مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه

روش‌ها

نتایج

بحث

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 بحث
در این مطالعه، اکسیژناسیون تحت بیهوشی متعادل دسلفوران-رمیفنتانیل کم‌تر از پروپوفول- رمیفنتانیل TIVA در طی OLV برای جراحی توراسکوپی به کمک ویدئو بود. این اولین کارازمایی بالینی گزارش شده می‌باشد که در آن دسلفوران موجب اختلال در اکسیژناسیون در طی OLV در مقایسه با TIVA در بیماران سرطان ریه تحت جراحی ریه توراسکوپی می‌شود.
اخیراً، بسیاری از عمل‌های جراحی با استفاده از رویکردهای کم‌تر تهاجمی انجام شده‌اند. درصد بالایی از عمل‌های جراحی برای پیوند ریه از طریق جراحی توراسکوپی به کمک ویدئوانجام می‌شود. از این روی، مدت زمان عمل و دوره بهبود پس از عمل کوتاه شده است. هر دوی دسولفوران و پروپوفول، مواد بیهوش کننده نسبتاً جدید می‌باشند که به دلیل ضریب تقسیم گاز خون پایین و نیمه عمر حساس به بافتار دارای آنست و افست سریعی می‌باشند. از این روی، آن‌ها بسیار جذاب بوده و امکان بیهوشی سریع و بازیابی سریع‌تر را برای توان بخشی پس از عمل در جراحی قفسه سینه با حداقل تهاجم در اختیار می‌گذارد. با این حال، نقش این داروهای بیهوشی مدرن در مدیریت اکسیژناسیون در طی OLV هنوز در انسان کشف نشده است. در مطالعات حیوانی، داروهای بیهوشی استشناقی مانع از نقش حفاظتی HPV در طی هیپوکسی آلوئولار همراه با OLV در شرایط برون تنی و درون تنی می‌شود (2). هالوتان، انفلوران، ایزوفلوران، سوفلوران و دزفلوران موجب کاهش HPV در حالت وابسته به دوز در ریه ایزوله خرگوش یا موش صحرایی می‌شود (4-22-23). ایزوفلوران یا دسولفوران موجب اختلال در اکسیژناسیون در طی OLV می‌شود، در حالی که داروهای بیهوشی داخل وریدی نظیر پروپوفول یا پنتوباربیتال، اثرات نامطلوبی بر روی HPV در مطالعات حیوانی نداشتند (3-5-24-25). با این حال، در تحقیقات بالینی، نتایج مربوط به اثرات داروهای بیهوشی بر روی اکسیژناسیون و HPV در طی OLV نامتناقض بوده است (6-7-8-9-10، 26، 27). پروپوفول موجب بهبود اکسیژناسیون و فراکشن شانت در طی OLV در مقایسه با بیهوشی سوفلوران در بیماران تحت ازوفاژکتومی (6) یا لابکتومی ریوی توراکتومی (27) شد. در مطالعات دیگر، بیهوشی پروپوفول تفاوتی در تغییرات در فراکشن شانت یا اکسیژناسیون در طی OLV برای جراحی قفسه سینه در مقایسه با سولفوران یا ایزوفلوران نشان نداد (7-8-9-10). به علاوه، اکسیژناسیون شریانی تفاوتی بین بیهوشی پروپوفول- الفنتینال در برابر ایزوفوران در طی OLV در بیماران تحت جراحی ریوی توراسکوپی یا جراحی ازوفاژل نشان نداد (26). با این همه، گزارشاتی وجود ندارند که به مقایسه اثرات دو داروی بیهوشی دسولفوران و پروپوفول بر روی اکسیژناسیون شریانی در طی OLV در بیماران جراحی قفسه سینه پرداخته‌اند.

بر طبق گزارش‌های قبلی (21-28)، داده‌های ما نشان دهنده کاهش در PaO2 در طی اولین 30 دقیقه OLV و بهبود تدریجی در هر دو گروه می‌باشد (شکل 2). در طی بیهوشی دسولفوران، PaO2 به طور معنی داری پس از 15 دقیقه OLV در مقایسه با حالت قبل از OLV کاهش یافته و سپس به تدریج به سطوح قبل از OLV در 60 دقیقه بهبود یافت. از سوی دیگر، اکسیژن شریانی در طی بیهوشی پروپوفول در سرتاسر مطالعه، به خوبی حفظ شد. هیچ یک از نقاط زمانی در طی OLV، PaO2 پایین را در مقایسه با حالت قبل از OLV در گروه پروپوفول نشان ندادند.
یک دلیل و توجیه برای نتایج ما این است که اتساع عروقی بیشتر ناشی از بیهوشی دسولفوران موجب تضعیف اثرات حفاظتی HPV در طی هیپوکسمی آلوئولار شده و PaO2 سیستمی را در گروه دسولفوران در مقایسه با گروه پروپوفول کاهش داد. این مسئله با فشار خون شریانی پایین‌تر تأیید شده است علی رغم این که رمیفنتانیل در طی بیهوشی دسولفوران در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در مطالعه حاضر کم‌تر استفاده شده است (جدول 2). کاهش معنی دار در MAP در طی بیهوشی دسولفوران در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در مطالعه حیوانی قبلی (66 در برابر 102 میلی متر جیوه) گزارش شده است که در آن اثر داروهای بیهوشی (دسولفوران در برابر پروپوفول) بر روی اکسیژناسیون سرخرگی در طی OLV ارزیابی شد (3).
قبلاً، تلاش برای بازدارندگی HPV با اینفیوژن سدیم نیتروپروسید اتساع کننده عروق (SNP) در طی OLV، قادر به نشان دادن تغییرات معنی دار در مقاومت عروقی کلیوی (PVR)، شانت فراکشن، یا اکسیژناسیون سرخرگی (29) نبوده است. با این حال، تنها، هفت بیمار برای ارزیابی اثر تجویز SNP بر روی HPV با اندازه گیری یک باره پارامترهای مربوطه در طی OLV، و قبل از شروع جراحی استفاده شده‌اند. به علاوه، هیچ پنجره زمانی از تجویز دارو برای اندازه متغیرها یا در طی اینفیوژن دارو برای رسیدن به هدف از پیش تعیین شده (کاهش 25 درصدی در MAP) وجود نداشت. اگرچه اتساع عروق ناشی از SNP موجب کاهش PVR(166 ± 23–131 ± 22 دین/ثانیه/ سانتی متر مربع) و PaO2 (285 ± 42–225 ± 47 میلی متر جیوه) در این مطالعه شدف کاهش معنی دار نبود، از این روی، تحقیقات بیشتری لازم است.
کاهش در PaO2 و استفاده از مانورهای گزینش ریه در طی OLV در سه بیمار دریافت کننده دسولفورین مشاهده شد، در حالی که هیچ موردی در گروه پروپوفول مشاهده نشد. در طی این رویدادها، کم‌ترین سطوح PaO2 تحت FIO2 برابر با 1، به ترتیب، 60،69 و 87 میلی متر جیوه بود. همه رخدادها 30 دقیقه بعد از شروع OLV، اتفاق افتادند. در آخرین مورد، درجه هیپوکسمی، شدید نبود. با این حال، متخصص بیهوشی تصمیم به درمان با OLV برای بقیه عمل جراحی گرفت. رویدادهای مشابه در مطالعات حیوانی قبلی گزارش شده است که به مقایسه دسولفوران و پروپوفول در طی OLV درون تنی پرداخته‌اند (3). در این مطالعه، 3 خوک از 10 خوک، اشباع زدایی اکسیژن کم‌تر از 90 درصد را در طی OLV با بیهوشی دسولفوران نشان دادند، در حالی که هیچ یک از موارد در گروه دریافت کننده پروپوفول مشاهده نشدند. اگرچه پس از اشباع زدایی عوارض زیادی در مطالعه ما مشاهده نشد، این نتایج نشان می‌دهد که بیهوشی دسولفوران برای OLV می‌تواند منجربه کاهش اکسیژناسیون در بیماران دارای اختلال ریوی شود. در این مطالعه، فشار خون با استفاده از تعدیل اینفیوژن رمیفنتانیل بر طبق تغییرات همودینامیک در طی عمل جراحی مدیریت شد. ما تلاش کردیم تا از فنون بیهوشی مربوط به عملیات بالینی واقعی استفاده کنیم. این موضوع در استفاده کم از رمیفنتانیل در گروه دسولفوران به دلیل فشار خون پایین در این گروه در مقایسه با گروه پروپوفول بارزتر بود. در مطالعه قبلی در خصوص اثرات غلظت‌های مختلف رمیفنتانیل در طی OLV، تفاوتی در PaO2 علی رغم فشار خون متفاوت مشاهده نشد (30). از این روی ما این موضوع را در نظر گرفتیم که تفاوت مشاهدهشده در PaO2 ممکن است ناشی از تفاوت در مصرف رمیفنتانیل بین دو گروه این مطالعه نباشد.
اگرچه یک تفاوت معنی دار در PaO2 بین گروه‌ها مشخص شد (170 در برابر 202 میلی متر جیوه در 30 دقیقه OLV در گروه دسولفوران- پرپوفول، p = 0.039)، با این حال این تفاوت از نظر بالینی برای متخصص بیهوشی که اکسیژناسیون در بیماران تحت OLV را مدیریت می‌کند، مهم نیست. در این کارازمایی، ما از FIO2 برابر با 1 در سراسر دوره OLV با این انتظار که امکان تمایز تفاوت در اکسیژناسیون بین گروه‌ها وجود دارد، استفاده شد (31). در صورتی که F1O2 کم‌تر استفاده شده باشد، یک تفاوت معنی دار از نظر بالینی در PaO2 بین دو گروه وجود خواهد داشت.
در برخی مطالعات، دسولفوران، مقاومت عروقی نسبتاً حفاظت شده را در مقایسه با سولفوران (32) نشان داد. در مطالعات دیگر، دسولفوران اثر اتساع کننده عروق بیشتری را در میان داروهای بیهوشی استشناقی نشان داده است (11-12-13-14). اگرچه تفاوت‌هایی در اکسیژناسیون بین بیهوشی سولفوران و پروپوفول در طی OLV در مطالعات پیشین مشاهده نشد (8-9-10)، دسولفوران، به عنوان یک داروی بیهوشی متعادل، اکسیژناسیون اختلالی را در طی OLV در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در این مطالعه نشان دادند. با این حال، ما دو داروی استنشاقی سولفوران در برابر دسولفوران را در کارازمایی فعلی مقایسه نکردیم. مطالعات بیشتری برای مقایسه اثرات دو داروی بیهوشی فرار رایج لازم است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Discussion

In this study, oxygenation under desflurane-remifentanil balanced anesthesia was lower than that under propofolremifentanil TIVA during OLV for video-assisted thoracoscopic surgery. This is the first reported clinical trial in which desflurane was shown to impair oxygenation during OLV compared to TIVA in lung cancer patients undergoing thoracoscopic lung surgery. Recently, many surgical procedures have been performed using less-invasive approaches. Large percentages of thoracic operations for lung resection are performed through video-assisted thoracoscopic surgery. Thus, the durations of both the operation and postoperative recovery period have been shortened. Both desflurane and propofol are relatively new anesthetics with short-acting properties characterized by rapid onset and offset due to their low blood gas partition coefficient and low context-sensitive half time, respectively. Therefore, they are highly attractive and offer fast-track anesthesia and earlier recovery for postoperative rehabilitation in minimal invasive thoracic surgery. However, the roles of these modern anesthetics in management of oxygenation during OLV remain unclear in humans. In animal studies, inhalational anesthetics are known to inhibit the protective role of HPV during alveolar hypoxia combined with OLV both in vitro and in vivo [2]. Halothane, enflurane, isoflurane, sevoflurane, and desflurane depressed HPV in a dose-dependent manner in isolated rat or rabbit lung [4, 22, 23]. Isoflurane or desflurane impaired oxygenation during OLV, while intravenous anesthetics, such as propofol or pentobarbital, had no detrimental impact on HPV in animal studies [3, 5, 24, 25]. However, in clinical investigations, results regarding the effects of anesthetics on oxygenation and HPV during OLV have been inconsistent [6–10, 26, 27]. Propofol improved oxygenation and shunt fraction during OLV compared to sevoflurane anesthesia in patients undergoing esophagectomy [6] or thoracotomy pulmonary lobectomy [27]. In other studies, propofol anesthesia did not differ in changes in shunt fraction or oxygenation during OLV for thoracic surgery in comparison with sevoflurane or isoflurane [7–10]. Moreover, arterial oxygenation was not different between propofol-alfentanil vs. isoflurane anesthesia during OLV in patients undergoing thoracoscopic pulmonary surgery or esophageal surgery [26]. Above all, there have been no previous reports comparing the effects of the two commonly used anesthetics, desflurane and propofol, on arterial oxygenation during OLV in thoracic surgical patients. In accordance with previous reports [21, 28], our data demonstrated a decrease in PaO2 during the first 30 min of OLV and gradual improvement thereafter in both groups (Fig. 2). During desflurane anesthesia, PaO2 decreased significantly after 15 min of OLV compared to the pre-OLV state, and then recovered gradually to pre OLV levels at 60 min. On the other hand, arterial oxygenation was relatively well maintained during propofol anesthesia throughout the study. None of the time points during OLV indicated a lower PaO2 compared to pre-OLV state in the propofol group. One explanation for our results is that more vasodilation induced by desflurane anesthesia would have attenuated any protective effect of HPV during alveolar hypoxemia, thus decreased systemic PaO2 in the desflurane group compared to the propofol group. This is partially supported by significantly lower arterial blood pressure despite the lesser use in remifentanil during desflurane anesthesia compared to propofol anesthesia in the present study (Table 2). Significant drop in MAP during desflurane anesthesia compared to propofol anesthesia also has been reported in previous animal study (66 vs. 103 mmHg), in which the effect of anesthetics (desflurane vs. propofol) on arterial oxygenation during OLV was evaluated [3]. Previously, an attempt to inhibit HPV by infusing the potent vasodilator sodium nitroprusside (SNP) during OLV has failed to show significant changes in pulmonary vascular resistance (PVR), shunt fraction, or arterial oxygenation [29]. However, only seven patients were used to evaluate the effect of administering SNP on HPV, by measuring related parameters only once during OLV, before the surgery commenced. Moreover, there was no time window from drug administration to measurement of the variables, or duration of drug infusion to reach the predefined goal (25% decrease in MAP), as presented by the authors. Although vasodilation induced by SNP decreased PVR (166 ± 23–131 ± 22 dynes/s/cm5 ) and PaO2 (285 ± 42–225 ± 47 mmHg) in that study, the decreases were not significant. Therefore, further investigations may be needed. Decreases in PaO2 and use of lung recruitment maneuvers during OLV were observed in three patients that received desflurane, while no cases were observed in the propofol group. During the events, the lowest PaO2 levels under FIO2 of 1.0 were 60, 69, and 87 mmHg, respectively. All episodes occurred after 30 min following initiation of OLV. In the last case, the degree of hypoxemia was not severe; however, the attending anesthesiologist decided to provide rescue treatment and proceed with OLV for the remainder of the surgical procedure. Similar events have been reported in previous animal studies comparing desflurane and propofol during in vivo OLV [3]. In this previous study, 3 of 10 pigs showed oxygen desaturation < 90% during OLV with desflurane anesthesia, while no cases were observed in the group receiving propofol. Although there were no further complications after desaturation in our study, these results suggest that desflurane anesthesia for OLV could result in deterioration of oxygenation especially in subjects with under-reserved pulmonary function. In the current study, blood pressure was managed using adjustment of remifentanil infusion according to the hemodynamic changes during the surgical procedure. We tried to use anesthetic techniques relevant to real clinical practice. It is clearly reflected in the lower use of remifentanil in the desflurane group mainly due to the sustained lower blood pressure in this group compared to the propofol group. In a previous study investigated the effects of different concentrations of remifentanil during OLV, no differences in PaO2 were observed despite the significantly different blood pressures [30]. Therefore, we considered that the observed difference in PaO2 may not the consequence of the difference in remifentanil use between the two groups in this study. Although a significant difference in PaO2 was detected between the groups (170 vs. 202 mmHg at 30 min of OLV in the desflurane vs. propofol group, respectively; p = 0.039), the difference may be clinically irrelevant to the anesthesiologist who is managing oxygenation in patients undergoing OLV. In this trial, we used a FIO2 of 1.0 throughout the OLV period with the expectation that it would better distinguish the difference in oxygenation between the groups [31]. A clinically significant difference in PaO2 may have been found between the two groups if a lower FIO2 had been used. In some studies, desflurane showed relatively conserved vascular resistance compared to sevoflurane [32]. In other studies, desflurane has shown more vasodilatory effect among inhalational anesthetics [11–14]. Although no differences were observed in oxygenation between sevoflurane and propofol anesthesia during OLV in several previous studies [8–10], desflurane, even as balanced anesthesia, showed more impaired oxygenation during OLV compared with propofol anesthesia in the present study. However, we did not compare the two popular inhales, sevoflurane vs. desflurane, in the present trial. Further studies are required for comparison of effects of two commonly used volatile anesthetics.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

فهرست مقاله:

مقدمه
مواد و روش‌ها
نتایج
بحث
نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
هیپوکسمی در طی تهویه یک ریه‌ای (OLV) یک مسئله اصلی در مدیریت بیهوشی برای جراحی قفسه سینه است. کاهش و افت معنی دار در اشباع اکسیژن شریانی (سرخرگی) SPO2<90%)) در طی تهویه یک ریه‌ای در یک تا ده درصد جمعیت تحت جراحی قفسه سینه در حضور FIO2 = 100% رخ می‌دهد. شانت خون غیر اشباع شریان عروق کرونر ریوی علت اصلی هیپوکسمی در طی تهویه یک ریه‌ای می‌باشد که تهویه نمی‌شود. انقباض عروق خونی ریوی هیپوکسی (HPV) مهم‌ترین مکانیسم دفاعی در برابر شانتینگ است (1). بر طبق اثرات متفاوت اثرات داروهای بیهوشی بر روی بازدارندگی HPV، استفاده از داروهایی با حداقل اثرات بازدارنده بر روی این مکانیسم حیاتی، از اهمیت زیادی برخورداراست (2). از این روی ارزیابی اثرات دو عامل نگه داری داروی بیهوشی بر روی HPV و ایزوفلوران (داروی بیهوشی استنشاقی) لازم است. بدیهی است که اثر این مکانیسم با تغییرات SPO2 ظهور می‌یابد (2). علی رغم استفاده گسترده از این داروها، اثرات قلبی عروقی آن‌ها به طور کامل در طی OLV برای جراحی قفسه سینه ارزیابی نشده است. از این روی لازم است که اثرات این داروها (پروپوفول و ایزوفلوران) بایستی بر روی همودینامیک های سیستمیک (فشار خون شریانی متوسط و ضربان قالب) بررسی شود.
مواد و روش‌ها:
در این مطالعه کارازمایی بالینی تصادفی که در ایران انجام شد شصت بیمار با ASA کلاس II و I(انجمن متخصصان بیهوشی آمریکا) که متقاضی پیوند ریه بودند به دو گروه تقسیم شدند. القای بیهوشی در دو گروه با استفاده از یک روش انجام شد و لوله تراشه‌ای دابل لومن چپ قرار داده شد. در اولین گروه، پروپوفول برای نگه داری مواد بیهوشی استفاده شده و ایزوفلوران برای گروه دوم استفاده شد. در طی تهویه دو ریه‌ای و در دقایق 5 و 10 پس از OLV، ABG(گاز خون شریانی)(برای تشخیص فشار متوسط اکسیژن شریانی)، فشار سرخرگی متوسط و ضربان قلب ثبت شدند.

نتایج
شصت بیمار (سن میانگین: 4124.18 ± 18.63 سال) به دو گروه تقسیم شدند. سن و جنسیت نمونه‌ها از نظر آماری تفاوتی بین دو گروه نشان نداد. در گروه پروپوفول، فشار اکسیژن شریانی در طی تهویه دو ریه‌ای و در 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV برابر با 263.14 ± 136.19، 217.40 ± 133.99 و 122.39 ± 182.39 بود و در گروه ایزوفلوران، به ترتیب به صورت 192.29 ± 135.59، 168.78 ± 118.90 و 109.21 ± 155.35 میلی متر جیوه گزارش شد. در گروه پروپوفول، فشار سرخرگی متوسط در طی تهویه دو ریه‌ای و 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV، به ترتیب 84/1 ± 20/67، 23/20 ± 88/15 و 13/19 ± 10/86، بود و در رابطه با گروه ایزوفلورن، این مقدار به ترتیب 17.04 ± 79.66، 19.20 ± 84.78 و 17.07 ± 86.50 میلی متر جیوه بود. در گروه پروپوفول، ضربان قلب در طی تهویه دو ریه‌ای، و 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV به ترتیب 17.27 ± 92.77، 18.34 ± 94.0 و 21.33 ± 94.33 بود. در رابطه با ایزوفلوران، به ترتیب 92.87 ± 16.96، 91.8 ± 18.75 و 17.05 ± 91.05 دقیقه گزارش شد. این مقادیر از نظر آماری در دو گروه مطالعه مشابه بود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Background

Hypoxemia during the one-lung ventilation (OLV) is a major concern in the management of anesthesia for thoracic surgery. Significant drop in arterial oxygen saturation (SPO2<90 %) during one-lung ventilation occurs in one to ten percent of population undergoing thoracic surgery in the presence of FIO2 = 100 % (fraction = 1.0). The pulmonary arteriovenous shunt of unsaturated blood is the main cause of hypoxemia during one-lung ventilation which is not ventilated. Hypoxic pulmonary vasoconstriction (HPV) is the most important defense mechanism against shunting (1). According to the different effects of anesthetics on the inhibition of HPV, it is crucial to use drugs with the minimal inhibitory effects on this vital mechanism (2). Therefore, it may be necessary to evaluate the effects of the two major anesthetic maintenance agents on HPV and their subsequent pressure of arterial oxygen using propofol (intravenous anesthetic) and isoflurane (inhaled anesthetic). It is obvious that the impact of this mechanism will emerge as SPO2 changes (2). Despite the extensive use of these drugs, their car- diovascular effects have not been thoroughly evaluated during OLV for thoracic surgery. Thus, it seems necessary that the effects of these drugs (propofol and isoflurane) should be examined on systemic hemodynamics (mean arterial blood pressure and heart rate).

2. Objectives

The present study aimed to evaluate the effects of propofol and isoflurane on patients’ arterial oxygen pressure following one-lung ventilation during thoracic surgeries. 3. Materials and Methods In this randomized clinical trial 60 patients with ASA class I and II who were the candidates for right elective thoracotomy were recruited for lung resection in two groups of intervention and control. The calculation of sample size of the study, with two-tailed α error of 5 % and β error of 20 %, was done based on PaO2 measured during OLV under propofol anaesthesia in a published study [123.7 (54.7) mmHg] (3). Based on this measurement, thirty patients per group were required to detect a difference of 39.7 mmHg in the lowest PaO2 between two groups. The method of sampling was convenience and non-probability.

3.1. Eligibility The studied population consisted of the patients referred to our subspecialty teaching Hospital, Mashhad, Iran to undergo elective thoracic surgery and OLV. Field data collection using checklist and direct observation by an operating room technician unaware of the study protocol and its objectives Inclusion criteria included age between 18 and 75 years, ASA class I and II, satisfaction of thoracic surgery with OLV complied with the conditions of the study. Exclusion criteria included liver dysfunction (AST > 40 and ALT > 40), ischemic or valvular heart disease (heart disease was examined by medical history, physical condition, ECG and echocardiography), end-stage obstructive or restrictive pulmonary disease, patients with OLV less than 30 minutes, patients who showed a ETCO2 > 45 with respiratory rate of 12 breaths/minutes and patients who had a pathological lesion in left lung (dependent lung) in preoperative assessment including HRCT and PFT.

3.2. Randomization Randomization was simple and accomplished by using random assignment tables.

3.3. Endpoints The arterial oxygen pressure were evaluated as primary endpoints: 10 minutes after initiation of two-lung ventilation and 5 and 10 minutes after the start of one-lung ventilation. Hemodynamic parameters were evaluated as secondary endpoints: average of mean arterial blood pressure and heart rate assessing 10 minutes after initiation of two-lung ventilation and 5 and 10 minutes after the start of one-lung ventilation.

3.4. Intervention After taking a history, the required description of the research was given to the patients and the informed consent was obtained. After preoxygenation in all patients, anesthesia was induced with sodium thiopental (4 mg/ kg), sufentanil (0.2 μg / kg) and atracurium (0.5 mg / kg). Initially left-sided double-lumen tube with MPI brands (Medicoplast GmbH factory) was placed for the patients, the proper placement was determined by auscultation and fiberoptic bronchoscopy. After a positional change to the lateral decubitus, the proper position was confirmed again by auscultation and fiberoptic bronchoscopy before the start of OLV. Ventilator settings were similar in all patients during a two – lung ventilation (TLV) and OLV and included: Tidal volume (TV): 6 cc/kg, respiratory rate (RR = 12) (to maintain ETCO2 between 35 and 45), inspiratory/expiratory ratio was 1:2 (I/E = 1/2), the fraction of inspired oxygen (FIO2) = 1. During surgery, patients randomly received propofol (100 μg /kg/min) or one Mac (1.1 %) isoflurane as a maintenance drug based on their group. For all patients, BIS was maintained between 40 and 60 and the maintenance dosage adjustment was made if necessary. Fluid deficit was compensated with normal saline or Ringer’s lactate using the “4-2-1” rule for every hour fasting before induction of anesthesia. Monitoring included electrocardiography (ECG), endtidal carbon dioxide tension (PETCO2), saturation of peripheral oxygen (SPO2), BIS and invasive arterial blood pressure (IBP) inserting radial artery catheter. In this step, ABG was performed twice: The first phase (during two-lung ventilation (TLV)): In this phase, 10 minutes after positioning in the left lateral decubitus during TLV. The second phase (during the first 10 minutes of OLV): in this phase, OLV is initiated and then ABG was performed at 5 and 10 minutes after the start of OLV. SpO2 was monitored continuously during this period, and the surgeon was allowed to open the chest. If the SPO2 was 90 % or less, ABG would be taken immediately and the two-lung ventilation (TLV) was restored. This arterial blood sample was considered as the lowest patient’s SPO2 and more blood samples were not taken for further study. ABG evaluation was done using GEM® Premier™ 3000 (Instrumentation Laboratory, The Netherlands) and SPO2 and BP were measured by operating room patient monitoring system (SAZGAN model VECTRA, Tehran, Iran)

3.5. Statistical Analysis Data description was done using percentage, frequency and relevant descriptive graphs and we used Chi-square test and t-test for data analysis when assessment of normality by Kolmogrov-Smirnov test showed normal distribution of the selected variable. SPSS software, version 16, was used for statistical analysis and in all statistical measurements P value less than 0.05 was considered significant.

3.6. Ethical Consideration The current study protocol was approved by ethical committee of mashhad university of medical sciences (No. 910182, 2013/2/2 ) and All the patients gave their written informed consent to the procedure and they were ensured that their confidentiality will be kept on their personal information, in any circumstance, will not disclosed or given to any third party.

4. Results Sixty patients, mean age 41.24 ± 18.63 years, were enrolled in this study. There was no statistical differences (P = 0.782) in mean age between two groups (propofol group = 40.52 ± 19.20 years and isoflurane group = 41.93 ± 18.38 years). There were 23 females (38.3 %) and 37 males (61.7 %). The results showed no statistically significant difference (P = 0.426) in terms of gender distribution between two groups (in propofol group, 66.67 % males and isoflurane group, 43.33 % males). We found no differences between two groups concerning the pressure of arterial oxygen during TLV and 5 and 10 minutes after the start of OLV (Table 1 and Figure 1). There were no significant differences in mean arterial pressure and heart rate during TLV and also 5 and 10 minutes after the start of OLV in both groups (Tables 2 and 3). The diagrams of Po2 in various measured time interval is shown in Figure 2. And there was no significant difference between them in two groups of the study

اثر اسپری موضعی وپوکولانت آلکان بر درد با لوله گذاری داخل وریدی در بیماران بخش اورژانس: کارآزمايی بالينی کنترل شده دوسوکور پلاسیبو

Effect of topical alkane vapocoolant spray on pain with intravenous cannulation in patients in emergency departments: randomised double blind placebo controlled trial

Abstract

Objective To assess the efficacy, acceptability, and safety of a topical alkane vapocoolant in reducing pain during intravenous cannulation in adults. Design Randomised double blind placebo controlled trial. Setting Emergency department of a metropolitan teaching hospital. Participants 201 adult patients (54% male), mean (SD) age 58.2 (19.5) years, who required intravenous cannulation. Interventions Less than 15 seconds before cannulation, the skin area was sprayed with either water (control, n=98) or vapocoolant (intervention, n=103), from a distance of 12 cm for 2 seconds. The intervention spray was a blend of propane, butane, and pentane. Main outcome measures Pain with cannulation and discomfort with spray, measured with a 100 mm visual analogue scale. Results Groups did not differ significantly in age, sex, indication for or site of cannulation, cannula size, or who cannulated the patient (P>0.05). Median (interquartile range) pain scores for cannulation in the control and intervention groups were 36 (19-51) and 12 (5-40) mm, respectively (P<0.001), and 59 (60%) and 33 (32%) reported pain scores ≥30 mm (P<0.001). Scores for spray discomfort also differed significantly (P<0.001) because of skewing to the right within the intervention group. The median discomfort scores, however, were 0 mm in both groups. Success rates for first cannulation attempt did not differ between groups (P=0.39). Thirty four (39%) and 62 (62%) patients said they would choose the spray they receivedfor analgesia in thefuture (P=0.002). Atfollow-up at five days, two patients in the intervention group reported transient skin redness. Conclusions Topical alkane vapocoolant spray is effective, acceptable, and safe in reducing pain with peripheral intravenous cannulation in adults in the emergency department.

1 Introduction

As about half of patients report moderate to severe pain with cannulation and anxiety before the procedure, administration of local anaesthetic might be justified.1 On a 100 mm visual analogue scale pain scores in untreated adults ranged from 24 mm to 38 mm.1-3 Intradermal injection of lidocaine is commonly used for analgesia.4 This effectively reduces pain2 3 by clinically important amounts.5 The injection itself, however, is painful,3 and, theoretically, there is an increased risk of needle stick injury. Additionally, reports are divided on whether local tissue distortion, caused by the injection, increases3 or has no effect on1 2 the rate of cannulation failure. Another strategy is the application of topical local anaesthetic. These agents must penetrate the stratum corneum barrier,6 7 which necessitates application times of at least 45 minutes for Emla (lidocaine 2.5% and prilocaine 2.5%)8 and 30 minutes for Ametop (4% tetracaine).9 In emergency departments, such application times are often unacceptable as immediate cannulation is often required. Less than half of medical and surgical doctors use local anaesthetic for insertion of large bore intravenous cannulas.10 Furthermore, for the most commonly used cannula (size 20 gauge), less than 20% of all doctors used any local anaesthetic.10 Another study reported that 35% of junior doctors had previously used local anaesthetic for cannulation but their current rate of use was only 6%.4 Topical vapocoolant sprays can produce immediate skin anaesthesia. Commonly used vapocoolants include ethyl chloride, fluorohydrocarbon, and alkane mixtures (butane, propane, and pentane). Alkane vapocoolant sprays are primarily used to provide rapid pain relief from acute muscular injuries. Rapid evaporation of the volatile liquid spray from the skin surface causes a drop in temperature and results in temporary interruption of pain sensation, possibly through desensitisation of pain receptors or activation of ion channels involved in pain transmission.11 Topical vapocoolant spray therefore offers a potentially convenient and effective anaesthetic for intravenous cannulation. Previous studies of vapocoolant sprays for reducing pain with intravenous cannulation in adults have shown inconsistent results. Four randomised controlled trials have been reported. Two showed ethyl chloride to be effective,2 3 while two others found ethyl chloride1 and fluorohydrocarbon,12 respectively, to be ineffective. Methods in these studies varied, including variation in cannula size, duration and distance of spray, small sample sizes, and lack of blinding. We assessed the efficacy, acceptability, and safety of a topical alkane vapocoolant spray for reducing pain with intravenous cannulation in adults by comparing its effects with a control (water) spray.

METHODS

Study design

Thetrialtook placefrom November 2007toMay 2008. It was a randomised double blind placebo controlled clinical trial set in a mixed (adult and paediatric) emergency department that treated about 55 000 patients a year. Patients were included if they were aged ≥18 and needed intravenous cannulation. Exclusion criteria were refusal to participate, inability to provide informed consent (non-English speaking, altered mental state, severe illness, urgent need for cannulation), moderate to severe discomfort or pain, skin disease associated with cold intolerance (such as Raynaud’s phenomenon), known allergy to spray contents, peripheral neuropathy or numbness, parenteral analgesia within the previous four hours, and the use of other local anaesthesia.

Recruitment

We enrolled a convenience sample comprising consecutive patients who met the entrance criteria during periods when the principal investigator was present in the emergency department (mainly 9 am to 5 pm on weekdays). The emergency department staff notified the principal investigator of patients who required cannulation. Patients who met the entrance criteria received a verbal and written explanation of the study and gave written consent to participate.

Randomisation

Each enrolled patient was then assigned the next sequentially ordered study pack. These contained all the documents for data collection and a sealed envelope containing a note that advised the group to which the patient had been randomised. Patients were block randomised (blocks of six) by an independent pharmacist using a computerised random number generator. Until after informed consent had been obtained, only the pharmacist knew the randomisation status. At that time, the principal investigator opened the sealed envelope and prepared to administer the assigned spray. The patients, their carers in the emergency department, and independent emergency department staff who collected outcome data were all blinded to the randomisation status.

Intervention and control sprays

The vapocoolant (intervention) spray was CO LD Spray, manufactured by DIFA Chemical Industries for Alpha First Aid Supplies. It is a propane, butane, and pentane blend, with an added fragrance, and is supplied in a standard(about 20 cm long, 250 g in weight) handheld pressurised spray can. It is registered with the Therapeutic Goods Administration, Australia, for the first aid treatment of muscular pain and other injuries. One 250 g can costs $A13.90 (£6, €7) and contains about 70 administrations. The control (placebo) spray was Evian Eau Minerale Naturelle, a pure water spray with hydrocarbon propellant. This product is used to provide a cooling mist for comfort during hot weather. It is also packed in a handheld pressurised spray can of about the same size as the intervention spray