تغییر مسیر سیگنال دهی انسولین ناشی از هیپرانسولینمی در عضله موش های تغذیه شده با چربی و کربوهیدرات بالا: تاثیر ورزش

Hyperinsulinemia Induced Altered Insulin Signaling Pathway in Muscle of High Fat- and Carbohydrate-Fed Rats: Effect of Exercise

1. مقدمه

2. موضوعات و روشها

2.1. جانوران

2.2. سنجش استیل کولین استراز در عضلات: آماده سازی بافت

2.3. تجزیه و تحلیل سینتیکی لاکتات دهیدروژناز

2.4. تعیین غلظت لاکتات

2.5. تخمین IP3، اسید دی آسیل گلیسرول، AMP حلقوی و GMP حلقوی در موش صحرایی

2.6. وسترن بلاتینگ

2.7. تجزیه و تحلیل آماری

3. نتایج

3.1 ستانداردسازی مدل موش هیپرانسولینمی

3.2. فعالیت استیل کولین استراز در عضلات

3.3. تجزیه و تحلیل LDH و لاکتات

3.4. سیگنالدهی انسولین در ماهیچه های اسکلتی

3.4.1. بیان گیرنده انسولین

3.4.2. بیان تیروزین p y612

3.4.3. بیان سرین 636/639p

3.5. تخمین اینوزیتول 1،4،5 تری فسفات (IP3) دی اسیل گلیسرول اسید، AMP حلقوی و GMP حلقوی در موش صحرایی

4. بحث

5. نتیجه گیری

منابع

مقاومت به انسولین حالتی از اختلال در پاسخگویی به عملکرد انسولین است. این وضعیت نه تنها منجر به جذب ناقص گلوکز می شود، بلکه خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی (CVD)، سکته مغزی و چاقی را نیز افزایش می دهد. مطالعه حاضر، مکانیسم‌های مولکولی رژیم غذایی با کربوهیدرات و چربی بالا را در القای هیپرانسولینمی پیش دیابتی و تأثیر ورزش بر رویدادهای سیگنال دهی InsR، AChE عضلانی و فعالیت لاکتات دهیدروژناز بررسی می‌کند. موش های نر بالغ Wistar به گروه رژیم غذایی کنترل (C)، گروه رژیم غذایی پر کربوهیدرات (HCD)، گروه رژیم غذایی پرچرب (HFD) و گروه HCD و HFD با ورزش (به ترتیب HCD Ex و HFD Ex) تقسیم شدند. فعالیت استیل کولین استراز، فعالیت لاکتات دهیدروژناز، سطح کلی لاکتات، فسفریلاسیون IRS1 و الگوهای بیان Glut4در بافت عضلانی در میان این گروه ها مورد بررسی قرار گرفت. تغذیه با کربوهیدرات و چربی بالا منجر به وضعیت هیپرانسولینمی با کاهش فعالیت استیل کولین استراز (AChE) و اختلال در فسفوریلاسیون IRS1 همراه با افزایش غلظت لاکتات در عضله شد. ورزش، فسفوریلاسیون محل اتصال فسفوئینوزیتید 3 کیناز (PI3K) را به طور قابل توجهی افزایش داد و فسفوریلاسیون منفی IRS1 را کاهش داد و در نتیجه موجب افزایش بیان حامل گلوکز (GLUT) و کاهش تجمع لاکتات شد. همچنین، سطوح پیام رسانهای ثانوی مانند IP3و cAMP با ورزش افزایش پیدا کرد. افزایش سطح پیام رسان ثانوی سبب آزاد شدن کلسیم می شود، در نتیجه مسیر پایین دست را فعال کرده و موجب  انتقال GLUT4 به غشای پلاسما می شود. نتایج نشان داد که اختلالات متابولیک و مسیر سیگنال دهی مشاهده شده در طول هیپرانسولینمی ناشی از رژیم غذایی، با ورزش مداوم بهبود می یابد. بنابراین، ورزش را می توان به عنوان یک روش مدیریت عالی نسبت به درمان دارویی دیابت و عوارض آن در نظر گرفت. 

1. مقدمه

دیابت نوع 2 یک بیماری متابولیک پیچیده است که دارای یک جزء محیطی و ژنتیکی است که بیش از 5 % از جمعیت جوامع غربی را تحت تأثیر قرار می دهد. داده های اخیر حاصل از مطالعه چند ملیتی سازمان بهداشت جهانی در مورد بیماری های عروقی در دیابت، حاکی از آن است که علت اصلی مرگ و میر (52 % از موارد مرگ و میر) در بیماران دیابت نوع 2 ناشی از CVD است (1،2). چندین مطالعه، 3 مرحله را برای ایجاد دیابت نوع 2 نشان داده اند: مرحله هیپرانسولینمی، مرحله پیش دیابت و مرحله دیابت (3). در حالی که بیشتر مطالعات بر مرحله دیابت تمرکز کرده اند، شیوع هیپرانسولینمی و ناهنجاری های متعدد مرتبط  با آن کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. تقریباً یک سوم گلوکز مصرف شده توسط کبد، و بقیه آن توسط بافت های محیطی عمدتا عضله اسکلتی از طریق مکانیسم وابسته به انسولین استفاده می شود.

5. نتیجه گیری

داده های مولکولی ما نشان داد که هیپرانسولینمی پیش دیابتی ناشی از رژیم غذایی، منجر به اختلال در سیگنال دهی انسولین و نقایص درون سلولی پس گیرنده ای مانند اختلال در انتقال و متابولیسم گلوکز می شود. موثرترین روش برای بهبود مقاومت به انسولین و کاهش خطرات قلبی عروقی، ایجاد تغییرات مناسب در سبک زندگی است. از این رو، مطالعه ما بر اهمیت ورزش منظم به عنوان مدیریت درمانی مقاومت به انسولین، با کند کردن یا معکوس کردن پیشرفت دیابت و کاهش عوارض و مرگ و میر ناشی از عوارض مرتبط با دیابت می افزاید.

Insulin resistance is a state of impaired responsiveness to insulin action. This condition not only results in deficient glucose uptake but increases the risk for cardiovascular diseases (CVD), stroke, and obesity. The present work investigates the molecular mechanisms of high carbohydrate and fat diet in inducing prediabetic hyperinsulinemia and effect of exercise on InsR signaling events, muscular AChE, and lactate dehydrogenase activity. Adult male Wistar rats were divided into the control (C) diet group, high-carbohydrate diet (HCD) group, high-fat diet (HFD) group, and HCD and HFD groups with exercise (HCD Ex and HFD Ex, respectively). Acetyl choline esterase activity, lactate dehydrogenase activity, total lactate levels, IRS1 phosphorylations, and Glut4 expression patterns were studied in the muscle tissue among these groups. High carbohydrate and fat feeding led to hyperinsulinemic status with reduced acetylcholine esterase (AChE) activity and impaired phosphorylation of IRS1 along with increased lactate concentrations in the muscle. Exercise significantly upregulated phosphoinositide 3 kinase (PI3K) docking site phosphorylation and downregulated the negative IRS1 phosphorylations thereby increasing the glucose transporter (GLUT) expressions and reducing the lactate accumulation. Also, the levels of second messengers like IP3 and cAMP were increased with exercise. Increased second messenger levels induce calcium release thereby activating the downstream pathway promoting the translocation of GLUT4 to the plasma membrane. Our results showed that the metabolic and signaling pathway dysregulations seen during diet-induced hyperinsulinemia, a metabolic condition seen during the early stages in the development of prediabetes, were improved with vigorous physical exercise. Thus, exercise can be considered as an excellent management approach over drug therapy for diabetes and its complications.

1. Introduction

Type 2 diabetes mellitus is a complex metabolic disease with an environmental and genetic component affecting over 5% of the population in Western societies. Recent data from the World Health Organization Multinational Study of Vascular Disease in Diabetes indicate that the main cause of mortality (52% of deaths) in type 2 diabetes patients is due to CVD [1, 2]. Several studies suggest 3 phases for type 2 diabetes mellitus development: hyperinsulinemia stage, prediabetes stage, and diabetes stage [3]. While most of the studies focus on the diabetes stage, the prevalence of hyperinsulinemia and associated multiple abnormalities is less studied. Approximately one-third of ingested glucose is used by the liver and the rest by peripheral tissues, primarily the skeletal muscle via an insulin-dependent mechanism.

5. Conclusion

Our molecular data showed that diet-induced prediabetic hyperinsulinemia resulted in impaired insulin signaling and multiple postreceptor intracellulardefects including impaired glucose transport and metabolism. The most effective approach to improve insulin resistance and to reduce cardiovascular risk is appropriate changes in lifestyle. Hence, our study reinforces the importance of regular exercise, as the therapeutic management of insulin resistance by slowing or reversing the progression to diabetes and reducing the morbidity and mortality due to complications associated with diabetes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تغییر مسیر سیگنال دهی انسولین ناشی از هیپرانسولینمی در عضله موش های تغذیه شده با چربی و کربوهیدرات بالا: تاثیر ورزش

Hyperinsulinemia Induced Altered Insulin Signaling Pathway in Muscle of High Fat- and Carbohydrate-Fed Rats: Effect of Exercise

اثر سم شناسی و آنالیز رونویسی برای انروفلوکساسین خوراکی کوتاه مدت همراه با دو ضد میکروبی دامپزشکی بر روی کبد موش

Toxicologic effect and transcriptome analysis for short-term orally dosed enrofloxacin combined with two veterinary antimicrobials on rat liver

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
2.1 مواد شیمیایی و معرف ها
2.2 حیوانات
2.3 طراحی آزمایشی
2.4 هماتولوژی و تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی
2.5 معاینه بافت شناسی
2.6 استخراج RNA
۲.۷ ساخت کتابخانه، توالی سازی ترانسکریپتوم، و همترازی ژنوم
۲.۸ تحلیل های بیوانفورماتیک نتایج توالی سازی
2.9 اعتبارسنجی تحلیل کمی PCR
2.10 تحلیل آماری
3 نتایج و تحلیل
3.1 وزن بدن
3.2 تحلیل هماتولوژی و بیوشیمیایی
3.3 تحلیل آسیب شناسی
3.4 شناسایی ژن های بیان متمایز
۳.۵ WGCNA برای شناسایی ژن های هاب مسئول درمان با داروی سه گانه
۳.۶ اعتبارسنجی DEGها و ژن های هاب با استفاده از qRT-PCR
۴ بحث
۵ نتیجه گیری
منابع

چکیده

در حال حاضر، ارزیابی اثر سمی کبدی چندین ماده ضد میکروبی دامی بر روی پستانداران انجام نشده است. در این تحقیق، ما اثر سمی کوتاه مدت انروفلوکساسین (E) را همراه با کولسیتین (C) و کینوستون (Q) ارزیابی کردیم. موش های صحرایی نر جوان به صورت خوراکی مخلوط های دارویی و داروهای واحد را در 14 روز متوالی مصرف کردند که هر کدام در دوز 20،80، و 400 میلی گرم (kg.BW) برای تحقیق سم شناسی محیطی بود. نتایج نشان دادند که در درمان با دوز بالا، ترکیب E+C+Q میزان مصرف بدنی و تعداد لنفوسیت های موش های صحرایی را تا حد قابل توجهی کاهش داد؛ و مقادیر آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، گلوتامیک اگزالواستیک ترانسامیز (AST)، و کولین استراز (CHE) را به میزان قابل توجهی افزایش داد. همچنین شدیدترین تغییرات هیستوپاتولوژیک را در جایی تجربه می شود که احتقان سینوسی و تعداد زیادی ذرات سیاه در سینوس ها مشاهده شدند. این موضوع بدان معنی است که E+C+Q در گروه هایی با دوز زیاد می توانند آسیب جدی به کبد برسانند. سایر ترکیبات یا دوزها باعث آسیب کبدی قابل توجهی نمی شوند. پس برای تحقیقات بیشتر، تجزیه و تحلیل ترانسکریپتوم بر روی موش هایی در گروه دوز زیاد انجام می شود. برای E+C و E+Q، میزان 375 و 480 ژن بیان متفاوت فیلتر شدند، که نشان دهنده اثر زیربنایی احتمالی آنها بر روی ژنوم ها است. برای E+C+Q، تجزیه و تحلیل شبکه بیان مشترک ژن وزنی انجام می شود و 96 ژن هاب شناسایی می شوند تا اثر خاص ناشی از این ترکیب را نشان دهند. این تحقیق نشان می دهد که اثر سمی مفصلی باید هنگام ارزیابی خطر این داروهای ضد میکروبی در نظر گرفته شود.

1 مقدمه

به تازگی، ریسک مواد شیمایی متعدد، به ویژه مواد شیمیایی دست ساز مردم را آگاه و نگران کرده است (مک انتاگارت و همکاران، 2019). مواد ضد میکروبی دامی بعنوان دسته بزرگی از مواد شیمیایی برای درمان بیماری، پیشگیری از بیماری، و افزایش رشد حیوانات بسیار مورد استفاده قرار می گیرند (گراو و همکاران، 2010، 2012؛ وان بیوئکل و همکاران، 2015). در نتیجه، ممکن است حیوانات از ترکیب های ضد میکروبی بقایای زیادی بدست آورند. برخی گزارش ها نشان دادند که چندین آلودگی دامی که در دارو وجود دارد، در آب، غذا و خاک نیز وجود دارد (براون و همکاران، 2020؛ هان و همکاران، 2020). بنابراین، ارزیابی اثر سمی مفصلی داروهای دامی از نظر محیط زیستی و سلامت انسانی اهمیت زیادی دارد.

۵ نتیجه گیری

یک تحقیق اثر سمی ۱۴ روزه کوتاه مدت نشان داد که درمان E+C+Q، اثر سمی کبدی شدید را در دوز 400 mg/(kg⋅BW)، برای هر دارو ایجاد کرد. با این حال، هیچ اثر واضح اثر سمی کبدی در ترکیب E+C، E+Q و داروهای واحد مشاهده نشد. تحقیق ترانسکریپتوم نشان داد که درمان E+C دارای پتانسیل تداخل با چرخه سلولی است، درمان E+Q، مسیرهای متابولیک را مختل کرد. درمان E+C+Q با عملکردهای متابولیک و عملکردهای ایمنی تداخل دارد. این تحقیق، منابعی را برای ارزیابی ریسک ترکیب های ضد میکروبی غنی سازی خواهد کرد.

Abstract

Presently, toxicological assessment of multiple veterinary antimicrobials has not been performed on mammals. In this study, we assessed the short-term toxicity of enrofloxacin (E) combined with colistin (C) and quinocetone (Q). Young male rats were orally dosed drug mixtures and single drugs in 14 consecutive days, each at the dose of 20, 80, and 400 mg/(kg·BW) for environmental toxicologic study. The results showed that at the high dose treatment, the combination of E + C+Q significantly decreased body intake, lymphocytes count on rats; significantly increased the values of Alanine aminotransferase (ALT), Glutamic oxaloacetic transaminase (AST) and, cholinesterase (CHE); it also got the severest histopathological changes, where sinusoidal congestion and a large number of black particles in sinusoids were observed. This means E + C+Q in the high dose groups was able to cause significant damage to the liver. Other combinations or doses did not induce significant liver damage. Transcriptome analysis was then performed on rats in high dose group for further research. For E + C and E + Q, an amount of 375 and 480 differently expressed genes were filtered out, revealing their possible underlying effect on genomes. For E + C+Q, a weighted gene co-expression network analysis was performed and 96 hub genes were identified to reveal the specific effect induced by this combination. This study indicates that joint toxicity should be taken into consideration when involving the risk assessment of these antimicrobials.

1 Introduction

Recently, the risk of multiple chemicals, especially manmade chemicals, has become to public’s awareness and concern (McEntaggart et al., 2019). Served as a large category of chemicals, veterinary antimicrobials are widely used for disease treatment, disease prevention, and growth promotion of animals (Grave et al., 2010, 2012; Van Boeckel et al., 2015). As a result, severe residues of antimicrobial mixtures may occur to animals. Some reports revealed that multiple veterinary drug contamination has also been existed in water, food and soil (Brown et al., 2020; Han et al., 2020). Thus, the assessment of the joint toxicity for veterinary drugs is of significance for ecological environment concerns and human health.

5 Conclusion

A 14-day short-term toxicity study showed that E + C+Q treatment induced severe hepatoxicity at the dose of 400 mg/(kg⋅BW) per drug. However, no obvious hepatoxicity impact was observed in combination E + C, E + Q, and single drugs. Transcriptome study revealed that E + C treatment had the potential to interfere with cell cycle, E + Q treatment disrupted the metabolic pathways. E + C+Q treatment interfered with both metabolic functions and immune functions. This study would enrich references for the risk assessment of antimicrobial mixtures.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر سم شناسی و آنالیز رونویسی برای انروفلوکساسین خوراکی کوتاه مدت همراه با دو ضد میکروبی دامپزشکی بر روی کبد موش

Toxicologic effect and transcriptome analysis for short-term orally dosed enrofloxacin combined with two veterinary antimicrobials on rat liver

درمان ترکیبی موش های آلوده به هاری با مهارکننده های پاسخ پیش التهابی میزبان، ترکیبات ضد ویروسی و ایمونوگلوبولین هاری انسانی

Combination therapy of rabies-infected mice with inhibitors of pro-inflammatory host response, antiviral compounds and human rabies immunoglobulin

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
2.1 ویروس و ترکیب های آن
2.2 مدل های حیوانی و اعلامیه اخلاقی
2.3 عفونت و درمان حیوانات
2.4 PCR نسخه برداری معکوس به صورت زمان واقعی
2.5 ارزیابی های شرایط شیمیایی در سیستم ایمنی
2.6 تست خنثی سازی ویروسی آنتی بادی فلورسنت
2.7 تحلیل داده ها
3 نتایج
3.1 دوره های بالینی و تغییرات وزن بدن
3.2 نجات یافتن موش های آلوده به SHBRV 18
3.3 بار RNA در ویروس SHBRV 18 در نمونه های CNS
3.4 بافت شناسی و شرایط شیمیایی سیستم ایمنی در نمونه های CNS
3.5 شناسایی آنتی بادی های ضد RABV در موش هایی که زنده ماندند
4 مباحث
منابع

چکیده

مطالعه های اخیر، نشان داده است که بازدارنده های آبشار های مولکولی پیش التهابی (proinflammatory) ایجاد شده به دلیل عفونت هاری در سیستم عصبی مرکزی (CNS)، می توانند باعث بهبود نرخ  نجات در مدل های موشی شوند و مشخص شده است که ترکیب های خاص ضد ویروس،  می توانند در روند تکثیر ویروس هاری در محیط آزمایشگاهی، مداخله ایجاد کنند. در این مطالعه ترکیب های مختلف درمانی مورد ارزیابی قرار گرفته است تا بتوان تاثیر آن ها بر روی نجات موش های مبتلا به ویروس هاری و همچنین بار ویروسی در CNS را بررسی کرد. موش های C57B1/6 با ویروس هاری خفاشی با زائده های مویین نقره ای(SHBRV)-18 با دوز ویروسی LD50 و LD100 آلوده شدند. در یک گروه آزمایشی درمان های روزانه، از 4 ساعت قبل عفونت شروع شد و در گروه بعدی، درمان ها از 48 یا 96 ساعت بعد شروع شد. در ترکیب درمانی آزمایشی اولیه، از بازدارنده های عامل نکروز تومور آلفا (انفلیکسیماب)، کاسپاز1 ( Ac-YVAD-cmk) و بازدارنده های چند کینازی (سورافنیب) استفاده شد. در گروه درمان شده  افزایشی چشم گیر اما نامحسوس در نرخ نجات در مقایسه با گروه مبتلا به ویروس و بدون درمان مشاهده شد. اضافه کردن ایمونوگلوبین های هاری انسانی (HRIG) به ترکیب درمانی در گروه آزمایشی دوم نیز تقریبا به صورت کامل باعث جلوگیری از مرگ در گروهی شد که درمان هایی قبل از عفونت دریافت کرده بودند و همچنین باعث کاهش محسوس تکثیر ویروس ها در CNS شد. درمان هایی که بعد از آلودگی حیوانات نیز انجام شده بودند باعث بهبود محسوس نرخ نجات شد. به عنوان بخشی از ترکیب تنظیم کننده سیستم ایمنی، HRIG تاثیر بیشتری بر روی نرخ نجات نسبت به حالت قبلی داشت. در آزمایش سوم ترکیب با اینترفرون های نوع 1، ریباویرین و فاویپیراویر (T-705) نیز به عنوان مکمل مورد استفاده قرار گرفت.. به عنوان یک عامل باز کننده سد خونی مغزی، مانیتول مورد استفاده قرار گرفت. این درمان نتوانست مانع عواقب کشنده آلودگی SHBRV-18 بشود؛ علاوه بر این باعث شد که موش هایی که تحت درمان قرار گرفته بودند دچار مسمومیت بشوند که احتمالا این موضوع به دلیل تعامل بین ترکیب های مختلف بود. در تمام آزمایش ها، بار ویروسی در CNS در موش هایی که تحت تاثیر ویروس هاری قرار گرفته بودند فارغ از روش درمانی مورد استفاده، مشابه بود. بر اساس این یافته ها، بازدارنده های پاسخ های خاص سیستم بدن میزبان نسبت به ویروس هاری در ترکیب با آنتی بادی ها می تواند یکی از روش های درمانی و گزینه های مناسب برای رفع بیماری بعد از عفونت در انسان های دچار هاری باشد.

4 مباحث

نیاز محسوسی برای توسعه روش های درمانی جدید برای آسیب های مغزی هاری وجود دارد تا بتوان نرخ نا امید کننده درمان انسانی برای این بیماری را بهبود بخشید [35]. بعد از روش های تجربی اولی که توسط متخصص های بالینی در رویارویی با مورد های هاری مورد استفاده قرار گرفته است، حالا دانش ما نسبت به پاتوژن های هاری و عوامل مرتبط با نجات نسبت به این بیماری، افزایش یافته است [7و8و11و26]. که این موضوع باعث شده است که در زمینه شناسایی روش های درمانی جدید برای هاری در سال های گذشته پیشرفت خوبی داشته باشیم. این مطالعه یک نتیجه امید بخش دیگر با موفقیت نسبی در درمان موش هایی با ترکیب های مختلف از روش های درمان دارویی بعد از عفونت به گونه وحشی از RABV را ارائه می کند.

Abstract

Recent studies demonstrated that inhibitors of pro-inflammatory molecular cascades triggered by rabies infection in the central nervous system (CNS) can enhance survival in mouse model and that certain antiviral compounds interfere with rabies virus replication in vitro. In this study different combinations of therapeutics were tested to evaluate their effect on survival in rabies-infected mice, as well as on viral load in the CNS. C57Bl/6 mice were infected with Silver-haired bat rabies virus (SHBRV)-18 at virus dose approaching LD50 and LD100. In one experimental group daily treatments were initiated 4 h before-, in other groups 48 or 96 h after challenge. In the first experiment therapeutic combination contained inhibitors of tumour necrosis factor-α (infliximab), caspase-1 (Ac-YVAD-cmk), and a multikinase inhibitor (sorafenib). In the treated groups there was a notable but not significant increase of survival compared to the virus infected, non-treated mice. The addition of human rabies immunoglobulins (HRIG) to the combination in the second experiment almost completely prevented mortality in the pre-exposure treatment group along with a significant reduction of viral titres in the CNS. Post-exposure treatments also greatly improved survival rates. As part of the combination with immunomodulatory compounds, HRIG had a higher impact on survival than alone. In the third experiment the combination was further supplemented with type-I interferons, ribavirin and favipiravir (T-705). As a blood-brain barrier opener, mannitol was also administered. This treatment was unable to prevent lethal consequences of SHBRV-18 infection; furthermore, it caused toxicity in treated mice, presumably due to interaction among the components. In all experiments, viral loads in the CNS were similar in mice that succumbed to rabies regardless of treatment. According to the findings, inhibitors of detrimental host response to rabies combined with antibodies can be considered among the possible therapeutic and post-exposure options in human rabies cases.

4 Discussion

There is a considerable demand on the development of novel treatment strategies against rabies encephalitis to overcome the current disappointing success rate in attempts to treat human rabies [35]. After former empirical approaches by clinicians facing rabies cases now there is increasing knowledge available about rabies pathogenesis and factors related to survival [7,8,11,26], allowing faster progress in this field in recent years. This study reports another promising result with partial success in treatment of mice with different combinations of therapeutics after wild-type RABV challenge.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درمان ترکیبی موش های آلوده به هاری با مهارکننده های پاسخ پیش التهابی میزبان، ترکیبات ضد ویروسی و ایمونوگلوبولین هاری انسانی

Combination therapy of rabies-infected mice with inhibitors of pro-inflammatory host response, antiviral compounds and human rabies immunoglobulin

مواجهه موش بالغ با مورفین ترجیح مورفین، نگرانی، بیان مغزی گیرنده های دوپامین در موش های پسر را تغییر می‌دهد

Adult rat morphine exposure changes morphine preference, anxiety, and the brain expression of dopamine receptors in male offspring

چکیده

1. مقدمه

2. عملیات آزمایش

2.1 حیوانات

2.2 مواد مخدر

2.3 روش آزمایش

2.4 آزمون ماز صلیبی شکل مرتفع (EPM)

2.5 ترجیح مورفین و مصرف

2.6 جمع‌آوری بافت مغز

2.7 استخراج کل DNA و رونویسی معکوس

2.8 پریمرهای PCR ریل تایم

2.9 PCR ریل تایم

2.10 تجزیه و تحلیل آماری

3. یافته‌ها

3.1 زنده ماندن توله موش‌ها

3.2 اندازه‌گیری میزان استرس با آزمون ماز صیلبی شکل مرتفع (EPM)

3.3 ارزیابی جذب محلول مورفین

3.4 بیان گیرنده‌های دوپامین در PFC فرزندان

3.5 بیان گیرنده‌های دوپامین در NAc توله موش‌ها (فرزند)

3.6 بیان گیرنده‌های دوپامین در هیپوکامپ فرزند

3.7 بیان گیرنده‌های دوپامین در استریاتوم

4. بحث

5. نتیجه‌گیری

چکیده

اعتیاد به داروها مانند مواد مخدر نتیجه تعامل فاکتورهای محیطی و ژنتیکی است. نشان داده‌اند که فرزند افراد معتاد خطر بالاتری به اعتیاد دارویی دارند. با این وجود، سازوکارهایی مانند اثرات وراثتی (بین نسلی) داروها مشخص نیست. در این مطالعه اثرات مصرف مورفین در والدین روی اضطراب، ترجیح مورفین و بیان mRNA گیرنده‌های دوپامین توله موش‌های پسر  F1و  F2 بررسی کرده‌ایم. مورفین بصورت بلند مدت به موش‌های نر بالغ و موش‌های ویستار ماده داده شد و 14 روز قبل از جفت‌گیری مصرف آن قطع شد. ترجیح مورفین و رفتار اضطرابی در موش‌های پسر به ترتیب با پارادایم انتخاب دو بطری و ماز صلیبی شکل مرتفع اندازه‌گیری شدند. برای اندازه‌گیری میزان بیان mRNA گیرنده‌های دوپامین در جسم مخطط، ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ، قشر پیش فرونتال و هیپوکامپ حیوانات F1 از Real-time PCR استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که موش‌های پسر F1 والدین مواجهه یافته با مورفین در مقایسه با پسرموش‌های والدینی که تحت درمان سالین قرار گرفته بودند ترجیح مورفین و رفتارهای اضطرابی بیشتری داشتند. در پسرموش‌های F1 والدین مورفینی، گیرنده‌های دوپامین D1 و D5 بطور قابل توجهی در قشر پیش فرونتال و ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ افزایش یافت. گیرنده‌های D5 و D2 در هیپوکامپ کاهش یافت. گیرنده دوپامین D4 در جسم مخطط و هیپوکامپ افزایش و در قشر پیش فرونتال کاهش یافت. مواجهه مزمن موش‌های بزرگسال نر و ماده با مورفین قبل از لقاح منجر به بالاتر رفتن ترجیح مورفین و افزایش اضطراب در پسرموش‌های F1 شد اما این حالات در F2 مشاهده نشد. تغییرات بیان گیرنده دوپامین در سیستم پاداش شاید یک مکانیسم دخیل در بروز تغییرات پسر موش‌های F1 باشد. 

1. مقدمه 

اعتیاد به مواد مخدر مانند مورفین اختلالی مزمن است که بر مسیر مزوکورتیکولیمبیک دوپامینرژیک در مغز تاثیر می‌گذارد. در نهایت فعالسازی مسیر منجر به رهاسازی دوپامین در ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ (NAc) (دی چیارا و همکاران، 1998) و تحریک گیرنده‌های دوپامین می‌شود. این گیرنده‌ها در دو دسته اصلی قرار می‌گیرند: گیرنده‌های D1 مانند (D1 و D5) و D2 مانند (D2، D3 و D4) که هر یک از  ژن متفاوتی تولید می‌شوند (سیبلی و همکاران 1993). فعالسازی گیرنده‌های دوپامینی D1- مانند D2- مانند به ترتیب باعث کاهش انگیزه یافتن پاداش و تسهیل خصوصیات تقویتی مواد مخدر اعتیاد آور می‌شوند (لی و همکاران، 2006).

5. نتیجه‌گیری

داده‌های حاصل از این مطالعه نشان داد که مواجهه مزمن والدین با مورفین در موش‌های بالغ قبل از لقاح منجر به ترجیح بالاتر مورفین و افزایش اضطراب در فرزندان پسر F1 می‌شود اما در F2 این چنین نیست. بیان این نکته حائز اهمیت است که مواجهه با مواد مخدر طی بارداری در حیوانات F1 وجود نداشت زیرا مصرف مواد مخدر در والدین دو هفته قبل از جفت‌گیری به صفر رسید. علاوه بر این، یافته‌های ما نشان داد که تغییرات در مشخصات بیان گیرنده‌های دوپامین در مسیر پاداش ممکن است یکی از سازوکارهای دخیل در تغییرات مشاهده شده در حیوانات F1 باشد که می‌تواند عامل ابتلاء به سوء استعمال مواد مخدر در فرزند حیوانات مواجهه یافته با مورفین باشد. 

Abstract

Addiction to drugs, including opioids is the result of an interplay between environmental and genetic factors. It has been shown that the progeny of addict people is at higher risk for drug addiction. However, the mechanisms of such trans-generational effects of drugs are not so clear. Here we have evaluated the effects of parental morphine consumption on anxiety, morphine preference, and mRNA expression of dopamine receptors in F1 and F2 male offspring. Morphine was chronically administered to adult male and female Wistar rats followed by 14-day abstinence before mating. Morphine preference and anxiety-like behavior in the offspring were measured by two-bottle-choice paradigm and elevated-plus maze, respectively. Real-time PCR was used to measure the mRNA expression level of dopamine receptors in the striatum, nucleus accumbens, prefrontal cortex, and hippocampus of F1 animals. The results indicated that F1 but not the F2 male progeny of morphine-exposed parents had a greater preference for morphine, and more anxiety-like behavior compared to the offspring of saline-treated parents. In F1 male progeny of morphine-treated parents, D1 and D5 dopamine receptors were significantly increased in the prefrontal cortex and nucleus accumbens. D5 and D2 receptors were decreased in the hippocampus. D4 dopamine receptor was augmented in striatum and hippocampus and decreased in the prefrontal cortex. Adulthood exposure to chronic morphine in male and female rats before conception leads to higher morphine preference and increased anxiety in F1 but not F2 male progeny. Alterations of dopamine receptor expression in the reward system may be one mechanism responsible for observed changes in F1 offspring.

1. Introduction

Addiction to opioids such as morphine is a chronic disorder that affects the mesocorticolimbic dopaminergic pathway in the brain. Activation of the pathway ultimately leads to dopamine release in the nucleus accumbens (NAc) (Di Chiara et al., 1998) and stimulation of dopamine receptors. These receptors are considered as two main categories: D1-like (D1 and D5) and D2-like (D2, D3, and D4) receptors, each of which is generated from a different gene (Sibley et al., 1993). Activation of D1-like and D2-like dopamine receptors decreases motivation to seek reward or facilitate the reinforcing properties of addictive drugs, respectively (Li et al., 2006).

5. Conclusion

The data of the present study revealed that chronic parental morphine exposure of adult rats before gestation results in higher morphine preference and increased anxiety in their F1 but not F2 male offspring. It is important to highlight that there was no gestational exposure to opioids in the F1 animals because parents were remained drug-free for two weeks prior to mating. Furthermore, our results showed that alterations in the expression profile of dopamine receptors in the reward pathway might be one of the mechanisms involved in observed changes in F1 animals, which could account for susceptibility to opioid abuse in the litter of morphine-exposed animals.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مواجهه موش بالغ با مورفین ترجیح مورفین، نگرانی، بیان مغزی گیرنده های دوپامین در موش های پسر را تغییر می‌دهد

Adult rat morphine exposure changes morphine preference, anxiety, and the brain expression of dopamine receptors in male offspring

بررسی تغییر مکانیزم احساس درد در فرزندان موش های دارای اعتیاد به مورفین

Is the Nociception Mechanism Altered in Offspring of Morphine-Abstinent Rats?

چکیده

روش ها

حیوانات

روش تجربی

قرار گرفتن والدین در معرض مرفین

پروتکل جفت گیری

آزمایش پلیت(ظرف-صفحه) داغ

آزمایش پیچ خوردگی(پیچش)

آزمایش فرمالین

ضبط واحد منفرد خارج سلولی

مجموعه(جمع آوری) بافت مغز

PCRدر زمان واقعی

تکنیک وسترن بلات

تحلیل آماری

نتایج

تزریق مورفین پدری قبل از جفت گیری مرگ و میر نوزادان را افزایش داد

نالوکسن علائم خروجی را در نر ها و همچنین ماده های دارای اعتیاد به مورفین افزایش داد

گرگرفتگی و دردهای احشایی در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین کاهش یافت

تزریق مورفین والدین قبل از جفت گیری پیام دردزای القا شده توسط فرمالین را کاهش داد

فرزندان اشتقاق یافته از گروه وابسته به مورفین افزایش معنی داری را در حساسیت به اثرات ضد درد مورفین در آزمایش فرمالین نشان دادند

قرار گرفتن والدین در معرض مورفین قبل از جفت گیری فعالیت نورونی همزمان در هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز را در فرزندان کاهش داد

سطوح mRNAگیرنده های مخدر در نواحی هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز والدین دارای اعتیاد به مورفین تغییر کرد

گیرنده های مخدر Mu، CREB وفسفریلاسیون ERK1 / 2 در هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز فرزندان والدین در معرض مورفین افزایش میابد

بحث

نتیجه گیری

چکیده

جهت بررسی تاثیر مواد مخدر والدین بر فرزندان، غربالگری(واکنش دردزا)، تغییرات الکتروفیزیولوژیکی، بیان mRNA ی گیرنده های مخدر و بیان برخی پروتئین های خاص درون سلولی در فرزندان رت های دارای اعتیاد به مورفین مورد مطالعه قرار گرفتند. حیوانات نر و ماده به مدت 21 روز مورفین محلول در آب دریافت کردند. 10 روز بعد از آخرین تزریق مورفین ، حیوانات به منظور جفت گیری در 4 گروه به شرح زیر قرار داده شدند: نر و ماده سالم( بدون مصرف دارو- دارونما) ، ماده دارای اعتیاد به مورفین و نر سالم ، نر دارای اعتیاد به مورفین و ماده سالم ، نر و ماده هردو دارای اعتیاد به مورفین. فرزندان نر بالغ برای غربالگری(واکنش دردزا)، تخلیه ی عصبی هسته ی اکومبنس( بخشی از لیمبیک) و قشر جلوی مغز مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج ما نشان می دهد که غربالگری در فرزندان نر همه ی گروه های والدین دارای اعتیاد به مورفین به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافته است. در فرزندان گروه هایی با والدین دارای اعتیاد به مورفین ، حساسیت به اثرات ضد درد مورفین در فازهای مزمن و نیز بحرانی(حاد) آزمایش فرمالین افزایش یافته است. فعالیت الکتریکی عصبی در فرزندان والدینی که نواحی هسته ی اکومبنس و بخش جلوی مغز آن ها در معرض مورفین قرار گرفت،  کاهش یافت. علاوه بر این یافته های ما نشان می دهد که بیان گیرنده های مخدر(µ،K و δ) در هسته ی اکومبنس والدین دارای اعتیاد به مورفین در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت. علاوه بر این بیان گیرنده های K به طور قابل ملاحظه ای در قشر جلوی مغز گروه والدین دارای اعتیاد به مورفین نسبت به گروه کنترل افزایش یافته است. سطوح فسفریله ی کیناز 2/1 خارج سلولی و پروتئین متصل شونده به عنصر پاسخ دهنده (واکنشی)آدنوزین مونوفسفات حلقوی به طور معنی داری در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین نسبت به گروه کنترل در هسته ی اکومبنس بالاتر بود. نتایج ما نشان داد که مواد مخدر درون زاد( آزاد شده در درون) در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین تغییر کرده است و آن که وراثت نقش اصلی دارد. 

نتیجه گیری

مطالعه ی ما نشان می دهد که قرار گیری در معرض مخدر ، حساسیت به دردهای احشایی و حرارتی را در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین کاهش می دهد. همچنین تزریق دوز بی اثر مورفین به این فرزندان در آزمایش فرمالین میزان حساسیت به درد را کاهش داد. بیان mRNA ی گیرنده ی مخدر در هسته ی اکومبنس نسبت به قشر جلوی مغز کاهش یافت که نشان می دهد هسته ی اکومبنس نسبت به اعتیاد به مورفین حساس تر است. علاوه بر این گیرنده های مخدر هسته ی اکومبنس فسفریلاسیون ERK1/2و CREB را در فرزندان والدین معتاد به مورفین تنظیم می کنند. مطابق با این مطالعه و مطالعات پیشین این تغییرات ممکن است نتایج(عواقب) طولانی مدتی(بلند مدت) در نسل بعد داشته باشند. داده های حاضر امکان تغییرات موضعی گیرنده های درون زا و نقش وراثت را در رت هایی با والدین قرار گرفته در معرض مورفین(دارای اعتیاد) تایید می کند.

Abstract

To investigate the effect of parental drug abuse on children, nociception, electrophysiological alteration, mRNA expression of opioid receptors, and expression of certain intracellular proteins in offspring of morphine-abstinent rats were studied. Adult male and female animals received water-soluble morphine for 21 days. Ten days after the last morphine administration, animals were placed for mating in 4 groups as follows: healthy (drug naive) female and male, morphine-abstinent female and healthy male, morphine-abstinent male and healthy female, morphine-abstinent male and morphine-abstinent female. Their adult male offspring were tested for nociception, neuronal discharge in nucleus accumbens (NAC) and prefrontal cortex (PFC). Our results showed that nociception in male offspring of all morphine-abstinent parent(s) groups was significantly reduced, compared with the control group. In the offspring of morphine-abstinent parent(s) groups, sensitivity to the antinociceptive effect of morphine was enhanced in chronic as well as in acute phases of the formalin test. Neuronal electrical activity reduced in the offspring of the morphine-exposed parent(s) in NAC as well as PFC regions. Moreover, our findings show that opioid receptors’ expressions (µ, κ, and δ) increased in NAC of the litter of morphine-abstinent parent(s), compared with the control group. In addition, the expression of κ receptors was remarkably increased in the PFC in morphine-abstinent parent group, relative to the control group. The phosphorylated levels of extracellular regulated kinase 1/2 and cyclic adenosine monophosphate responsive element binding protein were significantly higher in the offspring of the morphine-abstinent parent(s) than the control group in the NAC. Our results indicated that endogenous opioid is altered in offspring of the morphine-exposed parent(s) and that heritage has a major role.

Conclusions

Our study shows that opiate exposure decreased thermal and visceral pain sensitivities in offspring of morphine-exposed parents. Also, injection of noneffective dose of morphine into these offspring in the formalin test showed a reduction in pain sensitivity. Expression of opioid receptor mRNA was increased in the NAC rather than PFC, which suggests NAC is more sensitive to morphine addiction. Moreover, NAC opioid receptors regulated CREB and ERK1/2 phosphorylation in offspring of the morphine-abstinent parent(s). Neuronal simultaneous firing rates were reduced in the litter of morphine-abstinent parent(s). Consistent with this study and previous reports, these alterations may have longterm consequences in the next progeny. Current data confirm the possibility of endogenous opioid analgesia alternation and the role of heritage in rats with morphine exposed-parent(s).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی تغییر مکانیزم احساس درد در فرزندان موش های دارای اعتیاد به مورفین

Is the Nociception Mechanism Altered in Offspring of Morphine-Abstinent Rats?

بهبودی موشهای مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک توسط کوئرستین با مقاومت به انسولین و بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Era

Amelioration by quercetin of insulin resistance and uterine GLUT4 and ERa gene expression in rats with polycystic ovary syndrome (PCOS)

چکیده

مقدمه

موضوعات و روشها

جانوران

ارزیابی بروز IR

مورفولوژی تخمدانی در موشها

آزمایش مختص فعالیت GK و HK در کبد

تحلیل‌های آماری

نتایج

تأثیر PCOS و Q بر مورفولوژی تخمدانی

تأثیر PCOS و Q بر وزن بدن و میزان قند خون و انسولین ناشتا

فعالیت ویژه HK و GK در کبد

بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Er

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

مقاومت به انسولین (IR)و ناباروری دو عارضه مهم سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) هستند که در نتیجۀ تغییر در بخشهای خاصی از سیستم تولید مثل و متابولیکی بوجود می‌آیند. هدف ما مشاهده تأثیر کوئرستین بر PCOS ناشی از دی هیدرو اپی آندروسترون (DHEA) و مقاومت به انسولین در موشها بود. همه حیوانات به پنج گروه تقسیم شدند و از DHEA برای ایجاد PCOS استفاده شد. وزن بدن و مورفولوژی تخمدانی در همه گروهها ثبت گردید. میزان قند خون و انسولین بطور ناشتا مورد بررسی قرار گرفت. از روش ارزیابی مدل هوموستاز مقاومت انسولین (HOMA-IR) برای تعیین سطح IR استفاده شد. بیان گیرنده استروژن  (ER) و ژنهای حامل شمارۀ ۴ گلوکز در رحم توسط واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در زمان واقعی مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت هگزوکیناز کبد (HK) و گلوکوکیناز (GK) با استفاده از اسپکتروفتومتری تعیین شد. کوئرستین به طور قابل توجهی حالت IR را در موشهای PCOS بهبود بخشید. PCOS منجر به کاهش در GK کبد و افزایش در فعالیت ویژه HK در کبد شد، در جاییکه کوئرستین هم فعالیت GK و هم HK کبد را افزایش داد. داده‌های ما کاهش قابل توجهی را در ERAS رحم و بیان GLUT4 در گروه PCOS نشان داد، که توسط کوئرستین افزایش یافته بود. یکی از اثرات قابل توجه کوئرستین، کاهش شدید PCOS-IR، و القای قابل توجه بیان ژن GLUT4  رحمی و ER بود؛ بنابراین، این می‌تواند درمان موثری برای PCOS و عوارض آن،IR  و ناباروری باشد. 

نتیجه گیری

در خاتمه، داده‌های ما نشان می‌دهند که کوئرستین اثر محافظ و تقویت کننده‌ای در PCOS دارد و این نتایج یک موفقیت واقعی را در درمان PCOS در پیشگیری از دیابت و افزایش باروری نشان می‌دهند. مزیت قابل توجه استفاده از کوئرستین، کاهش شدید IR و القاء بیان GLUT4 و ERa بود که در مطالعات ژنی و همچنین افزایش فولیکول زایی در تخمدان‌ها کاملاً آشکار بود. نتایج ما همچنین کاهش فعالیت  GK و افزایش فعالیت  HKرا در کبد نشان داد. اثر بهبودبخش کوئرستین، فعالیت ویژه این آنزیمها را در کبد بهبود بخشید. 

Abstract

Insulin resistance (IR) and infertility are two major complications of polycystic ovary syndrome (PCOS), which are the results of changes in certain parts of the reproductive and metabolic systems. We aimed to observe the effect of quercetin on dehydroepiandrosterone (DHEA)-induced PCOS and insulin resistance in rats. All animals were divided into five groups and DHEA was used to induce PCOS. Bodyweight and ovarian morphology of all groups were observed. Fasting blood glucose and insulin levels were analysed. The homeostasis model assessment of insulin resistance (HOMA-IR) method was used for IR level determination. The expression of oestrogen receptor a (ERa) and glucose transporter 4 (GLUT4) genesin the uterus was examined by real-time polymerase chain reaction. Liver hexokinase (HK) and glucokinase (GK) activity was determined using spectrophotometry. Quercetin significantly improved the IR state in PCOS rats. PCOS resulted in a decrease in liver GK and an increase in liver HK specific activity, whereas quercetin increased both liver HK and GK activity. Our data also showed a significant reduction in uterine ERa and GLUT4 expression in the PCOS group, which was increased by quercetin. A remarkable effect of quercetin was the intensive reduction of PCOS-IR and significant induction of uterine GLUT4 and ERa gene expression; it could thus be a possible effective treatment for PCOS and its complications, IR and infertility.

Conclusion

In conclusion, our data suggest that quercetin has a strengthening protective effect in PCOS and the results represent an actual success in PCOS therapy in both diabetes prevention and increasing fertility. A remarkable advantage of quercetin usage was the sharp reduction in IR and induction of GLUT4 and ERa expression, which was evident in gene studies, as well as the increase of folliculogenesis in the ovaries. Our results also showed a decrease in liver GK activity and an increase in HK activity. The ameliorative effect of quercetin improved the specific activity of these liver enzymes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بهبودی موشهای مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک توسط کوئرستین با مقاومت به انسولین و بیان ژنهای GLUT4 رحمی و Era

Amelioration by quercetin of insulin resistance and uterine GLUT4 and ERa gene expression in rats with polycystic ovary syndrome (PCOS)

چگونگی تاثیر رژیم غذایی با چربی بالا و بازه تمرینی با فشار بالا، متابولیسم چربی در کبد و بافت چربی احشایی موش ها

How high-fat diet and high-intensity interval training affect lipid metabolism in the liver and visceral adipose tissue of rats

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
حیوانات
رژیم غذایی
تمرین
نمونه برداری از خون و بافت
آنالیز بیوشیمیایی
آنالیز مولکولی
آنالیز آماری
3- نتایج
وزن گیری
پروفایل لیپید پلاسما و سطوح انسولین
بیان ژن نسبی FXR
بیان ژن نسبی SREBP-1c
4- بحث
5- نتایج
منابع

چکیده

مسیرهای لیپوژنیک و لیپولیتیک به شدت توسط رسپتورهای هسته ای و پروتئین های اتصالی، مانند رسپتور فارنزوئید X (FXR) و پروتئین اتصال به عنصر تنظیمی 1c (SREBP-1c) تنظیم می شوند. ما این پژوهش را برای مطالعه اثرات بازه تمرینی با شدت بالا (HIIT) و رژیم غذای با چربی بالا (HFD) روی بیان ژن SRBP-1c و FXR بافت چربی و کبدی، در کنار سطوح پلاسمایی پروفایل لیپیدی و انسولین 24 ساعته رت های ویستار که به صورت تصادفی به گروه های نرمال (12%- چربی) و HFD (56%- چربی) با یا بدون شرکت در پروتوکل 8 هفته ای HIIT تقسیم بندی شده بودند، طراحی کردیم. نتایج به دست آمده از تست-های ANOVA دوطرفه و پیرسون (P<0.05) نشان داد که رت های HFD یک وزن گیری بالاتری را تجربه می کنند که با دیس لسپیدمی و انسولین بالا، بیان بالاتر SRBP-1c بافت چربی و کبدی و بیان پایین تر FAX کبدی در مقایسه با رت های تغذیه شده با رژیم نرمال در ارتباط می باشد. اگرچه، رت های HIIT بیان بالاتر FXR کبدی و بیان پایین تر SREBP-1c بافت چربی و کبدی را در مقایسه با رت های ورزش داده نشده نشان داده بودند اما سطوح پروفایل لیپیدی پلاسما هیچ تفاوت معنی داری بین رت های تمرین داده شده و تمرین داده نشده نداشت. جالب تر اینکه، بیان کبدی FXR به صورت منفی با وزن گیری و بیان SREBP 1c در هر دو بافت مرتبط بود در حالی که فقط SREBP-1c کبدی به صورت مثبت با سطوح انسولین مرتبط بود. در نتیجه، دیس لیپیدمی القا شده با HFD می تواند توسط فعال سازی مسیر SREBP کبدی تحت پروفایل تاثیر انسولین رخ دهد. اگرچه رت های HIIT، SREBP-1c پایین تری در ارتباط با فعال سازی FXR کبدی نشان داده بودند اما به نظر می رسد که رژیم غذایی روی پروفایل لیپیدی موثرتر از HIIT باشد. همچنین، در حضور HFD، HIIT فقط لیپولیز چربی را تحت تاثیر قرار داده بود.

5- نتایج

رت های تغذیه شده با چربی بالا در این پژوهش، وزن گیری و دیس لیپیدمی بیشتری را تجربه کرده بودند که احتمالا توسط فعال سازی مسیر SREBP-1c در بافت کبد تحت تاثیر انسولین می باشد. HIIT به نظر می-رسد که فعالیت FXR کبدی را افزایش دهد و بیان SREBP-1c کبدی و بافت چربی را مهار کند اما با وجود وزن گیری پایین تر در رت های HIIT، بهبود پروفایل لیپیدی توسط این نوع از ورزش، نیاز به مطالعه ی بیشتر دارد. به نظر می رسد که رژیم غذایی، اثر بیشتری روی پروفایل لیپیدی نسبت به ورزش داشته باشد و در حضور HFD، HIIT فقط لیپولیز بافت چربی را افزایش می دهد و هیچ اثری روی متابولیسم کبدی ندارد. ما به بهترین شکل محدودیت های این مطالعه را توسط همگن سازی گروه ها از نظر سن، جنس، وزن و حضور گروه کنترل حذف کردیم اما پایش وضعیت متابولیک اولیه ی هر رت برای یک نتیجه گیری بهتر مفید خواهد بود. از آنجایی که رت ها، دسترسی ad libitum به غذا داشتند، ما سنجش مصرف غذا را پیشنهاد کردیم تا ببینیم که آیا رت هایی با رژیم غذایی با چربی بالا، در مقایسه با رت های دارای رژیم نرمال، مقدار مشابهی از غذا را مصرف کرده بودند یا نه.

Abstract

Lipogenic and lipolytic pathways are tightly regulated by nuclear receptors and binding proteins, such as farnesoid x receptor (FXR) and sterol regulatory element binding protein 1c (SREBP-1c). We designed this research to study the effects of high-intensity interval training (HIIT) and high-fat diet (HFD) on hepatic and adipose FXR and SREBP-1c gene expression beside the plasma levels of lipid profile and insulin. 24 male Wistar rats were randomly divided into normal (~12% fat) and HFD (~56% fat) groups with or without participating in the 8 weeks HIIT protocol. Results from two-way ANOVA and Pearson tests (P<0.05) showed that the HFD rats experienced a larger weight gain correlated with dyslipidemia and hyperinsulinemia, higher hepatic and adipose SREBP-1c expression and lower hepatic FXR expression compared with normal diet fed rats. Although HIIT rats showed higher hepatic FXR and lower hepatic and adipose SREBP-1c expression and lower weight gain compared with untrained rats, plasma lipid profile levels had not any significant difference between trained and untrained rats. Interestingly, hepatic FXR expression was negatively correlated with weight gain and SREBP1c expression in both tissues while only the hepatic SREBP-1c was positively correlated to insulin levels. In conclusion, HFD-induced dyslipidemia could occur via the activation of the hepatic SREBP-1c pathway under the insulin effect. Although HIIT rats showed lower SREBP-1c correlated to hepatic FXR activation it seems diet is more effective on lipid profile than HIIT. Also, in presence of HFD, HIIT only affects adipose lipolysis.

5- Conclusions

High-fat diet fed rats in this research experienced more weight gain and dyslipidemia probably via activation of the SREBP-1c pathway in the liver tissue under the insulin effect. HIIT seems to enhance hepatic FXR activity and inhibits hepatic and adipose SREBP-1c expression but despite lower weight gain in HIIT rats, the lipid profile improvement by this type of exercise needs more studies. It seems that diet has more effect on lipid profile than exercise and in presence of HFD, HIIT enhances only adipose lipolysis and has no effect on hepatic metabolism. We did our best to eliminate limitations of the study using homogenisation of the groups by age, gender, weight and presence of the control group, but monitoring the initial metabolic state of each rat would be helpful for a better conclusion. Because rats had ad libitum access to the food, we suggest measuring the food consumption to see whether rats with high-fat diet had consumed the same quantity of food compared with normal diet rats.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

چگونگی تاثیر رژیم غذایی با چربی بالا و بازه تمرینی با فشار بالا، متابولیسم چربی در کبد و بافت چربی احشایی موش ها

How high-fat diet and high-intensity interval training affect lipid metabolism in the liver and visceral adipose tissue of rats

جهش های GABBR2 تعیین کننده فنوتیپ در سندرم رت و بیماری های مغزی صرعی

GABBR2 Mutations Determine Phenotype in Rett Syndrome and Epileptic Encephalopathy

شرکت کنندگان و روش ها

شرکت کنندگان

شناسایی و اعتبار سنجی گونه ها

وسترن بلات ( نمونه غربی)

ارزیابی ایمنوفلورسانس

ارزیابی رنگدانه

آزمایشات وزغ

تحلیل آماری

نتایج

جهش در GABBR2 باعث اختلال در عملکرد درست گیرنده ها می شود

اختلال GABBR2 در فنوتیپ های شبیهRTT و EE

بحث

هدف: سندرم رت (RTT)  و بیماری های مغزی صرعی(EE) از اختلالات مخرب رشد مغزی هستند که هر کدام دارای معیارهای تشخیصی مجزا هستند. به هر حال، ویژگی های بالینی همپوش و همگون دو بیماری معمولا بیماران را در مرز دو شرط قرار می دهند و نیازمند تشخیص دقیق و اقدامات پزشکی مناسب هستند. بنابراین، ما مکانیزم های ملکولی خاصی را بررسی کردیم که امکان درک پاتوژنی و رابطه این دو شرط را فراهم می آورد.

روش ها: ما فاکتورهای جدید ژنتیکی را در 34 بیمار مبتلا به RTT فاقد جهش MECP2 با استفاده از ترتیب گذاری اگزوم ها غربالگری کردیم که حدود90 درصد از مواردRTT را در بر می گیرند. عملکرد زیستی گونه های کشف شده در کشت سلولی و مدل های مدار زنوپوس ارزیابی شدند.

نتایج: ما یک گونه برگشتی در گیرنده GABAB ( R2) با عنوان(GABBR2) شناسایی کردیم که عملکرد گیرنده را کاهش می دهد، در حالیکه گونه های مختلف GABBR2 در بیماران EE تاثیر بیشتری در کاهش فعالیت گیرنده دارند و در برابر رهایی از اضطراب و کشش در مدل حیوانی واکنش پذیر تر بودند.

تفسیر: GABBR2 یک فاکتور ژنتیک است که تعیین کننده وجود فنوتیپ های شبهRTT یا EE با توجه به موقعیت گونه هستند. سیگنال دهی اسید سی – آمینوبوتریک در صورت وساطت GABBR2 یک عامل مهم در تعیین شدت و ماهیت فنوتیپ های رشد عصب می باشد.

بحث

وجود سیگنال های مناسب بازدارنده و محرک تعادلی دلالت بر شکل گیری طبیعی محل اتصال اعصاب و رشد نرمال مغز دارد. اختلال در GABA که یک سیگنال بازدارنده مهم است می تواند با چندین اختلال مغزی در ارتباط باشد. به علاوه، حتی کاهش متوسط ( حدود 30 تا 40 درصد ) در آزادسازی GABA منجر به اختلال رشد عصب در موش ها می شود و  این مطلب در یک تحقیق انجام شده در مورد نرون های MECP2 و GABA تایید  شده است. به هر حال، این مطلب که آیا این تغییر می تواند ویژگی های رشد مغزی در انسان ها و همچنین فنوتیپ ها را تحت تاثیر قرار دهد همچنان نامشخص است. در این تحقیق، شواهدی را در مورد وجود GABBR2 در تولید فنوتیپ های شبیه RTT ارائه کرده ایم و عملکرد آن در ارتباط با فنوتیپ EE بررسی کرده ایم. این تحقیق شواهد مستقیمی در انسان ارائه می کند که با توجه به آن بیان می شود که سیگنال های GABA تحت تاثیر GABABR منجر به RTT یا پاتوژنی صرع می شود و GABBR2  می تواند با توجه به شدت جهش ها این فنوتیپ ها را تحت تاثیر قرار دهد.

Abstract

Objective Rett syndrome (RTT) and epileptic encephalopathy (EE) are devastating neurodevelopmental disorders with distinct diagnostic criteria. However, highly heterogeneous and overlapping clinical features often allocate patients into the boundary of the two conditions, complicating accurate diagnosis and appropriate medical interventions. Therefore, we investigated the specific molecular mechanism that allows an understanding of the pathogenesis and relationship of these two conditions.

Methods We screened novel genetic factors from 34 RTT‐like patients without MECP2 mutations, which account for ∼90% of RTT cases, by whole‐exome sequencing. The biological function of the discovered variants was assessed in cell culture and Xenopus tropicalis models.

Results We identified a recurring de novo variant in GABAB receptor R2 (GABBR2) that reduces the receptor function, whereas different GABBR2 variants in EE patients possess a more profound effect in reducing receptor activity and are more responsive to agonist rescue in an animal model.

Interpretation GABBR2 is a genetic factor that determines RTT‐ or EE‐like phenotype expression depending on the variant positions. GABBR2‐mediated γ‐aminobutyric acid signaling is a crucial factor in determining the severity and nature of neurodevelopmental phenotypes. 

Discussion

Fine-tuning the excitatory and inhibitory signaling balance ensures normal synapse formation and brain development. As a critical inhibitory signal, perturbations in GABA signaling have been associated with a range of brain disorders.42 Indeed, even a modest reduction (30–40%) in GABA release led to neurodevelopmental defects in mice, as evidenced by a study that specifically abolished MECP2 in GABAergic neurons.10 However, whether this alteration can compromise neurodevelopmental features in humans and its phenotypic consequences remained unknown. Here, we provided evidence of GABBR2A567T in the generation of an RTT-like phenotype and explored its function in relation to the EE phenotype. This study provides direct evidence in human that perturbed GABABR-mediated GABA signaling leads to RTT or epilepsy pathogenesis and GABBR2 can confer such variable phenotypes depending on the severity of the mutations.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

جهش های GABBR2 تعیین کننده فنوتیپ در سندرم رت و بیماری های مغزی صرعی

GABBR2 Mutations Determine Phenotype in Rett Syndrome and Epileptic Encephalopathy

BIM واسطه انکوژن آپوپتوز غیر فعال القا شده در مدل های متعدد موش ترنس ژنیک مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد

BIM mediates oncogene inactivation-induced apoptosis in multiple transgenic mouse models of acute lymphoblastic leukemia

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

واسطه  گری BIM جهت انکوژن خزان یاخته غیر فعال القا شده در مدل موش ترنس ژنیک مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد

BIM mediates oncogene inactivation-induced apoptosis in multiple transgenic mouse models of acute lymphoblastic leukemia

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

مدل های دیابتی ناشی از استرپتوزوتوسین در موش و موش صحرایی

Streptozotocin-Induced Diabetic Models in Mice and Rats

چکیده

معرفی

القای دیابت شیرین نوع یک در موش صحرایی با استفاده از دوز کم و تکرار شونده‌ی استرپتوزوتوسین

روش آزمایش

آماده سازی حیوانات

تیمار حیوانات STZ

القای دیابت شیرین نوع یک با استفاده از دوز منفرد بالای STZ در موش های صحرایی

آماده سازی حیوانات

تیمار حیوانات STZ

القای دیابت شیرین نوع یک با استرپتوزوتوسین در رت ها

مواد

آماده کردن حیوانات

تیمار حیوانات با STZ

رت های مدل استرپتوزوتوسین ـ نیکوتین آمید

مواد

آماده کردن حیوانات

القای دیابت با STZ و نیکوتین آمید

تیمار حیوانات با عوامل آزمایش

رت های مدل استرپتوزوتوسین همراه با تغذیه ای با چربی بالا

مواد

آماده کردن حیوانات

تیمار حیوانات با STZ

تفسیر

زمینه اطلاعات

پارامترهای بحرانی و عیب زدایی

نظرات عمومی

پایدارای STZ

حساسیت جنسی حیوانات به STZ

حساسیت نژاد حیوانات به STZ

هیپوگلیسمی مرگبار پس از تزریق STZ

سطح گلوکز خون ناشتا و غیر ناشتا

نتایج پیش بینی شده

ملاحظات زمان

چکیده

استرپتوزوتوسین (STZ)آنتی بیوتیکی است که که در سلول های β- جزایر لانگرهانس ایجاد اختلال می کند و به طور گسترده در آزمایش های تجربی برای تولید دیابت شیرین نوع یک (T1DM) مورد استفاده قرار می گیرد. توضیح در این مورد شامل اقداماتی است برای تولید کمبود انسولین ناشی از STZ و ایجاد هایپرگلایسمی در mice و rats. همچنین پروتکل هایی برای ایجاد مدل های حیوانی دیابت نوع 2 با استفاده از STZ شرح داده شده است. این حیوانات برای سنجیدن عواقب پاتولوژیک بیماری دیابت و برای غربالگری درمان های بالقوه برای درمان این بیماری به کار گرفته شدند.

ملاحظات زمان برای انجام تزریق STZ تقریبا 1 روز کاری لازم است. در اولین روز آزمایش، موش های صحرایی به مدت 4 ساعت و رت ها به مدت 6 تا 8 ساعت قبل از تزریق STZ باید ناشتا باشند. بافر سیترات می تواند در طول دوره ی ناشتایی آماده شود. STZ باید بلافاصله قبل از تزریق آماده شود تا از تجزیه ی آن جلوگیری شود. برای جلوگیری از هیپوگلیسمی مرگبار در القای تک دوز منفرد بالای STZ در موش های صحرایی، حیوانات را در 6 ساعت بعد از تزریق STZ با ml 1 گلوکز 5 % به صورت داخل صفاقی تیمار کنید. برای آزمایش سطوح قند خون در روزهای مختلف بعد از STZ، ، بسته به پروتکل چندین ساعت طول می کشد. مقدار زمان مورد نیاز در طول روز یا هفته های بعدی بستگی به هدف مطالعه دارد. اگر حیوانات برای مطالعه ی عوارض دیابت مورد استفاده قرار بگیرند( مانند تصلب شریان در دیابت القا شده با STZ)، تیمار با STZ باید در هفته ی هفتم آزمایش تکرار شود. این کار نیازمند یک روز کاری است. سپس حیوانات می توانند برای چندین هفته یا چندین ماه بسته به طرح آزمایش مورد استفاده قرار بگیرند.

Abstract

Streptozotocin (STZ) is an antibiotic that produces pancreatic islet β-cell destruction and is widely used experimentally to produce a model of type 1 diabetes mellitus (T1DM). Detailed in this unit are protocols for producing STZ-induced insulin deficiency and hyperglycemia in mice and rats. Also described are protocols for creating animal models for type 2 diabetes using STZ. These animals are employed for assessing the pathological consequences of diabetes and for screening potential therapies for the treatment of this condition.

Time Considerations Approximately 1 working day is needed to perform the STZ injections. On the first day of the experiment, mice must fast for 4 hr and rats for 6 to 8 hr before the STZ injection. The citrate buffer can be prepared during the fasting period. The STZ must be prepared immediately before injection to avoid STZ decomposition. To prevent fatal hypoglycemia in single high-dose STZ-induced diabetic mice, treat the animals with 1 ml of 5% glucose i.p. at 6 hr after the STZ injection. It takes several hours to test the blood glucose levels on the different post-STZinjection days, depending on the protocol. The amount of time required over subsequent days or weeks depends on the aim of the study. If the animals are to be used to study diabetic complications (e.g., STZ-induced diabetic atherosclerosis), the STZ treatment must be repeated at experimental week 7. This requires 1 working day. The animals can then be used for several more weeks or month, depending on the study design.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مدل های دیابتی ناشی از استرپتوزوتوسین در موش و موش صحرایی

Streptozotocin-Induced Diabetic Models in Mice and Rats