ریسک دم و ریسک سیستمی شرکت های مالی و فناوری (فین تک)

Tail risk and systemic risk of finance and technology (FinTech) firms

چکیده
1 مقدمه
2 مرور ادبیات
2-1 اثر شرکت های فناوری بر سیستم های مالی
2-2- اثر ریسک تعقیبی و ریسک سیستمی شرکت های مالی بر سیستم های مالی
3- داده و روش
3-1 اندازه گیری ریسک تعقیبی
3-2 اندازه گیری ریسک سیستمی
4 یافته های تجربی
4-1 برآوردهای ریسک نزولی شرکت های فناوری و مالی
4-2 ریسک سیستمی حدی
5 مقررات شرکت های مالی و فناوری
5-1 مقررات و نوآوری فین تک
5-2 اهمیت رگ تک در خدمات مالی
5-3 چالش های مقررات
6 نتیجه گیری و پیامدهای سیاسی
منابع

چکیده

شرکت های فناوری به طور فزاینده ای در حال حرکت به سوی زمینه های مالی هستند. آن ها می توانند از داده های کاربران خود استفاده کرده و خدماتی را پیشنهاد دهند که تا پیش از این ناممکن بود. این حرکت ممکن است منجر به ایجاد چالش های جدیدی برای پایداری مالی شود. این مقاله، به طور تجربی ریسک تعقیبی و ریسک سیستمی شرکت های فناوری را ارزیابی می کند. نمونه داده ما از شرکت های فناوری تشکیل شده است و همچنین ریسک تعقیبی و ریسک سیستمی شرکت های مالی را به منظور مقایسه، ارزیابی می کنیم. ما داده های بازگشتی روزانه سهام را از 2 آوریل 1992 تا 31 دسامبر 2019 مورد استفاده قرار می دهیم و نظریه مقدار حدی تک متغیره (EVT) را برای تعیین ریسک تعقیبی سهام، اتخاذ می کنیم. معیار انتخاب ما ارزش بازار است و بیست شرکت برتر فناوری و بیست شرکت برتر مالی را برای ارزیابی ریسک تعقیبی و ریسک سیستمی انتخاب می کنیم. ما نتیجه گرفتیم که ریسک تعقیبی شرکت های فناوری از ریسک تعقیبی شرکت های مالی بیشتر است، در حالی که احتمال کمی وجود دارد که این شرکت ها به واسطه شوک از سوی سیستم، در شرایط دشوار و مضیقه قرار گیرند. هرچند این یافته هنگامی که از داده های اخیر توسط تخمین های چرخشی شش ساله خود استفاده می کنیم، برای شرکت های فناوری برعکس می شود. ما نتیجه می گیریم که مشابه با شرکت های مالی، باید برای شرکت های فناوری نیز مقررات سختگیرانه تری وجود داشته باشد ؛ زیرا شرکت های فناوری نسبت به شرکت های مالی، مخاطره آمیزتر هستند. مقاله ما دارای پیامدهای مهمی برای مقررات مالی ملی و جهانی است.

1 مقدمه

فین تک یکی از زمینه های محرک و معاصر در تجارت جهانی امروز است. در یک زمان کوتاه، سیر تکاملی فین تک تأثیری قابل توجه بر چگونگی پیش برد فعالیت های مالی و تراکنش ها با مشتریان، دارد. سرمایه گذاری در این صنعت به طور مداوم در حال افزایش است و هیچ نشانی از توقف ندارد. گزارش KMPG (2017) نشان می دهد که بیش از 100 میلیارد دلار در شرکت های فین تک در طول پنج سال گذشته، از 2011 تا 2016، سرمایه گذاری شده است. به طور مشابه، از سال 2009، ارزش بازار (چگونه بازار سهام، شرکت ها را ارزش گذاری می کند) 10 شرکت برتر بیگ تک، پنج برابر بیشتر شده است (شکل 1 را ببینید). در سال 1999، تنها پنج شرکت فناوری در میان 10 شرکت بزرگ برتر از نظر ارزش بازار وجود داشت که در سال 2009 به یک شرکت کاهش یافت. هرچند، تعداد شرکت های بیگ تک در بین 10 شرکت برتر تا سال 2019 به هفت شرکت افزایش یافت (شکل 2 را ببینید). با ورود شرکت های بیگ تک به بازار خدمات مالی، فین تک به نمایندگی از شرکت های فناوری که خدمات مالی ارائه می دهند، تکامل یافته است. ورود شرکت های بیگ تک به بازار خدمات مالی براساس پیش فرض نوآوری، کارایی و گنجایش مالی است (FSB، 2019؛ گزارش اقتصادی سالانه BIS، 2019). اگرچه، ورود آن ها منجر به ایجاد ریسک در سیستم مالی شده و پیامدهایی برای پایداری مالی دارد (FBS، 2019). علیرغم رشد زیاد شرکت های بیگ تک و قطعیت ریسک آن ها برای سیستم مالی، هیچ مطالعه تجربی وجود ندارد که آستانه ریسکی که شرکت های بیگ تک متحمل می شوند، میزان ریسکی که آنها به سیستم مالی تحمیل می کنند و احتمال این را که آن ها تحت تأثیر رویدادهای پیش بینی نشده بازار مانند کووید 19، حباب دات کام یا بحران مالی جهانی (GFC) قرار گیرند، اندازه گیری کند. برای مقایسه، ما ریسک تعقیبی و رسیک سیستمی شرکت های مالی را نیز اندازه گیری می کنیم.

Abstract

Technology firms are increasingly moving to finance. They are able to make use of a large stock of user data and offer a range of services that otherwise were not possible. This move may pose fresh challenges to financial stability. This paper empirically evaluates the tail risk and systemic risk of technology firms. Our data sample consists of technology firms, and for comparison we also evaluate the tail risk and systemic risk of finance firms. We use daily equity returns data from 2 April 1992 to 31 December 2019 and we adopt the univariate extreme value theory (EVT) to determine equity tail risk. Our selection criteria is the market capitalisation and we choose the top twenty technology and the top twenty finance firms to evaluate tail risk and systemic risk. We found that the tail risk of technology firms is higher than the financial firms, whereas they are less likely to be in distress conditional upon a shock from the system. However, this finding for technology firms reverses when we use recent data via our six-year rolling estimates. We conclude that, similar to finance firms, there should be tighter regulations for technology firms since technology firms are riskier than the finance firms. Our paper has significant implications for both national and global financial regulators.

1 Introduction

Financial technology (Fintech) is one of the stimulating and contemporary areas in global business today. The evolution of financial technology has, in a very short time, had a noticeable impact on how to carry out financial activities and transactions with customers. The investment in this industry is continuously increasing with no indication of stopping. KPMG (2017) report shows that there has been over US$ 100 billion invested into financial technology (firms?) during the last five years from 2011-2016. Similarly, since 2009, the market capitalisation (how the stock markets value firms) of the top ten BigTech firms have multiplied five times. (See Fig. 1). In 1999, there were only five tech firms among the top ten big firms by market capitalisation, which reduced to one in 2009. However, the number of BigTech firms in the top ten overall firms increased to seven in 2019. (See Fig. 2). With the entry of BigTech firms into the financial services market, the term Fintech has evolved to represent technology firms providing financial services. The BigTech companies’ entry into the financial services market is based on the premise of innovation, efficiency and financial inclusion (FSB, 2019; BIS annual economic report, 2019). However, their entry poses risks to the financial system and has implications for financial stability (FSB, 2019). Despite the huge growth of BigTech and the certainty of their risk to the financial system, there is no empirical study measuring the extent of the risk that BigTech firms carry,= and how much risk they pose to the financial system, as well as how likely they are to be affected by unforeseen market events such as COVID-19, the dot com bubble or GFC. In this paper, we study the tail risk and systemic risk of BigTech firms. For the purpose of comparison, we also measure the tail risk and systemic risk of finance firms.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ریسک دم و ریسک سیستمی شرکت های مالی و فناوری (فین تک)

Tail risk and systemic risk of finance and technology (FinTech) firms

عوامل تعیین کننده کیفیت سود در پیش از بحران کرونا: بینش دیگری از دسته بندی سرمایه اصلی بانک

Earnings quality determinants in pre-corona crisis: another insight from bank core capital categories

چکیده

1 مقدمه

2 مروری بر ادبیات

3 توسعه فرضیه

4 روش

5 نتایج و بحث

6 نتیجه گیری و تحقیقات بیشتر

منابع

چکیده

هدف – اقلام تعهدی اختیاری، مقیاس هایی برای کیفیت سود می باشند که مشخص می کنند هرچه ارزش اقلام تعهدی اختیاری بیشتر باشد، عملکرد مدیریت سود بیشتر خواهد بود و برعکس. پیش بینی می شود گزارش های مالی که کیفیت بالایی دارند (‏به خصوص کیفیت سود)، در تصمیم گیری به سرمایه گذاران و سرمایه گذاران بالقوه کمک کنند. این مطالعه عواملی را تجزیه و تحلیل می کند که بر کیفیت سود تاثیر می گذارند، مانند سود از پیش مدیریت شده، نقدینگی و کارایی. در ضمن نویسندگان اثر تعدیل کننده مکانیزم های حاکمیتی را شناسایی می کنند که از طریق نسبت ماموران عالی رتبه مستقل در بانک های تجاری متعارف پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار اندونزی نشان داده می شوند.
طرح/روش شناسی/رویکرد – در این مطالعه از ۲۲۶ داده بانکی در دوره بحران پیش از کرونا ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ استفاده می کنیم. داده ها با استفاده از EViews 10 برای فرضیه و MS Excel برای یک آزمون افتراقی تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها – نتایج حاکی از آن است که سودهای از پیش مدیریت شده، نقدینگی و کارایی، کیفیت سود را تحت تاثیر قرار می دهند. مکانیزم های حاکمیتی می توانند نقدینگی و کارایی را بر کیفیت سود تعدیل کنند، در حالی که سودهای از پیش مدیریت شده را نمی توان تعدیل کرد. دسته های مختلف مکانیزم های مدیریت سود (BUKU)‏ برای هر BUKU نشان داده شده است (BUKU ۱، ۳ و ۴ مدیریت سود را با افزایش سود و BUKU 2 با کاهش سود انجام می دهند)‏. نکته دیگر، اطلاعات مربوط به کیفیت سود بین BuKU 3 با BuKU 3 و BuKU 4 به دلیل تفاوت در مقررات پوشش عملیاتی بانک و سرمایه است.
محدودیت‌ها/پیامدهای پژوهش- انتظار می رود پژوهش های بیشتر عوامل موثر بر کیفیت سود بانکی را با توجه به اعمال IFRS 9 (‏PSAK 71) ‏در اندونزی تجزیه و تحلیل کنند. انتظار می رود که پژوهشگران آینده از روش های ترکیبی برای بررسی داده های صورت های مالی و ارائه بحث جامع و بینش واقعی از مطالعه خود استفاده کنند. تحقیقات آینده نیازمند نمونه های بیشتری از شرکت ها یا یک مقیاس بین المللی (‏بین کشوری)‏ برای به دست آوردن حداکثر نتایج و به طور کلی پذیرفته شدن است.
مفاهیم کاربردی – این پژوهش نشان می دهد که مدیران باید کنترل بیشتری بر سود از پیش مدیریت‌شده و نقدینگی بانک به عنوان انگیزه مدیر برای انجام هموارسازی سود داشته باشند. مدیران نیز باید به بهره وری هزینه و اجرای موثر مکانیزم های حاکمیت برای به حداکثر رساندن کیفیت سود توجه کنند. این پژوهش نیز نشان می دهد که سیاست گذاران می توانند بانک های تجاری را تشویق کنند تا اصول احتیاطی بیشتری را از نظر ذخیره برای وام های شکست خورده به منظور به حداقل رساندن مدیریت سود در بانکداری به کار گیرند.
اصالت/ارزش – مقصود این پژوهش به صورت بحث درمورد آزمون تفاوت بین دسته های سرمایه اصلی بانک (BUKU) و ارتباط آن با کیفیت سود مشخص شد.

مروری بر ادبیات
نظریه نمایندگی
     نظریه نمایندگی رابطه عامل-نماینده را به صورت یک قرارداد تعریف می کند، به طوری که عامل به نماینده اجازه می دهد تصمیم بگیرد (جنسن و مکلینگ، 1976). نظریه نمایندگی، مشارکت مدیریت در مدیریت سود را با توجه به رابطه نظارتی و اصول نمایندگی توضیح می دهد. مدیریت شرکت با به خطر انداختن رابطه مدیریتی، از منافع خود در مقابل سرمایه گذاران محافظت خواهد کرد. اگر سهامداران، اعتباردهندگان، هیئت مدیره های مستقل مدیران و حسابرسان نتوانند به طور مناسب از مکانیزم های کنترل استفاده کنند، مدیریت از قدرت آن ها برای تحقق منافع خود استفاده خواهد کرد (کیروبل و اکمل، 2019).

     نظریه نمایندگی بر این فرض بنا نهاده شده است که هر کسی از منافع شخصی انگیزه می گیرد و منجر به تضاد منافع بین مدیر و نماینده می شود. مدیرانی که به عنوان عوامل بانکی عمل می کنند، تشویق می شوند تا تقاضاهای مالی و روانی خود را برای به دست آوردن سرمایه گذاری ها، اعتبارات و قراردادهای سود افزایش دهند. سهامداران به عنوان مدیران به قراردادها می پیوندند تا ثروت خود را با ایجاد درآمدهای همیشه در حال افزایش بیشتر کنند. مشکلات نمایندگی ناشی از اقدامات فرصت طلبانه عوامل، مانند رفتار مدیریت برای افزایش رونق آن ها، که متفاوت از منافع است، بروز می‌ کند (اسکات، 2012).

نظریه مدیریت سود
براساس نظریه مدیریت سود اطلاعاتی، مدیران از رای خود استفاده می کنند تا باورهای خود را براساس اطلاعاتی که به عنوان افراد خودی (‏اطلاعات شخصی) ‏در مورد چشم انداز سود شرکت در آینده دارند، انتقال دهند. دو نیت، مدیران را در موقعیت مدیریت سود قرار می دهند. اول، اگر گزارش های مدیریت سود انتظارات سرمایه گذاران را دنبال کنند، عملکرد شرکت کاهش خواهد یافت. دوم اینکه تنها شرکت هایی با چشم انداز خوب می توانند در سال جاری می توانند با پذیرش ریسک، برخی از سود در سال بعد را به حداکثر برسانند. از آنجا که اگر سال بعد سود کمتر شود، این اقدام به یک اشکال تبدیل خواهد شد (‏تاکر دان زاروین، ۲۰۰۶)‏.