این مقاله انگلیسی ISI در نشریه امرالد در 11 صفحه در سال 2013 منتشر شده و ترجمه آن 14 صفحه میباشد. کیفیت ترجمه این مقاله ویژه – طلایی ⭐️⭐️⭐️ بوده و به صورت کامل ترجمه شده است.

مشخصات مقاله انگلیسی
فرمت مقاله انگلیسی	pdf و ورد تایپ شده با قابلیت ویرایش
سال انتشار مقاله	2013
تعداد صفحات مقاله انگلیسی	11 صفحه با فرمت pdf
نوع مقاله	ISI
نوع نگارش	مقاله پژوهشی (Research Article)
نوع ارائه مقاله	ژورنال
رشته های مرتبط با این مقاله	هنر، مدیریت
چاپ شده در مجله (ژورنال)	مجله بین المللی علوم و صنعت لباس – International Journal of Clothing Science and Technology
کلمات کلیدی	نوع موسیقی، احساس، تجسم کردن، نقشه تطبیقی، آمار، صفات، پوشاک، موسیقی، مد
کلمات کلیدی انگلیسی	Music genres – Feeling – Visualize – Correspondence map – Statistics – Adjectives – Clothing – Music – Fashion
ارائه شده از دانشگاه	گروه پوشاک و منسوجات، دانشگاه اینها، اینچئون، کره
نمایه (index)	Scopus – Master journals List – JCR
نویسندگان	Youngjoo Na, Tove Agnhage
شناسه شاپا یا ISSN	0955-6222
شناسه دیجیتال – doi	https://doi.org/10.1108/09556221311298600
ایمپکت فاکتور(IF) مجله	0.907 در سال 2019
شاخص H_index مجله	34 در سال 2020
شاخص SJR مجله	0.337 در سال 2019
شاخص Q یا Quartile (چارک)	Q3 در سال 2019
بیس	نیست ☓
مدل مفهومی	ندارد ☓
پرسشنامه	ندارد ☓
متغیر	ندارد ☓
رفرنس	دارای رفرنس در داخل متن و انتهای مقاله ✓
کد محصول	10885
لینک مقاله در سایت مرجع	لینک این مقاله در سایت امرالد
نشریه امرالد

نوشته دانلود ترجمه مقاله رابطه بین سبک های گرایش موسیقی و مد و شباهت سلایق آنها (امرالد 2013) (ترجمه ویژه – طلایی ⭐️⭐️⭐️) اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

مشخصات مقاله انگلیسی (PDF)
سال انتشار	1989
تعداد صفحات مقاله انگلیسی	23 صفحه با فرمت pdf
رشته های مرتبط با این مقاله	هنر
گرایش های مرتبط با این مقاله	موسیقی
مجله	هنر و علوم انسانی – Arts & Humanities
دانشگاه	دانشگاه لندن
رفرنس	دارد
لینک مقاله در سایت مرجع	لینک این مقاله در نشریه Oxford Journals
نشریه Oxford Journals

• فهرست مطالب:

سیبلیانیسم فرم و محتوا
قطب نمای والتون
افسانه و بازگشت
تجدید، حفظ و جهان
عنصر اخلاقی زیبا شناسی مدرنیست اخیر
چکیده

• بخشی از ترجمه:

پیش بینی انگلیسی مدرن اخیر
با انجام بحث های سمفونی در نقد های انگلیسی برای ابزار های مدرن موثرتر بررسی مسائل تولید فرم، توسعه تماتیک و تراژدی به سمت هدف نهایی در سمفونی اول، والتون همانند سیبلیوس برای خودش یک مورد ایجاد کرد و این به خاطر منبع اشکار نهایی به روش جشنی او و همچنین ادگار- بود. به نظر می رسد که سازگاری تکنیک سیبلین روی ساخت روش استفاده شد و قادر نیست خودش را به صورت موثر فراتر از جنگ جهانی دوم ببرد: عمارت های عمودی بیش از حد تقویت شده در انتهای کوچه بن بست فینیش. در این سمفونی، سیبلیانیسم انگلیسی به ارتفاعی در سرایش رسید که در نوشته های گری و لمبرت در نقد ها انجام شده است و در این زمینه ، توصیف ایده ال تهدیده اصلی تفکر موسیقی انگلیسی در میانه دوره عصبانیت است. برای پاسخ به این سوال که ایا این بیان هنری جالب و جدیدی را شکل می دهد یا خیر، ما باید بار کلانگ والتونی را تفسیر کنیم.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

ANTICIPATING A LATE-MODERN ENGLAND

By conducting a symphonic argument in the terms understood by English critics to be the most effective modern means of addressing the problems of form generation, thematic development, and trajectory towards an ultimate goal, in his First Symphony Walton made a case for himself as Sibelius’sçand, because of the finale’s flagrant reference to his ceremonial style, also Elgar’sçheir in the English musical establishment. It may seem that his adaptation of Sibelian technique amounted to the manufacture of a style incapable of effectively projecting itself beyond the Second World War: a superbly over-elaborated edifice erected at the end of a blind Finnish alleyway. Certainly in this symphony English Sibelianism reached a hortatory height in composition that in the writings of Gray and Lambert it had already accomplished in criticism, and in that respect alone it is an ideal characterization of a central thread of English musical thought in the middle of the age of anxiety. To answer the question whether it constitutes a new and interesting artistic statement, however, we must interpret the burden of theWaltonian Klang.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله سیبلیانیسم و ملی گرایی مدرنیسم در انگلیس – مجله Oxford Journals اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

دانشگاه دورهام بریتانیا​

• بخشی از ترجمه:

چکیده
استعداد هنری مردم سرزمین ایران علاوه بر خلق میراث درخشان ادبی، هنرهای تزئینی و صنایع دستی بدیع و معماری متعالی ، فرهنگ موسیقی پالوده ای را نیز در بطن خود پرورید که تاثیرات آن تا دوردستهای اسپانیا و ژاپن را نیز درنوردیده است.
پیشینه تاریخی
تاریخ رشد و تکامل موسیقی در ایران (پارس) به دوران ماقبل تاریخی باز می گردد.”نوآوری” موسیقی به شهریار بزرگ افسانه ای، جمشید، نسبت داده شده است. از اسناد و مدارک جداگانه ای که از دوره های مختلف تاریخی ایران به دست آمده چنین استنباط می شود که پارسیان دارای فرهنگ موسیقی غنی و پیچیده ای بوده اند. علی الخصوص از دوران ساسانی (٢٢۶ تا ۶۵١ م.) شواهد فراوانی به دست آمده که بر وجود حیات موسیقی پویائی در سرزمین پارس دلالت دارد. از این دوره نام موسیقیدانان برجسته ای چون باربد، نکیسا و رامتین به همراه عنوان برخی از آثارشان از گزند زمان مصون مانده است.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

The artistic gift of the Persian people has produced a staggering literary heritage, an exquisite tradition of decorative arts and handicrafts, a superb legacy in architecture, and a refined musical culture whose influence is evidence as far away as Spain and Japan. Historic Retrospective The history of musical development in Iran [Persia] dates back to the prehistoric era. The great legendary king, Jamshid, is credited with the “invention” of music. Fragmentary documents from various periods of the country’s history establish that the ancient Persians possessed an elaborate musical culture. The Sassanian period (A.D. 226-651), in particular, has left us ample evidence pointing to the existence of a lively musical life in Persia. The names of some important musicians such as Barbod, Nakissa and Ramtin, and titles of some of their works have survived. With the advent of Islam in the 7th century A.D., Persian music, as well as other Persian cultural traints, became the main formative element in what has, ever since, been known as “Islamic civilization”.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله مقدمه ای بر موسیقی ایران اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
آهنگ‌ساز مشهور “جان کیج” در سال ١٩٩٢ در گذشت و بزرگداشت او نمایانگر تاثیرگذاری و تاثیرپذیری او در مقابل بزرگان هنر قرن بیستم آمریکا است. نظر جان کیج در باره اهمیت هنرهای تجسمی در زندگی هنریش همیشه روشن بود. او سالها ایده مشهورترین اثرش را به نام (۴’٣٣” – ١٩۵٢) – یعنی چهار دقیقه و سی و سه ثانیه سکوت، که آغاز و پایان آن به وسیله یک اجرا کننده موسیقی شکل می‌گیرد – پیش از جرات یافتن ابا مشاهده حرکتی افراطی از جانب دوست و همکارش “روبرت روشنبرگ” ، در سر می‌پروراند. “نقاشی‌های سفید او… زمانی که آنها را دیدم با خود گفتم، آری! مجبورم! وگرنه عقب می‌مانم، موسیقی عقب می‌ماند.”
اگر کیج مدیون هنرهای تجسمی برای نقش آنها در خلق یکی از تاثیرگذارترین شاهکارهای پیشرو است، در عوض دین خود را به شایستگی بازپرداخته است. همان طور که او می‌گفت، این تشنه بودن برای “دیدن و خلق کردن چیزهایی که تاکنون دیده نشده‌اند”، از جمله ابعادی از زندگی و کار او است که نشان از تاثیر فرهنگی عظیم او دارند. با اینکه یکصدمین سالگرد تولد او روز ۵ سپتامبر سال پیش (٢٠١٢) بود، ولی شعله او هنوز و روشن‌تر از همیشه در دنیای هنرهای زیبا می‌درخشد. بسیاری از گرایش‌های هنر معاصر، از تاکید آنها بر زمان به عنوان یک موضوع و ماده خام گرفته تا نقش برجسته بخت وشانس، جست و خیزی بی هدف بین رسانه‌ها و رشته‌‌ها و اعمال قدرت بر تماشاچیان، به گونه‌‌ای به وسیله کیج بنیان‌گذاری شده‌اند.
او در زمان حیاطش، سرچشمه الهام بسیاری از روشنبرگ و “جسپر جانز گرفته تا مینیمالیست آمریکایی “السورت کلی” ، گروه “فلوکسوس” وهنرمندانی که در پشت پرده رویدادها، اجراها و هنرهای مفهومی قرار داشتند، بود. و از زمان مرگش تاکنون این روند همچنان ادامه پیدا کرده است. تنوع آثاری که تاکنون تاثیر مستقیمی به تنهایی از ۴’٣٣” گرفته‌اند، قابل توجه است. “فیلیپ پارنو” ، “تاسیتا دین” و”کیتی پترسون” از جمله هنرمندانی اند که از تاثیر این اثر بر آثارشان سخن گفته‌اند.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

John Cage, the well-known musician, who died in 1992, and the celebrations of his life show how much he influenced—and was influenced by—some of the greats of American 20th-century art.John Cage was always clear about visual art‟s central importance to his career. For many years, he nurtured the idea of his most famous work, 4‟33”, 1952—four minutes and 33 seconds of silence, the beginning and end of which is marked by a musical performer—before taking courage from seeing a radical gesture by his friend and collaborator, Robert Rauschenberg. “His white paintings… when I saw those, I said: „Oh yes, I must. Otherwise I‟m lagging, otherwise music is lagging. If Cage owes a debt to the visual arts for their role in the creation of one of the great game-changing Modernist masterpieces, it has been repaid on an enormous scale. That thirst for “seeing and making things not seen before”, as he once described it, is among the many aspects of Cage‟s life and career that have prompted his phenomenal cultural influence. And as the centenary of his birth is celebrated on 5 September, his flame continues to burn as brightly as ever in the visual arts. So many tendencies in contemporary art, from its emphasis on time as a theme and material to the pronounced role of chance, a promiscuous leaping between media and disciplines and the bestowal of power on the viewer, were at least in part pioneered by Cage. In his lifetime (he died in 1992), he inspired everyone from Rauschenberg and Jasper Johns to Ellsworth Kelly, the American Minimalists, the Fluxus group and the artists behind happenings and performance and conceptual art. And since his death, the momentum has continued. The variety of recent works directly inspired by 4‟33” alone is remarkable, with Philippe Parreno, Tacita Dean and Katie Paterson among those to have made reference to the work. In the introduction to “Notations: the Cage Effect Today”, the exhibition he co-organised earlier this year at Hunter College in New York, Joachim Pissarro, the director of the galleries and a professor of art history, recalls that Rauschenberg said that he felt Cage had “authorised” him to do things he had thought impossible.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله موسیقی گوشهای آوانگارد بعد از جنگ اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده

موسیقی ایرانی گنجینه پر بار و غنی از نغمه های گوش نواز، ملودی های سحر انگیز، ترانه های پر معنا و روح پرور است، اما این هنر با همه گستره پهناورش و غنای اعجاب انگیز و همه وابستگی اش به عمق و جوهر فرهنگ ایرانی و ارتباط روحی و عاطفی اش با مردم این سرزمین، و تاریخی که به هزاران سال پیش میرسد، در جهان غرب به عنوان یک سبک موسیقی بین المللی و پتانسیلی برای تبادل فرهنگی شناخته نشده است. موسیقی ایرانی، در مواجهه با موسیقی علمی و آکادمیک و یا موسیقی کلاسیک غربی، هنری مهجور و دور افتاده مانده است. ما تنها توانسته ایم در کنسرت هایی آموزشی و محدود، گوشه هایی از این موسیقی پر بار و پر زمینه را به گوش مخاطبانی اندک برسانیم.
در تبادل فرهنگی بین شرق و غرب، موسیقی ما از موسیقی هند و ژاپن، از ریتم های افریقایی و موسیقی و رقص های امریکای لاتین عقب مانده است. چه چیزی باعث شده که ما نتوانیم در این حیطه ی وسیع از هنر، از موسیقی خود برای یک تبادل هنری بهره ببریم؟ این موضوع یک مناظره شد بین لوریس چکناواریان، آهنگساز، موسیقیدان و رهبر ارکستر ارمنی الاصل ایرانی و فریدون ناصری ، موسیقی شناس و رهبر ارکستر سمفونیک تهران.
آیا گنجینه ی موسیقی ایران، متشکل از موسیقی محلی و بومی، موسیقی سنتی و ردیفی این گنجایش را دارد که در سطح بین المللی و جهانی، با زبان موسیقی علمی و آکادمیک طرح و اجرا شود و فقط به عنوان هنری شرقی و حاشیهای به آن نگاه نشود؟
لوریس چکناواریان: ما نوعی موسیقی داریم که بومی است و بین مردم و در روستاها و نقاط مختلف این سرزمین جریان دارد. این موسیقی سینه به سینه انتقال می یابد. به مراسمی خاص، چون عروسی، ختنه سوران، تولد و جشنها وابسته است و جنبه ی علمی ندارد. در تاریخ موسیقی، هنرمندانی چون بلابارتوک و کومیتاس در کشورهای خود، این نوع موسیقی را نتنویسی و ثبت کرده اند و ما تا کنون چنین نکرده ایم.
نوع دوم موسیقی دستگاهی، ردیفی یا سنتی ماست که بسیار هم والاست. همان قدر والا و گسترده که موسیقی علمی غربی. استادی در آن به سال ها تمرین و ممارست نیاز دارد.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Iranian music is a rich treasury of harmonious compositions, enchanting melodies and profound, illuminating lyrics. Yet, despite its extraordinary scope and astonishing resources, its deep connection with the essence of Iranian culture and the emotional and spiritual nature of the Iranian psyche, and a history spanning thousands of years, it is not recognized in Western circles as an international musical style, nor as a potential currency for cultural exchange. In its encounter with scientific, academic styles and classical Western music, Iranian music has remained a remote art. Our only accomplishment has been to acquaint a limited audience of educational concerts with this profound and deep-rooted art. In the cultural exchanges between the East and West, our music has been left far behind that of India, Japan, Africa, and South America. Why has our music been detained from participating in an artistic exchange in the vast domain of art? This question sparked a discussion between Loris Cheknavorian, the composer, musicologist and conductor of Armenian origin, and Fereydoon Nasseri, the musicologist and conductor of the Tehran Symphony Orchestra. Is Iranian music—composed of regional, folk, and traditional radifi music—capable of being performed on an international scale, and not simply regarded as an Eastern, marginal art? Loris Cheknavorian: We have a style of folk music that exists among the people of the villages in various parts of the country. This music is the first of three main genres and has been passed down through generations. It is related to certain ceremonies, weddings, circumcision ceremonies, birthdays and such, and has no scientific bearing.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله بررسی موسیقی به عنوان زبان بین المللی اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
در زمان های دور، بلوچ ها در شمال و مرکز ایران می زیستند. گویی از سده دهم میلادی، آنها کم کم به سوی جنوب ایران روانه شده و تا مرز هندوستان پیش رفتند. امروزه بیشتر بلوچ ها در سرزمینی زندگی می کنند که بخش غربی پاکستان و جنوب ایران را در بر می گیرد. امروزه بلوچ ها در کرانه ی عربی خلیج فارس پخش شدند. در دوران این مهاجرت دراز مدت بلوچ ها با سایر دسته های نژادی مانند براهویی، سیندی، لاسی، جت و دیگر گروه ها برخورد کردند. در میان آنان، ایلاتی بودند که به انجام کارهای دستی (زرگری، آهنگری) و ساخت موسیقی می پرداختند. این گروه متعلق به طبقه اجتماعی اوستای ٢ و بیشتر به ایلات رند و زنگشاهی وابسته اند. شاید این گروه ها شاخه ای از نژاد ایلات کولی و کولیانی باشند که گذشته تاریخی آنها به زمان های دوردست به اندازه ٢٠٠٠ سال پیش می رسد.
با توجه به نقش میراث داری موسیقیدانان بلوچ در فرهنگ زندگی بلوچی این پرسش پیش می آید که موسیقی بلوچ ها تا چه اندازه نسبت به ریشه های خود به ویژه در وادی جنوب در مکران اصیل مانده است. با بررسی این موسیقی درمی یابیم که لایه قدیم ایرانی در برخی مقام ها مانند قبله و صلو و وزن های شش هشتم و هفت هشتم، با لایه ی دیگری از سمت خاور پوشیده شده و از آن موسیقی بلوچی به دست آمده که رنگ و بویی بین ایرانی و هندی پیدا کرده است، بدین معنا که بین مقام و راگا جای گرفته است. رنگ هندی این موسیقی بر پایه ی مرکزی بودن نت شاهد (سا در هند) در همه آهنگ ها و یا ساختارهای مقامی و همچنین درجه بندی اساسی نیم پردگی در مقام هایی است که درسنت های موسیقی ایرانی و عربی یافت نمیشود. هم چنین کاربرد سیم ها و احزان و همنوازی و احزان ضربی یعنی ساز تنبورگ به آن چهره ی هندی می بخشد. در این موسیقی پرده و گام و … مانند اجزای موسیقی هندی اند.
درباره ی ویژگیهای وزنی این موسیقی باید بگوییم که دارای وقفه های لهجه دار، ظرافت حالت ریتمیک، آزادی در اجرا و ریتم های بینابین ضربه های ٧ و ٨ ، ٣ و ٥ و ٥ و٧ تایی است. همچنین در این موسیقی گام های شش نتی در یک اکتاو یافت می شود که شاید رد پایی از سنت محلی بوده است که به دست استاها وارد این موسیقی شده است. در هر حال، این لایه ها خیلی از هم جدا نبوده و پایه ی موسیقی سنتی مکران را می سازند.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

In ancient times, the Baluchis dwelt in the north and center of Iran. From the 10th century onwards, they slowly moved towards the south until they reached the border of India. They now occupy a vast territory covering the western part of Pakistan, southeastern Iran.. More recently, they spread along the Arabian coast of the Persian Gulf. During this long process of migration, they met other ethnic groups such as the Brahu‟is, the Sindis, and the Lasis. Among them were some tribal groups who distinguished themselves by their skill in handicrafts (jewelry and ironwork) and music making. These groups belong to the social category of the osta2 (masters) and mainly to the Rend and Zangeshahi tribes. They may be the descendants of the Luli or Gypsy nomads whose existence is attested to as far back as 2000 years ago. The outstanding role of these hereditary professional musicians in Baluchi cultural life, brings forth the question of the “purity” concerning the origin of Baluchi music, mainly that of the South (Makran province). It seems at first glance that the old Iranian strata which is attested to by some modes (Qeble, Salat) and rhythms (6/8, 7/8) have been dominated by the Eastern strata which provides the Baluchi music with a specific flavor whose provenance is between Iran„s maqam and India‟s raga. This impression relies on the centrality of the fundamental degree (sa in India) in all the tunes or modal structures, on the chromatic basic scale system and on some modes unknown in the Iranian-Arabic traditions, not to mention the use of sympathetic strings, the rhythmic drone of the tanburag lute, etc.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله معرفی موسیقی حرفه ای زهیریگ بلوچی اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.