پایداری توسعه شهری، تعدیل ساختار صنعتی و کارایی کاربری زمین در چین

Urban development sustainability, industrial structure adjustment, and land use efficiency in China

چکیده
1- مقدمه
2- پیوند نظری
3- روش ها
4- نتایج
5- بحث و گفتمان
6- نتیجه گیری
منابع

چکیده
هنوز مشخص نیست که چطور تعدیل ساختار صنعتی با بهره وری کاربری ارضی تعامل دارد و اینکه چطور شهرنشینی علی رغم اهمیت آن برای پایداری توسعه ی شهری تعامل آن ها را تحت تأثیر قرار می دهد. ما به بررسی دقیق چنین تعاملاتی در چین براساس یک مجموعه داده ی پانلی از 31 واحد اداری استانی از سال های 1978 تا 2018 می پردازیم. نتایج نشان می دهند که با پیشرفت شهرنشینی، بهینه سازی ساختار صنعتی همبستگی خطی مثبتی با بهره وری کاربری ارضی شهری را نشان می دهد، درحالیکه رابطه ی بین بهسازی و ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری به سطح شهرنشینی بستگی دارد، که از یک U شکل معکوس پیروی می کند. تأثیر بهره وری کاربری ارضی شهری روی بهینه سازی ساختار صنعتی در میان استان ها متفاوت است. ما همچنین متوجه این مسئله می شویم که سطح بالاتری از شهرنشینی تعاملات مثبت بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری در مناطق مرکزی و غربی کشور چین را تسهیل می نماید، اما این اثر در شرق چین خیلی چشمگیر نیست. ما توصیه های سیاست گذاری طراحی شده برای مناطق مختلف با سطوح متمایزی از وضعیت توسعه و رشد اقتصادی و ساختار صنعتی برای پایداری توسعه ی شهری را پیشنهاد و مطرح می کنیم.

2- پیوند نظری
تعدیل ساختار صنعتی از نظریه ی تکامل ساختار صنعتی پیروی می کند، که به فرآیند ارتقا و به روزرسانی ساختار صنعتی از یک سطح اولیه به سطحی پیشرفته (پیپکین و فونتس، 2017؛ یانگ و همکاران، 2019)، و همچنین ارتقا و بهبود استفاده از راندمان و کارایی عوامل تولید و بهینه سازی تدریجی تخصیص صنایع اشاره می کند (ژو، 2014). ارتقاء ساختار صنعتی به فرآیند بهبود و پیشرفت مداوم سطح توسعه ی صنعتی و ساختار صنعتی اشاره می کند. بهینه سازی ساختار صنعتی به میزان استفاده ی مؤثر از منابع و تخصیص مطلوب و بهینه ی صنایع اطلاق می شود. برهمین اساس، ما از ارتقاء ساختار صنعتی و بهینه سازی ساختار صنعتی برای نشان دادن فرآیند تعدیل ساختار صنعتی استفاده می کنیم. بهره وری کاربری ارضی شهری براساس نظریه ی ورودی – خروجی عامل می باشد و به میزان بیشینه سازی کاربری ارضی اشاره می کند (لی، هو، کوآنگ، و چن، 2017). برهمین اساس، بهره وری کاربری ارضی شهری نتیجه ی تأثیر ترکیبی ورودی و خروجی ارضی می باشد.

2-1 رابطه ی بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری
براساس تحلیل فوق و تحقیقات نظری روی رابطه ی میان شهرنشینی، تعدیل ساختار صنعتی، و بهره وری کاربری ارضی شهری (تانگ، لی، هو، و وو، 2020؛ تانگ، لیو، ما، 2017)، ما رابطه ی تکاملی بین تعدیل ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری در طول فرآیند شهرنشینی چین را پیشنهاد می کنیم (شکل 1). با بهبود و پیشرفت شهرنشینی، منحنی رابطه ی بین ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری به صورت یک حالت U شکل دوطرفه نشان داده شده است (خط توپر و کامل در شکل 1)، درحالیکه منحنی رابطه ی بین بهینه سازی ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری درکل افزایش می یابد و نهایتا ثبات پیدا می کند (نقطه چین در شکل 1).

2-1-1 ارتقاء ساختار صنعتی و بهره وری کاربری ارضی شهری
زمانی که شهرنشینی در مرحله ی اولیه و مقدماتی قرار دارد (مرحله ی I در شکل 1)، توسعه ی صنعتی سازی به تازگی آغاز شده است، و صنعت مادر یک مزیت مطلق را اشغال می کند درحالیکه سطح بهره وری کاربری ارضی شهری در سطح پایینی قرار دارد. با این حال، همانطور که شهرنشینی به توسعه و رشد به سمت مرحله ی میانی ادامه می دهد (مرحله ی II در شکل 1)، بهبود و پیشرفت بهره وری کاربری ارضی شهری عمدتا به شدت راندمان و کارایی ورودی و خروجی اراضی شهری بستگی دارد. علاوه براین، زمانی که سطح شهرنشینی به نقطه ی بحرانی b می رسد، در مرحله ی پیشرفته ی توسعه قرار دارد (مرحله ی III در شکل 1). مطابق با نظریه ی بازده نزولی اراضی (ژائو، هوانگ، چن و چن، 2010)، زمانی که رقابت بین صنایع بیش از پیش برجسته و غالب می شود، ارتقاء ساختار صنعتی باعث خواهد شد که تأثیر ازدحام بیشتر از تأثیر تراکم و تجمع گردد. سپس کاربری ارزی خروجی مطلوب کمتری به همراه خواهد داشت، که تدریجا سطح بهره وری کاربری ارضی شهری را کاهش خواهد داد (چن و همکاران، 2020؛ فو و انگ، 2020). با این حال، زمانی که سطح شهرنشینی به نقطه ی بحرانی c می رسد، در مرحله ی تکامل یافته و کامل توسعه قرار دارد (مرحله ی IV در شکل 1). بعد از نقطه ی تعادل c، مراحل بهره وری کاربری ارضی شهری می توانند سه روند رو به بالا، روبه پایین، یا متعادل را نشان دهند، که به سطح راهبری و حاکمیتی فناوری سبز در خروجی های نامطلوب بهره وری کاربری ارضی شهری بستگی دارد.

رسانه های اجتماعی برای برنامه ریزی مشارکتی: نوع شناسی عملکردها و چالش های پشتیبان

Social media for collaborative planning: A typology of support functions and challenges

چکیده
مقدمه
مناقشات پیرامون برنامه ریزی مشارکتی
عملکردها (وظایف) پشتیبانی رسانه های اجتماعی
چالش ها
بحث و نتیجه گیری
منابع

چکیده

     در سالهای اخیر، استفاده گسترده از رسانه های اجتماعی به طور فزاینده ای شیوه ی برنامه ریزی و سیاست گذاری را تحت تاثیر قرار داده است. اگرچه تعداد رو به رشدی از مقالات تاثیر رسانه ‌های اجتماعی بر حاکمیت و برنامه‌ریزی شهری را بررسی می‌کنند، کمبود درک نظری در زمینه ی میزان گستره ی پشتیبانی رسانه‌های اجتماعی از برنامه‌ریزی مشارکتی، وجود دارد. این مطالعه یک نوع شناسی از عملکردها و وظایف پشتیبانی رسانه های اجتماعی را شناسایی می کند: به اشتراک گذاشتن اطلاعات به جریان های اطلاعاتی یک-طرفه از دولت به شهروندان یا از افراد و سازمان ها به مخاطبان گسترده بصورت هوشیار و بلادرنگ اشاره دارد؛ شبکه‌ سازی اجتماعی در مورد شبکه ‌سازی افراد و سازمانها، حتی شاید عبور از مرزهای جغرافیایی برای اقدام های جمعی است؛ مشارکت شهروندی به میزان های مختلف قدرت شهروندی ربط دارد که ممکن است بوسیله ی رسانه های اجتماعی ارتقا یابد؛ و ارتباطات متنوع می باشد که با خود-ارتباطی چندوجهی، تعاملی و انبوه در حوزه های عمومی آنلاین مختلف مشخصه یابی می شود. این وظایف پشتیبانی می تواند برای کمک به مراحل و مقیاس های مختلف برنامه ریزی مشارکتی به کار گرفته شود. با این وجود، چالش های بالقوه متعددی در استفاده از رسانه‌های اجتماعی در برنامه‌ریزی شهری وجود دارد، از جمله سوگیری جمعیت، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، اعتبار اطلاعات، (خود)سانسوری، و قطبی سازی افکار. ادغام و یکپارچه سازی رسانه های اجتماعی، ابزارهای دیجیتال و روش های مشارکت سنتی می تواند در پشتیبانی از فرآیندهای برنامه ریزی همه شمول تر کمک کننده باشد.

مناقشات پیرامون برنامه ریزی مشارکتی
     یک چرخش ارتباطاتی در برنامه ریزی شهری در کشورهای غربی به ویژه در زمینه بازآفرینی شهری و حفاظت محیط زیست از دهه 1980 اتفاق افتاده است (Healey, 1997). Innes(2018) و Booher یک نظریه ی عقلانیت مشارکتی را ارایه می کنند که شامل سه شرط، یعنی تنوع علایق، وابستگی متقابل علایق و گفتگوی معتبر می باشد. این شرایط تا حد زیادی با ایده های هابرماس در مورد عقلانیت ارتباطی مرتبط است در مورد اینکه نیاز است تا همه دیدگاه ها و شرایط گفتاری ایده آل گنجانده شود. بنابراین، در رویکرد ارتباطاتی به برنامه‌ریزی مشارکتی فرض بر این است که شرکت ‌کنندگان به طور مساوی حق سؤال کردن، اعتراض و پیشنهاد دادن دارند و نیز بحث‌ های صمیمانه، قابل درک و دقیق (ارتباطات عقلانی) در حوزه عمومی وجود دارند (Innes & Booher, 2015). مزایای فرض یک رویکرد ارتباطاتی با هدف حل وفصل تعارض بسیار چشمگیر است، به طور مثال تقویت مداخله ی بیشتر ذینفعان در فرآیندهای تصمیم گیری و ممکن کردن تغییر شکل روابط متخصص-شهروند (Gualini & Bianchi, 2015). مهمتر اینکه، راهکارهای برنامه‌ ریزی مشارکتی، نقش مهم شهروندان را بعنوان کنش گرانی که به استدلال‌ها کمک می‌کنند و جامعه مدنی را بعنوان وسیله ‌ای برای اعمال فشار بر دولت تا پاسخگوتر اقدام کند، تعریف می‌ نماید (B¨acklund & M¨antysaloB¨acklund & M¨antysalo, 2010; Watson, 2011). آنها اغلب در سطح محله ای توسعه پیدا می کنند، که در آنجا ارتباط چهره به چهره ظهور خیال های مشترک را ممکن می سازد. با این حال، رویکرد ارتباطی به برنامه ریزی مشارکتی به دلیل نادیده گرفتن روابط قدرت در فرآیندهای اجماع خواهانه و “عقلانیت های متعارض” در زمینه تفاوت های اجتماعی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است (Brand & Gaffikin, 2007; Huxley & Yiftachel, 2000; Watson, 2003). همچنین به دلیل نادیده گرفتن زمینه هایی که ممکن است مانع تحقق کیفیت های مشارکتی شود، مورد انتقاد قرار گرفته است (Calderon & Westin, 2021).

     بنابراین، بعضی از محققان و دانشمندان کمک و نقش احتمالی مجادله (آگونیسم) (به جای عقلانیت ارتباطاتی) را در برنامه ریزی مشارکتی بررسی کرده اند (مانند Brand & Gaffikin, 2007; Boonstra & Boelens, 2011; Mouat et al., 2013). اگرچه برخی از محققان به برنامه ریزی مجادله ای یا آگونیستی به عنوان یک پارادایم یا الگوی برنامه ریزی جدید می نگرند (مانند B¨acklund & M¨antysalo, 2010; Kühn, 2021)، چگونگی توسعه دادن آگونیسم در برنامه ریزی به یک نظریه برنامه ریزی عملی موضوع مورد بحث است. رویکرد آگونیستی بر پایه ی مفهوم سیاسی پلورالیسم آگونیستی است که پایداری درگیری و تعارض ‌ها را تصدیق می‌کند و آن را بعنوان یک امر ضروری برای عملکرد سیاستمداران دموکراتیک در نظر می گیرد که خصومت (آنتاگونیسم) را به آگونیسم (مجادله) تبدیل می‌کند که در آن مخالفان نه دشمن، بلکه فقط مخالف هستند (Mouffe, 2013). تفاوت بین رویکردهای ارتباطی و آگونیستی می تواند با فرم های متمایز حوزه های عمومی برای ارتباطات انعکاس داده شود.

برآورد استراتژی توسعه پایدار شهری: کاربرد طبقه بندی پایداری خدمات شهر هوشمند

Assessing the urban sustainable development strategy: An application of a smart city services sustainability taxonomy

چکیده

1. مقدمه

2. چارچوب مفهومی

2.1. مدیریت نامحسوس در توسعه ی پایدار شهری

2.2. تحلیل راهبردی راه حل های شهر هوشمند براساس چارچوب داشبورد پایداری

3. روش پژوهش

4. نتایج و بحث

5. نکات پایانی

منابع

چکیده

این مقاله به تعریف مصادیق (پارادایم) شهرهای هوشمند با دیدی همه جانبه درخصوص چالش های شهری معاصر می پردازد. این تعریف دربرگیرنده ی پیگیری اهداف توسعه ی پایدار و نیاز به ادغام رفتارهای شهر تاب آور به طور ویژه در راستای پاسخ به اثر تغییر اقلیم می باشد. این سناریو همچنین دربرگیرنده ی تعریف شهرهای هوشمند به عنوان ابزاری برای کمک به سیاستگذاران و مدیران شهری در هدایت راه حل های مبتنی بر فناوری های اطلاعات و ارتباطات نوظهور به منظور تحقق آن دسته از طرح های راهبردی شهری می باشد که این مشکلات را برطرف می کنند. بنابراین، در اینجا چارچوبی تحلیلی برای اشاره به خلأ پژوهشی موجود درخصوص دانش این حوزه پیشنهاد می شود. این چارچوب امکان هدایت اهرم فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرهای هوشمند را نه تنها برای دستیابی به اهداف اقتصادی که ویژگی ذاتی طرح های ابتکاری شهر هوشمند می باشد، بلکه برای رسیدن به ابعاد دیگر پایداری از جمله اهداف زیست محیطی، اجتماعی، سازمانی و فرهنگی میسر می سازد. برای رسیدن به این هدف، چارچوب های شاخص پایداری کلی و همچنین مجموعه ای از شاخص های شهر هوشمند بررسی می شوند. این موارد به عنوان منابع بالقوه ی طبقه بندی های خاص خدمات شهر هوشمند برای توسعه ی پایدار شهری بررسی می شوند. به کمک تلفیق گزینه های مختلف، داشبورد پایداری که زمانی یکی از سیستم های شاخص توصیه شده توسط کارشناسان بود، بازنگری می شود. این داشبورد به عنوان چارچوبی برای تحلیل و کمک به حفظ هدف گذاری راهبردی راه حل های شهر هوشمند در طول چرخه ی عمر کامل آن ها درخصوص پایداری، تطبیق داده می شود. برای تکمیل چارچوب طبقه بندی کیفی-تحلیلی، خدمات ارائه شده توسط راه حل واقعی شهر هوشمند یعنی مرکز عملیات های ریو دو ژانیرو، به عنوان یک مدل انتخاب می شود. این کار امکان بررسی گذار 9 ساله ی این مرکز از پیکربندی گسترده تر، با ظرفیت تر، راهبردی تر و نوآورانه تر درخصوص گرایش به ابعاد پایداری به سمت ترکیبی عملیاتی و محدودتر را که همیشه به بعد اقتصادی اختصاص داده شده است، میسر می سازد. 

5. نکات پایانی

در پاسخ به مشکلات شریرانه ی شهری و چالش های معاصر دیگر که با اثرات تغییر اقلیم شدیدتر می شوند، دولت های شهری سرتاسر جهان به اهداف توسعه ی پایدار مانند بهبود در تاب آوری شهری احساس تعهد کرده اند. این توافق درخصوص پایداری، مستلزم آن است که مقامات شهری قادر باشند تا طرح های راهبردی گرایش دار به سمت پایداری گسترده تر در کوتاه و میان مدت را تشریح و محقق نمایند، به عبارت دیگر، نه تنها بر اولویت بندی دیدگاه اقتصادی، بلکه بر ابعاد محیطی، اجتماعی، سازمانی و فرهنگی نیز تمرکز نمایند.

مدیران دولتی با کمک خواستن در مقابله با این فشارها، به خدمات شهر هوشمند و نهادینه سازی سیستم های شاخص تکیه کرده اند که می توانند کارآمدی این راه حل ها را اثبات نمایند. با این حال، علیرغم تلاش های نهادهای استانداردسازی و افزایش تعداد مدل های شاخص جایگزین، هنوز هیچ استاندارد شناخته شده ی جهانی برای معماری های شهر هوشمند وجود ندارد که پیچیدگی تحلیل کیفی و کمّی عملکرد آنها به خصوص از نظر توجه به تمام ابعاد پایداری متعادل می سازند. این کار، اثربخشی رتبه بندی های کلی شهرها را به عنوان سازوکارهای تشویقی برای بهبود عملکرد آنها و استفاده ی مجدد از راه حل های موفق شهر هوشمند در زمینه های دیگر شهری به خطر می اندازد.

Abstract

This article contextualizes the smart cities paradigm in the panorama of contemporary city challenges, which increasingly encompasses the pursuit of sustainable development goals and the need to incorporate urban resilient behaviors, mainly in response to the impacts of climate change. Such a scenario also comprises the interpretation of smart cities as tools to assist policymakers and city administrators in directing solutions based on emerging information and communication technologies (ICTs) to the materialization of urban strategic plans addressing these confrontations. There are, however, no established indicator systems that attest to the substantiation of such plans by smart city solutions, nor to their alignment with the goals of urban sustainable development. Therefore, an analytical framework is proposed here to address this knowledge gap. It enables guiding the leverage of smart cities’ ICTs, not only for the achievement of economic goals, a feature intrinsic to smart city innovations, but also to reach other sustainability dimensions, as the environmental, social, institutional and cultural. To this end, generic sustainability indicator frameworks and also a set of smart city indicators are explored. They are examined as potential sources of specific taxonomies in smart city services for urban sustainable development. From this compilation of options, the Dashboard of Sustainability, once one of the indicator systems most recommended by experts, is revisited. It is adapted as a framework for analyzing and helping to maintain the strategic targeting of smart city solutions, during their entire lifecycle, at sustainability. To complete the qualitative-analytical-taxonomic frame, the services offered by a real smart city solution, the Rio de Janeiro Center of Operations, are employed as a model. This allows investigating its 9-year transition from a wider, larger capacity, strategic and innovative configuration in orientation towards sustainability perspectives, to a more narrow, operational composition, that is predominantly devoted to the economic dimension.

5. Concluding

remarks In response to urban wicked problems and other contemporary challenges, which are further intensified by the impacts of climate change, city governments around the world have been committing to sustainable development objectives, such as improvements to urban resilience. This agreement on sustainability has called for public authorities to be able to elaborate and materialize strategic plans oriented towards a broader sustainability in the short and medium terms, that is, focused not only on prioritizing the economic perspective but also the environmental, social, institutional and cultural dimensions.

Seeking assistance in coping with these pressures, public administrations have been relying on smart city services and the institutionalization of indicator systems that are capable of proving the effectiveness of such solutions. However, despite the efforts of standardization bodies and the proliferation of alternative indicator models, there is still no globally recognized standard for smart city architectures, and which moderates the complexity of qualitatively or quantitatively analyzing their performance, particularly in terms of considering all sustainability perspectives. This compromises the effectiveness of generic rankings among cities as incentive mechanisms for their performance improvement and the reuse of successful smart city solutions in other urban contexts.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

برآورد استراتژی توسعه پایدار شهری: کاربرد طبقه بندی پایداری خدمات شهر هوشمند

Assessing the urban sustainable development strategy: An application of a smart city services sustainability taxonomy

از فضای زیرزمینی شهری(UUS) تا شهرسازی زیرزمینی پایدار(SUU) : تغییر تمرکز در دانش زیرزمینی شهری

From urban underground space (UUS) to sustainable underground urbanism (SUU): Shifting the focus in urban underground scholarship

چکیده

1.مقدمه

2. فضای زیرینِ شهر

3. پایداری

4. به سوی شهرسازیِ زیرزمینی پایدار

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

این دیدگاه بیانگر این موضوع است که برای توسعه پایدار شهری رابطه ی بین شهر و زمینِ زیر آن نیاز به توجه بیشتری دارد. ظرفیت زیرزمینی ممکن است فضای شهریِ اضافی ایجاد کند، اما خصوصیات آن مانندِ فضای بالای زمین نیست. تحقیقات بین رشته ای و همکاری حرفه ای دو عامل مهم و مورد نیاز هستند برای درک بهترِ (الف) تنوع فرایند های در دستِ اجرا، و (ب) نقش و عملکرد مهندسان ژئو تکنیک و دانشمندان زمین شناسی در شهرسازی پایدارِ زیرزمینی. 

1.مقدمه

با ادامه ی شهرنشینی فشار بر بهره وری از زمین در حال افزایش است. بین سال های 2012 تا 2018 میانگینِ سالانه ی زمین های توسعه یافته 540 کیلومتر مربع بود(EEA,2019). یکی از اقدامات مورد حمایت برای مقابله با تصرف مداومِ زمین، احیای اراضیِ صنعتی رها شده می باشد(EC,2016). این امر مستقیماً توسعه و نوسازیِ شهر را در آینده متناسب با شرایط زمین و توانایی انسان برای بهبود وضعیت فعلی خود پیوند می دهد. علاوه بر استفاده از اراضیِ صنعتی آلوده شده که قابل بهره برداری می باشند، تعداد زیادی از جنبه های توسعه شهری به آنچه در زیرِ سطحِ زمین است و هم چنین توانایی ما برای تغییرِ محیط زیرسطحی بستگی دارد. در دسترس بودن آب های زیر زمینی، به عنوان مثال، اغلب عامل تعیین کننده ای برای ایجاد شهرک های جدید بوده است. برداشت آب های زیرزمینی برای توسعه ی شهری می تواند باعث ایجادِ اثرات ثانویه ای مانند فرونشست زمین یا نفوذ آب شور شود (Foster et al., 2011) و به نوبه خود تاثیر قابل توجه ای بر محیطی که انسان آن را ساخته داشته باشد. 

Abstract

This viewpoint argues that for sustainable urban development the relationship between the city and the ground beneath it needs increased attention. The underground volume might provide additional urban space, but it cannot be treated in the same way as above-ground space. Cross-disciplinary research and professional collaboration are needed to better understand (a) the variety of processes at play, and (b) the role of geotechnical engineers and geoscientists in working towards sustainable underground urbanism.

1. Introduction

With ongoing urbanisation, the pressure on land use is growing. Between 2012 and 2018, the annual average of newly developed land was 540 km2 (EEA, 2019). One measure being advocated to counteract this continuous land take is the regeneration of brownfield sites (EC, 2016). This directly ties future urban development and redevelopment to the suitability of the ground present and to human ability to improve its current condition. In addition to brownfield utilisation, several aspects of urban development rely on the subsurface and our ability to change the subsurface environment. The availability of groundwater, to give an example, has often been a determining factor for the establishment of new settlements. The abstraction of groundwater for urban development can cause secondary effects such as land subsidence or saline water intrusion (Foster et al., 2011) and, in turn, have a severe impact on the built environment present.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

از فضای زیرزمینی شهری(UUS) تا شهرسازی زیرزمینی پایدار(SUU) : تغییر تمرکز در دانش زیرزمینی شهری

From urban underground space (UUS) to sustainable underground urbanism (SUU): Shifting the focus in urban underground scholarship

دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه: زمینه غنا

Sustainability guidelines to attaining smart sustainable cities in developing countries: A Ghanaian context

چکیده

1. مقدمه

2. نظریه

1.2 جهان در حال شهری سازی شدن: چالش های پیش روی بهبود

2.2 حل بحران های شهری سازی: تولید مفهوم شهر هوشمند

3.2 چارچوب شهر هوشمند و سازگاری آن در کشورهای در حال توسعه

4.2 مفاهیم شهر هوشمند پایدار برای بهبود سازه های شهری

3. روش ها

4. نتایج و بحث ها

1.4 آزمون های تحلیلی

3.4 دستورالعمل های پایداری جهت دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند

4.3 چارچوبی برای دستیابی به شهرهای هوشمند پایدار در کشورهای در حال توسعه

5. نتیجه گیری

فهرست منابع

چکیده

شهری سازی آکنده از چالش های فراوان است. مفاهیم شهر پایدار هوشمند ابزاری را جهت حل این مشکلات پیش روی ما قرار می دهد. از این رو، پژوهشگران طی سالها مشغول انجام تحقیقات بر روی چارچوب های به کار گرفته شده در شکل گیری شهرهای پایدار هوشمند بوده اند تا چالش های شهری سازی که ارائه شده است را برای اجرای مفاهیم شهر پایدار هوشمند ( (SSCCدر کشورهای در حال توسعه کنترل کنند. در مطالعه حاضر، چارچوبی مفهومی جهت کنترل چالش های شهری سازی در اجرای شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه ارائه شده است. مطالعه کنونی با استفاده از رویکرد استقرایی، فلسفه اثبات گرایی پژوهشی را به کار گرفته است. تجزیه و تحلیل عاملی مؤلفه های اصلی برای تحلیل ۷۶ پاسخ بازیابی شده از یک نمونه هدف استفاده شده است. نتایج حاصل از این تحلیل ۴ مؤلفه را به وجود آورد که در حکم دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه می باشند. اهمیت اصلی این بررسی در ارائه چارچوبی جهت ارتقای اجرای مفاهیم شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه نهفته است. این مطالعه با برجسته سازی راهبردهایی برای بهبود هوشمندی شهرها و نشان دادن دستورالعمل های کلیدی پایدار مورد نیاز برای دستیابی به شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه بر ارزش پیشینۀ پژوهشی شهر پایدار هوشمند می افزاید. همچنین مطالعه حاضر کمبودهای شهری سازی در کشورهای در حال توسعه را آشکار می‌سازد و مسیرهایی را برای تحقیقات آتی فراهم می کند جایی که مشخص شود فرصت های مطالعاتی آتی در بهبود سازه های توانمند و توسعه ابزارهای سنجش جامع برای تعیین و کنترل شهری سازی شهرهای کشور های در حال توسعه نهفته است. در عمل، این مطالعه چارچوبی با دسترسی آسان ارائه می دهد که نشان‌دهندۀ این موضوع است که چگونه می توان چالش های شهری سازی را تصویر سازی نمود و راه حل هایی برای پیاده‌سازی مفهوم شهر پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه ارائه کرد.

1. مقدمه

فرآیند شهری سازی ترجیحاً باید با پیش‌بینی آینده تحول اجتماعی و اقتصادی که روشی آسان برای برآورده ساختن نیازهای شهروندان، بهبود انسجام اجتماعی و به حداکثر رساندن منابع است، هماهنگ و سازگار باشد [۶۴،۵۷]. هرچند، رشد سریع و برنامه ریزی نشده مانع توسعه پایدار می شود به منزله نفرینی برای بهره‌مندی از مزایای شهری سازی می باشد. بنابراین، به منظور غلبه بر مشکلات شهری سازی و افزودن بر مزایای آن، مفهوم شهر هوشمند پیشنهاد شده است [۲۴،۲۰،۱۷]. 

Abstract

Urbanisation of cities are fraught with several challenges. Smart sustainable city concepts (SSCC) present means to solve these problems. Therefore, over the years, researchers have been studying frameworks to adopt in the formation of smart sustainable cities to solve urbanisation challenges. In this study, a conceptual framework for controlling urbanisation challenges to implementing SSCC in developing countries is presented. The study adopted positivism research philosophy using deductive approach. Principal component factor analysis was used to analyse 76 responses retrieved from a purposive sample. The emanating results generated four components which serves as sustainability guidelines to achieving smart sustainable cities in developing countries. The primary importance of this study lies in providing a framework to enhance the implementation of SSCC in developing countries. This study adds value to the smart sustainable city literature by highlighting strategies for improving cities’ smartness and showing key sustainability guidelines required for the attainment of a smart sustainable city in a developing country. The study also brings to light deficiencies in urbanisation in developing countries and provide paths for future research, where it was indicated that future research opportunities lie in improving enabling structures in cities and developing comprehensive measurement tools for determining and controlling urbanisation in developing countries’ cities. For the world of practice, the study offers a readily available framework that captures how urbanisation challenges could be conceptualised and solutions could be provided towards the implementation of SSCC in developing countries.

1. Introduction

The process of urbanisation preferably should be geared towards provision of economic and social transformation – an easy way of meeting citizen’s needs, improving social cohesion, and maximising resources [57,64]. However, rapid and unplanned growth impedes sustainable development and acts as anathemise to enjoying the benefits of urbanisation. Therefore, in order to circumvent urbanisation problems and enhance its benefits, the smart city concept has been proposed [17,20,24].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

دستورالعمل های پایداری برای دستیابی به شهرهای پایدار هوشمند در کشورهای در حال توسعه: زمینه غنا

Sustainability guidelines to attaining smart sustainable cities in developing countries: A Ghanaian context

توجیهات ایدئولوژیک شهر هوشمند هامبورگ

The ideological justifications of the Smart City of Hamburg

چکیده

1. مقدمه

1.1. رویکرد تجربی و مفهوم سازی

2. پیامدها و نتایج: هوشمندسازی شهر هامبورگ، مشکلات و راهکارها

3. بحث و گفتگو: نقد ایدئولوژی شهر هوشمند

3.1. نگرشی به تدوین ایدئولوژی پشت پرده شهر هوشمند هامبورگ

3.2. وظایف ایدئولوژی شهرهوشمند

4. نتیجه گیری

چکیده

این مقاله، علم بلاغت را به مثابه ابزاری برای بازتولید آرمانگرایی بر مبنای بلاغت عمومی دیجیتال دولت هامبورگ  که شهر هوشمند را در دستورکار خود قرار داده است تحلیل و بررسی می کند. به منظور درک ایدئولوژی در پشت پرده زیباشناسی خوش بینانه فن آوری در مورد شهر هوشمند و تحقیق در مورد اثرات و عملکرد آن، یک تحلیل تفسیری از توصیف کننده های تهی انجام شد. تفسیرهای بر گرفته شده از آدورنو، هورکهایمر و ژیژک و لاکان، در قالب پیش زمینه ای برای این تحقیق استفاده می شود که به منظور تعمیق نقد های موجود از شهر هوشمند معرفی شده اند (که اغلب نظریه فوکوالدینی هستند). با الهام از نظریه انتقادی، این تحلیل نشان می دهد که ایدئولوژی بواسطه صنعت فرهنگ تکثیر و بازتولید شده و به نوعی برای هماهنگ ساختن تضادهای موجود اجتماعی و اقتصادی و بازتولید منافع اقتصادی،  تمایل به پیاده سازی عقلانیت ابزاری دارد. از آنجا که علوم بلاغی کاوش شده، همانند سیاستمدارانی هستند که در اریکه قدرت برای تحقق باورهای عقیدتی خود پافشاری می کنند، لذا رازپردازی فناوری نقش مهمی را به عنوان معیاری از نظم و کنترل – که هدف از آن تثبیت و توجیه وضعیت و حفظ نابرابری های موجود است- ایفا می کند. مولفه های مشتق شده از علم بلاغت – که به نوعی نشان دهنده طبقه بندی شهروندی و فروکاست گرایی مشکلات محیطی است – اهمیت جامعه مطالعه را اثبات می کند و بر لزوم فوری خُرده گرفتن از پیشرفت دیجیتال سازی شهری تأکید می کند. 

1. مقدمه

یک معنای ضمنی پُرمایه و مثبت در مفهوم شهر هوشمند (SC) نهفته است که هم در بلاغت سیاسی  و هم علوم دانشگاهی  به آن پرداخته شده است. برنامه ریزان شهری به پیاده سازی راهکارهای هوشمند جهت ارتقای رقابت جهانی شهر، بهبود بهره وری محیطی و اقتصادی و تسهیل انعطاف پذیری ترغیب می شوند (آلبینو ، براردی ، و دانژلیکو ، 2015). در چنین فضای تکنولوژیکی خوش بینانه در مورد شهر هوشمند، دیجیتالی سازی شهری اغلب با الکترونیکی سازی قیاس می شود (هاچ ، 2012)، که حاکی از ماهیت تکاملی پیشرفت تکنولوژی و تأثیر آن در برنامه ریزی شهری است. با این وجود، شکل گیری فضاهای شهری از منظر تکامل قابل نهادینه شدن نیست، اما در عوض، در یک بستر اجتماعی از تحولات ساختاری و توزیع قدرت، مدوّن می شود (هاروی ، 1975). 

4. نتیجه گیری

هدف از این مطالعه بررسی این نکته بود كه چگونه بلاغت هوشمند سازی، ایدئولوژی سرمایه داری را بازتولید و تجلی می بخشد و به تبع آن، تا چه اندازه توزیع قدرت و بی عدالتی ها را پنهان می سازد. خوش بینی ایدئولوژی شهر هوشمند بر اساس وعده “رستگاری و سعادت برای همگان” شکل گرفته است. به  هر روی، نشان داده ایم كه این هدف با تناقض میان اهداف ، ابزارها و مسائل سیاسی روبرو است. به جای تدوین دستور کاری برای تحقق وعده ها (همانطور که ایگناکر، 2018  نیز مطالبه می کند)، سیاستمداران هامبورگ صرفاً به “حاکمیت بر ابزار پیشرفت” – یعنی ابزارهای هوشمند – توجه دارند. همانطور که هورکهایمر و آدورنو (1944/2006)  نیز اشاره کرده اند، این کانون توجه تجلی کننده عقلانیت ابزاری است. در این راستا، مقامات هامبورگ نقش ایدئولوژی سازان را در “توجیه سیاست گذاری شبه صنعت” به یدک می کشند.

Abstract

This article analyzes rhetoric as a mean of ideology reproduction on the base of digital public rhetoric of Hamburg’s government on smart city agenda. With the aim to grasp ideology behind the technological optimist rhetoric about smart city and research its effects and functions, an interpretative analysis of empty signifiers was conducted. Interpretations of Horkheimer and Adorno, Žižek and Lacan serve as background for the research, which are introduced to enrich an existing (mainly Foucauldian) set of smart city critique. Inspired by critical theory, this analysis shows that ideology is reproduced by culture industry and indicates tendencies to implement instrumental reason, to harmonize the existing social and economic contradictions and mainly reproduces economic interests. Since the researched rhetors are as politicians in power to materialize their ideological convictions, the mystification of technology plays a crucial role as disciplining and controlling measure, which aims to stabilize and justify status quo and maintain the existing inequalities. Derived rhetoric elements, which indicate categorization of citizenship and reductionism of environmental issues demonstrate the high societal relevance of the study and emphasize the urgent need for critique on progressing urban digitalization.

1. Introduction

A strong positive connotation is attached to the notion of smart city (SC), expressed in both political rhetoric (Scholz, 2016a, 2016b, 2016c; Horch, 2014; Johnson, 2016) and academic discourse (Glasmeier & Christopherson, 2015). Urban planners are widely encouraged to implement smart solutions for strengthening global city competition, improving ecological and economic efficiency, and facilitating resilience (Albino, Berardi, & Dangelico, 2015). In such technologically optimist discourses on SC, urban digitalization is often compared with electrification (Hatch, 2012), which underlines the evolutionary nature of technological advancement and its impact on urban planning. And yet, the formation of urban spaces cannot be naturalized in terms of evolution, but, instead, takes place in a societal context of structural transformations and power relations (Harvey, 1975).

4. Conclusion

This paper aimed at finding out how smartification rhetoric reproduces and manifests an ideology of late capitalism and to what extent does it thereby conceal power relations and injustice. The optimism of the SC-ideology is based on the promise of prosperity for all citizens. However, we have shown that this objective is based on an incoherency of political aims, means and issues. Instead of formulating an agenda in order to achieve the promises (as demanded by Yigitcanlar, 2018), the politicians of Hamburg focus merely on the governance on the means of progress – the smart tools. This constitutes an embodiment of instrumental reason, as described by Horkheimer & Adorno, (1944/ 2006). The officials of Hamburg assume in this context the role of ideology producers within the justification of the industry-like policymaking.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

توجیهات ایدئولوژیک شهر هوشمند هامبورگ

The ideological justifications of the Smart City of Hamburg

تغییر طراحی شهری شهرها برای سلامت: مدل فوق العاده بلوک

Changing the urban design of cities for health: The superblock model

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
2-1 مدل سوپر بلوک بارسلونا
2-2 ارزیابی تاثیر سلامت
2-3 اطلاعات تقابل
2-4 تحلیل جدول زندگی و تاثیر اقتصادی
3- نتایج
4- بحث
4-1 محدودیت ها و نقاط قوت
4-2 سایر کاربردها
5- نتیجه گیری ها

چکیده

پیش زمینه: طراحی شهری وابسته به خودرو در سطح شهرهای پرجمعیت منجر به آلودگی، شیوه زندگی ساکن و افزایش آسیب پذیری در برابر تغییرات آب و هوایی شده است. مدل سوپر بلوک بارسلونا یکی از راهکارها و استراتژی های ابتکاری در برنامه ریزی شهری و حمل و نقل است که هدف آن اصلاح فضاهای عمومی مردم – کاهش حمل و نقل موتوری – ارتقای تحرک پایدار و شیوه زندگی فعال و همچنین ایجاد فضاهای سبز و کاهش تاثیرات تغییرات آب و هوا می باشد. ما در این تحقیق تاثیرات سلامت استفاده از این مدل را در بارسلونا ارزیابی کرده ایم.
روش ها: ما در این تحقیق یک ارزیابی کمیتی از تاثیرات سلامت (HU) در ساکنان بیش از 20 سال بارسلونا انجام دادیم (N=1301827) و از تحقیق انجام شده در سطح منطقه سوپر بلوک (N=503) و ارزش ارزیابی قیاسی برای برآورد ریسک استفاده کرده ایم. در این تحقیق 1- تغییرات مورد انتظار در (a) فعالیت فیزیکی حمل و نقل (PA) – (b) آلودگی هوا (NO2) – (c) صدای حاصل از آلودگی صوتی جاده ای – (d) فضای سبز- (e) کاهش تاثیر جزیره گرمای شهری (UHI) از طریق کاهش گرما 2- معیار بندی ارزیابی های ریسک و 3- محاسبه حجم تاثیرات سلامت را انجام داده ایم. اهداف ارزیابی شده قابل پیشگیری عبارتند از: مرگ و میر پیش از بلوغ – تغییر در امید به زندگی و تاثیرات اقتصادی.
نتایج: ما برآورد کردیم که 667 مرگ پیش از بلوغ (235-1098:95y.CI) می تواند بصورت سالانه و از طریق استفاده از سوپر بلوک 503 پیشگیری شود. بیشترین تعداد مرگ و میر قابل پیشگیری می تواند با کاهش NO2 (291.95%-PI=0-83) در ارتباط باشد و بعد از آن عواملی چون صدا) (163- 95%CI 83-246 – گرما (117.95%-CI101-137) و توسعه فضای سبز (60.95%CI:0-119) قرار می گیرد. افزایش PA برای تعداد 65 هزار نفر که سفرهای ماشینی – موتوری را به حمل و نقل عمومی و فعال تغییر داده اند منجر به افزایش میانگین امید به زندگی برای نوجوانان بارسلونا در 200 روز (95%CI-99-297) و تاثیرات اقتصادی سالانه 1.7 بیلیون یورو شده است (95%CI:0.6-2.8) .
بحث: سوپر بلوک های بارسلونا به کاهش تاثیرات مضر محیطی (مثل آلودگی هوا – صدا و گرما) کمک می کند در حالی که همزمان سطح PA و دسترسی به فضای سبز را افزایش می دهد و مزایای سلامت را فراهم می آورد. برای توزیع یکنواخت مزایای سلامت این سوپر بلوک ها باید به طور منسجم در شهرها استفاده شوند. مزایای مشابهی نیز برای سایر شهرهای مواجه با چالش هایی از جمله آلودگی محیطی، آسیب پذیری در برابر تغییرات آب و هوا و کاهش سطح PA با استفاده از مدل سوپر بلوک بارسلونا انتظار می رود.

5- نتیجه گیری ها

مدل سوپر بلوک یک مدل جدید در طراحی شهری و یک راهکار سلامت عمومی است که برای اصلاح فضای عمومی و کمک به تمیز تر شدن و سبز تر شدن شهر، فعالیت فیزیکی بیشتر و اصلاح تغییرات آب و هوایی از طریق ایجاد ساختار جدید در طراحی شهری و سیستم حمل و نقل کمک می کند. ما نشان دادیم که این مدل ها دارای پتانسیل کاهش میزان مرگ و میر و افزایش قابل توجه LE از طریق کاهش آلودگی هوا، صدا و گرما و افزایش دسترسی به فضاهای سبز و عملکرد PA حمل و نقل محور می باشد. حجم تاثیرات سلامتی ارزیابی شده باید با کاربرد سریع در بارسلونا و معیار بندی سایر فاکتورها همراه باشند، که مزایای کمتری برای آن انتظار می رود. برای توزیع کامل و برابر مزایا، مدل سوپر بلوک باید در تمام شهر استفاده شود.

Abstract

Background
Car-dependent city planning has resulted in high levels of environmental pollution, sedentary lifestyles and increased vulnerability to the effects of climate change. The Barcelona Superblock model is an innovative urban and transport planning strategy that aims to reclaim public space for people, reduce motorized transport, promote sustainable mobility and active lifestyles, provide urban greening and mitigate effects of climate change. We estimated the health impacts of implementing this urban model across Barcelona.
Methods
We carried out a quantitative health impact assessment (HIA) study for Barcelona residents ≥20 years (N = 1,301,827) on the projected Superblock area level (N = 503), following the comparative risk assessment methodology. We 1) estimated expected changes in (a) transport-related physical activity (PA), (b) air pollution (NO2), (c) road traffic noise, (d) green space, and (e) reduction of the urban heat island (UHI) effect through heat reductions; 2) scaled available risk estimates; and 3) calculated attributable health impact fractions. Estimated endpoints were preventable premature mortality, changes in life expectancy and economic impacts.
Results
We estimated that 667 premature deaths (95% CI: 235–1,098) could be prevented annually through implementing the 503 Superblocks. The greatest number of preventable deaths could be attributed to reductions in NO2 (291, 95% PI: 0–838), followed by noise (163, 95% CI: 83–246), heat (117, 95% CI: 101–137), and green space development (60, 95% CI: 0–119). Increased PA for an estimated 65,000 persons shifting car/motorcycle trips to public and active transport resulted in 36 preventable deaths (95% CI: 26–50). The Superblocks were estimated to result in an average increase in life expectancy for the Barcelona adult population of almost 200 days (95% CI: 99–297), and result in an annual economic impact of 1.7 billion EUR (95% CI: 0.6–2.8).
Discussion
The Barcelona Superblocks were estimated to help reduce harmful environmental exposures (i.e. air pollution, noise, and heat) while simultaneously increase PA levels and access to green space, and thereby provide substantial health benefits. For an equitable distribution of health benefits, the Superblocks should be implemented consistently across the entire city. Similar health benefits are expected for other cities that face similar challenges of environmental pollution, climate change vulnerability and low PA levels, by adopting the Barcelona Superblock model.

5- Conclusions

The Barcelona Superblock model is a promising urban model as well as public health strategy to reclaim public space for people and help the city become cleaner, greener, more physically active and climate change resilient through the reconfiguration of urban and transport structures. We showed that the Superblocks have the potential to reduce the premature mortality burden and increase LE considerably through reductions in air pollution, noise and heat and increased access to green space and transport-related PA performance. The magnitude of estimated health impacts should make a case for the rapid implementation in Barcelona and the scale-up to other cities, where similar health benefits can be expected. For full and equitable distribution of health benefits, the Superblock model should consistently be implemented across the entire city

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تغییر طراحی شهری شهرها برای سلامت: مدل فوق العاده بلوک

Changing the urban design of cities for health: The superblock model

حرکت به سوی شهرهای هوشمند: راهکارهایی که به چارچوب تحول شهر هوشمند منتهی می‌شوند

Moving towards smart cities: Solutions that lead to the Smart City Transformation Framework

چکیده

1. مقدمه

1.1. یک فشار عظیم بر روی زیرساختها و خدمات شهری

1.2 شهرهای هوشمند: جنبه جدیدی از شهری سازی

1.3 برنامه ریزی خدمات برای شهرهای هوشمند

2 بررسی مقالات

2.1 مروری بر نوع شناسی خدمات و مدلهای ارائه خدمات که قبلاً مطرح شده‌اند

2.2 پذیرش فن آوری و مشارکت شهروندان در توسعه شهر هوشمند

2.3 پیشرفتهای فن آورانه برای طراحی و ارائه خدمات هوشمند

2.4 حفاظت از محیط زیست و کاهش بلایای طبیعی

3 روش شناسی

3.1 جمع سپاری

3.2 تحلیل محتوا

3.3 نگاشت ذهنی

4 نتایج

5 پیشنهاد ما: چارچوب تحول هوشمند شهر (SCTF)

5.1 مرحله برنامه ریزی

5.2 توسعه زیرساختهای فیزیکی

5.3 توسعه زیرساختهای فن آوری اطلاعات و ارتباطات (ICT)

5.4 بکارگیری راه حلهای هوشمند

6 دیداری سازی نقشه ذهنی برای تحول شهر هوشمند

7 مشارکت تحقیق و مفاهیم آن

8 نتیجه گیری

9 محدودیت‌ها و تحقیقات آینده

منابع

چکیده

یک شهر یک اکوسیستم  انسانی بزرگ و دائمی است که خدمات و فرصتهای زیادی را به شهروندان خود ارائه می‌دهد. شهرسازی سریع و افزایش جمعیت، فشارهای زیادی را بر زیرساختهای شهری و خدمات رسانی وارد کرده است. شهرسازی کنونی برای مدرنیزه کردن زندگی شهری، به استراتژیهای قدرتمند و برنامه ریزی نوآورانه‌ای نیاز دارد. بسیاری از شهرها کیفیت و عملکرد خدمات شهری  را با دیجیتالی شدن، و هوشمندتر شدن ارتقا می‌بخشند. سیاستگذاران و مسئولین شهر در حال بررسی راه حلها هستند تا خدمات جدیدی را به روشی کارآمد، پاسخگو و پایدار برای جمعیت زیادی از مردم ارائه دهند.  در این تحقیق، کلیه خدمات ممکن از جمله ابعاد مختلف شهر که می‌توانند یک شهر را به یک شهر هوشمند تبدیل کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. ایده‌های مربوط به خدمات هوشمند از طریق اجرای یک پروسه خلاقانه جمع سپاری تحت نظر همنوعان در هند جمع آوری شده‌اند. برای تجزیه و تحلیل ایده‌های جمع آوری شده، از یک تحلیل عادی محتوای کیفی موجه استفاده شده است. ایده‌های منحصر به فرد در 19 دسته مختلف از خدمات خوشه بندی شده‌اند. این یافته‌ها طبقه بندی چندبعدی خدمات را همراه با توسعه زیرساختهای اساسی و مورد نیاز نشان می‌دهند. علاوه براین، چارچوب تحول شهر هوشمند (SCTF) برای کمک به سیاست گذاران، توسعه دهندگان شهری، مقامات دولتی و ارائه دهندگان خدمات از نظر درک و ترسیم بینشهای بیشتری از راهکارهای هوشمند پیشنهادی برای توسعه شهرهای هوشمند مطرح شده‌است. چهار حوزه کلیدی (برنامه‌ریزی، زیرساخت فیزیکی، زیرساخت ICT و  گسترش راه‌حل‌های هوشمند) در چارچوب پیشنهادی برای نشان دادن تحولات شهر مورد بحث قرار گرفته ‌است. چارچوب تحول شهر هوشمند (SCTF) پیشنهادی، توسط مقالات و نمونه‌هایی که توسط شهرهای مختلف هوشمند در سراسر جهان برای نشان دادن اثربخشی آن پذیرفته شده‌اند، پشتیبانی می‌شود. علاوه بر این، یک نقشه ذهنی برای نشان دادن روابط درونی میان ایده‌های جمع‌آوری‌شده در یک تصور جذاب و روندی برای فرآیند تحول شهر طراحی شده‌است. 

9. محدودیت‌ها و تحقیقات آینده

توسعه خدمات هوشمند مستلزم تلفیق فن آوری پیشرفته در فعالیتهای شهری در سرسر حوزه‌های مختلف است. این مطالعه، راه حلهای مختلف هوشمند، چارچوبی برای تحول شهر و دیداری سازی نقشه ذهنی برای شهر هوشمند را ارائه می‌کند، اما در مورد شکل مناسب ادغام و ارتباط داخلی لایه‌های فیزیکی ، فن آوری اطلاعات و ارتباطات و زیرساختهای IoT توضیحی نمی‌دهد. طراحی خدمات، پیاده سازی و ارائه خدمات جدید به یک دوره زمانی نیاز دارد. این مطالعه هیچ چارچوب زمانی را برای درک چگونگی اجرا در زمان واقعی و تأثیر آن بر شهروندان برآورد نمی‌کند. چارچوب زمانی لازم برای اجرای مؤثر بطور معمول به عوامل مختلفی از جمله شکل کشور، ساختار دولت و ضرورت الزامات و غیره بستگی دارد. از این رو، ممکن است برای شهرها و همچنین کشورهای مختلف تفاوت داشته باشد. 

Abstract

A city is a large and permanent human ecosystem which provides a lot of services and opportunities to its citizens. The rapid urbanization and increasing population have put a lot of strains on city infrastructures and service deliveries. The current urbanization requires strong strategies and innovative planning to modernize the urban life. Many cities are enhancing quality and performance of urban services by being digitalized, intelligent and smarter. The policymakers and city authorities are exploring solutions to deliver the new services in an efficient, responsive and sustainable manner for a large population. The study explores all the possible services among various city dimensions which can make a city smart. The ideas related to smart services are collected from the peer vetted creative crowdsourcing process performed online in India. A directed qualitative conventional content analysis is used to analyze the collected ideas. The unique ideas are clustered into 19 different service categories. The findings suggest multi-dimensional service classification along with required basic infrastructural development. Further, the Smart City Transformation Framework (SCTF) is proposed to help the policy makers, urban developers, government officials and service providers in terms of understanding and to draw more insights from the suggested smart solutions for development of smart cities. There are four key areas (Planning, Physical infrastructure, ICT infrastructure and Deploying Smart solutions) discussed in the proposed framework to illustrate the city transformation. The proposed SCTF is supported by literature and examples adopted by various smart cities across the world to illustrate its effectiveness. Moreover, a mind map is designed to illustrate the interrelationships among the collected ideas in an attractive and procedural visualization for city transformation process.

9. Limitations and future research

The development of smart services require incorporation of advanced technology into urban activities across different domains. The study suggests the various smart solutions, framework for city transformation and mind map visualization for smart city but it does not explain the proper layout for the integration and interconnection of physical layer, ICT and IoT infrastructure. The service design, implementation and delivery of new services require a period of time. The study does not estimate any time frame to understand the real-time implementation and impacts to the citizens. The required time frame for effective implementation usually depends on many factors such as country layout, government structure and urgency of the requirement etc. Hence, it may vary for different cities as well as countries.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

حرکت به سوی شهرهای هوشمند: راهکارهایی که به چارچوب تحول شهر هوشمند منتهی می‌شوند

Moving towards smart cities: Solutions that lead to the Smart City Transformation Framework

نقش دانشگاه ها در مدیریت دانش پروژه های شهر هوشمند

The role of universities in the knowledge management of smart city projects

چکیده
1 مقدمه
2 بنیان نظری
2-1 روش KBUD در پروژه های شهر هوشمند
2-2 مسائل مدیریت دانش در پروژه های شهر هوشمند
2-3 حوزه های دانش در پروژه های شهر هوشمند
3 روش کار
3-1 جمع آوری و تحلیل داده ها
4 یافته ها
4.1 نظارت KM در زمان مدیریت دانش داخلی
4.2 نظارت KM در زمان مدیریت دانش خارجی
4.3 فرآیند KM در زمان مدیریت دانش داخلی
4.4 فرایند های KM در زمان مدیریت دانش خارجی
5 مباحث، کاربرد ها و مسیر های تحقیقاتی آتی
5.1 یافته های مربوطه
5.2 کاربردها
5.3 محدودیت ها و مسیر های تحقیقاتی آتی
منابع

چکیده

توسعه شهرهای هوشمند سبب وابستگی بیشتر به ساختار مدیریت دانش  (KM) شده است. این موضوع منجر به چالش های مدیریتی جدیدی منجر می شود که پیچیدگی حاکمیت مدیریت دانش و مسائل فرایندی پروژه های شهر هوشمند  را همانند نیاز به مدیریت دانش منعکس می کند که از درون و فراتر از مرزهای پروژه ها نشات می گیرد. با این حال، تحقیقات جامع درباره توسعه شهرهای هوشمند از نظر مدیریتی و مدیریت دانش همچنان نیاز به کار بیشتر دارد. اگرچه دانشگاه ها مسئول رقابت و برتری اکوسیستم های مبتنی بر دانش همانند پروژه های شهر هوشمند در نظر گرفته می شوند اما نقش های متفاوتی که آن ها در چنین پروژه هایی در هنگام حاکمیت مدیریت دانش و مسائل فرآیندی ایفا می کنند، همچنان تحت مطالعه قرار دارد. بنابراین، با اجرای یک مطالعه موردی اکتشافی از 20 پروژه شهر هوشمند، هدف این مقاله بررسی این است که دانشگاه ها چگونه موضوع حاکمیت مدیریت را دانش را در زمانی که دانش داخلی  و دانش خارجی  مورد استفاده قرار می گیرد مدیریت می کنند و همچنین چگونه فرآیندهای مدیریت دانش را مدیریت می کنند هنگامی که دانش داخلی و خارجی به کار گرفته می شود. نتایج نشان می دهد که دانشگاه ها به عنوان واسطه های دانش، دروازه های دانش، ارائه دهندگان دانش و ارزیابی کنندگان دانش عمل می کنند.

1 مقدمه

سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه  (OECD) و اتحادیه اروپا  (EU) در بین دیگر سازمان ها با تبعیت از اصول اقتصاد دانش، ساختارهای مدیریت دانش را در جهت گیری های راهبری خود به منظور توسعه جهانی و محلی پذیرفته اند (Angelidou, 2015). تغییر جهت گیری این الگو به سمت برنامه ریزی راهبری بر توسعه شهری تاثیر قابل توجهی داشته است که منجر به درک دانش به عنوان هسته اصلی هوشمند سازی شهرها شده است (Bakici et al., 2013; Hollands, 2008). بر این اساس، از حالا به بعد منظور ما از شهرهای هوشمند این عبارت است:” نتیجه استراتژی های متمرکز بر دانش و خلاقانه با هدف ارتقاء عملکرد اجتماعی- اقتصادی، اکولوژیکی، تدارکاتی و رقابتی شهرها” (Kourtit and Nijkamp, 2012:3). به نوبه خود منطق مورد نظر یعنی روش توسعه شهری مبتنی بر دانش  (KBUD) در طراحی و پیاده سازی پروژه های شهر هوشمند رایج تر شده است (Yigitcanlar, 2010; Yigitcanlar and Velibeyoglu, 2008).

5.3 محدودیت ها و مسیر های تحقیقاتی آتی

البته، این مطالعه محدودیت هایی که می تواند باعث شکل گیری مسیر های تحقیقاتی بیشتر برای آینده شود. نخست، پروژه های اضافی باید مورد ارزیابی قرار گیرد و این پروژه ها ممکن است شامل پاسخ دهنده های بیشتری در نظر سنجی ها باشد که باعث اصلاح یافته های ما می شود. این موضوع به صورت خاص برای بررسی زمینه های فرهنگی مختلف و شهرهای دیگر، مهم می باشد (Chebbi et al., 2017; Thrassou et al., 2018). دوم این که اعتبار خارجی یافته های ما نیازمند توجه بیشتری می باشد. در تحقیقات آتی، حتما این یافته ها باید با ملاحظات تجربی ارزیابی و اصلاح شوند و یا این که حداقل با استفاده از داده های کیفی تکمیل شوند.

Abstract

The development of smart cities is becoming more and more based on knowledge management (KM) frameworks. This leads to new managerial challenges, which reflect the complexity of KM governance and processes issues of smart city projects as well as the need to manage knowledge that originates both within and beyond projects’ boundaries. However, in-depth research on the development of smart cities from a managerial and KM perspective has remained scant. In detail, although universities are deemed to be responsible for the competitiveness and superiority of knowledge-based ecosystems, like smart city projects, the different roles they play in such projects when dealing with KM governance and processes issues are still understudied. Therefore, by conducting an exploratory case study of 20 smart city projects, this paper aims to scrutinize how universities manage the KM governance issue when internal knowledge is used, the KM governance issue when external knowledge is used, the KM processes issue when internal knowledge is used, and the KM processes issue when external knowledge is used. Results reveal that universities act as knowledge intermediaries, knowledge gatekeepers, knowledge providers, and knowledge evaluators.

1 Introduction

Following the principles of the knowledge economy, the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) and the European Union (EU), among others, have adopted knowledge management (KM) frameworks in their strategic directions for global and local development (Angelidou, 2015). This paradigm shift in strategic planning has strongly influenced urban development, with the result that knowledge is now conceived as the core component that makes cities smart (Bakici et al., 2013; Hollands, 2008). Accordingly, we hereafter refer to smart cities as “the result of knowledge-intensive and creative strategies aiming at enhancing the socio-economic, ecological, logistic and competitive performance of cities” (Kourtit and Nijkamp, 2012:3). In turn, the rationale underlying the so-called knowledge-based urban development (KBUD) approach is becoming more and more prevalent for the design and implementation of smart city projects (e.g. Yigitcanlar, 2010; Yigitcanlar and Velibeyoglu, 2008).

5.3 Limitations and future research directions

Of course, this study presents some limitations that may open the doors to further interesting lines of inquiry. First, additional projects may be explored, and these projects may include more respondents for a further refinement of our findings. This is particularly relevant if we look at the differences in the cultural contexts and cities in which innovation takes place (Chebbi et al., 2017; Thrassou et al., 2018). Second, the external validity of the findings deserves particular attention. They should be tested and refined with empirical considerations or, at least complemented with quantitative data.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نقش دانشگاه ها در مدیریت دانش پروژه های شهر هوشمند

The role of universities in the knowledge management of smart city projects

مفهوم استفاده یکسان در طراحی پیاده رو

The equitable use concept in sidewalk design

چکیده

1.مقدمه

2. شواهد قبلی و چارچوب مفهومی

2.1 طراحی عمومی

2.2 استفاده یکسان و معیار طراحی پیاده رو

3- روش تحقیق

3-1 گرد آوری اطلاعات

3-2 مدلسازی تساوی ساختاری

4- نتایج

5- بحث و نتیجه گیری

منابع

چکیده

استفاده برابر(یکسان) EU اولین اصل از طراحی عمومی است و باعث افزایش کارایی و رقابت محصولات برای افراد معلول می شود. پیاده رو ها، به عنوان مسیر اصلی گردش برای حمل و نقل عابران پیاده می توانند بر اساس این اصل طراحی و ارزیابی شوند تا کارایی و استفاده از انها برای عابران پیاده افزایش یابد. اخیرا، اعریف شفافی برای EU در طراحی پیاده روها نشده است، متعاقبا هیچ فانونی بر اساس این مفهوم ارائه نشده است.هدف این تحقیق، حل این مشکلات از طریق تعریف و ترجمه مولفه های مفهومی و تئوری ویژگی های EU برای پیاده رو ها است.  همچنین، این تحقیق تلاش می کند تا فاکتورهای موثر در طراحی را همراه با ابعاد اصلی EU برای پیاده رو ها شناسایی کند. برای دست یابی به این اهداف، بررسی ادبیات از قوانین موجود برای طراحی عمومی و همچنین مقالات علمی در مورد استفاده از EU در محیط های بیرونی و پیاده رو ها انجام دادیم. نتایج بررسی ادبیات بیانگر توسعه مدل های مفهومی برای تعریفEU در طراحی پیاده رو ها می باشد. یک پرسشنامه برای گرد اوری اطلاعات جهت بررسی تناسب این مدل ها مورد استفاده قرار گرفته است. آزمون های تناسب نیز همراه با مدلسازی تساوی ساختاریSEM انجام شدند. انتقال و ترجمهEU می تواند برای طراحی و ارزیابی پیاده رو ها جهت اطمینان از استفاده برای افراد دارای توانایی های مختلف به صورت برابر مفید باشد.

1.مقدمه

راه رفتن، رایج ترین فعالیت فیزیکی است (کلی و اسکاتمن، بیکر و همکاران 2007 – سالنس ، سالیس & فرانک2003) و پیاده روها مهم ترین کانالی هستند که راه رفتن روی آنها اتفاق می افتند (هوکر و آرکیتکتر 2007). چون کاربران پیاده روها از نظرسنی، جنسیت، وشرایط فیزیکی با هم تفاوت دارند، از این رو طراحی پیاده رو با توجه به ویژگی های کاربران مختلف عامل ضروی می باشد (آقا عباسی، معین الدینی، شاه و همکاران 2017، اسدی – شکاری، معین الدینی و زالی شاه 2013 ). همچنین، ارزیابی پیوسته پیاده روها برای اطمینان از اینکه پیاده روها بدون توجه به ویژگی های ویژگی های افراد وشرایط فیزیکی، حسی و شناختی بر اساس یک مبنای برابر طراحی شده اند حائز اهمیت می باشد (آقاعباسی و همکاران 2017، اسدی شکاری و همکاران 2013، کادالی و وگادیری2016).

5- بحث و نتیجه گیری

هدف این تحقیق، انتقال مفهوم عمومی EU در معیار طراحی پیاده رو و شناسایی ابعاد اصلی ان برای پیاده روها است.EU  اولین اصل UD است که برای تمام افراد و بدون توجه به توانایی ها و سوابق آنها به کار گرفته می شود. اصول UD به خوبی در طراحی پیاده رو در نظر گرفته نمی شوند و پیاده روهای موجود بصورت یکسان مورد استفاده افراد قرار نمی گیرند. بنابراین، استفاده از مفاهیم جدیدی مثل EU و ابزار پیشرفته برای ارزیابی پیاده روها می تواند به طراحان شهری و سیستم حمل و نقل کمک کنند تا معایب و مشکلات مربوط به پیاده روهارا شناسایی کنند و به پیشرفت مورد نیاز بصورت منسجم کمک کنند.

Abstract

Equitable use (EU) is the first principle of universal design and promotes the usefulness and marketability of products for people with diverse abilities. Sidewalks, as the main circulation path for pedestrian transportation, can be designed and assessed based on this principle to improve their usability for all pedestrians. Currently, there is no clear definition of EU in the sidewalk design criteria; consequently, no design and assessment guidelines are based on this concept. This study aims to remedy this shortcoming in knowledge by defining and translating the theoretical and conceptual components of the characteristics of EU for sidewalks. This study also attempts to identify the contributions of sidewalk design factors in the main dimensions of EU applied to sidewalks. To achieve these objectives, we conduct an extensive literature review of available universal design guidelines and handbooks as well as scientific articles regarding the implementation of EU in outdoor environments and sidewalks. The results of this review contribute to the development of conceptual models to define EU in sidewalk design. A questionnaire was administered to collect data to test the fitness of these conceptual models. Fitness tests are conducted with structural equation modelling (SEM). The EU translation can be useful for designing and assessing sidewalks to ensure that sidewalks serve people with various abilities on an equal basis.

1. Introduction

Walking is the most common form of physical activity (Kelly, Schootman, Baker, et al., 2007; Saelens, Sallis, & Frank, 2003), and sidewalks are the main channels upon which walking can be undertaken (Hooker and Architecture, 2007). Since sidewalk users are diverse in terms of age, gender, and physical condition, it is necessary to design sidewalks that serve the broadest range of users (Aghaabbasi, Moeinaddini, Shah, et al., 2017; Asadi-Shekari, Moeinaddini, & Zaly Shah, 2013). It is also vital to constantly assess existing sidewalks to ensure that sidewalks accommodate all people on an equal basis regardless of their sociodemographic characteristics and physical, sensory, and cognitive conditions (Aghaabbasi et al., 2017; Asadi-Shekari et al., 2013; Kadali & Vedagiri, 2016).

5. Discussion and conclusion

The aim of this research was to translate the general concept of equitable use into sidewalk design criteria and to identify the main dimensions of EU for sidewalks. EU is the first principle of UD and involves serving people regardless of their backgrounds and abilities. UD principles are not well implemented in sidewalk design, and existing sidewalks do not serve people on an equal basis. Thus, applying new concepts such as EU and developing tools to assess sidewalks based on this concept can assist urban and transportation planners in finding shortcomings related to sidewalks and taking action to improve them. The translation of EU into sidewalk design criteria will contribute to finding a mechanism to assess existing sidewalk conditions and quantifying the level of improvement required in a practical and systematic manner.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مفهوم استفاده یکسان در طراحی پیاده رو

The equitable use concept in sidewalk design