افسردگی، اضطراب و استرس در بارداری و پس از زایمان: مطالعه طولی در طول همه گیری COVID-19

Depression, anxiety, and stress in pregnancy and postpartum: A longitudinal study during the COVID-19 pandemic

چکیده
مقدمه
روش پژوهش
رویه
شاخص ها
کووید-19 در آمریکا در طول انجام مطالعه
تحلیل آماری
فرضیه اول: علائم در طول زمان به طور مداوم بالا باقی می مانند
فرضیه دوم: علائم زنان از یک الگوی منحنی شکل پیروی می کنند
فرضیه سوم: مسیرهای علائم بعد از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-جمعینی و عوامل مرتبط با کووید-19، همچنان قوی و قابل توجه باقی می مانند
فرضیه چهارم: عوامل ریسک برای بالا ماندن علائم در دوره بعد از زایمان
تحلیل توان
نتایج
نگهداشت
آمار توصیفی
بحث و بررسی
منابع

چکیده
مقدمه: علائم افسردگی، اضطراب و استرس در بین زنان باردار معمولا در دوره سه ماهه اول بارداری در بالاترین سطح خود قرار دارند و سپس شدت آن ها در طول دوره بارداری به تدریج کاهش پیدا می کند. این علائم در دوره پس از زایمان به کمترین سطح خود می رسند. زنان باردار به عنوان یکی از گروه های پرخطر برای مرگ و میر و علائم سلامت روان در بین بیماران مبتلا به کووید-19 محسوب می شوند. با وجود این، مشخص نیست که استرس مزمن همه گیری کووید-19 تا چه اندازه مسیر علائم افسردگی، اضطراب و استرس در دوره های بارداری یا پس از زایمان زنان را تغییر می دهد.

روش ها: ما در مطالعه خود در طول دوره همه گیری کووید-19 از طریق تبلیغات آنلاین زنان باردار یا زنانی که حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند را مشارکت دادیم (N=127). مشارکت کننده ها حداکثر سه بار در طول مدت بارداری و یک ماه پس از زایمان از لحاظ علائم افسردگی (مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبورگ)، اضطراب و استرس، مورد ارزیابی قرار گرفتند (مقیاس استرس، افسردگی و اضطراب 21 آیتمی خود اظهاری). در این مطالعه مدل های تقاطع تصادفی برای بررسی تغییر علائم مشارکت کننده ها و همچنین متغیرهای پیش بینی کننده افزایش علائم اختلالات روانی پس از زایمان، مورد استفاده قرار گرفتند.

نتایج: زنان شرکت کننده به طور میانگین نظرسنجی های خود را در دوره های زمانی 8.5 هفته (سه ماهه بارداری اول)،21 هفته (سه ماهه دوم بارداری)،32 هفته (سه ماهه سوم بارداری) و همچنین 7 هفته پس از بارداری، تکمیل کردند. زنان مشارکت کننده گزارش کردند که در طول دوران بارداری سطوح خفیف یا ملایمی از افسردگی، اضطراب و استرس را تجربه کرده بودند. در این مطالعه علائم افسردگی، اضطراب و استرس به طور قابل توجه در طول زمان تغییر کردند. ما برای توصیف این تغییرات به بهترین شکل ممکن از یک تابع مسیر منحنی شکل درجه دوم به جای یک مسیر خطی بهره می گیریم: علائم مشارکت کننده ها بین 23 تا 25 هفته بعد از بارداری افزایش پیدا کرد و سپس شاهد کاهش علائم بودیم. سطوح استرس به طور مداوم در طول زمان بالاتر از سطح عادی قرار داشتند. همچنین عواملی مانند جوان تر بودن، حمایت اجتماعی کمتر و نگرانی در مورد مراجعه به مراکز درمانی می توانند باعث شوند که سطوح علائم استرس در دوره یک ماه پس از زایمان، افزایش پیدا کنند. تغییر در روتین روزمره به دلیل کووید-19 نمی تواند مسیر علائم زنان در دوره بارداری تا پس از زایمان را پیش بینی کند.

نتیجه گیری ها: در طول دوران همه گیری کووید-19 علائم افسردگی و اضطراب از اوایل تا اواسط دوران بارداری افزایش پیدا کردند و سپس شاهد کاهش علائم بودیم، اما سطوح استرس بالا باقی ماندند. مقادیر کاهش مشاهده شده در علائم زنان مشارکت کننده، کوچک بود. با توجه به آنکه بهداشت روانی ضعیف و اضطراب در دوران قبل و بعد از زایمان می تواند تاثیرات دائمی قابل توجهی بر روی سلامت مادر و جنین داشته باشد، ارائه دهنده های خدمات درمانی باید آگاهی پیدا کنند که این علائم در بین زنان باردار در دوره های وقوع عوامل استرس زای خارجی مقیاس بزرگ همچون کووید-19 به طور قابل توجهی افزایش پیدا می کنند و سپس رویه های غربالگری را برای شناسایی زنان پرخطر و ارائه برنامه های مداخله درمانی مناسب، پیاده سازی کنند.

روش پژوهش
رویه
رویه های زیر توسط هیئت بررسی نهادی (IRB) مورد تایید قرار گرفتند. از تاریخ 15 ژوئن 2020 تا 16 ژانویه 2021، تبلیغاتی توسط گروه های آمریکایی در فیسبوک برای زنان باردار منتشر شدند. نظرسنجی از طریق پلت فرم آنلاین کوالتریکس (Qualtrics) اجرا شد. مشارکت کننده ها بعد از کلیک کردن بر روی تبلیغات فرم رضایت آگاهانه خود را تکمیل می کردند و سپس میتوانستند مطالعه را شروع کنند. افراد علاقه مند در صورتی مجاز به شرکت در مطالعه بودند که در این دوره در وضعیت بارداری قرار داشتند یا اینکه حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند. زنانی که اطلاعات تماس خود را فراهم کرده بودند می توانستند بر مبنای سن بارداری خود در زمان شروع مشارکت در مطالعه حداکثر در سه نظرسنجی پیگیری بعدی نیز حضور داشته باشند. برای مثال، زنانی که نظرسنجی مبنا را در بین هفته های اول تا هفدهم بارداری تکمیل کرده بودند می توانستند در نظرنسجی دوره سه ماهه دوم در هفته بیستم بارداری و نظرسنجی دوره سه ماهه سوم بارداری در هفته بیست و نهم و همچنین نظرسنجی سه هفته بعد از موعد زایمان نیز مشارکت کنند. در سناریوی دیگر زنی که نظرسنجی مبنا را در هفته سی و دوم بارداری (دوره سه ماهه سوم) پر کرده باشد صرفا می تواند در نظرسنجی پس از زایمان در هفته سوم بعد از تولد فرزند، مشارکت کند. به دلیل یک خطای ناخواسته سیزده نفر از زنانی که نظرسنجی های خود را در اوایل دوره دوم سه ماهه بارداری (هفته سیزدهم تا هفدهم) پر کرده بودند در ادامه یک نظرسنجی دیگر را نیز در اواخر دوره سه ماهه دوم بارداری خود تکمیل کردند. علاوه بر این، یکی از مشارکت کننده ها که مطالعه را در دوره سوم سه ماهه بارداری خود شروع کرده بود یک نظرسنجی دیگر را نیز در همین دوره سوم سه ماهه بارداری خود تکمیل کرد. اگرچه این موضوع باعث شد که برای بعضی مشارکت کننده ها دو مشاهده در یک دوره سه ماهه بارداری تولید شود، تصمیم گرفتیم این داده ها را حفظ کنیم، زیرا در تحلیل خود به جای دوره های سه ماهه از شاخص های پیوسته هفته های بارداری استفاده کردیم (جدول تکمیلی 1).

شاخص ها
اطلاعات جمعیتی جمع آوری شده شامل موارد زیر بودند: سن، نژاد، وضعیت ازدواج، زایمان چندقلویی، مصرف الکل و در نهایت اینکه آیا مشارکت کننده به تنهایی زندگی می کرد. در این تحلیل مشارکت کننده های باردار در قالب نظرسنجی خود اظهاری موعد زایمان، هفته کنونی (سن) دوره بارداری و همچنین تاریخ آگاه شدن از بارداری خود را گزارش کردند. همچنین آن دسته از زنان مشارکت کننده ای که زایمان داشته بودند نیز تاریخ تولد فرزند خود را گزارش کردند. در این تحلیل دوره های سه ماهه به صورت زیر تعریف شدند: دوره سه ماهه اول =هفته های اول تا دوازدهم، دوره سه ماهه دوم=هفته های سیزدهم تا بیست و هشتم، دوره سه ماهه سوم= هفته های بیست و نهم تا چهلم (موسسه ملی بهداشت کودک و توسعه انسانی ایالات متحده آمریکا). زنان همچنین گزارشاتی در مورد استفاده از مراقبت های بهداشتی در دوران قبل و بعد از زایمان، عوارض زمینه ای سلامتی، زایمان چندقلویی و عوامل ریسک بالا، فراهم کردند.

اثر برنامه کاهش استرس بر اساس ذهن آگاهی بر استرس، اضطراب و ترس از زایمان در زنان باردار مبتلا به COVID-19

Effect of the Mindfulness-Based Stress Reduction program on stress, anxiety, and childbirth fear in pregnant women diagnosed with COVID-19

چکیده

1. مقدمه

2. مواد و روش ها

3. نتایج

4. بحث

5. نتیجه گیری و پیشنهادات

منابع

چکیده
     هدف: هدف این مطالعه بررسی اثربخشی برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی (MBSR) در پیشگیری از نگرانی، اضطراب و ترس از زایمان در زنان باردار مبتلا به کووید 19 می باشد.
مواد و روش: این مطالعه که به صورت یک آزمایش تصادفی کنترل شده طراحی شد، با مشارکت زنان بارداری انجام شد که مبتلا به کووید 19 بودند. نمونه، شامل 84 زن باردار بود، از جمله 42 زن باردار در گروه آزمایش و 42 زن باردار در گروه کنترل. برنامه MBSR آنلاین، شامل 8 جلسه بود و 4 هفته به طول می انجامید که برای زنان باردار در گروه آزمایش فراهم شد، در حالیکه چنین طرحی برای گروه کنترل ارائه نشد. داده ها از طریق پرسشنامه اضطراب بارداری بازبینی شده(NuPDQ)، پرسشنامه اضطراب بک(BAI)، و پرسشنامه نگرش به زایمان(CAQ) جمع آوری شدند.
نتایج: پس از برنامه MBSR، میانگین امتیازات NuPDQ، BAI، و CAQ زنان باردار در گروه آزمایش به طور معناداری کمتر از میانگین امتیازات زنان باردار در گروه کنترل بود(p<0.001).
نتیجه گیری: برنامه MBSR آنلاین می تواند برای کاهش سطوح استرس، اضطراب و ترس از زایمان زنان باردار مبتلا به کووید 19 به کار رود. با استفاده از برنامه MBSR، متخصصان سلامت می توانند سلامت روانی زنان باردار مبتلا به کووید 19 را بهبود دهند.

مواد و روش ها
طرح و نمونه
     این مطالعه به صورت یک آزمایش تصادفی کنترل شده طراحی شد تا اثرات برنامه زنده آنلاین MBSR بر استرس، اضطراب و ترس از زایمان در زنان باردار مبتلا به کووید 19 شناسایی شود. این مطالعه با زنان بارداری انجام شد که در نهادهای مرتبط وابسته به وزارت بهداشت استان آدیامان در جنوب شرقی ترکیه ثبت نام کرده بودند و آزمایش های واکنش زنجیره ای پلی مراز(PCR) آنها مثبت بود. در این مطالعه، سوابق کووید 19 برای 9 ماه، بین مارس و نوامبر 2020، بررسی شد. مطابق مدارک وزارت بهداشت، 165 زن باردار در شهر در دوره فوق الذکر مبتلا به کووید 19 بودند. انتشار عفونت کووید 19 برای 2750 زن باردار ثبت شده در نهادهای مربوطه در مارس-نوامبر 2020، تقریبا 6% بود.

     تحلیل توانی موردی برای برآورد اندازه مناسب نمونه انجام شد. در مروری بر تحقیقات پیشین، مشخص شد که برای نتایج اولیه مطالعه، میانگین امتیاز استرس در بارداری، قبلا 62.35 گزارش شد(انحراف استاندارد 11.28) [22]. در واقع، فرض می شود که میانگین امتیاز اضطراب پس از مداخله در مطالعه 7 نمره کاهش خواهد یافت، حداقل انداره نمونه مورد نیاز، 42 زن باردار در هر گروه محاسبه شد، با حاشیه خطای 5% و سطح معناداری دو دامنه ای، در فاصله اطمینان 95%، و توان 80% برای نشان دادن جامعه (42 زن باردار برای گروه آزمایش و 42 زن باردار برای گروه کنترل).

     این مطالعه تمام زنان باردار که به اینترنت دسترسی داشتند و آزمایش کووید 19 آنها در سه ماه اخیر مثبت بود را گنجاند(زیرا فرض می شود که اثرات روانشناختی عفونت کووید 19 حداقل برای حداکثر سه ماه به طول می انجامد) و بر اساس سوابق پزشکی آنها، مشکل روانشناختی نداشتند. زنان باردار که سن جنینی بالای 36 هفته داشتند یا طی فرآیند تحقیق زایمان می کردند از مطالعه حذف شدند. زنان باردار با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده برای نمونه انتخاب شدند. برای تصادفی سازی، زنان با استفاده از مولد اعداد تصادفی در جدول اعداد بر روی وب سایت www.random.org تعیین شدند. در آغاز مطالعه، اعداد برای گروه های کنترل و آزمایشی تعیین شد که بر اساس قرعه کشی اختصاص داده شد. به زنانی که عدد 1 اختصاص داده شد گروه آزمایش را تشکیل دادند، در حالیکه به زنانی که عدد 2 اختصاص داده شد، گروه کنترل را تشکیل دادند. در کل 102 زن باردار از نظر برآوردن معیار شمول، ارزیابی شدند. تمام این زنان باردار موافق مشارکت در مطالعه بودند. با این وجود، 18 نفر از آنها از مطالعه کنارگذاشته شدند(3 زنی که هفته جنینی آنها بیش از 36 هفته بود، 4 زن که طی مطالعه زایمان می کردند، 6 زن که به مشارکت در جلسات MBSR ادامه ندارند و 5 زن که فرم را به طور کامل پر نکردند) (شکل A1).

درمان شناختی- رفتاری مختصر در زنان باردار در معرض خطر افسردگی پس از زایمان: مطالعه درمان قبل و بعد از زایمان در شهری در جنوب برزیل

Brief cognitive behavioral therapy in pregnant women at risk of postpartum depression: Pre-post therapy study in a city in southern Brazil

چکیده

مقدمه

روش ها

رئوس مطالب

نمونه گیری

معیار کلی شمول در نمونه

معیارهای کلی خروج از مطالعه

معیار مشمولیت برای گروه شاهد (بدون درمان)

روان درمانی شناختی- رفتاری پیشگیرانه

اندازه ها

تحلیل و پردازش داده ها

جنبه های اخلاقی

نتایج

بحث

بیانیه ی همکاری نویسندگان

اعلام تضاد منافع

حمایت مالی و سپاسگذاری

منابع

چکیده

سابقه: افسردگی پس از زایمان (PPD) بر روی تعداد زیادی از زنان، تأثیر می گذارد که اغلب اولین نشانه ی یک اختلال خلقی است که با آوردن پیامدهای جدی برای بیمار و فرزندش، بعدا در زندگی رخ می دهد. امروزه افسردگی دلیل اصلی ناتوانی در سراسر جهان است. هدف اصلی این مطالعه ارزیابی کارایی درمان شناختی- رفتاری پیشگیرانه (CBT) برای PPD است.

روش ها: مطالعه ی درمان پس از زایمان به عنوان بخشی از یک مطالعه ی هم گروهی (کوهورت) مبتنی بر جمعیت. زنان باردار بدون تشخیص افسردگی در این مطالعه شرکت کردند که به دو گروه تقسیم شدند: گروه در معرض خطر افسردگی (CBT)و یک گروه شاهد (بدون درمان). درمان پیشگیرانه شامل شش جلسه ی CBT بود که به طور هفتگی برگذار می شد. پرسش نامه ی سنجش پیامد (QQ-45) در تمام جلسات به کار رفت. مصاحبه ی کوتاه بین المللی اعصاب و روان  و پرسشنامه افسردگی بک  براساس سه موقعیت به کار رفت. تحلیل های آماری نهایی با رگرسیون پواسون  اجرا شد.

نتایج: شیوع PPD در گروه در معرض خطر ابتلا %5.5 و در گروه شاهد % 2.2 بدون هیچگونه تفاوتی بین گروه ها بود (PR 1.66 95% CI 0.44-6.18).  میانگین های QQ-45 به تدریج در طی جلسات درمان کاهش یافتند که این نشان دهنده ی پیشرفت درمانی بود. آموزش یک عامل، هم در ارتباط با علائم PPD و هم در ارتباط با کارایی بیشتر درمان بود.

محدودیت ها: نرخ%45 عدم پذیرش برای درمان پیشگیرانه و نبود یک گروه با مشخصات مشابه در مدل درمانی دیگر

نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری کوتاه مدت بکار رفته توسط متخصصان بهداشت روان با آموزش اساسی در پیشگیری از علائم PPD به کار رفت.

مقدمه

دوره های بارداری و پس از زایمان با تغییرات فیزیکی، احساسی، اجتماعی و هورمونی خود را نشان می دهد که زنان را نسبت به بروز یا افزایش برخی علائم یا حتی اختلالات  شدید روانی، چون افسردگی حساس می سازد ( Hartmman  و همکاران 2017). افسردگی حین دوره ی بارداری – زایمان نشان می دهد که نرخ ابتلا می تواند بین %20-10 برای دوره ی بارداری (Becker  و همکاران 2016؛ Peraira وLovisi ، 2008) و بین %25-15 (Moraes  و همکاران، 2006 ) برای دوره ی پس از زایمان متغیر باشد. نرخ شیوع افسردگی پس از زایمان  (PPD)، %12  است (Shorey و همکاران، 2018). در نتیجه ی این تحقیق تلاش های زیادی توسط محققان در جهت کمک به تعریف یک درمان مؤثر، کم هزینه و خصوصا پیشگیرانه برای دوره ی زایمان و بنابراین، به حداقل رساندن پیامدهای تروماتیک که تأثیری اجتناب ناپذیر بر روی کل خانواده می گذارد، صورت گرفته است.

Abstract

Background Postpartum depression (PPD) affects a high number of women, often the first manifestation of a mood disorder that will occur later in life, bringing serious consequences for the patient and her offspring. Depression today is the leading cause of disability worldwide. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of a preventive cognitive behavioral therapy (CBT) for PPD.

Methods Pre-post therapy study, as part of a population-based cohort study. Pregnant women without a diagnosis of depression participated, who were divided into two groups: risk of depression (CBT) and a control group (without therapy). The preventive therapy consisted of six sessions of CBT, administered weekly. The Outcome Questionnaire (OQ-45) was used in all sessions. The Mini International Neuropsychiatric Interview and Beck Depression Inventory-II were used on three occasions. The final statistical analyses were performed by Poisson regression.

Results The prevalence of PPD in the risk group was 5.5% and in the control group 2.2%, with no difference between the groups (PR 1.66 95% CI 0.44-6.18). The OQ-45 averages gradually reduced during the therapy sessions, indicating therapeutic progress. Schooling was an associated factor, both with the manifestation of PPD and with the greater effectiveness of the therapy.

Limitations Rate of 40.5% refusal to preventive treatment and absence of a group with similar characteristics in another therapy model.

Conclusions Brief cognitive behavioral therapy applied by mental health professionals with basic training was effective in preventing the manifestation of PPD.

Introduction

Pregnancy and postpartum are periods characterized by physical, emotional, social and hormonal changes that make women more susceptible to the increase in, or appearance of some symptoms or even fullblown psychiatric disorders, such as depression (Hartmann et al., 2017). Depression during the pregnancy-puerperal cycle presents rates that can vary between 10 and 20% (Becker et al., 2016; Pereira and Lovisi, 2008) for the pregnancy period and between 15 and 25% (Moraes et al., 2006) in the postpartum period. The incidence of postpartum depression (PPD) is 12% (Shorey et al., 2018). As a result of this work there is an increased effort by researchers to help define an effective, low-cost and, especially a preventive treatment for the puerperal period. Therefore minimizing the traumatic consequences that inevitably impact the whole family.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درمان شناختی- رفتاری مختصر در زنان باردار در معرض خطر افسردگی پس از زایمان: مطالعه درمان قبل و بعد از زایمان در شهری در جنوب برزیل

Brief cognitive behavioral therapy in pregnant women at risk of postpartum depression: Pre-post therapy study in a city in southern Brazil

تاثیر پره اکلامپسی و شدت آن بر میزان NGAL و KIM-1 سرم مادر در دوران بارداری و دوره پس از بارداری

Effect of preeclampsia and its severity on maternal serum NGAL and KIM-1 levels during pregnancy and the post-pregnancy period

چکیده
مقدمه
اجزا و روش ها
جمعیت و معیارهای ورود و خروج مطالعه شود
تجزیه و تحلیل بیوشیمی
تجزیه و تحلیل آماری
دستاورد ها
بررسی
نتایج
محدودیت های مطالعه
در دسترس بودن داده ها
منابع

چکیده

هدف: هدف از این آزمایش،ارزیابی اثرات پره اکلامپسی و شدت آن بر سطح سرم مادری لیپوکالین مرتبط با ژلاتیناز نوتروفیل ژلاتیناز (NGAL) و (KIM 1) در دوران بارداری و دوره پس از بارداری می باشد.
طراحی مطالعه: ابتدا شرکت کنندگان باردار (156 نفر) به سه گروه کنترل، خفیف،و پره اکلامپسی شدید تقسیم بندی شدند. در مرحله دوم زنان در دوره پس اززایمان (368 نفر) به سه گروه با توجه به سابقه دوران حاملگی، به عنوان کنترل سالم، پره اکلامپسی خفیف و شدید تقسیم بندی شدند. این زنان از طریق سیستم داده های بیمارستان شناسایی و با آنها تماس گرفته شد تا در این تحقیق شرکت کنند.
دستاورد: مطالعه ما شامل 147 بیمار بود که 77 نفر از آنها باردار و 70 نفر از آنها پس از بارداری پس از اعمال معیارهای خروج بودند. از نظر سطح NGAL سرم مادر ،افزایش قابل توجهی در گروه پره اکلامپسی شدید در مقایسه با گروه خفیف پره اکلامپسی و گروه های باردار طبیعی وجود دارد(p < 0.001). در دوران بعد زایمان، سطح سرم NGAL مادری در گروه پره اکلامپسی شدید نسبت به افراد با پره اکلامپسی خفیف و گروه کنترل فشار خون بالا به طور قابل توجهی بالاتر بود(p < 0.001). سطح سرم KIM 1 مادری در گروه پره اکلامپسی شدید و خفیف به طور قابل توجهی نسبت به گروه با کنترل فشار خون بالا، بالاتر ارزیابی شده است (p = 0.004). در دوره بعد زایمان، سطح سرم KIM-1 مادری در تمام گروه های بارداری مشابه دیده شد(p = 0.792).
نتایج: دستاوردهای ما نشان می دهد که هرچه شدت پره اکلامپسی افزایش یابد، آسیب کلیه، همانطور که با استفاده از سطح NGAL ارزیابی می شود، برای مدت زمان طولانی حتی در دوران پس از بارداری نیز ادامه دارد.

مقدمه

پره اکلامپسی (pre-eclampsia) که ابتدا از جفت جنین نشات می گیرد و سپس تمام بدن مادر و جنین را تحت تاثیر قرار می دهد، اختلال دوران بارداری محسوب و اغلب در 5درصد افراد دنیا دیده می شود[1]. علی رغم پیشرفت های پزشکی مدرن، پره اکلامپسی از مهم ترین فاکتور های بیماری و مرگ و میر در مادر و جنین او می باشد[2]. اینکه پره اکلامپسی چگونه رخ می دهد، ناشناخته مانده است اما از لحاظ بالینی بدون علامت است و می تواند باعث زوال سایر ارگان ها شود[3]. ادم، ایسکمی، نقص عملکردی در اندوتلیال و وازو اسپاسم-که همه ی ارگان ها را تحت تاثیر قرار می دهد- از عوارض پره اکلامپسی می باشد[3].

محدودیت های مطالعه

در مطالعه ما محدودیت ها و نقاط قوت وجود داشت.اگرچه اندازه نمونه با انجام تجزیه و تحلیل توان تعیین شد، اما اندازه کوچک نمونه مورد استفاده در مطالعه ما محدودیت در نظر گرفته شد. عدم وجود سطح KIM 1 و NGAL در ادرار می تواند یکی دیگر از محدودیت های مطالعه باشد. برای تعیین دوره بهبودی آسیب کلیه بهتر بود که برای دوره بعد از زایمان مدت زمان بیشتری در نظر گرفته شود.

یکی از اهداف این مطالعه تعیین این بود که آیا اثرات طولانی مدت پره اکلامپسی در زنان پس اززایمان وجود دارد یا خیر اما استفاده از گروه های جداگانه از زنان باردار و پس از زایمان، تنوع زیادی را بین افراد قبل و بعد ایجاد می کند. یک طرح بسیار قوی تر این است که سه گروه در دوران بارداری تقویت شده و سپس 6-12 ماه پس از زایمان فرزند خود با این زنان تماس گرفته شود. با این حال، ما می خواستیم اثر پره اکلامپسی را در مدت زمان طولانی تری نشان دهیم، و به خصوص برای این منظور، می خواستیم آن را با شرکت کنندگانی نشان دهیم که بعد از بارداری درگیر با پره اکلامپسی مجددا بارداری ندارند و کلیه آنها به دلیل یک اختلال تحت تاثیر نیست. برای یک مطالعه طولانی تر و گسترده تر، ما نمی توانیم تضمین کنیم که زنان باردار در گروه پره اکلامپسی دوباره باردار نخواهند شد و در اثر بیماری موثر بر کرمین، زمان بهبودی کلیه آسیب نمی بینند. برای یک مطالعه طولانی تر و گسترده تر، ما نمی توانیم تضمین کنیم که زنان باردار در گروه پره اکلامپسی دوباره باردار و دچار اختلال کلیوی نخواهند شد.

Abstract

Objective: The purpose of this trial was to appraise the effects of preeclampsia and its intensity on maternal serum neutrophil gelatinase-associated lipocalin (NGAL) and kidney injury molecule-1 (KIM-1) levels during pregnancy and the post-pregnancy period.

Study design: Firstly pregnant participants (n = 156) were separated into three groups, as control, mild, and severe preeclampsia. Secondly women in post-pregnancy period (n = 368) were separated into three groups according to history of pregnancy, as healthy control, mild, and severe preeclampsia. These women were identified through the hospital data system and contacted by telephone to participate in the study.

Results: Our study comprised 147 patients, 77 of whom were pregnant and 70 of whom were in their postpregnancy period after the exclusion criteria had been applied. In terms of maternal serum NGAL levels, there is a significant increase in the severe preeclampsia group compared with that in the mild preeclampsia and normal pregnancy groups (p < 0.001). During the post-pregnancy period, the maternal serum NGAL levels were found significantly higher in the severe preeclampsia group than in the mild preeclampsia group and non-hypertension control group (p < 0.001). Maternal serum KIM-1 levels were found as significantly higher in the severe and mild preeclampsia groups than in the non-hypertension pregnancy group (p = 0.004). During the post-pregnancy period, maternal serum KIM-1 levels were found as similar among all post pregnant groups (p = 0.792).

Conclusions: Our results indicated that as the severity of preeclampsia increases, kidney damage as assessed using NGAL levels continues for a long period of time, even during the post-pregnancy period.

Introduction

Preeclampsia, which launches in the placenta at first and then affects all mother body and her baby, is a pregnancy disorder and is seen at about 5% frequency in the world [1]. One of the most important morbidity and mortality factors in terms of mother and her baby is the preeclampsia, in spite of the advances in modern medicine [2]. It remains unknown how preeclampsia occurs, but asymptomatic clinical signs may lead to the deterioration of several organs [3]. Edema, ischemia, endothelial dysfunction, and vasospasm, which affect all organs, are consistent with preeclampsia [3].

Study limitations

There were both limitations and strengths to our study. Although the sample size was determined by conducting a power analysis, the small size of the sample used in our study was considered to be a limitation. Absence of urinary KIM-1 and NGAL levels can be another limitation of study. It would have been better to fo the post-pregnancy period for a longer period of time to determine the recovery time of kidney damage.

One aim of the study was to determine whether there were lingering effects of preeclampsia in the post-pregnancy women but using separate groups of women pregnancy and post-pregnancy introduces much inter-individual variation between the pre and post groups. A much stronger design would be to recruit the three groups during pregnancy then to re-contact these women 6–12 months after delivery of their child; however, we wanted to show the effect of preeclampsia in a longer period of time, and especially for this purpose, we wanted to show it with the participants who do not have pregnancy again after pregnancy complicated by preeclampsia and were not complicated by a disease affecting the kidney. For a longer and broader study, we could not guarantee that pregnant women in the preeclampsia group would not conceive again and would not be complicated by a disease affecting the krmine the recovery time of kidney damage.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر پره اکلامپسی و شدت آن بر میزان NGAL و KIM-1 سرم مادر در دوران بارداری و دوره پس از بارداری

Effect of preeclampsia and its severity on maternal serum NGAL and KIM-1 levels during pregnancy and the post-pregnancy period

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

چکیده

مقدمه

گزارش موردی

بحث

چکیده

انسداد روده در زنان باردار وضعیت بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است. ما در این گزارش وضعیت زنی را شرح می دهیم که در سی امین هفته ی بارداری خود قرار دارد و با درد شکمی و تهوع به پزشک مراجعه کرده است و انسداد روده ی کوچک چسبنده (SBO) در او تشخیص داده شده است. از مواد کنتراست خوراکی با موفقیت به عنوان یک روش درمانی استفاده شد. بیمار ترخیص شد و 10 هفته بعد، یک دختر بچه سالم به دنیا آورد. ما نتوانستیم در متون موجود هیچ موردی را پیدا کنیم که استفاده از مواد کنتراست خوراکی را برای درمان انسداد روده ی کوچک چسبنده در دوران بارداری توصیف کرده باشد. با توجه به پژوهش ها و تحقیقات موجود، ما مواد کنتراست خوراکی را به عنوان روش درمان انسداد روده کوچک چسبنده در دوران بارداری در شرایطی که هیچ علائمی وجود ندارد در نظر می گیریم؛ در صورت مشاهده ی علائم بالینی عمل جراحی فوری انجام می شود.

مقدمه

انسداد روده ی کوچک (SBO) در دوران بارداری شرایط بسیار خطرناکی برای مادر و جنین است؛ به طوری که میزان مرگ و میر مادر بین 2 تا 4 درصد و مرگ جنین/ نوزاد 13 تا 17 درصد است. در 45 درصد از موارد، زایمان زودتر از موعد اتفاق می افتد. چسبندگی شایع ترین آسیب شناسی در 30-50 درصد از مادران باردار است و بعد از آن فتق داخلی و پیچ خوردگی روده از مشکلات شایع است.

بحث

با جستجوی کلید واژه هایی مانند “انسداد روده ی کوچک”، “بارداری” و “گاستروگرافین” یا “مواد کنتراست خوراکی” در پایگاه داده ی پاپ مد، مدلاین و گوگل اسکولار یک نتیجه به دست آمد.

بوئر و همکارانش (3) یک مورد انسداد روده ی کوچک را بررسی کردند که در دوران بارداری این مشکل برایش به وجود آمده بود. او اظهار داشت که آنالیزهای ایمن در مورد کنتراست دستگاه گوارش در دوران بارداری به طور کامل انجام نشده است.

Abstract

Bowel obstruction in pregnancy is a high risk situation for both the mother and baby. We present a case of a 30-week-pregnant woman who presented with abdominal pain and vomiting and was diagnosed with adhesive small bowel obstruction (SBO). Oral contrast media was successfully used as a treatment. The patient was discharged home and 10 weeks later delivered a healthy baby girl. We were unable to find any cases in the literature describing oral contrast media to treat adhesive SBO in pregnancy. From our experience and research, we consider oral contrast media as a method of treating adhesive SBO in pregnancy under the proviso that there are no signs that indicate urgent surgical intervention.

INTRODUCTION

Small bowel obstruction (SBO) in pregnancy is a high risk situation for both mother and baby with maternal mortality ranging from 2 to 4% and fetal/neonatal loss from 13 to 17%. Preterm delivery occurs in ∼45% of the cases. Adhesions were the most common pathology in 30–50% followed by internal hernias and volvulus [1, 2].

DISCUSSION

A PubMed, MEDLINE and Google Scholar search of ‘small bowel obstruction’ and ‘pregnancy’ and ‘Gastrografin’ or ‘oral contrast media’ returned one result.

Bower et al. [3] looked at SBO overall, with a section specific to pregnancy. It stated that safety analyses have not been completed on gastrointestinal contrast in pregnancy.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

انسداد روده کوچک چسبناک در بارداری و استفاده از مواد کنتراست خوراکی: گزارش موردی

Adhesive small bowel obstruction in pregnancy and the use of oral contrast media: a case report

بیماری کرونا ویروس جدید (COVID-19) در دوران بارداری: چه توصیه‌های بالینی که باید پیگیری شوند؟

Novel corona virus disease (COVID-19) in pregnancy: What clinical recommendations to follow?

1. مقدمه

2. پیشگیری

3. تشخیص

4. مدیریت (کنترل)

4.1. درمان حمایتی

4.2. درمان ضد ویروسی

4.3. درمان ضد میکروبی

4.4. درمان کورتیکوستروئیدی

5. زمان بندی و نوع زایمان

6. مراقبت از نوزاد

7. نتیجه گیری

1- مقدمه 

بارداری یک حالتی از سرکوب نسبی ایمنی است که زن باردار را نسبت به عفونت های ویروسی حساس می کند و میزان مرگ ومیر حتی با آنفولانزای فصلی نیز بالاتر است. بنابراین، اپیدمی COVID-19 ممکن است پیامدهای جدی برای زنان باردار داشته باشد. اگرچه در حال حاضر طیف وسیعی از موارد COVID-19، در چین یافت شده اند اما به نظر می رسد که ریسک سرایت بیرونی به طور معنی داری نگرانی جهانی را افزایش داده باشد. تایید شده است که انتقال ویروس از انسان به انسان رخ می دهد،1،2 شاید حتی از بیماران بدون علامت نیز این انتقال اتفاق بیفتد،3،4 و میزان مرگ و میر به ویژه در بین افراد ضعیف و بیماران مسن تر با بیماری های زمینه ای قابل توجه است.5 

7- نتیجه گیری 

از آنجایی که اپیدمی COVID-19 در حال گسترش در سراسر جهان است، ما باید از قبل برنامه ریزی کنیم و خودمان را آماده کنیم. مدیریت و حمایت بالینی مناسب را برای بیماران ارائه کنیم و در کنار آن حفاظت کامل از متخصصین بهداشت و درمان باید هدف ما باشد. یک رویکرد تیمی چند تخصصی باید در مدیریت این بیماران اتخاذ شود تخصص به طرز موثری به اشتراک گذاشته شود و همچنین درمان بیماران با مهربانی و شفقت و احترام و مسئولیت پذیری انجام شود. به هرحال چالش های زیادی وجود دارد مانند کمبود تجهیزات حفاظتی، کاهش منبع داروها و فراورده های خونی (کاهش اهداکنندگان خون)، فشار روانی و درد فقط یک تعدادی از چالش ها هستند. در بیمارستان ها سرایت ویروس و مرگ در بین متخصصین بهداشت و درمان یک نگرانی جدی است.

1 INTRODUCTION

Pregnancy is a state of partial immune suppression which makes pregnant women more vulnerable to viral infections, and the morbidity is higher even with seasonal influenza. Therefore, the COVID19 epidemic may have serious consequences for pregnant women. Although the vast majority of cases of COVID-19 are currently in China, the risk of outward transmission appears to be significantly raising global concern. Human to human transmission of the virus is proven to occur,1,2 perhaps even from asymptomatic patients,3,4 and the mortality is substantial, especially among frail, elderly patients with comorbidities.5

7 CONCLUSIONS

As the COVID-19 epidemic continues to spread around the world, we need to plan and prepare ourselves proactively. Providing appropriate clinical management and support to patients while adequately protecting healthcare professionals should be our goal. A multi-disciplinary team approach should be adopted in managing these patients as it allows to effectively share the expertise as well as responsibility, and treat our patients with dignity and compassion. However, there are many challenges to overcome, such as shortage of protective equipment, depleting supply of medicines and blood products (reduced blood donations), infected pregnant women showing up directly to delivery rooms in advanced labor, psychological pressure and panic, just to mention a few. In hospitals, the transmission of the virus and deaths among healthcare professionals are serious concerns.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بیماری کرونا ویروس جدید (COVID-19) در دوران بارداری: چه توصیه‌های بالینی که باید پیگیری شوند؟

Novel corona virus disease (COVID-19) in pregnancy: What clinical recommendations to follow?

رشد پیشرفتی و رفتاری در میان کودکان نارس و کوچک برای سن بارداری: یک مطالعه ملی مبتنی بر جمعیت ژاپنی

Catch-up growth and behavioral development among preterm, small-for-gestational-age children: A nationwide Japanese population-based study

چکیده

1. مقدمه

2. روشها

2.1 شرکت کنندگان تحقیق

3.SGA و وضعیت رشد پیشرفتی

4.نتایج رفتار عصبی

5. تحلیل آماری

6. نتایج

7. بحث

8. نتیجه گیری ها

9. منابع مالی

منابع

چکیده

هدف: بررسی رابطه بین رشد پیشرفتی کودکان نارس  SGAو رشد رفتاری آنها.

روش ها: ما اطلاعات بدست آمده از یک تحقیق ملی طولی جمعیتی را که در سال 2001 شروع است تحلیل کردیم. ما شرکت کنندگان تحقیق را محدود به آن دسته از کودکان نارس کرده ایم که اطلاعات در مورد وزن آنها در 2 سالگی موجود است (n=1667). رشد پیشرفتی نوزادان SGA با رسیدن به قد2SD در 2 سالگی تعریف شده است. انحراف معیار سن حاملگی به دست آمده است. سپس، از رگرسیون لجستیک برای ارزیابی نسبت های فرد(ORs) استفاده کردیم و بازه های اطمینان 95% (95% Cis) برای ارتباطات وضعیت رشد پیشرفتی /SGA  همراه با رشد عصبی در 5.5و 8 سالگی تعیین شدند و با توجه به فاکتورهای خارجی نوزادان و والدین اصلاح شدند.

نتایج: 26 درصد از نوزادان نارس SGA بدون رشد بودند. کودکان SGA بدون رشد در مقایسه  با کودکان بدون SGA در 5.5 سالگی نمی توانند بدون تمرکز گوش دهند (OR 2.51, 95% CI: 1.06–5.93)، همچنین این کودکان نمی توانند بر یک تمرین تمرکز داشته باشند OR 2.66, 95% CI: 1.09–6.48)). به علاوه، کودکان SGA بدون رشد پیشرفتی در معرض خطر بی دقتی در 8 سالگی قرار دارند.

نتیجه گیری ها: نوزادان SGA دارای رشد ضعیف بعد از تولد در معرض مشکلات بی توجهی در سنین پیش دبستانی تا مدرسه قرار می گیرند. شناسایی زوذ هنگام و اقدام برای مشکلات توجه در میان این نوزادان تاکید شده است.

1. مقدمه

کوچک بودن برای سن حاملگی (SGA) یک نگرانی مهم در پزشکی رشد است و با تولد نارس قابل مقایسه است (1). نشان داده شده است که SGA باعث افزایش خطر تاخیر در رشد و ایجاد مشکلات رفتاری از جمله بی توجهی و رفتارهای خشن حتی در نوزادان رسیده می شود (5-1 (. به علاوه، تحقیقات قبلی نشان داده اند که بین SGA و بی توجهی یا اختلال بیش فعالی و عدم توجه (ADHD) در میان نوزادان نارس (6-8)   رابطه وجود دارد و این در حالیست که تولد نارس عاملی است که باعث افزایش مشکلات رفتاری می شود (10و9). گولک و همکارانش نشان دادند که SGA یک فاکتور خطر برای علائم بی توجهی – بیش فعالی در 5 سالگی آن دسته از کودکانی است که در 29 تا 32 هفتگی بارداری (GA) بدنیا آمده اند (6). تانیس و همکارانش نشان دادند که نوزادان بسیار نارس (کمتر از32 هفته بارداری) SGA در سن مدرسه دارای توجه انتخابی کمتر در مقایسه با نوزادان زود رس مناسب برای بارداری (AGA) هستند (7). استرانگ و همکارانش گزارش دارند که همانند گروه سنی بزرگتر، گروه SGA دارای اختلال اجرایی بیشتر در مقایسه با گروه AGA (18 تا 27 سال) هستند و این اختلال عمدتا با ADHD (11) وزن تولد کم در ارتباط است (کمتر از1499 گرم) (8). همچنین، تحقیق قبلی ما نشان داد که کودکان نارس SGA در معرض خطر بیشتری از بی توجهی در مدرسه در مقایسه با کودکان نارس بدونSGA  هستند (1).

Abstract

Objective To examine the relationship between the catch-up growth of preterm, SGA children and their behavioral development. Methods We analyzed data from a large Japanese, nationwide, population-based, longitudinal survey that started in 2001. We restricted the study participants to preterm children with information on height at 2 years of age (n = 1667). Catch-up growth for SGA infants was defined as achieving a height at 2 years of age above −2.0 standard deviations for chronological age. We then used logistic regression to estimate odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (95% CIs) for the associations of SGA/catch-up status with neurobehavioral development both at 5.5 and 8 years of age, adjusting for potential infant- and parent-related confounding factors.

Results Twenty-six percent of preterm SGA infants failed to catch up. SGA children without catch-up growth were more likely to be unable to listen without fidgeting (OR 2.51, 95% CI: 1.06–5.93) and unable to focus on one task (OR 2.66, 95% CI: 1.09–6.48) compared with non-SGA children at 5.5 years of age. Furthermore, SGA children without catch-up growth were at significant risk for inattention at 8 years of age.

Conclusions SGA infants with poor postnatal growth were at risk for attention problems throughout preschool-age to school-age among preterm infants. Early detection and intervention for attention problems among these infants is warranted.

1. Introduction

Small-for-gestational age (SGA) is a major concern in current developmental medicine and is comparable with preterm birth [1]. SGA has been shown to increase the risk for developmental delay and behavioral problems including inattention and aggressive behaviors even in full-term infants [1–5]. Moreover, previous studies have shown the relationships between SGA and inattention or attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) among premature infants [6–8], although premature birth itself has also been shown to increase the risk of behavioral problems [9,10]. Guellec et al. showed that SGA was a risk factor for inattention-hyperactivity symptoms at 5 years among children born 29 weeks to 32 weeks of gestational age (GA) [6]. Tanis et al. showed that very preterm (less than 32 weeks of gestational age) SGA school-age children had lower functioning selective attention as compared with very preterm appropriate for gestational age (AGA) children [7]. As for an older age group, Strang-Karlsson et al. reported that the SGA group had more executive dysfunctions, which were generally thought to be related to ADHD [11], than the AGA group did among 18- to 27-year-old survivors of very low birth weight (less than 1499 g) [8]. Similarly, our previous study also showed that preterm SGA children were at a slightly increased risk for inattention at preschool age as compared with preterm non-SGA children [1].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رشد پیشرفتی و رفتاری در میان کودکان نارس و کوچک برای سن بارداری: یک مطالعه ملی مبتنی بر جمعیت ژاپنی

Catch-up growth and behavioral development among preterm, small-for-gestational-age children: A nationwide Japanese population-based study

پیش بینی کنترل بیماری صرع در دوران حاملگی

Predicting epileptic seizure control during pregnancy

چکیده

1 مقدمه

2 اطلاعات و روش ها

3 نتایج

3-1زنان بارداری که بر روی آنان مطالعات انجام شد.

3-2 نوع صرع

3-3 اختلال صرعی فعال قبل از بارداری

3-4 استفاده از داروی ضد صرع

3-5 اثرات عوامل خطر زای بیماری صرع در کل

3-6 پلی تراپی با داروی ضد صرع

3-7 تاثیر داروهای ضد صرع جدید

4 بحث

4-1 محدودیت های مطالعاتی

4-2 یافته ها

4-3 نتیجه گیری

چکیده

هدف: هدف این پژوهش ارزیابی وجود نوعی اختلال صرعی در مادر مبتلا به بیماری صرع می باشد، مصرف داروهای ضد صرع (AED) در اوایل بارداری و کنترل صرع قبل از بارداری به مادر کمک خواهد کرد تا با پیش بینی وجود احتمال مبتلا شدن به این بیماری در آینده، در دوران بارداری به بیماری صرع مبتلا نشود.

روش ها: محتوای این مقاله بر اساس اطلاعات جمع آوری شده از دفتر ثبت بارداری استرالیا (APR) بین سال های 1998 و اواخر 2016 به دست آمده است. این اطلاعات با در نظر گرفتن مبتلا شدن به بیماری صرع و درمان آن با داروهای ضد صرع، قبل از بارداری و در طول بارداری با استفاده از روش های ساده آماری و بازه اطمینان (C.I) و عمدتا محاسبات ریسک های مرتبط (R.R.) تجزیه و تحلیل شده اند.

یافته ها: 1939 زن باردار، به استثنا زنان بارداری که در طول بارداری کنترل نشده بودند یا به صورت ناگهانی جنین شان سقط شده یا مرده به دنیا آمده بود، برای تحقیق و مطالعه مناسب بودند. 829 نفر از زنان یعنی 42.8 درصد به بیماری صرع، 385 نفر یعنی 19.9 درصد به صرع تشنجی و 78.4 درصد زنان باردار به انواع دیگر این بیماری مبتلا شده بودند که این آمار (صرع فعال) مربوط به سال قبل بوده و 22.3 درصد زنان بیماری صرع غیر فعال داشتند. انواع دیگر بیماری صرع در 54.9 درصد زنان بارداری بوند که از ابتدا داروهای ضد صرع (AED) مصرف نکرده بودند و 45.5 درصد این زنان با داروهای ضد صرع بهبود یافته بودند. حالت های متشابه بیماری صرع تشنجی در 31.7 و 22.3 درصد زنانی بود که در طول بارداری بیماری صرع داشتند. شواهد آماری قابل توجهی وجود دارد که نشان می دهد زنانی که به بیماری صرع مبتلا شده بودند (WWE)، اختلال تشنجی آن ها در دوران بارداری اوت کرده بود و زنانی که در اوایل بارداری درمان نشده بودند، احتمال رهایی از این بیماری در طول بارداری در آن ها کاهش یافته بود. زنان مبتلا به صرع موضعی (جزئی) که فرصت های بارداری بدون بیماری صرع را از داست داده و کسانی که با داروهای متعدد ضد صرع درمان شده بودند، ممکن است در دسته بیماران دارای اختلالات شدید تشنجی فعال و مکرر قرار بگیرند.

نتیجه گیری ها: زنان مبتلا به بیماری صرع که تشنج را در سال های شرف بارداری، 3 یا 4 بار تجربه می کنند، نسبت به زنانی که بیماری شان در شرف بارداری به طور کامل کنترل شده است، بیشتر در معرض ادامه این اختلال در طول بارداری خواهند بود. همچنین عدم مصرف داروهای ضد صرع در اوایل بارداری خطر ابتلا به تشنج را در بارداری افزایش می دهد.

4-3 نتیجه گیری
اگر اطلاعات حاصله از مطالعات فعلی به زنان مبتلا به بیماری صرع که در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستند یا در دوره اوایل بارداری قرار دارند، دلالت شود می توان پیش بینی کرد که زنانی که یک سال قبل از بارداری به بیماری صرع مبتلا بودند ، احتمال ادامه همین بیماری در طول بارداری در این زنان نسبت به زنانی که یک سال قبل از بارداری بیمارشان را به صورت کامل کنترل کرده اند، 3 یا 4 برابر بیشتر است. عدم مصرف داروهای ضد صرع در اوایل بارداری می تواند خطر بروز بیماری صرع را به میزان بسیار کم افزایش دهد اما ممکن است خطرات شناخته شده مانند نقص جنین از لحاظ ساختاری و ذهنی را نیز کاهش دهد. نوع صرع مادر و استفاده از داروهای ضد صرع ترکیبی در پیش بینی رهایی از این بیماری در طول بارداری اهمیتی ندارد.
این اطلاعات در آگاهی سازی به زنان مبتلا به صرع (WWE) که تمایل دارند باردار شوند یا در شرف بارداری هستند می تواند کمک بسزایی کند و بر میزان تمایل به یادگیری نحوه کنترل کامل بیماری صرع قبل از بارداری تاکید می کند.

Abstract

Objective The objective of the study was to assess whether the type of seizure disorder present in the prospective mother with epilepsy, her use of antiepileptic drugs (AEDs) in early pregnancy, and her seizure control before pregnancy help predict her prospects for seizure freedom throughout pregnancy. Methods This paper is based on data accumulated in the Australian Pregnancy Register (APR) between 1998 and late 2016. Information was analyzed concerning epileptic seizure occurrence and AED therapy taken before and during pregnancy, using simple statistical and confidence interval (C.I.) methods, mainly relative risk (R.R.) calculations. Results After excluding pregnancies lost to follow-up, and those that ended prematurely because of spontaneous abortion or stillbirth, 1939 pregnancies were available for study. Seizures had occurred during pregnancy in 829 (42.8%), and convulsive seizures in 385 (19.9%). Seizures of any type occurred in 78.4% of pregnancies where seizures had occurred in the previous year (active epilepsy) and in 22.3% of those associated with inactive epilepsy. Seizures of any type had occurred in 54.9% of pregnancies initially unexposed to AEDs and in 45.5% of those treated with AEDs throughout. The corresponding figures for convulsive seizures during pregnancy were 31.7% and 22.3%. There was statistically significant evidence that, in women with epilepsy (WWE), having a seizure disorder that was active in the prepregnancy year and one untreated in early pregnancy was associated with decreased prospects of seizure freedom during pregnancy. Decreased chances of seizure-free pregnancies in women with focal epilepsies and those treated with multiple AEDs were probably explained by greater frequencies of active seizure disorders in these patient categories. Conclusions Women with epilepsy who experience seizures in the year prior to pregnancy appear 3 or 4 times more likely to continue to have seizures during pregnancy than women whose seizures are fully controlled prior to pregnancy. Not taking AEDs in early pregnancy also increases the hazard for seizure occurrence in pregnancy.

4-3 Conclusions

If the information from the present study is applied to WWE who are planning pregnancy, or who are in early pregnancy, it might be anticipated that those who had experienced seizures in the year prior to pregnancy would be 3 or 4 times more likely to continue to have seizures during pregnancy than women with already fully controlled seizure disorders prior to pregnancy. Not taking AEDs in early pregnancy would increase the hazard for seizure occurrence to a relatively small extent, but it might also reduce the known hazards of impaired fetal structural integrity and possibly intellect. The type of maternal epilepsy present and the use of AED combinations appear comparatively unimportant in relation to predicting seizure freedom during pregnancy. This information may help in advising WWE who are considering or undertaking pregnancy. It emphasizes the desirability of obtaining continuing full seizure control prior to pregnancy

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیش بینی کنترل بیماری صرع در دوران حاملگی

Predicting epileptic seizure control during pregnancy

به روز‌رسانی در مورد هپاتیت ویروسی در دوران بارداری

Update on viral hepatitis in pregnancy

چکیده

نکات کلیدی

هپاتیت A

عواقب بالینی HAV در دوران بارداری

تشخیص

پیشگیری

هپاتیت B

پیامدهای بالینی HBV در دوران بارداری

خطر انتقال HBV از مادر به کودک

غربالگری و تشخیص

درمان عفونت HBV در بارداری

زایمان و شیر‌دهی

عفونت همزمان با هپاتیت D

نکات اصلی

هپاتیت C

درمان

هپاتیت E

تشخیص

درمان و پیشگیری

چکیده

زنان باردار مبتلا به هپاتیت ویروسی حاد در مقایسه با زنان باردار مبتلا به هپاتیت ویروسی مزمن بیشتر در خطر ابتلا به بیماری و مرگ هستند. خطر مرگ توسط هپاتیت ویروسی حاد نوع E بالاتر است، و میزان انتقال به نوزاد با عفونت ویروسی هپاتیت نوع B (HBV) ممکن است بیشتر باشد. مدیریت هپاتیت ویروسی در دوران بارداری مستلزم موارد زیر است: ارزیابی خطر انتقال به نوزاد، تعیین سن بارداری در زمان عفونت و خطر فروپاشی مکانیسم‌های دفاعی مادر، و شناختن عوارض داروهای ضدویروسی.

نکات کلیدی

جلوگیری از انتقال عمودی عفونت HBV در دوران بارداری کلید کاهش بار جهانی این عفونت است. غربالگری جهانی مادر و ایمنوپروفیلاکسی فعال-غیر‌فعال نوزادان باعث کاهش انتقال HBV می‌شود، اما افزودن درمان ضدویروسی برای کاهش بیشتر نا‌رسایی ایمنوپروفلاکسی ضروری است.

درمان و پیشگیری

بستری شدن برای زنان باردار باید در نظر گرفته شود. ریباویرین یا اینترفرون-آلفای پگیله یا هر دوی آن‌ها مؤثر هستند ولی به علت خطر تراتوژنی در دوران بارداری منع مصرف دارند(41،42). پیوند فوری کبد می‌تواند گزینۀ موفقی در نارسایی حاد کبدی باشد. پیشگیری عمدتاً متکی بر رعایت اصول بهداشتی خوب، آب آشامیدنی تمیز و اجتناب از مصرف گوشت خام خوک و گوشت شکار است. جوشاندن و کلر زدن آب، HEV را غیر‌فعال می‌کند(39،40). باید توصیه شود، زنان باردار از سفر به مناطق بسیار اندمیک (دارای بیماری همه‌گیر بومی) اجتناب کنند.

Abstract

Pregnant women with acute viral hepatitis are at higher risk of morbidity and death than pregnant women with chronic viral hepatitis. The risk of death is highest with acute viral hepatitis E, and the rate of transmission to the baby may be highest with hepatitis B virus (HBV) infection. Managing viral hepatitis in pregnancy requires assessing the risk of transmission to the baby, determining the gestational age at the time of infection and the mother’s risk of decompensation, and understanding the side effects of antiviral drugs.

KEY POINTS

Preventing vertical transmission of HBV infection in pregnancy is key to decreasing the global burden of this infection. Universal maternal screening and passive-active immunoprophylaxis of newborns have reduced transmission of HBV, but the addition of antiviral therapy is necessary to further decrease immunoprophylaxis failure.

Treatment and prevention

Hospitalization should be considered for pregnant women. Ribavirin or pegylated interferon alpha or both are effective but are contraindicated in pregnancy because of the risk of teratogenicity.41,42 Urgent liver transplant can be a successful option in acute liver failure. Prevention relies primarily on good sanitation, clean drinking water, and avoiding raw pork and venison. Boiling and chlorination of water inactivate HEV.39,40 Pregnant women should be advised to avoid travel to highly endemic areas.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

به روز‌رسانی در مورد هپاتیت ویروسی در دوران بارداری

Update on viral hepatitis in pregnancy

پیشگیری اولیه از دیابت شیرین بارداری از طریق عوامل تغذیه ای: مروری هدفمند

Primary prevention of gestational diabetes mellitus through nutritional factors: a systematic review

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیشگیری اولیه از دیابت بارداری از طریق عوامل تغذیه ای: مروری هدفمند

Primary prevention of gestational diabetes mellitus through nutritional factors: a systematic review

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.