اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

چکیده

مقدمه

واکنش سیستم ایمنی به ورزش

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و ماهیچه های اسکلتی

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و بافت استخوان ها

نتیجه گیری

چکیده

هدف تحقیق: تحلیل ماهیچه های اسکلتی و بافت استخوانی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها باعث کاهش عملکرد و افزایش خطر افتادن و زخمی شدن می شوند. یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، التهابات مزمن درجه پایین می باشد. آموزش تمرین و ورزش یکی از درمان های موثر برای کاهش تحلیل ماهیچه ای و بافت های بافت استخوان است که احتمالا با افزایش واکنش سیستم ایمنی همراه می شوند. از این رو، در مورد تعاملات کلیدی بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در ارتباط با انحراف ورزشی بحث می کنیم و شناسایی می کنیم که “تعامل” قابل توجهی بین ماهیچه و بافت استخوان در سیستم ایمنی در واکنش به ورزش وجود دارد.

یافته های اخیر: پیشرفت های اخیر در درک ما از “تعامل” بین ماهیچه و بافت استخوان و سیستم ایمنی دلالت بر این دارد که ورزش می تواند تاثیرات مفید ماهیچه و بافت استخوان را از طریق تعامل با سیستم ایمنی تعدیل کند.

خلاصه: تحلیل ماهیچه های اسکلتی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها می توانند تا حدودی با توجه به یک سیستم ایمنی ناقص از طریق التهاب مزمن درجه کم تشریح شوند. آموزش ورزشی تاثیر مفیدی بر عملکرد سیستم ایمنی و افزایش سن در ماهیچه و بافت استخوان دارد. از نظر تئوری، “تعامل” بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش باعث افزایش سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی مرتبط با افزایش سن می شود.

مقدمه

سالمندی با افزایش بیماریهای متعدد غیر ارتباطی و تحلیل قابل توجه در سلامت همراه هستند که این موارد در سیستم ماهیچه ای اسکلتی اتفاق می افتند. تحلیل روی داده در توده ماهیچه اسکلتی مرتبط با سالمندی (برای نمونه، یک عامل تعریف کننده پوکی بافت استخوان) بسیار شایع می باشد و شیوع سارکوپنی و پوکی بافت استخوان نیز بدون تردید با افزایش در میان جمعیت سالمند افزایش می یابند(1و2). یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، تغییر/ اختلال در عملکرد سیستم ایمنی است که تحت عنوان “التهاب سنی”(3) نامیده می شود که واکنش های مزمن موجود در بسیاری از شرایط و بیماریها را توصیف می کند (4). آموزش ورزشی می تواند یک اقدام موثر باشد. به هر حال، تاثیرات مکانیکی ورزش بر “التهاب سنی” نا مشخص هستند.

نتیجه گیری

در حالی که از رابطه بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش درک وجود دارد، اما تحقیقات انجام شده در این حوزه محدود هستند و تحقیقات بیشتر تضمین شده است. بخصوص اینکه، شناسایی نوع، مقدار، تراکم و فراوانی ورزش های مختلف بر تاثیر گذاری بر واکنش سیستم ایمنی و چگونگی تاثیر آنها بر ماهیچه و بافت استخوان در یک حوزه بخشی از تحقیقات آینده هستند. همچنین، شناسایی شباهت ها و اختلافات در واکنش سیستم ایمنی، و تعامل آن با ماهیچه و بافت استخوان، بین وضعیت آموزشی و غیر آموزشی از موضوعات مورد علاقه هستند. همچنین، آیا قدرت یک واکنش در حالت آموزشی ثابت می ماند و یا حتی تقویت می شود؟ درک تاثیرات آموزش ورزشی بر تعامل بین سیستم ایمنی و بافت استخوان و یا ماهیچه در افراد بیمار یکی از حوزه هایی است که باید همچنان مورد بررسی های بالینی و پیش بالینی و تلاشهای تحقیقی قرار بگیرد. این تعاملات برای حفظ سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی افراد لازم می شوند.

Abstract

Purpose of Review The age-related loss of skeletal muscle and bone tissue decreases functionality and increases the risk for falls and injuries. One contributing factor of muscle and bone loss over time is chronic low-grade inflammation. Exercise training is an effective countermeasure for decreasing the loss of muscle and bone tissue, possibly by enhancing immune system response. Herein, we discuss key interactions between the immune system, muscle, and bone in relation to exercise perturbations, and we identify that there is substantial “cross-talk” between muscle and bone and the immune system in response to exercise.

Recent Findings Recent advances in our understanding of the “cross-talk” between muscle and bone and the immune system indicate that exercise is likely to mediate many of the beneficial effects on muscle and bone via their interactions with the immune system.

Summary The age-related loss of muscle and bone tissue may be partially explained by an impaired immune system via chronic low-grade inflammation. Exercise training has a beneficial effect on immune system function and aging muscle and bone. Theoretically, the “cross-talk” between the immune system, muscle, and bone in response to exercise enhances aging musculoskeletal health.

Introduction

Aging is associated with the development of a variety of noncommunicable diseases with some of the most significant deteriorations to health happening in the musculoskeletal system. The age-related loss of skeletal muscle mass (i.e., one defining factor of sarcopenia) and bone tissue (i.e., one defining factor of osteoporosis) is highly prevalent, and the incidence of sarcopenia and osteoporosis will inevitably increase with the growing (and aging) population [1, 2]. One main contributing factor of muscle and bone loss over time is altered/impaired immune system function, referred to as “inflammaging” [3] which describes the low-level chronic inflammatory response that exists in many aged conditions and diseases [4]. Exercise training may act as a countermeasure; however, the mechanistic effects of exercise on “inflammaging” are relatively unknown.

Conclusion

While there is some understanding of the inter-relationship between the immune system, muscle, and bone in response to exercise, research is limited and additional work is warranted. Specifically, identifying the types, doses, intensities, and frequencies of various exercise modalities on influencing the immune system response and how this influences bone and muscle is an area apt for future research. Also, identifying the similarities or differences in the acute response of the immune system, and its cross-talk with muscle and bone, between an un-trained and trained state is of interest. Will the strength of the response remain, or even be more robust, in a trained state? Understanding the effects of exercise training on the cross-talk between the immune system and bone or muscle in diseased populations is an area that should continue to undergo pre-clinical and clinical research efforts. These interactions are essential for maintaining musculoskeletal health as individuals’ age.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

بازسازی و رشد استخوان به داخل دهانه های جانبی و کانال توخالی کاشت دندان

Bone regeneration into side openings and hollow inner channel of a dental implant

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1- مدل حیوانی
2-2- ایمپلنت های دندانی
2-3- فرآیند جراحی
2-4- توموگرافی میکرو محاسبه شده (میکرو CT)
2-5- بافت شناسی و تحلیل هیستومورفومتریک
2-6 دندانه گذاری نانو
2-7- میکروسکوپ الکترونی اسکن انتشار میدانی (FE-SEM)
2-8- تحلیل آماری
3- نتایج
4- بحث
5- نتیجه گیری

چکیده

این مقاله بررسی میکند که آیا استخوان میتواند به داخل یک ایمپلنت فلزی رشد کرده و کیفیت و کمیت خود را در اوایل دوره پس از کاشت حفظ کند. 12 ایمپلنت دندانی پیچی تیتانیومی یک تکه (گروه کنترلی) و 12 ایمپلنت دندانی ترکیبی با دهانه های جانبی مارپیچی متصل به کانال درونی توخالی (گروه آزمایشی) پس از 2 ماه ترمیم بعد از استخراج به صورت دو طرفه در هر 4/1 از حوزه های P3, P4, M1 فک پایین 4 سگ از نژاد بیگل قرار داده شدند. برچسب های فلورسنت استخوان جهت ارزیابی کمی بافت های استخوانی به ترتیب در هفته دوم و چهارم دوره پس از کاشت استفاده شدند. سه ساختار کنترلی و ایمپلنت استخوانی هر حیوان از دو حیوان در هفته های سوم و ششم بعد از ترمیم پس از کاشت تشریح شدند. نمونه های کلسیم زدایی نشده هر ساختار تحلیلی به ترتیب برای بافت شناسی جهت اندازه گیری تماس استخوان با ایمپلنت (BIC) و موضع سطحی استخوان (BA) و همچنین دندانه گذاری نانو و اسکن توسط میکروسکوپ الکترونی جهت ارزیابی ماژول ارتجاعی (E) و ترکیب استخوان پوشش دهنده ایمپلنت آماده شدند. مقدار زیادی بافت استخوانی جدید در سطح گروه های ایمپلنتی مشاهده شد. بافت های استخوانی به آسانی در هفته سوم ترمیم پس از کاشت در دهانه های جانبی و کانال درونی توخالی ایمپلنت آزمایشی رشد می کنند. مقادیر E بافت های استخوانی جدید به اندازه بافت های استخوانی عادی رشد داشتند. نتایج بدست آمده نشان می دهد که ایمپلنت ترکیبی جدید می تواند به داخل معماری درونی رشد کند که این موضوع پایداری سامانه ایمپلنتی را با تقویت یکپارچگی ایمپلنت با سطح استخوان افزایش می دهد.

1- مقدمه

نرخ موفقیت عمل جراحی ایمپلنت بیش از %94 است که این امر باعث میشود سالانه بیش از یک میلیون عمل انجام شده و موارد بالینی افزایش یابد (چاریوا و همکاران، 2012؛ پیترسون و همکاران، 2014؛ گرینشتاین و کاوالرو، 2014). این نرخ موفقیت بالا زمانی تضمین می شود که کیفیت و کمیت استخوان محل جراحی جهت کاشت ایمپلنت مساعد باشد. هرچند، اکثر بیمارانی که نیازمند ایمپلنت های دندانی هستند به دلیل مشکلات استخوانی دهان که دلیل استخراج اولیه دندان و در نتیجه نبود استخوان شده است، با کمبود استخوان روبرو هستند (گرینشتاین و کاوالرو، 2014؛ تونتی و همکاران، 2008). برای مثال، استخراج دندان و آتروفی ایجاد شده بر اثر تاخیر درمان می تواند باعث از دست دادن برآمدگی لثه درونی بالایی شود (وانگ و لنگ، 2012؛ هاروویتز و همکاران، 2012). از این رو تقاضای زیادی برای ایمپلنتی وجود دارد که بتواند همزمان با حفظ پایداری خود تاثیر کیفیت و کمیت استخوان اطراف ایمپلنت را کاهش دهد.

5- نتیجه گیری

اندازه و معماری دهانه های جانبی مارپیچ و کانال درونی توخالی در قسمت میانی ایمپلنت دندانی ترکیبی یک تکه باعث رشد درونی استخوان در اوایل دوره ترمیم پس از کاشت می شود. بافت استخوانی جدید رشد یافته در فضای داخلی کیفیت قابل مقایسه با بافت استخوانی عادی داشت. کمیت استخوان جدید در قسمت شیار ایمپلنت ترکیبی شبیه کمیت ایمپلنت پیچی مرسوم بود. دهانه های جانبی نیز می توانند باعث افزایش کیفیت بافت های استخوانی جدید در اوایل دوره ترمیم پس از کاشت شوند. این نتایج مهر تاییدی بر تاثیرگذاری مفهوم فضای باز در ایمپلنت های ترکیبی جدید به عنوان سکویی جهت رشد فعال استخوان میباشند. موارد بکارگیری آتی میتواند شامل دارودهی محلی از طریق حفره بالایی ایمپلنت ترکیبی جهت درمان لانه گزینی و تقویت بازسازی و رشد استخوان در مناطقی با استخوان کمتر، نقص حیاتی اندازه و بلند کردن سینوس باشد. با موفقیت این رویکردها، سامانه ترکیبی فعلی میتواند باعث گسترش مفهوم مرسوم یکپارچگی استخوانی شود.

Abstract

The current study examined whether bone can regenerate into an open space fabricated inside the metal implant and maintain its quantity and quality at the early post-implantation healing periods. 12 conventional one piece screw type titanium dental implants (control group) and 12 hybrid dental implants with spiral side openings (0.58 mm wide) connected to hollow inner channel (experimental group) were bilaterally placed in each quadrant at the P3, P4 and M1 positions in mandible of 4 adult beagles following 2 months of post-extraction healing. Fluorescent bone labels to qualitatively evaluate newly formed bone tissues were administered at 2 and 4 weeks of post-implantation periods, respectively. 3 control and 3 experimental bone-implant constructs for each animal were dissected from 2 animals at each 3 and 6 weeks of post-implantation healing periods. Undecalcified specimens were prepared from each construct for histological analyses to measure bone-to-implant contact (BIC) and interfacial bone area (BA), and also for nanoindentation and scanning electron microscopy to assess elastic modulus (E) and composition of bone tissues surrounding the implants, respectively. A substantial amount of newly formed bone tissues were observed at the implant interfaces of both implant groups. Bone tissues successfully regenerate through the side openings and hollow inner channel of the experimental implant as early as 3 weeks of post-implantation healing. The E values of the newly formed bone tissues were measured comparable to those of normal bone tissues. The current results indicate that the new hybrid implant can conduct bone regeneration into the inner architecture, which likely improves stability of the implant system by enhancing integrity of implant with interfacial bone.

1- Introduction

Dental implant surgery has a success rate higher than 94%, leading to more than a million dental implantations annually and a continually increasing number of clinical cases (Charyeva et al., 2012; Pjetursson et al., 2014; Greenstein and Cavallaro, 2014). This high success rate is guaranteed only when the quantity and quality of bone at the surgical site are conducive to the implant placement. However, most patients who need dental implantation have various levels of bone deficiency due to oral bone complications that cause the initial extraction of teeth and bone loss following the extraction (Greenstein and Cavallaro, 2014; Tonetti et al., 2008). For example, tooth extraction and disuse atrophy arising from delayed treatment can lead to loss of the alveolar ridge (Wang and Lang, 2012; Horowitz et al., 2012). As such, there is an increasing demand for a new dental implant system that can maintain its stability while minimizing influences from bone quantity and quality surrounding the implant.

5- Conclusion

The size and architecture of spiral side openings and hollow inner channel at the middle portion of the one-piece hybrid dental implant can conduct bone ingrowth at the early post-implantation healing period. The newly regenerated bone tissue in the inner space had comparable quality with the normal bone tissue. The quantity of new bone apposition at the thread portion of the hybrid implant was similar to that of the conventional screw type implant. The side openings could also improve quality of the newly forming interfacial bone tissue at the early post-implantation healing period. These results strongly support efficacy of the open inner space concept in the new hybrid implant as an effective scaffold to conduct active bone regeneration. Future application can include local drug delivery through the top opening of the hybrid implant to treat peri-implantitis and accelerate bone regeneration at less bone sites, critical size defects, and sinus lifting. With success of these approaches, the current hybrid system can expand the conventional concept of osseointegration.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بازسازی و رشد استخوان به داخل دهانه های جانبی و کانال توخالی کاشت دندان

Bone regeneration into side openings and hollow inner channel of a dental implant

بررسی دلیل نرخ شکست بالا در قطع عضو از بالای استخوان های متاتارسال

Why Do Transmetatarsal Amputations Have a High Rate of Failure?

آنژیوزوم

ارزیابی جریان خون

در سال 1855، قطع عضو از بالای استخوان های متاتارسال (TMA) در اصل برای درمان پای سرما زده مورد استفاده قرار می گرفت. اما، استفاده از این روش جراحی توسط متخصص های پاپزشکی، متخصص های عروقی و یا ارتوپدی نیز توسعه یافته است و این زمینه های پزشکی، به منظوردرمان بیماران با مشکلات مختلف، از این روش درمانی استفاده می کنند. بیماران دیابتی معمولا یکی از گروه هایی هستند که این سطح از قطع عضو را به عنوان یک روش جایگزین برای قطع عضو های پروگزیمال، دریافت می کنند. روش قطع عضو TMA یک فرآیند موثر برای مدیریت کردن عفونت های شدید در پا و زخم در بیماران دیابتی می باشد زیرا هدف این روش قطع عضو، حداکثر کردن کارایی پا و صرف انرژی با حفظ بخش موثر از پا می باشد. عمل های TMA همچنین امکان حرکت بیمار را فراهم می کنند و بیمار می تواند استقلال خودش را حفظ کرده و بتواند از پاپوش های مناسب استفاده کند.

اما، تحقیقات نشان داده با وجود این که TMA ها هنوز هم یک گزینه جراحی مناسب برای بیماران DM هستند، بسیاری دریافت کننده های این درمان معمولا از نظر بسته شدن زخم جراحی شرایط سختی را تجربه می کنند. شکست در زخم یکی از مشکلات رایجی می باشد که برای 40  تا 70 % از افرادی که TMA دریافت می کنند دیده می شود و 82% از بیمارانی که از این روش درمانی استفاده می کنند به دلیل مشکلاتی که بعد از عمل برای آن ها رخ میدهد، نیازمند درمان های بیشتر می شوند.

In 1855, transmetatarsal amputations (TMA) were originally used to treat trench foot. However, their use has since become widespread by podiatric, vascular, and orthopedic physicians to treat patients with several diagnoses. Diabetic patients (DM) are often a subgroup who receive this level of amputation as an alternative to more proximal amputations. A TMA is an effective procedure to manage severe forefoot infection and ulceration in DM patients because it aims to maximize foot function and energy expenditure by preserving a significant portion of the foot.6 TMAs allow patient ambulation, can maintain a patient’s independence, and can be disguised with normal footwear.6

However, research has shown that despite TMAs being a good surgical option for DM patients, many of the recipients tend to experience difficulty with wound closure. Wound breakdown is a common complication that has been shown to occur in 40-70% of TMAs, and 82% of patients who receive TMAs go on to need additional procedures due to complications.5,6 Several theories have been proposed to explain this phenomenon, but none have been accepted as a definitive explanation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی دلیل نرخ شکست بالا در قطع عضو از بالای استخوان های متاتارسال

Why Do Transmetatarsal Amputations Have a High Rate of Failure?

بقای ایمپلنت های دندان های مجاور در بیماران پره دیابتی و افراد سالم از لحاظ بدنی در پنج سال گذشته

Survival of adjacent-dental-implants in prediabetic and systemically healthy subjects at 5-years follow-up

1- معرفی

2- مواد و روش ها

2-1- راهنمایی های اخلاقی

2-2- استراتژی مطالعه و موضوعات

2-3- معیارهای لازم برای شرکت کنندگان در این آزمایش

2-4- پرسشنامه

2-5- ویژگی های ADI

2-6- وضعیت بالینی و رادیولوژیکی پری ایمپلنت

2-7- هموگلوبین A1c

2-8- آنالیز های آماری

3- نتایج

3-1- خصوصیات گروه مطالعه

3-2- پارامترهای مرتبط با ایمپلنت

3-3- پارامترهای التهابی بالینی و رادیولوژی

4- بحث

5- نتیجه

منابع

چکیده

زمینه: بقای طولانی مدت ایمپلنت های دندانی مجاور (ADI) در بیماران مبتلا به پیش دیابت بررسی نشده باقی مانده است.
هدف: مطالعه ی بالینی در 5 سال گذشته به هدف مقایسه ی بقای ایمپلنت های مجاور در افراد پیش دیابتی و دیابتی می باشد.
مواد و روش ها: افراد پیش دیابتی (گروه A) و غیر دیابتی (گروه B) تحت عمل توانبخشی دندان با استفاده از روش (ADI) قرار گرفتند و ارزیابی شدند. اطلاعات مربوط به جنس، در سنی که درمان شروع شده و دوره هایی که در آن ها پیش دیابت ( در طول سال) بروز پیدا کرده و سابقه ی خانوادگی در دیابت از افراد مورد آزمایش جمع آوری شد و سطح هموگلوبین A1c (HbA1c) نیز ثبت شد. اطلاعات مربوط به کاشت دندان (اندازه ی دندان، پروتکل بارگیری ( اعمال مستقیم یا غیر مستقیم نیرو بر روی ایمپلنت)، خصوصیات سطح، نوع ترمیم و مدت زمان عملکرد) ثبت شد. عمق میله دندان (PB)، خونریزی حین پیچ کردن (BOP)، و شاخص پلاک (PI) اندازه گیری شد و میزان تحلیل استخوانی لبه ی میانی و لبه ی پشتی (CBL) ثبت شد. اگر Pvalues کمتر از 5/0 باشد از لحاظ آماری معنی دار در نظر گرفته می شود.
نتایج: 79 مرد ( 39 نفر در گروه A و 40 نفر در گروه B) مشمول این آزمایش شدند. سن افراد در گروه A و گروه B 54.3 ± 3.6 و 51.2 ± 2.4 به تریب بوده است. در گروه A پیش دیابت در افراد به مدت 5.4 ± 0.2 سال قبل تشخیص داده شد. بیماران در گروه A نسبت به گروه B بیشتر دارای سابقه ی خانوادگی و ارثی بودند. 39 نفر از افراد (ADI) در گروه A و 40 نفر از این افراد در گروه B جای داده شدند. روزی یک بار مسواک زدن در 79.5% گروه A و 82.5% از افراد گروه B گزارش شده است. کاشت دوره ای در PI(P<.001)، در BOP(P<.001)، در PD(P<.001) و میزان تحلیل استخوانی در سطح میانی(P<.001) و در سطح پشتی(P<.001) محاسبه شد و همچنین سطح HbA1c (HbA1c) در گروه A بالاتر از گروه B بوده است. میزان بقای ایمپلنت ها در گروه A و گروه B 100% بوده است.
نتیجه گیری: اگرچه ADI می تواند در بیماران دارای پیش دیابت بقا داشته باشد، ولی میزان التهاب بافت نرم و میزان تحلیل استخوانی(CBL) در این افراد به مراتب بیشتر از افراد کنترل غیر دیابتی می باشد.

4- بحث

نتایج تحقیق حاضر فرضیه ی پیشنهادی را تایید می کند، زیرا PD، BOP، PI و CBL در اطراف ایمپلنت در بیماران پیش دیابت در گروه A نسبت به گروه B بزرگتر شدند. نتایج ما نشان داد که میزان HbA1c در حدود 5 سال پس از عمل کاشت در گروه A تقریبا 1.5 برابر نسبت به گروه B افزایش یافته بود. به خوبی گزارش شده است که هایپرگلایسمی دراز مدت باعث افزایش استرس اکسیداتیو در بافت ها توسط افزایش شکل گیری و تجمع AGEs می شود(14-17). علاوه بر این، واکنش بین محصولات نهایی و گیرنده هایشان، بیان سیتوکین های پیش التهابی را افزایش می دهند. این سیتوکین ها شامل TNF-α، IL-1β و IL-6 هستند که در مایعات بدن از جمله سرم و GCF افزایش می یابند (14-17). تجمع چنین سیتوکین های پیش التهابی در GCF و مایعات بین شیارهای پری ایمپلنت متقابلا باعث افزایش پیش التهاب در بافت های پریودنتال و پری ایمپلنت می شود (18,19,22,23)؛ و در نهایت ممکن است موجب از بین رفتن استخوان حمایت کننده در اطراف دندان های طبیعی و کاشته شده شود (18,19,23). با این وجود، اگر سطح گلیسمی خون به شدت حفظ شود (که می تواند از طریق مصرف دارو و یا کنترل رژیم غذایی صورت گیرد)، ایمپلنت های دندانی می توانند چسبیده به استخوان باقی باشند و از نظر عملکردی نیز در مقایسه با افراد سالم، پایداری لازم را داشته باشند(24,25). شواهد و مدارک فراوانی در فهرست مطالعات چاپ شده ی پیشین وجود دارد که ایمپلنت ها می توانند 100% بقا را در بین بیماران مبتلا به دیابت کنترل شده نشان دهند (25-28).

Abstract

Background: Long-term survival of adjacent dental implants (ADI) in prediabetic patients remained uninvestigated.
Purpose: This 5 years’ follow-up clinical study compared the survival of adjacent implants in prediabetic and nondiabetic subjects.
Materials and Methods: Prediabetic (group-A) and nondiabetic (group-B) subjects having undergone dental rehabilitation using ADI were assessed. Data about sex, age treatment and period (in years) since diagnosis of prediabetes, and family history of diabetes was gathered and haemoglobin A1c (HbA1c) levels were recorded. Dental implant related data (dimensions, loading protocol, surface characteristics, restoration type, and duration in function) was recorded. Depth of probing (PD), bleeding-on-probing (BOP), and plaque index (PI) were measured and mesial and distal crestal bone loss (CBL) were recorded. P values less than .05 were contemplated as statistically-significant.
Results: Seventy-nine male individuals (39 in group-A and 40 in group-B) were included. Subjects in groups -A and -B were 54.3 ± 3.6 and 51.2 ± 2.4 years old, respectively. In group-A, subjects were diagnosed with prediabetes 5.4 ± 0.2 years ago. Patients in group-A more often had a family history of diabetes than group-B. Thirty-nine and 40 ADI were placed in patients in groups -A and -B, respectively. Tooth-brushing once daily was reported by 79.5% and 82.5% individuals in groups -A and -B, respectively. Peri-implant PI (P<.001), BOP (P<.001), PD (P<.001), mesial (P<.001), and distal (P<.001) CBL and HbA1c levels (P<.001) were higher in group-A than group-B. The implant survival rate in group-A and group-B was 100% and 100%, respectively.
Conclusion: Although ADI can survive in prediabetic patients in the long-term; soft-tissue inflammation and CBL are worse around adjacent implants in these patients compared with nondiabetic controls.

4- DISCUSSION

The results of the present study support the proposed hypothesis since PD, BOP, PI, and CBL were amplified around implants in prediabetic patients (group-A) than controls (group-B). Our results showed that HbA1c levels at nearly 5-years’ after implant therapy were nearly 1.5 times elevated in group-A than group-B. It is well-reported that persistent hyperglycemia induces oxidative stress in tissues by increasing the formation and accumulation of AGEs.14–17 Moreover, interactions between these endproducts and their receptors enhances the expression of proinflammatory cytokines including TNF-α, IL-1β, and IL-6 in the bodily fluids including serum and GCF.14–17 Accumulation of such proinflammatory cytokines in the GCF and peri-implant sulcular fluids increases inflammation in the periodontal and peri-implant tissues, correspondingly;18,19,22,23 and may ultimately lead to loss of supporting bone around natural teeth and dental implants.18,19,23 Nevertheless, when glycemic levels are strictly maintained (by medications and/or dietary control), dental implants can osseointegrate and remain functionally stable in diabetic subjects in a way comparable with systemically healthy individuals.24,25 There is abundant evidence in indexed literature that has shown that implants can demonstrate survival rates of 100% among patients with well-controlled diabetes.25–28

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بقای ایمپلنت های دندان های مجاور در بیماران پره دیابتی و افراد سالم از لحاظ بدنی در پنج سال گذشته

Survival of adjacent-dental-implants in prediabetic and systemically healthy subjects at 5-years follow-up

سندرم برتولتی: موردی که درد کمر او به درستی تشخیص داده نشده بود

Bertolotti’s syndrome: an underdiagnosed cause for lower back pain

چکیده

مقدمه

گزارش موردی

بحث

نتیجه گیری

چکیده

سندروم برتولتی به وجود درد ناشی از نوع آناتومیکی چسبندگی آخرین مهره  های کمری اشاره دارد. این سندروم اغلب عاملی است که در ارزیابی و درمان درد کمر مورد توجه قرار نمی گیرد. وجود مهره های متغیر کمری- خاجی با شیوع بین 4 تا 30 درصد یک عارضه ی رایج در میان جمعیت عمومی است؛ با این حال، این عارضه به ندرت با علت کمر درد و از این رو، شیوع سندروم برتولتی در جمعیت خرگوش ماده که به درستی تشخیص داده نمی شود؛ مرتبط است. چسبندگی مهره ی کمری پنجم با تغییر در آناتومی و بیومکانیک ستون فقرات ارتباط دارد و هیچ گونه ارتباط کلی با علائم بالینی سندروم برتولتی ندارد؛ با این حال، سندروم برتولتی باید به عنوان یک تشخیص افتراقی برای کمر درد در نظر گرفته شود؛ بنابراین، پاتوفیزیولوژی، اپیدمیولوژی و درمان آن باید به عنوان یک اطلاع کلی برای پزشکانی باشد که اغلب این بیماری را درمان می کنند.

مقدمه

سندروم برتولتی (BS) به وجود درد ناشی از نوع آناتومیکی حضور مهره های متغیر کمری- خاجی (LSTV) اشاره دارد. این سندروم زمانی تشخیص داده می شود که یک زائده ی عرضی طویل از آخرین مهره ی کمری با اولین قطعه ی خاجی در درجات متفاوت جوش بخورد و این ناهنجاری به عنوان یک علت مکانیکی برای کمر درد شناخته می شود.

نتیجه گیری

سندروم برتولتی نوعی ناهنجاری رایج است که می تواند با درد کمر مرتبط باشد. در مواجهه با بیماری که تصاویر رادیوگرافیک همسان و کمر درد مزمن دارد؛ این سندروم باید به عنوان یک تشخیص افتراقی در نظر گرفته شود. تایید درد ناشی از مفصل کاذب با تزریق استروئید حاصل می شود.

Abstract

Bertolotti’s syndrome refers to the presence of pain associated to the anatomical variant of sacralization of the last lumbar vertebra. It is often a factor that is not addressed in the evaluation and treatment of lower back pain. The presence of a lumbosacral transitional vertebra is a common finding among general population with a prevalence that ranges between 4 and 30%, however, this finding is rarely associated to the cause of lower back pain and thus, the prevalence of Bertolotti’s syndrome in general population is unknown doe to underdiagnosis. The sacralization of the fifth lumbar vertebra has been related to changes in the anatomy and biomechanics of the spine with no general agreement to its clinical significance, however Bertolotti’s syndrome should be considered as a differential diagnosis for lower back pain, therefore, its pathophysiology, epidemiology and treatment must be a topic of general knowledge to physicians that often treat this condition.

INTRODUCTION

Bertolotti’s syndrome (BS) refers to the presence of pain associated to the anatomical variant of the presence of a lumbosacral transitional vertebra (LSTV). It is recognized when an elongated transverse process of the last lumbar vertebra fuses with the first sacral segment in variable degrees and this anomaly is recognized as a mechanical cause for lower back pain [1].

CONCLUSION

Bertolotti’s syndrome is a frequent anomaly which can be related to lower back pain. It should be considered as a differential diagnosis when confronting a patient with compatible radiographic findings and persistent back pain. Confirmation of pain originating from the pseudoarticulation can be made with steroid injections.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

سندرم برتولتی: موردی که درد کمر او به درستی تشخیص داده نشده بود

Bertolotti’s syndrome: an underdiagnosed cause for lower back pain

تجزیه سه ماده با CT طیف دو لایه در مقایسه با MRI برای تشخیص ادم مغز استخوان در بیماران مبتلا به شکستگی مهره ای حاد

Three-material decomposition with dual-layer spectral CT compared to MRI for the detection of bone marrow edema in patients with acute vertebral fractures

چکیده

مقدمه

روش کار

بیماران

پروتکل تصویربرداری CT و پسا پردازش

تحلیل تصویربرداری CT و تعیین سن شکستگی

تصویربرداری MR به عنوان استاندارد مرجع

تحلیل آماری

نتایج

بیماران و وضعیت شکستگی

عملکرد CT معمولی و طیفی دو لایه

بحث

چکیده

اهداف بررسی اینکه آیا ادم مغز استخوان در بیماران مبتلا به شکستگی‌های حاد مهره‌ای را می‌توان بصورت درست با تجزیه سه ماده‌ای با CT طیفی دو لایه‌ای تشخیص داد. 

مواد و روش کار شکستگی‌های حاد (n = 41) و مزمن (n = 18) مهره‌ای کمری سینه‌ای ناشی از پوکی استخوان که در 27 نفر (72 ± 11  سال؛ 17 خانم) که از طریق MRI (سیگنال پر شدت در توالی‌های STIR) تشخیص داده شده بود با DCLT بررسی شد. داده‌های طیفی با استفاده از یک الگوریتم که بصورت داخلی توسعه داده شد به نقشه‌های شدت هیدروکسی آپاتیت، معادل ادم و معادل چربی تجزیه شدند. دو رادیولوژیست که نسبت به یافته‌های بالینی و MRI کور شدند، با استفاده از مقیاس لیکرت (بدون ادم 1=؛ احتمالاً بدون ادم 2 =؛ احتمالاً ادم 3=؛ ادم 4 = ) DLCT و CT مرسوم را بررسی کردند.  صحت، حساسیت و ویژگی DLCT و CT مرسوم برای تشخیص شکستگی‌های حاد (مقیاس لیکرت 3 و 4) بطور جداگانه با استفاده از MRI به عنوان یک استاندارد مرجع تحلیل شدند. 

یافته‌ها:  برای تشخیص شکستگی‌های حاد، CT مرسوم حساسیت 0.73-0.76 و ویژگی 0.78-0.83 را نشان داد اما حساسیت (0.93 – 0.95) و ویژگی (0.89)  تصاویر DLTC تجزیه‌ای بطور قابل توجهی بالاتر بود. صحت برای CT مرسوم 0.76 بود که از همین مقدار تا 0.92-0.93 برای DLCT افزایش یافت. همسانی بین پویش برای ارزیابی شکستگی در CT مرسوم بالا بود (k وزنی [فاصله اطمینان 95%]؛ 0.81 [0.70;0.92] و DLCT (0.96[0.92;1.00])).

نتیجه‌گیری: تجزیه ماده‌ای داده‌ها DLCT بطور قابل توجهی صحت و درستی تشخیص شکستگی‌های حاد مهره‌ای را با همسانی بین پویشی بالا ارتقاء داد. این نتیجه ممکن است معاینات اضافی بیماران را کاهش داده و تشخیص شکستگی‌های مهره‌ای را تسهیل کند. 

مقدمه

شکستگی‌های فشرده مهره‌ای از آسیب‌های شایع در بیماران مبتلا به کاهش چگالی مواد معدنی استخوان (BMD) ناشی از پوکی استخوان به شمار می‌رود اما در بیماران فاقد پوکی استخوان که دچار تروما شده‌اند نیز مشاهده می‌شود. شکستگی‌های مهره‌ای با شیوع 26% در خانم‌ها و 24% در مردان بالای 49 سال 32% احتمال مرگ را افزایش می‌دهد. مدیریت مناسب شکستگی‌ها نه تنها به ارزشیابی درست مورفولوژیکی از جمله ارزیابی پایداری واحدهای متأثر بلکه به ارزشیابی درست سن شکستگی نیز بستگی دارد. اگر چه چندین معیار طبقه‌بندی مبتنی به CT وجود دارد، CT در مسیر معمول بالینی از لحاظ تعیین سن شکستگی فاقد صحت و درستی هست. بنابراین، تصویربرداری MR اغلب برای شناسایی تغییرات مغز استخوان معادل ادم صورت می‌گیرد که اختصاصاً تروماهای حاد را در نظر می‌گیرند. از این رو تصویر برداری با تعداد دفعات معاینات اضافی و هزینه‌های قابل توجه همراه بود و برخی از بیماران به دلیل منع استفاده مانند ضربان‌سازها، دیگر کاشتنی‌ها و درد شدید برای این نوع از تصویربرداری واجد شرایط نیستند.

بحث 

در مطالعه ما، تشخیص ادم مغز استخوان و بنابراین شناسایی بیماران مبتلا به شکستگی‌های حاد مهره‌های سینه‌ای کمری با استفاده از تجزیه سه ماده‌ای و نقشه‌های تراکم مخصوص مواد بدست آمده از CT طیفی دو لایه عملی بود. با استفاده از تصویربرداری MR به عنوان استاندارد مرجع صحت، حساسیت و ویژگی برای تشخیص شکستگی‌های حاد مهره‌ای با تجزیه سه ماده‌ای تولید شده از CT طیفی دو لایه در مقایسه با تصایر CT معمولی به طرز قابل توجهی بالاتر بود.  

Abstract

Objectives To assess whether bone marrow edema in patients with acute vertebral fractures can be accurately diagnosed based on three-material decomposition with dual-layer spectral CT (DLCT).

Materials and methods Acute (n = 41) and chronic (n = 18) osteoporotic thoracolumbar vertebral fractures as diagnosed by MRI (hyperintense signal in STIR sequences) in 27 subjects (72 ± 11 years; 17 women) were assessed with DLCT. Spectral data were decomposed into hydroxyapatite, edema-equivalent, and fat-equivalent density maps using an in-house-developed algorithm. Two radiologists, blinded to clinical and MR findings, assessed DLCT and conventional CT independently, using a Likert scale (1 = no edema; 2 = likely no edema; 3 = likely edema; 4 = edema). For DLCT and conventional CT, accuracy, sensitivity, and specificity for identifying acute fractures (Likert scale, 3 and 4) were analyzed separately using MRI as standard of reference.

Results For the identification of acute fractures, conventional CT showed a sensitivity of 0.73–0.76 and specificity of 0.78–0.83, whereas the sensitivity (0.93–0.95) and specificity (0.89) of decomposed DLCT images were substantially higher. Accuracy increased from 0.76 for conventional CT to 0.92–0.93 using DLCT. Interreader agreement for fracture assessment was high in conventional CT (weighted κ [95% confidence interval]; 0.81 [0.70; 0.92]) and DLCT (0.96 [0.92; 1.00]).

Conclusions Material decomposition of DLCT data substantially improved accuracy for the diagnosis of acute vertebral fractures, with a high interreader agreement. This may spare patients additional examinations and facilitate the diagnosis of vertebral fractures.

Introduction

Vertebral compression fractures are a common pathology found in patients with reduced bone mineral density (BMD) caused by osteoporosis [1], but also in otherwise healthy patients after adequate trauma. With a prevalence of up to 26% in women and 24% in men older than 49 years [1], vertebral fractures are associated with an age-adjusted 32% increased risk of mortality [2]. Adequate management of fractures not only depends on accurate morphologic assessment, including the evaluation of the stability of the affected spinal units, but also on accurate assessment of fracture age. Although several CT-based classification criteria for spine injuries exist [3], CT in clinical routine lacks accuracy regarding the determination of the age of vertebral fractures. Therefore, MR imaging is often performed to identify edema-equivalent bone marrow changes, which are considered highly specific for acute trauma [4–6]. However, MR imaging is associated with additional examination times and substantial costs, and some patients are not eligible due to contra-indications such as pacemakers, other implants, or severe pain.

Discussion

In our study, the detection of bone marrow edema, and thus the identification of patients with acute thoracolumbar vertebral fractures, was feasible using three-material decomposition and material-specific density maps calculated from duallayer spectral CT. The accuracy, sensitivity, and specificity for the diagnosis of acute vertebral fractures was substantially higher with three-material decomposition generated from dual-layer spectral CT images compared to the conventional CT images, using MR imaging as standard of reference.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تجزیه سه ماده با CT طیف دو لایه در مقایسه با MRI برای تشخیص ادم مغز استخوان در بیماران مبتلا به شکستگی مهره ای حاد

Three-material decomposition with dual-layer spectral CT compared to MRI for the detection of bone marrow edema in patients with acute vertebral fractures

ویتامین D در خاورمیانه و شمال آفریقا

Vitamin D in the Middle East and North Africa

چکیده
1 مقدمه
2 ارائه های موردی
2.1 نرمی استخوان در زن یائسه مشابه پوکی استخوان است
2.2 نرمی استخوان در نوزادی
2.3 سطح پایین ویتامین D بدون علامت در یک زن باردار
3 شیوع غلظت های پایین 25(OH)D بر اساس رده سنی و پیش بینی کننده های آن ها
4 تنوع سنجش ویتامین D: نیاز مبرم به استانداردسازی
5 آزمایشات تصادفی مکمل ویتامین D در رده های سنی مختلف
5.1 کودکان و نوجوانان
5.2 زنان باردار
5.3 بزرگسالان و سالمندان
6 دستورالعمل موجود جایگزینی ویتامین D برای MENA – فرد پایش کننده و دوزهای جایگزین
7 آزمایشات جاری
8 بحث
منابع

چکیده

هدف: منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا (MENA) پایین ترین غلظت 25 هیدروکسی ویتامین D [25(OH)D] سرم را در کل جهان را نشان می دهد. ما به توصیف شیوع و عوامل خطر مربوط به کمبود ویتامین D، آزمایشات بالینی تکمیلی و جاری، و دستورالعمل های موجود برای مکمل ویتامین D در این منطقه پرداختیم.

روش ها: این بررسی، به روزرسانی از بررسی قبلی منتشر شده توسط گروه ما در سال 2013 درباره مطالعات مشاهده ای، و در سال 2015 درباره آزمایشات کنترل شده تصادفی (RCT) این منطقه می باشد. ما جستجوی جامعی را در Medline، PubMed، و Embase و کتابخانه کوکران با استفاده از اصطلاحات و کلیدواژگان MeSH مربوط به ویتامین D، کمبود ویتامین D، و منطقه MENA، در دوره 2012 لغایت 2017 بابت مطالعات مشاهده ای و 2015 لغایت 2017 بابت RCT انجام دادیم. ما مطالعات بزرگ مقطعی با حداقل 100 نفر / / مطالعه و RCT با حداقل 50 شرکت کننده به ازای هر قسمت را گنجاندیم.

یافته ها: ما 41 مطالعات مشاهده ای را شناسایی نمودیم. شیوع کمبود ویتامین D به عنوان سطح 25 هیدروکسی ویتامین D [25(OH)D] پایین تر از سطح مطلوب 20 نانوگرم در میلی لیتر در محدوده بین 12 الی 96 درصد در کودکان و نوجوانان و 54 الی 90 درصد در زنان باردار تعریف می گردد. در بزرگسالان، این میزان بین 44 و 96 درصد و میانگین 25(OH)D بین 11 و 20 نانوگرم در میلی لیتر متغیر بود. در کل، پیش بینی کننده های معنی دار سطوح پایین ویتامین 25(OH)D عبارتند از: جنسیت زن، افزایش سن و شاخص توده بدن، حجاب، فصل زمستان، استفاده از ضد آفتاب، وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایین تر، و عرض جغرافیایی بالاتر.

ما 14 RCT را که به مقایسه مکمل با کنترل و یا دارونما پرداخته و در دوره 2015 الی 2017 منتشر شدند بازیابی نمودیم که عبارتند از: 2 مورد درباره کودکان، 8 مورد درباره بزرگسالان، و 4 مورد درباره زنان باردار. در کودکان و نوجوانان، دوز ویتامین D به IU/d 2000 – 1000 برای حفظ سطح 25(OH)D سرم مد نظر نیاز می باشد. در بزرگسالان و زنان باردار، افزایش سطح 25(OH)D تناسب معکوسی با دوز داشت و در محدوده بین 0.9 و 3 نانوگرم در میلی لیتر به ازای هر IU/d 100 برای دوزهای ≤ IU/d 2000 و بین 0.1 و 0.6 نانوگرم در میلی لیتر به ازای هر IU/d 100 برای دوزهای ≥ IU/d 3000 بود. در حالی که اثر مکمل ویتامین D بر شاخص های قند خون هنوز در بزرگسالان مورد مناقشه است، مکمل ویتامین D شاید در برابر دیابت حاملگی در زنان باردار نقش محافظ داشته باشد. در تنها مطالعه شناسایی شده درباره سالمندان، هیچ تفاوت معنی داری بین دوزهای IU/d 600 و IU/d 3750 در تراکم معدنی استخوان وجود ندارد. ما هیچ مطالعه ای را درباره شکستگی شناسایی ننمودیم.

دستورالعمل های ویتامین D موجود در منطقه مبتنی بر نظر کارشناس و بسته به رده سنی و کشور دارای دوزهای توصیه شده بین IU/d 400 و IU/d 2000 بودند.

نتیجه گیری: کمبود ویتامین D در منطقه MENA شایع بوده و برای دستیابی به سطح مطلوب 25(OH)D معادل 20 نانوگرم در میلی لیتر ممکن است دوز IU/d 2000-1000 ضروری باشد. به مطالعاتی که به ارزیابی اثر چنین دوزهایی از ویتامین D بر نتایج بزرگ پرداخته و موید ایمنی دراز مدت آن ها باشند نیاز است.

8 بحث

با توجه به عوامل سبک زندگی ویژه، نرمی استخوان تغذیه ای هنوز هم در منطقه ما مشاهده می شود، و با توجه به نرخ خویشاوندی بالا، نرمی استخوان ژنتیکی احتمالاً بیشتر از مناطق دیگر رخ می دهد. هیچ مطالعه مبتنی بر جمعیتی در منطقه MENA برای استخراج آماره های خاص وجود ندارد.

بررسی نظام مند ما شیوع بالای کمبود ویتامین D خاموش را در منطقه MENA تایید نموده و به منظور بالا بردن سطح 25(OH)D سرم تا محدوده مطلوب 20 نانوگرم در میلی لیتر تعریف شده در جوامع غربی به ویتامین D با دوزهای بالاتر از مقدار توصیه شده IOM نیاز می باشد (عربی و همکاران، 2010؛ باسیل و همکاران، 2013؛ چاختورا و همکاران، a2017، b2017). با این حال، اهمیت بالینی سطح 25(OH)D در نوجوانان تا کمتر از 20 نانوگرم در میلی لیتر، مانند آنچه که معمولاً در مورد 3 دیده شده و آشکار است، کاملاً نامشخص می باشد. به همین ترتیب، محدوده مطلوب 25(OH)D با توجه به RCT کمبود ویتامین D بررسی کننده تاثیر جایگزینی آن بر نتایج عمده بهداشتی در این منطقه ناشناخته است.

Abstract

Purpose The Middle East and North Africa (MENA) region registers some of the lowest serum 25‑hydroxyvitamin D [25(OH)D] concentrations, worldwide. We describe the prevalence and the risk factors for hypovitaminosis D, completed and ongoing clinical trials, and available guidelines for vitamin D supplementation in this region.

Methods This review is an update of previous reviews published by our group in 2013 for observational studies, and in 2015 for randomized controlled trials (RCTs) from the region. We conducted a comprehensive search in Medline, PubMed, and Embase, and the Cochrane Library, using MeSH terms and keywords relevant to vitamin D, vitamin D deficiency, and the MENA region, for the period 2012–2017 for observational studies, and 2015–2017 for RCTs. We included large cross-sectional studies with at least 100 subjects/study, and RCTs with at least 50 participants per arm.

Results We identified 41 observational studies. The prevalence of hypovitaminosis D, defined as a 25‑hydroxyvitamin D [25(OH)D] level below the desirable level of 20 ng/ml, ranged between 12–96% in children and adolescents, and 54–90% in pregnant women. In adults, it ranged between 44 and 96%, and the mean 25(OH)D varied between 11 and 20 ng/ml. In general, significant predictors of low 25(OH)D levels were female gender, increasing age and body mass index, veiling, winter season, use of sun screens, lower socioeconomic status, and higher latitude.

We retrieved 14 RCTs comparing supplementation to control or placebo, published during the period 2015-2017: 2 in children, 8 in adults, and 4 in pregnant women. In children and adolescents, a vitamin D dose of 1000–2000 IU/d was needed to maintain serum 25(OH)D level at target. In adults and pregnant women, the increment in 25(OH)D level was inversely proportional to the dose, ranging between 0.9 and 3 ng/ml per 100 IU/d for doses ≤2000 IU/d, and between 0.1 and 0.6 ng/ml per 100 IU/d for doses ≥3000 IU/d. While the effect of vitamin D supplementation on glycemic indices is still controversial in adults, vitamin D supplementation may be protective against gestational diabetes mellitus in pregnant women. In the only identified study in the elderly, there was no significant difference between 600 IU/day and 3750 IU/day doses on bone mineral density. We did not identify any fracture studies.

The available vitamin D guidelines in the region are based on expert opinion, with recommended doses between 400 and 2000 IU/d, depending on the age category, and country.

Conclusion Hypovitaminosis D is prevalent in the MENA region, and doses of 1000–2000 IU/d may be necessary to reach a desirable 25(OH)D level of 20 ng/ml. Studies assessing the effect of such doses of vitamin D on major outcomes, and confirming their long term safety, are needed.

8 Discussion

Nutritional rickets is still seen in our region, due to peculiar lifestyle factors, and genetic rickets is more likely to occur than in other regions, due to high consanguinity rates. There are no population based studies in the MENA region to derive specific statistics.

Our systematic review confirms the high prevalence of silent hypovitaminosis D in the MENA region, and that vitamin D at doses higher than those recommended by the IOM would be necessary to raise serum 25(OH)D levels to the desirable range of 20 ng/ml defined, in western populations (Arabi et al., 2010; Bassil et al., 2013; Chakhtoura et al., 2017a, 2017b).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ویتامین D در خاورمیانه و شمال آفریقا

Vitamin D in the Middle East and North Africa

یک رویکرد چند مقیاس XFEM برای بررسی رفتار شکستگی مواد ترکیبی الهام گرفته زیستی

A multiscale XFEM approach to investigate the fracture behavior of bio-inspired composite materials

چکیده

1- مقدمه

2- مدل محاسباتی

2-1 مدل هندسی

2-2 تحلیل های عددی و ویژگی های مواد

3- نتایج و مباحث

نکات جمع بندی

چکیده

در تنظیمات روش های نو ظهور در طراحی مواد، ما استفاده از روش المان محدود توسعه یافته (XFEM) را بررسی می کنیم تا رفتار ترکیب های تقویت شده با فیبر با الهام از استخوان های زیستی را بررسی کرده و تاثیر آن را بر روی شکستگی بررسی کنیم. خروجی شبیه سازی ها نشان دهنده ی تطابق خوب با نتایج آزمایشی می باشد و نشان دهنده ی نقش کلیدی است که توسط ریز ساختار های ناهمگن در تغییر میدان تنش ایجاد می شود و ترمرکز تنش در نوک ترک را تغییر می دهد و ما همچنین نقش بحرانی سطح مشترک ( یعنی خط سیمان) را در ایجاد فعال سازی مکانیزم های سفت شدگی استخوان بررسی می کنیم تا بتوانیم تحمل کلی شکست این ترکیب ها را بررسی کنیم.

نکات جمع بندی

به صورت خلاصه، این مقاله یک روش عددی جدید مبتنی بر XFEM را ارائه می کند تا بتوان رفتار مکانیکی مواد مرکب الهام گرفته زیستی را که قبلا طراحی و تولید شده است را بررسی کرد و نقش ویژگی های ریز ساختار (خط سیمان) در روند شکستگی را بررسی کرد. خروجی این مطالعه نشان می دهد که این مدل می تواند رفتار آزمایشی و مکانیزم های سفتی را تقلید کند و تطابق خوبی از نظر ویژگی های مکانیکی و حالت های شکست دارد. نتایج ما در رابطه با نقش خط سیمان در ترکیب های زیستی ما اطلاعات جدیدی را ارائه داده و نشان دهنده ی اهمیت تقلید این ویژگی ها به عنوان یک ناحیه ی مشترک در مواد الهام گرفته از شرایط زیستی می باشد و منجر به افزایش فعال سازی مشخصه های مکانیزم های سفت شدن و ارتقای سفتی شکستگی می باشد. این روش های عددی پیشنهاد شده را می توان تنها برای پیش بینی حالت های شکست مواد مرکب استفاده کرد، همچنین می توان از آن ها برای ارزیابی نقش ریز ساختار های رفتار شکستگی کلی استفاده کرد. نتایج ارائه شده ممکن است منجر به درک بهتر روابط بین ساختار و ویژگی ها در مواد زیستی و زیست تقلیدی شود. با پیشرفت به جلو، این قالب کاری را می توان به عنوان یک ابزار برای بهبود راه حل های جدید طراحی استفاده کرده و راه حل های بهینه ای را در آینده ارائه کند و از تکنیک های بهینه سازی بهره ببرد.

Abstract

In the setting of emerging approaches for material design, we investigate the use of the extended finite element method (XFEM) to predict the behavior of a newly designed bone-inspired fiber-reinforced composite and to elucidate the role of the characteristic microstructural features and interfaces on the overall fracture behavior. The outcome of the simulations, showing a good agreement with the experimental results, reveals the fundamental role played by the heterogeneous microstructure in altering the stress field, reducing the stress concentration at the crack tip, and the crucial role of the interface region (i.e. cement line) in fostering the activation of characteristic toughening mechanisms, thus increasing the overall flaw tolerance of the composite.

4- Concluding remarks

In summary, this paper presented a novel numerical approach, based on XFEM, to investigate the mechanical behavior of a de novo bio-inspired composite, previously designed, manufactured and tested by the authors, and the role of a characteristic microstructural feature (i.e. the cement line) in the fracture process. The outcome of this study shows that the models were able to mimic the experimentally observed behavior and toughening mechanisms, showing a good agreement in terms of mechanical properties and failure modes. Our results also shed light on the role of the cement line in our bone-inspired composite and demonstrate the importance of mimicking such feature – as interface region – in new bone-inspired materials, promoting the activation of characteristic toughening mechanisms and enhancing the fracture toughness. This proposed numerical approach can be used not only to predict the failure modes of composite materials, but also to investigate the role of the microstructure on the overall fracture behavior. The presented results may also provide a better understanding of the relationship between the structure and the properties in biological and biomimetic materials. Going forward, this framework could be used as a tool to improve the current design solution and propose future optimal solutions, also leveraging on optimization techniques.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

یک رویکرد چند مقیاس XFEM برای بررسی رفتار شکستگی مواد ترکیبی الهام گرفته زیستی

A multiscale XFEM approach to investigate the fracture behavior of bio-inspired composite materials

نسبت شاخص توده بدنی به سن بیمار: یک دستورالعمل مقرون به صرفه برای انتخاب ایمپلنت برای آرتروپلاستی کل زانو

The ratio of patient body mass index to age: a cost-effective implant selection guideline for total knee arthroplasty

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

شرکت کنندگان

روش شناسی مطالعه

نتایج

بحث

نتیجه گیری

چکیده

پس زمینه: ما به دنبال توسعه ی یک دستورالعمل انتخاب ایمپلنت معقول بر اساس نسبت شاخص توده ی بدنی (BMI) به سن بیمار، به منظور انتخاب ایمپلنت مناسب و کاهش هزینه و در عین حال حفظ کیفیت هستیم. نسبت BMI به سن می تواند برای تشخیص نیاز بیمار و انتخاب بیمارانی که ممکن است از تکنولوژی جدیدتر و ایمپلنت های گران تر سود ببرند و آن هایی که ایمپلنت های استاندارد برایشان مناسب خواهد بود، مورد استفاده قرار بگیرد. 

روش ها: یک آنالیز گذشته نگر، انواع ایمپلنت های دریافت شده توسط بیمارانی که از ژانویه ی 2012 تا آگوست 2014 تحت آرتروپلاستی کل زانو قرار گرفته بودند را مورد بررسی قرار داده است. بیمارانی که یک نسبت BMI به سن بیشتر از 0.06 داشتند به عنوان گروه دارای نیاز بالا و واجد شرایط برای ایمپلنت های مناسب برای نیاز بالا یا ایمپلنت استاندارد گروه بندی شده بودند. بیمارانی که یک نسبت BMI به سن کوچکتر مساوی 0.60 داشتند به عنوان گروه دارای نیاز استاندارد شناسایی شده بودند و فقط واجد شرایط ایمپلنت-های استاندارد بودند. ایمپلنت های دریافت شده ی واقعی شناسایی شدند و با ایمپلنت هایی که براساس نسبت BMI به سن پپشگویی شده بودند مورد مقایسه قرار گرفتند و میزان صرفه جویی در هزینه (پس انداز) نیز محاسبه شد. 

نتایج: مجموعا 1507 زانوی جراحی شده شناسایی شد. ایمپلنت های مناسب برای نیاز بالا، نسبت به ایمپلنت-های مناسب برای نیاز استاندارد، 31% هزینه ی بیشتری داشتند. 38 تا از 1084 ایمپلنت مناسب برای نیاز بالا در زانوهای دارای نیاز استاندارد کار گذاشته شده بودند و در مجموع 28.6% از زانوهای مناسب برای نیاز بالا در بیماران دارای نیاز استاندارد مورد استفاده قرار گرفته بودند. 

نتیجه گیری: محدود کردن استفاده از ایمپلنت های مناسب برای نیاز بالا برای بیماران دارای نیازهای عملکردی بالا بر اساس نسبت BMI به سن ممکن است به جراحان برای انتخاب ایمپلنت های مناسب کمک کند و در عین حال یک معیار خرید مبتنی بر ارزش را برای انتخاب ایمپلنت های آرتروپلاستی کل زانو ارائه کند. 

نتیجه گیری 

تغییر به سمت نسبت BMI به سن، اثر کمی روی انتخاب ایمپلنت های TKA توسط جراح در موسسه ی ما داشت. به نظر می رسد که دستورالعمل های انتخاب ایمپلنت، قابلیت پیشگویی هزینه های ایمپلنت برای موسسات بهداشت و درمان را بهبود داده است و در عین حال به جراحان اجازه می دهد تا آن بیمارانی که تکنولوژی های جدید ممکن است برایشان سودمند باشند را انتخاب کنند. محدود کردن استفاده از ایمپلنت های مناسب برای نیاز بالا فقط برای بیماران دارای نیاز بالا، براساس نسبت BMI به سن، ممکن است انتخاب ایمپلنت های مناسب توسط جراحان را هدایت کند و در عین حال معیار خرید مبتنی بر ارزش را برای انتخاب ایمپلنت های TKA ارائه کند (6،7،19).

Abstract

Background We sought to develop an objective implant selection guideline based on the ratio of patient body mass index (BMI) to age in order to select implants preoperatively and reduce cost while maintaining quality. The BMI-to-age ratio can be used to distinguish patient demand and select those patients who may benefit from newer technology and higher cost implants and those who would do well with standard-demand implants.

Methods A retrospective analysis investigated the types of implants received by patients undergoing total knee arthroplasty from January 2012 to August 2014. Patients with a BMI-to-age ratio >0.60 were categorized as high demand and were eligible for either a high-demand implant or a standard-demand implant. Patients with a BMI-to-age ratio ≤0.60 were recognized as standard demand and would be eligible for only standard-demand implants. The actual implant received was identified and compared with the implant as predicted by the BMI-to-age ratio and potential cost savings were identified.

Results A total of 1507 operative knees were identified. The high-demand implant carries a 31% greater cost than that of a standard-demand implant. Thirty-eight of 1084 high-demand implants were placed in standard-demand knees. An additional 1.1% cost was realized with 38 standard-demand knees receiving high-demand implants and 28.6% if high-demand knees had been used in all standard-demand patients.

Conclusions Limiting the use of high-demand implants to high-functional-demand patients based on the BMI-to-age ratio may guide the surgeon’s choice in optimizing implant selection while providing value-based purchasing criteria to the selection of total knee arthroplasty implants.

Conclusions

Transition to the BMI-to-age ratio has had little effect on surgeon’s choice of TKA implants at our institution. Objectifying implant selection guidelines improves the predictability of implant costs for health care institutions while allowing surgeon’s choice for those patients where new technology may be indicated. Limiting the use of high-demand implants to only high-demand patients based on the BMI-to-age ratio may guide the surgeon’s choice in optimizing implant selection while providing value-based purchasing criteria to the selection of TKA implants [6,7,19].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نسبت شاخص توده بدنی به سن بیمار: یک دستورالعمل مقرون به صرفه برای انتخاب ایمپلنت برای آرتروپلاستی کل زانو

The ratio of patient body mass index to age: a cost-effective implant selection guideline for total knee arthroplasty

رابطه دیابت نوع 2 و یک نشانه التهابی با شکستگی استخوان در اثر حادثه بین یک گروه ژاپنی

Association of type 2 diabetes and inflammatory marker with incident bone

چکیده

اهداف/مقدمه

مواد و روش ها

نتایج

جمع بندی

مقدمه

مواد و روش ها

نتایج

مباحث

منابع

چکیده

اهداف/مقدمه
دلایل مختلفی برای شکستگی استخوان در اثر سانحه وجود دارد. نه فقط افزایش سن، کاهش تراکم معدنی در استخوان و پیشینه شکستگی های قبلی، بلکه دیابت قندی و التهاب نیز به عنوان یکی از عوامل خطر برای شکستگی استخوان در نظر گرفته می شود. هدف این مقاله، تایید کردن ارتباط کنترل قند خون و یا یکی از نشان گر های التهابی با شکستگی در اثر سانحه در یک گروه بزرگ ژاپنی می باشد.
مواد و روش ها
این مطالعه در انجمن سانحه بمب اتمی هیروشیما انجام شد و شامل 6،556 شرکت کننده (2785 مرد و 3771 زن در سن 55-87 سالگی) بود که تحت معاینات پزشکی سالانه قرار گرفتند و به مدت 7.4 سال پیگیری شدند. اطلاعات مربوط به شکستگی های حادثه در مصاحبه ها جمع آوری شد. شرکت کننده ها به سه گروه تقسیم شدند: نرمال، مرزی و دیابت، با توجه به میزان گلیکوهموگلوبین (بیماران مبتلا به دیابت در گروه دیابت قندی ) گروه بندی شدند. علاوه بر این، شرکت کنندگان به چهار گروه اضافی تحت کنترل قندی (با دیابت قندی و یا بدون دیابت قندی) و سطح پروتئین واکنشی C (CRP) (کم یا زیاد) طبقه بندی شدند. نسبت خطر (HR) دیابت، CRP و خطر ترکیب آنها از نظر شکستگی در اثر سانحه ارزیابی شد.
نتایج
بعد از تنظیم کردن نتایج بر اساس سن، تراکم معدنی استخوان ها و شکستگی های قبلی، مشخص شد که CRP باعث افزایش خطر شکستگی می باشد ( در مردان HR به صورت 1.04، 95% بازه اطمینان [CI] : 1.003-1.06؛ در زنان HR 1.07 ، 95% CI ، 1.03-1.13) و همچنین دیابت قندی ، یکی از عوامل پیش بینی خطر شکستگی در مردان بود (HR 1.31, 95% CI: 1.02–1.51). خطر شکستگی به صورت محسوس در میان بیماران مبتلا به دیابت قندی در گروه CRP در مقایسه با گروه بدون دیابت قندی با CRP پایین ، بالاتر بود ( در مردان HR 1.47, 95% CI: 1.02–1.98 ، در زنان HR 1.41, 95% CI: 1.04–1.92).
جمع بندی
در میان یک گروه ژاپنی، اندازه گیری های CRP برای شناسایی کردن خطر بالای شکستگی در بیماران با نوع 2 دیابت قندی، مفید بود.

مباحث

بر اساس دانش ما، این اولین گزارش است که نشان دهنده ترکیبی از دیابت قندی نوع 2 و نشان گر های التهابی در سطح بالا می باشد ( Hs-CRP) که ارتباط بالایی با نرخ شکستگی استخوان در میان یک گروه گسترده ژاپنی دارد. در مطالعه فعلی، در مردان و زنان، خطر شکستگی مرتبط با افزایش سن، BMD بالا، شکستگی قبلی و CPR می باشد. شرکت کننده های مرد با دیابت نوع 2 خطر بالایی از نظر شکستگی داشتند که بعد از تنظیم دیگر پارامتر ها به دست آمد. شرکت کننده هایی که دیابت نوع 2 داشتند و CPR آن ها بالا بود نیز خطر شکستگی در اثر سانحه در مردان و زنان وجود داشت.

Abstract

Aims/Introduction There are various causes of incident bone fracture. Not only aging, low bone mineral density and history of previous fracture, but also diabetes mellitus and inflammation are regarded as risk factors for fracture. The purpose of the present study was to verify the association of glycemic control or one inflammatory marker with incident fracture in a large‐scale Japanese cohort.
Materials and Methods The present study was carried out at the Hiroshima Atomic Bomb Casualty Council and included 6,556 participants (2,785 men and 3,771 women, aged 55–87 years) who underwent annual health examinations and were followed for 7.4 years. Information about incident fractures was collected at interviews. Participants were classified into three groups: normal, borderline and diabetes mellitus according to glycohemoglobin levels (treated diabetes patients were included in the diabetes mellitus group). Furthermore, participants were classified into four additional groups by glycemic control (diabetes mellitus or non‐diabetes mellitus) and C‐reactive protein (CRP) levels (low or high). Hazard ratios (HRs) of diabetes mellitus, CRP and their combined risk of incident fracture were evaluated.
Results After adjusting for age, bone mineral density and previous fracture, CRP was associated with increased fracture risk (in men HR 1.04, 95% confidence interval [CI]: 1.003–1.06; in women HR 1.07, 95% CI: 1.03–1.13), and diabetes mellitus predicted fracture risk in men (HR 1.31, 95% CI: 1.02–1.51). Fracture risk was significantly higher among the diabetes mellitus with high CRP group compared with the non‐diabetes mellitus with low CRP group (in men HR 1.47, 95% CI: 1.02–1.98; in women HR 1.41, 95% CI: 1.04–1.92).
Conclusions Among a Japanese cohort, CRP measurements were helpful to detect high fracture risk in patients with type 2 diabetes mellitus.

Discussion

To our knowledge, this is the first report showing that combination of type 2 DM and high inflammatory marker (hs-CRP) had significant association with incidence rates of bone fracture among a large-scale Japanese cohort. In this study, in both men and women, fracture risk was associated with aging, low BMD, previous fracture, and CRP. Male participants with type 2 DM had a high risk of incident fracture after adjustment for other confounders. Participants with type 2 DM and high CRP level had a significantly increased risk of incident fracture in both men and women.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه دیابت نوع 2 و یک نشانه التهابی با شکستگی استخوان در اثر حادثه بین یک گروه ژاپنی

Association of type 2 diabetes and inflammatory marker with incident bone