خواهد بود ]22[

که در آن ثابت دی الکتریک وابسته به فرکانس در مولفه را نشان می دهد، در حالیکه پذیرفتاری های غیرخطی مرتبه دوم را ارائه می کند.هدف ما مطالعه پذیرفتاری های هارمونیک دوم و سوم موثر سیستم کامپوزیت می باشد. پذیرفتاریSHG غیرخطی موثر می تواند در شکل زیر نوشته شود ]21[

که در آن برای متوسط فضایی ارائه می شود، کسر حجمی مولفه است و فاکتور میدان محلی ارائه دهنده lامین مولفه کارتزین میدان الکتریکی خطی درون ذرات است هنگامیکه میدان خارجی درامتداد iامین جهت در فرکانس اعمال می شود. در اینجا، می خواهیم یادآوری کنیم که باید روی شاخص های تکراری مانند l و m و n در معادله (3) جمع زده شود.

تأثیر سینتیک تجمع بر رسانایی حرارتی محلول های کلوئیدی در مقیاس نانو (نانوسیال)

Effect of Aggregation Kinetics on the Thermal Conductivity of Nanoscale Colloidal Solutions (Nanofluid)

چکیده
رسانندگی گرمایی، k، تعلیق های کلوئیدی نانومقیاس (شناخته شده به عنوان نانوسیال)، شامل نانوذرات معلق در یک مایع بازی، بسیار بالاتر از رسانندگی گرمایی مایع بازی در کسرهای حجمی بسیار کوچکی از نانوذرات می-باشد. اما، نتایج تجربی از گروه های مختلف درسراسر جهان ناهنجاری های مختلفی مانند یک پیک در بهبود k با توجه به اندازه نانوذره، یک افزایش و همچنین یک کاهش در نسبت k این محلول های کلوئیدی با k سیال بازی با افزایش دما، و یک وابستگی k به pH و زمان را نشان داده اند. در این مقاله، سینتیک انباشتگی محلول های کلوئیدی نانومقیاس با فیزیک انتقال حرارتی برای گیرانداختن تاثیرات انباشتگی بر k ترکیب می شوند. نتایج نشان می دهند که ناهنجاری های مشاهده شده گزارش شده در کار تجربی می توانند به خوبی با درنظر گرفتن سینتیک انباشتگی توصیف شوند. درنهایت، نشان می دهیم که شیمی کلوئیدی نقش مهمی در تصمیم گیری درباره k نانوتعلیق های کلوئیدی ایفا می کند.

داده های تجربی ]1-7[ نشان داده اند که محلول های کلوئیدی نانومقیاس، شناخته شده به عنوان نانوسیال ها (NFها)، رسانندگی گرمایی (k) بسیار بالاتری نسبت به رسانندگی که می تواند با استفاده از مدل های رسانش کلاسیکی، مانند مدل ماکسول-گرانت (MG) برای کامپوزیت های ذره ای خوب پراکنده شده پیش بینی شود خواهد داشت. درحال حاضر، دو نوع تفکر برای توضیح بهبود در k وجود دارد: (1) k توسط ریزرسانش ایجادشده توسط حرکت براونی (BM) نانوذرات ]8-12[ بهبود می یابد و k با توجه به انباشتگی نانوذرات که منجر به رفتار تراوایی محلی می شود بهبود می یابد ]13-15[. هردوی این توصیفات برای k مستقل از یکدیگر می باشند، درحالیکه مقاله کلوئیدی بطور واضح نشان می دهد که BM و انباشتگی مرتبط هستند ]16-17[. وابسته به شیمی سیستم، انباشتگی سریع ذره می تواند اتفاق بیفتد. شکل 1 بطور سیستماتیک انباشتگی را نشان می دهد. احتمال انباشتگی با کاهش اندازه ذره در کسر حجم ثابت افزایش می یابد، چونکه فاصله بین ذره ای متوسط کاهش می یابد، که باعث می شود نیروی واندروالس جاذب مهمتر شود ]16-17[. انباشتگی BM را ناشی از افزایش در جرم سنگدانه ها کاهش خواهد داد، درحالیکه این می تواند k را ناشی از تاثیرات تراوایی در سنگدانه ها افزایش دهد، چونکه ذرات با رسانندگی بالا یکدیگر را در سنگدانه نابود می کنند. اما، مدل های ریزرسانش BM موجود انباشتگی را درنظر نمی گیرند ]8-12[، و مدل های انباشتگی موجود برای k سینتیک انباشتگی را درنظر نمی گیرند.

بوردی و همکاران (18) بطور تجربی نشان دادند که رسانندگی الکتریکی کلوئیدها وابسته به سینتیک انباشتگی سیستم می باشد. انباشتگی یک پدیده وابسته به زمان است ]15-17[. بنابراین، درابتدا ذرات به خوبی در t=0 پراکنده هستند (t=زمان) و سپس شروع به تجمع برای تشکیل چندین سنگدانه بصورت نشان داده شده در شکل 1 خواهند کرد. سنگدانه ها توسط شعاع چرخش شان بصورت نشان داده شده در شکل 1 مشخص می شوند. این سنگدانه های منحصربه فرد رسانندگی بالاتری از مایع خواهند داشت؛ آن ها می-توانند بصورت ذرات جدید با یک شعاع موثر درنظر گرفته شوند و آن ها k مربوط به NF را بهبود خواهند داد. اما، این بهبود با تجمع بیشتر سنگدانه ها برای تشکیل سنگدانه های بزرگتر کاهش خواهد یافت. با ، تمام نانوذرات برای تشکیل یک سنگدانه بزرگ جمع خواهند شد، در همین اثنا نانوذرات دیگر k را بهبود نخواهند داد. بنابراین، بهبود در k ناشی از انباشتگی برای سنگدانه های خوب پراکنده شده در جایی بین دو اکستریم در (بدون انباشتگی) و (انباشتگی کامل) ماکزیمم خواهد بود. مدل های انباشتگی NF در مقالات تاکنون این جنبه را نادیده گرفته اند. اگر کسر حجمی ذرات اولیه، کسر حجمی ذرات در سنگدانه ها و کسر حجمی ذرات در سنگدانه ها باشد، آنگاه . توجه کنید که سنگدانه توسط یک کره به اندازه -بزرگتر از شعاع یک نانوذره تک-بصورت نشان داده شده در شکل 1 توصیف می شود. رابطه نشان می دهد که، برای یک سیستم خوب پراکنده شده است، چونکه تنها یک ذره در هر سنگدانه وجود دارد و ، درحالیکه برای یک سیستم کاملا انباشته شده و می باشد. k ماکزیمم ناشی از رسانش بین این دو حد رخ خواهد داد.

خطرات جدید و کمتر شناخته شده در مورد مصالح ساختمانی: ترکیبات آلی فرار، مواد شیمیایی جایگزین و نانوذرات

New and less recognized risks with building materials: volatile organic compounds, replacement chemicals, and nanoparticles

8.1. مقدمه
8.2. تردیدهای حال حاضر- ترکیبات آلی فرار حاصل از فرش ها
8.3 جایگزین ها و مواد جدید
8.4. بحث در مورد مرحله 1 و نتیجه گیری
منابع

8.1. مقدمه
در ادامه مباحث فصل 6 و فصل 7، این فصل به مرحله 1 یا شناخت اولیه خطرات مرتبط با سلامتی مواد خاصی می-پردازد که نشانه های اولیه آن قابل مشاهده بوده یا احتمال اثرات نامطلوب آن بر سلامتی بیان شده است، و یک نقطه منطقی برای مشکوک شدن به این مسئله است که مواد خاص می توانند مضر باشند. بر اساس این “تردید” تحقیقات بیشتری برای اثبات یا عدم اثبات آن انجام شد که حاصل آن اظهاراتی در زمینه اثرات سلامتی و حرکت بالقوه به سوی شناخت و پیشرفت به سوی مراحل 2 و 3 است. پرسش کلیدی در این بخش این است که آیا ممکن است در شیوه های فعلی علائمی وجود داشته باشد که در آن موادی که در مورد خطرناک بودن آن ها تردید وجود دارد، خارج از کاربردهای روزانه قرار گیرند. در این بخش دو نوع خطر مورد تردید بررسی می شود: موادی که برای مدت کوتاهی مشکوک هستند و موادی که جدیداً ساخته شده اند.

8.2. تردیدهای حال حاضر- ترکیبات آلی فرار حاصل از فرش ها
از آنجا که خطرات مرتبط با فرمالدئید، فتالات و PVC در فصل 7 مورد بحث قرار گرفته است، از نظر منطقی به خوبی اثبات شده است که ترکیبات آلی فرار (VOCها) در اطراف بسیار پیچیده تر از چیزی هستند که در فرش ها وجود دارد. طی دهه 1980 وقتی سندرم ساختمان بیمار مورد بحث قرار گرفت، فرش ها به عنوان یک عامل تاثیرگذار مطرح شدند. در واقع، در سال 1999، یک بررسی به ارزیابی تاثیر مستقیم آن بر بهره وری کارکنانی پرداخت که 20 سال قبل در معرض گرد و غبار حاصل از نمونه فرش سال 1980بودند و نشان داد که اثرات نامطلوب آن هنوز هم به طور قوی وجود دارد (Wargocki et al., 1999). یک مشاهده مرتبط از این آزمایش نمونه ای بود که در آن VOC کل (TVOC) افزایش نشان نداد، اما سطوح هر VOC خاص که در این مورد استون، استیک اسید و آلدئیدها، کتون ها و اسیدهای آلی بودند تا حدی بالا رفت (Wargocki et al., 1999). برخی مقالات چنین نتیجه گرفتند که چون قابلیت تحریک کنندگی و سمیت هر VOC بسیار گسترده است، ارزیابی VOCها از طریق یک معیار ترکیبی از TOVC دیگر نمی تواند کاربرد داشته باشد (ASHRAE, 2009، بخش 10.10). با این وجود در قوانین حال حاضر مرتبط با فرش، TVOCها هنوز هم در برخی منابع گزارش شدند و برخی نیز به صورت ارتباط با هر VOC بیان شدند و برخی نیز هر دو رویکرد را با هم ترکیب می کنند و مشترکاً پروتکل های قانونی ضعیفی را پیشنهاد می کنند.

جدول 8.1 طرح های پیشرو برچسب زدن داوطلبانه در اروپا را از نظر نحوه توصیف سطوح TVOC مقایسه می-کند (Katsoyiannis et al., 2008). علاوه بر سطوح متغیر، این طرح ها همچنین از اتاقک های آزمون، مدت آزمون و گزارش نتایج مختلف در واحدهای متفاوت استفاده می کنند. برای بررسی اهمیت این تفاوت ها، در یک بررسی چهار نمونه فرش با استفاده از اتاقک ها و دوره های مختلف تست مورد ارزیابی قرار گرفتند و چنین نتیجه-گیری شد که اختلافاتی به اندازه 75% محتمل است (Katsoyiannis et al., 2008). آن ها نتیجه گرفتند که برقراری یک پروتکل قانونی شفاف برای فرش در اروپا برای کاربران و کسانی که آزمون ها را انجام می دهند ساده تر است و حتی می تواند برای کارخانه دارها مقرون به صرفه تر نیز باشد (Katsoyiannis et al., 2008).

موضوعات مشابهی در نیوزلند نیز وجود دارد که در حال حاضر دو شیوه داوطلبانه در حال کار هستند: یکی موسسه فرش استرالیا (2013) و دیگری انتخاب محیطی نیوزیلند (2011 و 2012) است که اختلافات زیادی بین آن ها وجود دارد. جدول 8.2 به مقایسه سطوح هر VOC فهرست شده توسط این طرح ها می پردازد و همراه با طبقه بندی رسمی مواد شیمیایی مشابه از نظر تاثیر آن ها بر سلامت انسان است. یک مشخصه قابل مشاهده این است که برخی از VOCهای فهرست شده به صورت مواد بسیار نگران کننده شناخته می شوند (مانند بنزن و فرمالدئید)، و بسیاری هم دارای سطح پایین شناسایی هستند، در حالی که به نظر می رسد برخی مواد در هیچ فهرستی حضور ندارند (مانند 4-فنیل سیکلوهگزن و 2-اتیل هگزونوئیک اسید). در نتیجه تنوع زیادی در طیف گسترده مواد شیمیایی مورد استفاده در فرش ها از نظر تاثیر شناخته شده آن بر سلامت انسان وجود دارد که حاکی از مراحل مختلف شناسایی است.

فری مغناطیس در نانوذرات فریت کبالت (CoFe2O4)

Ferrimagnetism in cobalt ferrite (CoFe2O4) nanoparticles

چکیده
1-مقدمه
2-مواد و روش‌ها
3- نتایج و بحث
4- نتیجه‌گیری
منابع

چکیده
در این تحقیق، نانوذرات فریمغناطیس فریت کبالت (CoFe2O4) با بهره‌گیری از روش هم‌رسوبی سنتز شد. خواصِ مغناطیسی و فیزیکی-شیمیایی محصول نهایی بر اساسِ بکارگیری سورفکتانت‌های ستیل‌ تری‌اتیل ‌آمونیم برومید (CTAB)، هگزامتیلن ‌تترامین (HMT) و پلی‌اتیلن‌گلایکول (PEG-400) بررسی شد. الگوی افتراق‌سنجی پرتو ایکس (XRD) و حالات فعال رامان حاکی از تشکیل ساختار مکعبی فریت کبالت بود. همچنین تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) نشان داد که محصول نهایی ساختاری کروی دارد و اندازه ذرات در آن متفاوت است. پیک‌های تابش فوتولومینسنس قوی تاییدی بر کیفیت محصول بود. ارتعاش اکسیژن فلزی فروسرخ در اعداد موج‌ cm-1 615 و 426 به ترتیب در مکان‌های تتراهدرال و اکتاهدرال سیستم فریت کبالت خودش را نشان داد. معلوم شد که رفتار الکتروشیمیایی محصول به اندازه دانه وابسته است و با استفاده از CTAB بالاترین ظرفیت ویژه مشاهده گردید. علاوه بر این، رفتار فری مغناطیس در دمای اتاق با استفاده از مطالعات مغناطیس‌سنج نمونه ارتعاشی (VSM) تایید شد. همچنین با استفاده از PEG حد مغناطش اشباع به emu/g 66 رسید. ذراتی که دارای اندازه دانه و بلورهای بزرگتری بودند، رفتار مغناطیسی بهتری از خود نشان دادند.

2-مواد و روش‌ها
کبالت نیترات هگزاهیدرات [Co(NO3)2 . 6H2O]، فریک تیترات نانوهیدرات [Fe(NO3)3 . 9H2O]، سدیم هیدروکسید (NaOH)، ستیل تترامتیل‌آمونیم برومید (CTAB)، هگزامتیلن‌تترامین (HMT) و پلی‌اتیلن‌ گلایکول (PEG-400) همگی از شرکت سیگما-آلدریچ تهیه شد. از روش هم‌رسوبی برای سنتز نانوذرات فریت کبالت استفاده شد که از جمله روش‌های شیمی تر است. در ابتدا 1 مولار (mol/L) از Co(NO3)2. 6H2O و 2 مولار (mol/L) از Fe(NO3)3 . 9H2O با یکدیگر با استفاده از همزن مغناطیسی به آرامی مخلوط شد و به آن محلول A لقب داده شد. سپس 1 مولار از CTAB در 10 میلی‌لیتر از آب دی‌یونیزه‌ حل شد و به آرامی به محلول A افزوده گشت. این محلول برای 10 دقیقه دیگر با همزن مخلوط گشت و به آن لقب محلول B داده شد. 20 مول از محلول آلکالین NaOH به عنوان عامل رسوب‌دهی درون محلول B ریخته شد. محلول که در ابتدا به رنگ قهوه‌ای کم‌رنگ بود به تدریج به قهوه‌ای پررنگ تغییر رنگ داد که نشانی از واکنش موفق میان آنها داشت. ذرات با اتانول و آب شستشو داده شد و پس از بکارگیری دستگاه گریز از مرکز، در 100 درجه سانتی‌گراد به مدت یک شبانه‌روز خشک گردید. همین فرآیند مجدداً این بار با بهره‌گیری از سورفکتانت‌های HMT و PEG-400 نیز تکرار شد. این پودرهای خشک‌شده در دمای 800 درجه سانتی‌گراد به مدت دو ساعت کلسینه شد و محصول نهایی به ترتیب C1، C2 و C3 نامگذاری شد. در انتها با بهره‌گیری از روش‌های استاندارد خواص هر یک شناسایی شد. رفتار الکتروشیمیایی و ظرفیت ویژه با مطالعات ولت‌سنجی چرخه‌ای (CV) بررسی شد. فریت کبالت سنتزشده با بهره‌گیری از سورفکتانت‌های مختلف CTAB، HMT و PEG به عنوان ماده فعال انتخاب شد. در ابتدا 70% ماده فعال، 20% عامل رسانا (کربن فعال) و 10% متصل‌کننده (binder) به شکل همگنی با کمک حلال ان-متیل 2 پیرولیدینون با یکدیگر مخلوط شد. برای متصل‌کننده از پلی‌ونیلیدین هگزافلوراید (PVDF) استفاده شد. این مخلوط ثابت روی صفحه گرافیتی کم‌هزینه به اندازه 1 سانتی‌متر در 1 سانتی‌متر لایه‌نشانی شد و سپس در گرمکنی با دمای 120 درجه سانتی‌گراد برای 14 ساعت خشک گردید. در پایان، صفحات گرافیتی که روی آنها ماده فعال پوشش داده شده بود به عنوان الکترود در مطالعات ولت‌سنجی چرخه‌ای به کار گرفته شد. همچنین از Ag/AgCl2 به عنوان الکترود مرجع، سیم پلاتین به عنوان الکترود مخالف و محلول 1 مولار NaOH به عنوان محلول الکترولیت استفاده شد. از روی فرمول و مساحت منحنی CV، مقدار ظرفیت ویژه هر ماده محاسبه شد. تغییرات پتانسیل الکتریکی به 0/2 تا 0/1 ولت در نرخ پیمایش‌های متفاوت 15، 30، 45 و 60 ثانیه محدود شد.

3- نتایج و بحث
نانوذرات فریت کبالت مغناطیسی (CoFe2O4) از طریق روش شیمی‌ تر با بهره‌گیری از سورفکتانت‌های مختلف نظیر CTAB، HMT و PEG-400 سنتز شد. در حین سنتز، افزودن CTAB باعث می‌شد تا بخش‌های منفی محلول پیش‌ساز به سمت انتهای مثبت CTAB حرکت کند و نتیجه آن آمیختگی کمتر است. هگزامین حل‌شده (HMT) در آب باعث تولید مداوم یون‌های هیدروکسید (OH-) در محلول پیش‌ساز می‌شود و ناگهان pH محلول عوض می‌شود. یون‌های هیدروکسید تولیدی باعث تشکیل لایه‌های مایسلی در اطراف هیدروکسید فریت کبالت می‌شود که به نوبه خود منجر به مورفولوژی متراکمِ محصولات کروی نهایی با آگلومره کمتر خواهد شد. افزودن PEG-400 به عنوان عامل اتصال بود و باعث اندازه دانه بزرگتر با قطرهای نامساوی شد و همچنین تغییر در مورفولوژی ذره مشاهده شد. مزایای روش‌های سنتز در کار فعلی برای محصولات نهایی در مقایسه با دیگر روش‌ها نشان می‌دهد که اگر عواملی نظیر سورفکتانت‌های CTAB، HMT و PEG-400 و شرایط سنتز شیمیایی بهینه‌سازی شود، آنگاه می‌توان نانوذرات فریت کبالت را با توزیع‌های متفاوت و مورفولوژی مختلف تهیه کرد. روش هم‌رسوبی یکی از روش‌های ساده، کمتر سمی، سریع و با ظرفیت بالا بدون تحمیل هزینه زیاد برای سنتز نانومواد با اندازه دانه مطلوب به کمک سورفکتانت‌ها مختلف در شرایط بهینه است. بهره‌وری کاربردها صرفاً به خلوص فازهای تهیه‌شده، اندازه بلورها و اندازه ذرات ماده بستگی دارد که به سادگی در روش هم‌رسوبی با تنظیم دمای زینترینگ، زمان واکنش و دیگر عوامل اثرگذار قابل کنترل است. اگرچه روش سنتز به کمک سورفکتانت بسیار متداول است، نقشِ سورفکتانت بر رفتار مغناطیسی چندان مطالعه نشده است. مطالعه حال حاضر معلوم کرد که سورفکتانت یکی از عوامل مهم در تنظیم مورفولوژی ماده است.

نانوذرات آلیاژ Pd-Sn جهت اکسیداسیون متانول الکتروکاتالیستی: تکامل فاز از محلول جامد به ترکیبات بین فلزی

Pd-Sn alloy nanoparticles for electrocatalytic methanol oxidation: Phase evolution from solid solution to intermetallic compounds

چکیده

1 مقدمه

2 آزمایشگاهی

3 نتایج و بحث

4 نتیجه گیری

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده

     توسعه سودمند کاتالیست‌ها با فعالیت بالا و پایداری از طریق روش آلیاژ سازی، مسئله ای ضروری برای تبدیل انرژی در واکنش های الکتروکاتالیستی است. در میان ساختار های آلیاژی متفاوت ترکیب های بین فلزی(IMCs) بیشتر توجهات اخیر را به واسطه هندسه خاص و تاثیرات الکترونیکی، فعالیت عالی و پایداری که بخاطر ساختار منظم آنهاست، به خود جلب کرده است. در اینجا یک سری از ساختارهای حفره های نانو کریستال های آلیاژ شامل محلول جامد مکعبی با وجوه مرکز دار(Sn)Pd ،ترکیبات بین فلزیPd2Sn و ترکیبات بین فلزی Pd3Sn2از طریق یک روش حلالیت به وسیله گرما با تغییر نسبی پالادیوم و Sn تولید می شوند. تفاوت ساختار نانو کریستال ها از طریق میکروسکوپی الکترون و طیف سنجی به کمک آنالیز جداسازی عنصری محلی و طیف سنجی ایکس ری مورد تحقیق قرار گرفته است.از نظر فعالیت توده‌ای و فعالیت اختصاصی، در میان همه Pd3Sn2 واکنش اکسیداسیون متانول(MOR) فوق‌العاده‌ای را از خود نشان داد. عملکرد این آلیاژ از طریق شبیه سازی محاسبات تئوری تابع دانسیته(DFT) بر روی ۳ مدل آلیاژ Pd-Sn مختلف به خوبی درک شده است.در مقایسه با (Sn)Pd و Pd2Sn سینتیک بالای Pd3Sn2 به وسیله جذب ضعیف ترCO و جذب مطلوب CO-OHمشخص میشود.

آزمایشگاهی
مواد و مواد شیمیایی
     همه واکنش گر ها دارای درجات تحلیلی بودند و بدون خلوص سازی بیشتر مورد استفاده قرار گرفتند. پالادیوم استیل ازAldrich chemistry و قلع کلرید آّب پوشیده (SnCl2·2H2O) از سینوفارم، پلی وینیل از Macklin ،N,N-dimethylformamide (DMF)از Tianjin Yuanli ،Vulcan XC-72R کربن توسط کمپانی cabot ، پتاسیم هیدروکسید(KOH 95%) ازMeryer ، متانول محلول از shanghai Aladdin ،Nafion با درصد وزنی 5% از Sigma-Aldrich و آرگون (99.999) از Tianjin Yekong خریداری شد.

سنتز کاتالیست های NP PdxSny
     نانوذرات آلیاژ PdxSny با ارجاع به سنتز آلیاژ پلاتین _قلع آماده شد. Pd3Sn2 با یک پیش‌ساز Sn/Pd با نسبت 1:1 سنتز شد. در یک راکتور سنتز هیدروترمال ۱۲ میلی لیتر ازDMF 0.02 میلی مول Pd(acac)2 ،0.02 از SnCl2.2H2O و 0.3 گرم PVP افزوده شد.پس از اختلاط و حل شدن مواد اتوکلاو به یک اجاق ۲۰۰ درجه منتقل می شود و به مدت ۶ ساعت واکنش می دهد. محلول به دست آمده سانتریفیوژ شده و با آب دیونیزه شستشو داده شده و در وکیوم خشک شد. Pd(Sn) و Sn2Pd وSn(Pd) با متد مشابه به نسبت 1:4(0.008mmol از SnCl2.2H2Oو0.032mmol از Pd(acac)2) و 2:3 (0.016mmol از SnCl2.2H2Oو0.024mmol ازPd(acac)2) و 4:1 (0.032mmol از SnCl2.2H2O و0.008mmol ازPd(acac)2) همگی با همان شرایط ثابت سنتز شدند. سنتز Pd خالص( یا Sn) به منظور حذف پیش‌ساز Sn (یاPd) تحت شرایط یکسان است.

ویژگی های مواد
     از میکروسکوپی الکترون عبوری(TEM,JEOL-1230) برای تعیین مورفولوژی محصولات استفاده شد. TEMبا رزولوشن بالا(HRTEM) اسکن سالانه با زمینه تیره و زاویه بالا(HAADF-STEM) و طیف سنجی با انرژی های بالای ایکس(EDS) بر روی یک میکروسکوپ الکترونی عبوری ۲۰۰F صورت گرفت. ساختار کریستالی نمونه با استفاده از پراش سنجی ایکس ری(XRD) در دمای اتاق آنالیز شد که برای این کار از دیفراکتومترD8(Bruker AXS) و با منبع تشعشع Cu ka (40Kv,40mA,λ=1.5418A)استفاده کردیم. XPS با استفاده از یک طیف سنج ESCALAB-250XI و ایکس ری Al Ka انجام شد. مقادیر سه نمونه Pd-Sn برای واکنش الکتروکاتالیست با استفاده از طیف سنجی نوری پلاسمای دوتایی مشخص شد.(ICP-OES, Aglient720)

بررسی تقویت اثر رادیوتراپی در سرطان سینه با نانوذرات

Enhancing radiotherapy effect in breast cancer with nanoparticles: A review

چکیده

در بین همه تلاشهای انجام شده برای بهبود نتایج مدیریت انکولوژیکی، افزایش تابش نانوذرات برای درمان بیماران سرطانی رویکرد جدیدی است که در دهه اخیر توجه به تحقیق در این زمینه را افزایش داده است. داده های پیش بالینی مختلفی از سراسر جهان منتشر شده اند؛ با این حال، هنوز هم شواهد بالینی کافی در مورد اجرای این روش بصورت عادی و همچنین مدیریت مختص این بیماری وجود ندارد. نانوذرات طلا (AuNP، که ممکن است در بین بیشترین مواد مورد بررسی قرار داشته باشد، توجیهی برای اکثر اطلاعات موجود است؛ با این وجود، برخی از مواد جدید نیز در موقعیتهای پیش بالینی مورد استفاده قرار گرفته اند.

در حال حاضر، بدون وجود هیچ اطلاعات ایمنی برای حمایت از استفاده فعال از آن، به نظر می رسد که اطلاعات دوزیمتریک درون تنی و آزمایشگاهی با یک چشم اندازه بسیار مطلوب و امیدوارکننده برای کاربردهای بالینی سازگار باشد. این بررسی اطلاعات دوزیمتری مربوط به بافت سرطان پستان را ارزیابی می کند، و لازم است که بررسی بیشتری در آینده در مورد تاثیر احتمالی آن بر گزینه های درمان و نتایج بیمار در محیط بالینی انجام شود.  

در حال حاضر، ما استفاده از اطلاعات پیش بالینی کاربرد نانوذرات را برای بهبود کلی درمان سرطان توصیه می کنیم؛ با این حال، داده های بالینی بیشتری برای دستیابی به طیف وسیعتری از ابزارهای درمانی مورد نیاز است. همانطور که پروژه های تحقیقاتی مداوم هنوز هم نیاز به تکمیل داده های خود دارند، حساس کننده ها هنوز می توانند ابزار امیدوارکننده ای برای توسعه در آینده باشند (شکل 1 (19)). در سالهای بعد، آیا ما دوزهای درمانی را به دلیل تقویت نانوذرات کاهش خواهیم داد؟ این سوالی است که داده های بالینی به آن پاسخ خواهند داد.

Abstract

Amongst all efforts for improving oncological management outcomes, nanoparticles enhanced radiation for breast cancer patient’s treatment is a novel approach that has grown interest for research in the last decade. Multiple preclinical data has been published, from all around the globe; however, clinical evidence is still insufficient for implementing the method in routine practice and in disease specific management. Gold nanoparticles (AuNP), which may be among the most studed materials, account for the majority of available data; however, some new materials have also been used in preclinical settings.

Without any safety data available at the moment to support an active use, dosimetric in vitro and in vivo information seems to be consistent with a very promising and hopeful panorama for clinical applications. This review evaluates existing dosimetric data in breast cancer tissue, and a probable future impact in treatment choices and patient outcomes, as further investigation is required in a clinical.

At the moment, we have encouraging preclinical data supporting nanoparticles use for general cancer treatment enhancement; however, further clinical data is required for opening a wider range of therapeutic tools. As ongoing research projects still need to mature their data, radiosensitizers will still be a promising tool for future development (Fig. 1, [19]). In the following years, will we be descalating our treatment doses because of nanoparticles enhancement? Clinical data will answer this question.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی تقویت اثر رادیوتراپی در سرطان سینه با نانوذرات

Enhancing radiotherapy effect in breast cancer with nanoparticles: A review

نانوکامپوزیت های پلیمری جدید شامل سیلیکای کاربردی با گروه تری آزول برای استفاده های دندانی

Novel Polymer Nanocomposites Comprising Triazole Functional Silica for Dental Application

چکیده
1- مقدمه
2- بخش تجربی
2-1- مواد
2-2- آماده سازی نمونه
3- مشخصه یابی
4- نتایج و بحث
4-1- FT-IR
4-2- مورفولوژی کامپوزیت های شکسته شده
4-3- آنالیز توزین حرارتی
4-4- جذب و انحلال پذیری الکترولیت های کامپوزیت
4-5- آنالیز مکانیکی
4-6- تست سمیت سلولی
5- نتیجه گیری
منابع

چکیده

در این پژوهش، سنتز رزین های پلیمری نانوکامپوزیتی جدید حاوی گروه های عاملی تری آزول تحقق یافت. نانوذرات سیلیکا با استفاده از روش سل-ژل موسوم به فرآیند استوبر تولید شدند. سپس سطح ذرات با H1-1,2,4-تری آزول اصلاح شد تا نانوذرات سیلکای عامل دار تشکیل گردد. با قرار دادن نانوذرات عامل دار در کسر وزنی های مختلف Bis-GMA/TEGDMA ، نانوکامپوزیت های دندانی تولید شد. سیستم آغازگر شامل CQ/EDMAB با نسبت درصد وزنی 4/0 : 1/0 بود؛ سپس فتوپلیمریزاسیون توسط نور LED با طول موج 500-450 نانومتر و دانسیته توان mW/cm2 1000 انجام شد. از آنالیز FT-IR برای تایید ساختارهای نهایی نانوذرات عامل دار و همچنین نانوکامپوزیت ها استفاده شد. مورفولوژی سطح مواد توسط SEM و خواص حرارتی آن ها به وسیله TGA مورد مطالعه و بررسی قرار گرفت. به منظور ارزیابی زیست پذیری سلولی و خواص مکانیکی مواد به ترتیب از تست سمیت سلولی و آزمون مکانیکی استفاده شد. آزمون های جذب و انحلال پذیری روی فرمولاسیون های مختلف انجام شد تا مقادیر متوسط جذب و انحلال پذیری مواد به دست آید. نتایج تست ها حاکی از آن بود که ترکیب رزین های نانوکامپوزیتی تاثیر قابل ملاحظه ای روی خواص آن ها دارد.

5- نتیجه گیری

در این پژوهش، رزین های نانوکامپوزیتی پلیمری حاوی مقادیر مختلف نانوذرات سیلیکای اصلاح شده با 1H-1,2,4-تری آزول مورد بررسی قرار گرفت. سیلیکای عامل دار تولید شد و سپس به طور همگن در ماتریس رزین پلیمری توزیع شد (همانطور که آنالیز SEM ثابت کرد). نتایج آنالیز توزین حرارتی (TGA) پایداری حرارتی مناسب نانوکامپوزیت ها تا حداقل دمای 100 درجه سانتیگراد را نشان داد. مقادیر متوسط جذب و انحلال پذیری با افزایش مقدار فیلر افزایش یافت؛ یعنی برای نمونه A1-A6 به ترتیب برابر mg/mm3 3760/-072/0 و mg/mm3 257/0-052/0 بود. تست سمیت سلولی نشان داد که A1 ، A2 و A3 سمیت متوسطی دارند درحالیکه نمونه های A4 ، A5 و A6 در مقایسه با نمونه های کنترل بسیار سمی هستند. اندازه گیری های مکانیکی، بیشترین و کمترین مقادیر استحکام فشاری (MPa 3/33±241 و MPa 14/14±67) و مدول الاستیک (GPa 30/0±92333/2 و GPa 36/1±00/4) را مشخص کرد. نتایج نشان داد با افزایش مقدار فیلر، استحکام فشاری و مدول الاستیک کاهش می یابد. همچنین نشان داده شد که رزین های نانوکامپوزیتی A1-A3 گزینه های نویدبخشی بوده و می توانند برای کاربرد دندانی پیشنهاد شوند.

Abstract

In the present work, the synthesis of novel nanocomposite polymer resins with silica bearing triazole functional groups was realized. Silica nanoparticles were produced by sol-gel method known as stöber process. Then the surface was modified with 1H-1,2,4- triazole to form functional silica nanoparticles. Dental nanocomposites were produced by insertion of functional nanoparticles into the Bis-GMA/TEGDMA different weight fractions. The initiator system was CQ/EDMAB:0.1:0.4 wt%, and then photopolymerization was carried out by means of LED light having wavelength of 450 nm–500 nm and power density of 1000 mW/cm2 . FT-IR used to confirm the final structures of the functional nanoparticles as well as nanocomposites. The surface morphology of the materials was analyzed by SEM and thermal properties were studied by TGA. Cytotoxicity test and mechanical test were carried out to evaluate cell viability and mechanical properties of the materials, respectively. Sorption and solubility were conducted on the different formulations to obtain the mean sorption and solubility values of the materials. The test results demonstrated that the composition of the nanocomposite resins significantly changed their properties compared to control samples.

5- Conclusions

In the present work, polymer nanocomposite resins comprising various fractions of 1H-1,2,4-triazole modified nanosilica particles were investigated. Functional silica was produced and then homogeneously dispersed in the polymer resin matrix as confirmed by SEM analysis. Thermogravimetric (TGA) results showed an adequate thermal stability of nanocomposite up to at least 100 °C. Water sorption and solubility mean values were increased with the filler amount, i.e., for A1-A6 0.072–0.376 mg/ mm3 and 0.052–0.257 mg/mm3 , respectively. Cytotoxicity analysis showed that A1, A2, and A3 are moderately toxic, whereas, A4, A5, and A6 are very toxic compared to the Teflon-made controls. The mechanical measurements yielded maximum and minimum values for compression strength (241 ± 33.3 and 67 ± 14.14 MPa), elastic modulus (2.92333 ± 0.30 and 4.00 ± 1.36 GPa). The results indicated that there is a decrease in the compression strength and elastic modulus, with increasing the filler content. It was demonstrated that the nanocomposite resins so-called A1-A3 are promising candidates and could be suggested for dental application.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نانوکامپوزیت های پلیمری جدید شامل سیلیکای کاربردی با گروه تری آزول برای استفاده های دندانی

Novel Polymer Nanocomposites Comprising Triazole Functional Silica for Dental Application

ترکیب بتن سبز با استفاده از ضایعات جامد و نانو ذرات به عنوان جایگزین – بررسی

Green Concrete mix using solid waste and nanoparticles as alternatives – A review

Abstract

The process of manufacturing of ordinary Portland cement (OPC) is energy intensive and creates various environmental problems such as pollution and emission of CO2. There is a need for the an alternative eco-friendly Green Concrete. The waste materials from agriculture, industries, bio-waste, marine waste and e-waste can be recycled and used as a supplementary Green Concrete materials. This will reduce environmental impact of the production of OPC and reduces energy consumption. The application of nanotechnology for a Green building in the current and future is very much significant. The production and implementation of Green Concrete is still in its infancy stage. Academicians and R & D need to step in by promoting application at the industry level. The focus of this review paper is to create awareness to utilize the discarded materials as well as to highlight the new technology to manufacture Green Concrete.

1 Introduction

The economy of any country grows based on the infrastructure available. Infrastructure covers roads, bridges, buildings, warehouses, airports, harbors, container terminals etc. As the demand for infrastructure grows, so does the need for concrete, which leads to the demand of more cement. Cement concrete is in great demand in the construction industry and at the same time it is an environmental concern, as it produces hazardous gases in various stages of production. We generally know that any concrete mix has cement, aggregates, sand, water and additives as per design need. With growing demand to control pollution and use waste materials from different industries, this is an attempt to replace standard materials with alternative substitutes. It covers the effects on compressive strength, setting time, cost effectiveness and reduction of pollution levels. Natural resources are not perennial, so we need to find alternatives to replace them without compromising on the quality and effective parameters of the ultimate product. The cement kilns produce hazardous gases and contribute to global warming. Animals are also adversely affected by the pollution caused by cement plants. During transport of cement bags from manufacturing site to end user, it undergoes wear and tear and cement dust flies into the environment. It causes breathing diseases and effects the labor who used to transfer, dump and redistribute the stored cement bags. Solid waste management is a major concern due to increase of quantity of waste materials and industrial by-products. This is increasing the land filling problems and recycling cost of waste materials. Utilization of these materials as Green Concrete is the only option to reduce the disposal concern. The Green Concrete is made from the eco-friendly waste materials and ushers in a revolution in the concrete industries by its technology. The waste products can be reused directly as a partial substitute of cement and save the energy consumption during the production of cement. Some waste materials are having pozzolans properties. Pozzolans is a material rich in silica and alumina which itself possess little or no cementing property, but in the presence of water, it chemically reacts with calcium hydroxide at ordinary temperature to form the cementitious properties [1].

The complete process of cement manufacturing, right from crushing and transport of lime stone, heating of kilns and crushing is all polluting. The river sand is used as fine aggregate for the concrete mixes which is obtained from the river beds and erodes the valuable top soil. Since sand mining is a lucrative business does not benefit the government economically and disturbs the ecology of the rivers. Water flow is uneven and the river bed is degraded. Coarse aggregate is gravel powdered and pounded to sizes from granite and blue stones. This also makes mining and blue metal companies to chip and blast mountains. Most of the mountains are completely chipped off which influences the rainfall pattern. Pollution and ash dust flying in the air is a major disadvantage of blue metal quarrying. It is also powdered to manufacture Msand, a cheaper alternative to river sand. Volcanic materials and thermally processed materials can be also used as lightweight aggregates as natural resources. Water is a major commodity and usually potable grade water is best suited for cement concrete mix manufacturing. Water is depleting and recycled water must be replaced in the system to have a sustainable supply of water. Concrete mix causes release of green house gases (CO2) and pollutes the atmosphere. Concrete is the most used material in construction industry and it undergoes various types of deterioration due to environmental effects.

An enormous amount of waste materials from different surroundings, environments and industries are produced every day. The waste materials such as rice husk ash (RHA), saw dust ash (SDA), rubber crump, plastic waste, coconut husk and shell, textile waste (sludge and fiber) etc lead to waste disposal crisis. Recycle of such types of wastes can be used as an admixture to make the Green Concrete structures. This will reduce the quantity of cement used and CO2 emission and reduce the global warming. In this paper, the explanation is about the waste materials as an admixture which provides better strength and durability of concrete than the existing one which not only solves the environmental and ecological problems but also significantly improves the microstructures and durability properties of concrete. The demolished building waste is mixed in concrete which saves the space required to dispose them and at the same time they get recycled and fresh material is not needed. This paper explains the three different types of resources such as resources of agriculture, industries and bio-waste. By implementing nanotechnology, the properties of concrete structures can be improved.

بررسی بر نانوذرات ZnO به عنوان کاتالیزور نوری خورشیدی: سنتز ، مکانیسم ها و کاربردها

A review of ZnO nanoparticles as solar photocatalysts: Synthesis, mechanisms and applications

چکیده
1- مقدمه
2- مبانی و مکانیسم کاتالیز نوری اکسید روی
3- مواد نانوساختار اکسید روی
3-1- طبقه بندی اکسید روی
3-2- سنتز نانو ساختار اکسید روی
4- بهبود اکسید روی به عنوان کاتالیزور نوری
4-1- دوپینگ یا ناخالص سازی فلز ی/ غیر فلزی
4-2- جفت شدگی اکسید روی با دیگر نیمه هادی ها
4-3- جفت شدگی مولفه نانوکربن با اکسید روی
4-4- کنترل شکل و رشد کریستال
4-5- اصلاح سطح اکسید روی
5- مقایسه بی تحرک سازی کاتالیزور نوری و سیستم تعلیق
6- چشم اندازها و چالش های آتی
7- نتیجه گیری ها

چکیده

آلاینده های آلی پایدار (POP) مواد شیمیایی مبتنی بر کربن هستند که در برابر تجزیه زیست محیطی مقاوم بوده و از طریق فرآیندهای تصفیه به طور کامل حذف نمی شوند. دوام آن ها می تواند به اثرات بهداشتی نامطلوبی بر حیات وحش و زندگی انسان منجر گردد. بدین ترتیب، فرآیند فتوکاتالیز خورشیدی به واسطه پتانسیل عظیم آن به عنوان یک فرآیند سبز و دوستدار محیط زیست در از بین بردن POP برای افزایش امنیت آب پاکیزه، توجه فزاینده ای را معطوف خود نموده است. در این زمینه، مشخص شده نانوساختارهای اکسید روی نامزدهای کاتالیزور نوری برجسته ای می باشند که در تجزیه نوری با توجه به هزینه کم، غیر سمی بودن و کارآمدی بیشتر آنان در جذب بخش بزرگی از طیف خورشیدی در مقایسه با دی اکسید تیتانیوم (TiO2) استفاده می گردد. ، با این حال جنبه های متعددی وجود دارند که برای توسعه بیشتر باید مد نظر قرار گیرند. هدف مقاله حاضر بررسی مکانیسم های تجزیه نوریPOP و پیشرفت های اخیر در روش های ساخت نانوساختاری اکسید روی از قبیل: تکنیک های دوپینگ یا ناخلص سازی، اتصال ناهمگن و اصلاح و نیز بهبود اکسید روی به عنوان یک کاتالیزور نوری می باشد. هدف دوم مطالعه حاضر، ارزیابی بی تحرک سازی سیستم کاتالیزور نوری و تعلیق ضمن بررسی چالش ها و چشم اندازهای آتی آنان می باشد.

7- نتیجه گیری ها

مشخص شده نانوساختارهای اکسید روی نامزد بالقوه ای به عنوان کاتالیزور نوری در فرآیند تجزیه نوری خورشیدی محور آلاینده های آلی پایدار هستند. این امر به واسطه هزینه تولید پایین آن (75 درصد کمتر در مقایسه با نانوذرات TiO2 و Al2O3)، غیر سمی بودن و توانایی جذب بخش بزرگی از طیف خورشیدی در مقایسه با نانوذرات TiO2 می باشد. بر اساس نمونه روش های ساخت ارائه شده در بخش های قبل، مشاهده می گردد که خصوصیات اکسید روی از قبیل: ابعاد (D0، D1، D2 و D3)، ریخت شناسی و اندازه ذرات تحت تاثیر روش های ساخت آن قرار دارند. در میان روش های ساخت، رویکردهای مبتنی بر محلول با توجه به توانایی آنان در ارائه بستری مناسب برای کنترل مکانیسم های رشد نانوساختارهای اکسید روی که به صورت تجربی از طریق نسبت های مولی کنترل شده پیش سازها ثابت شده، مطلوب می باشند. روش های مختلفی وجود دارند که در پی افزایش پاسخ نوری نانوساختارهای اکسید روی هستند.

Abstract

Persistent organic pollutants (POPs) are carbon-based chemical substances that are resistant to environmental degradation and may not be completely removed through treatment processes. Their persistence can contribute to adverse health impacts on wild-life and human beings. Thus, the solar photocatalysis process has received increasing attention due to its great potential as a green and eco-friendly process for the elimination of POPs to increase the security of clean water. In this context, ZnO nanostructures have been shown to be prominent photocatalyst candidates to be used in photodegradation owing to the facts that they are low-cost, non-toxic and more efficient in the absorption across a large fraction of the solar spectrum compared to TiO2. There are several aspects, however, need to be taken into consideration for further development. The purpose of this paper is to review the photo-degradation mechanisms of POPs and the recent progress in ZnO nanostructured fabrication methods including doping, heterojunction and modification techniques as well as improvements of ZnO as a photocatalyst. The second objective of this review is to evaluate the immobilization of photocatalyst and suspension systems while looking into their future challenges and prospects.

7- Conclusions

ZnO nanostructures have been shown to be a potential candidate as photocatalyst for solar-driven photodegradation process of persistent organic pollutants. This is attributed to its low production cost (75% lower in comparison to TiO2 and Al2O3), non-toxic and ability to absorb larger fraction of solar spectrum compared to TiO2. From the examples of fabrication methods presented in previous sections, it can seen that zinc oxide characteristics such as dimension (0D, 1D, 2D and 3D), morphology and particle size are affected by its fabrication methods. Among the fabrication methods, solution-based approaches are favorable due to its ability to provide a good platform to control growth mechanisms of ZnO nanostructures, which has been demonstrated experimentally through a well-controlled molar ratios of percursors. There are various methods that have been attempted to enhance photoresponse of ZnO nanostructures.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی بر نانوذرات ZnO به عنوان کاتالیزور نوری خورشیدی: سنتز ، مکانیسم ها و کاربردها

A review of ZnO nanoparticles as solar photocatalysts: Synthesis, mechanisms and applications

ارزیابی هدایت حرارتی نانو فلوئید مبتنی بر اتیلن گلیکول با سوسپانسیون های ترکیبی نانوذرات SWCNT-Al2O3 با استفاده از روش های همبستگی و شبکه های عصبی مصنوعی با استفاده از داده های تجربی

Estimation of thermal conductivity of ethylene glycol-based nanofluid with hybrid suspensions of SWCNT–Al2O3 nanoparticles by correlation and ANN methods using experimental data

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ارزیابی هدایت حرارتی نانو فلوئید مبتنی بر اتیلن گلیکول با سوسپانسیون های ترکیبی نانوذرات SWCNT-Al2O3 با استفاده از روش های همبستگی و شبکه های عصبی مصنوعی با استفاده از داده های تجربی

Estimation of thermal conductivity of ethylene glycol-based nanofluid with hybrid suspensions of SWCNT–Al2O3 nanoparticles by correlation and ANN methods using experimental data

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.