تاثیر پلاسیبو بر لرزش در حال استراحت در بیماری پارکینسون: یک بررسی الکتروفیزیولوژیکی

The placebo effect on resting tremor in Parkinson’s disease: an electrophysiological study

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
2-1- افراد آزمایش
2-2- معاینه الکتروفیزیولوژیکی
2-3- طرح آزمایشی
2-4- تجزیه و تحلیل آماری
3- نتایج
4- بحث
منابع

چکیده

مقدمه: هدف مطالعه حاضر بررسی اثر آپومورفین و دارونما بر لرزش در حال استراحت در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون با لرزش غالب (tPD) بود.
روش ها: پانزده بیماران tPD نامنویسی شدند. هر بیمار تحت دو درمان در دو روز متوالی قرار گرفت: در روز نخست به بیماران به صورت زیرجلدی دارونما تزریق شد در حالی که در روز دوم به آن ها آپومورفین داده شد. در هر روز، بیماران تحت سه جلسه ثبت الکتروفیزیولوژیکی قرار گرفتند: T0، T1، و T2 که به ترتیب قبل، 30 دقیقه، و 60 دقیقه پس از درمان می باشند. تغییرات الکتروفیزیولوژیکی دامنه لرزش با استفاده از یک شتاب‌سنج سه محوره مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج: دارونما در بهبود لرزش در تمام بیماران tPD (0.009 = p) در T1 برخلاف T2 موثر بود. هشت نفر از 15 بیمار tPD (53.3 درصد) با کاهش حداقل 70 درصدی دامنه لرزش نسبت به شرایط پایه (واکنش دهندگان) به دارونما پاسخ دادند. در مقابل، هفت نفر از 15 بیمار tPD (46.7 درصد) هیچ تغییری را در دامنه لرزش بعد از تجویز دارونما (افراد فاقد واکنش) نشان ندادند. آپومورفین موجب کاهش قابل توجهی در دامنه لرزش در ظرف 30 و 60 دقیقه در تمام بیماران tPD مورد بررسی گردید. البته، کاهش دامنه لرزش در واکنش دهندگان به دارونما مشابه کاهش حاصل از تحریک دوپامینرژیک ناشی از آپومورفین بود.
نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد که دارونما در کاهش لرزش در حال استراحت حدوداً نیمی از بیماران مبتلا به tPD بسیار موثر می باشد. کاهش دامنه لرزش در واکنش دهندگان به دارونما مشابه کهش حاصل از آپومورفین بود. درک مکانیزم های مغزی زیربنایی اثر دارونما بر لرزش در حال استراحت مستلزم تحقیقات بیشتری است.

4- بحث

یافته اصلی مطالعه حاضر آن است که تجویز دارونما باعث کاهش عینی مشخص دامنه لرزش حدوداً 53 درصدی بیماران مبتلا به tPD می گردد. شایان ذکر است که کاهش لرزش در واکنش دهندگان به دارونما مشابه کاهش حاصل از تحریک دوپامینرژیک بزونزا ناشی از آپومورفین بود. داده های ما بیانگر کارآیی دارونما در لرزش در حال استراحت مربوط به PD مطابق با یافته های پیشین گزارش شده درباره علائم کم تحرکی (یعنی کندی و سختی) است. در واقع، هدف اغلب مطالعات اندازه گیری مکرر در بررسی بهبود حرکتی مرتبط با دارونما در PD به صورت عینی بیشتر به کنکاش پیرامون اثر دارونما بر کندی [9-7] و سختی [19،18،6-4] پرداخته اند تا لرزش. هم چنین تاثیر دارونما در بهبود لرزش همچنان مورد مناقشه می باشد. نتایج قبلی حاصل از آزمایشات بالینی [3] نشان دادند که کلیه حوزه های ناتوانی پارکینسون نشان دهنده بهبود مرتبط با دارونما همراه با گرایشی به سوی واکنش بالاتر در کندی و سختی نسبت به لرزش می باشند. در مقابل، نتایج حاصل از مطالعات مربوط به تاثیر دارونما بر لرزش PD متناقض هستند. یک مطالعه نشان داد که لرزش در حال استراحت تحت تاثیر انتظار مرتبط با دارونما قرار ندارد [19]، در حالی که در مطالعه دیگری، نویسندگان نشان دادند لرزش بعد از تجویز دارونما تا حداقل 10 درصد کاهش می یابد [20].

Abstract

Introduction The aim of our study was to investigate the effect of apomorphine and placebo on resting tremor in tremor-dominant Parkinson’s disease (tPD) patients.
Methods Fifteen tPD patients were enrolled. Each patient underwent two treatments on two consecutive days: on day one the patients received a subcutaneous injection of placebo, while on day two they received apomorphine. On each day, the patients underwent three electrophysiological recording sessions: T0, T1, and T2: before, 30 min, and 60 min after the treatment respectively. Electrophysiological changes in tremor amplitude were evaluated using a triaxial accelerometer.
Results Placebo was effective in improving resting tremor in all tPD patients (p = 0.009) at T1, but not at T2. Eight out of 15 tPD patients (53.3%) responded to placebo with an at least 70% reduction in tremor amplitude compared to the basal condition (responders). By contrast, seven out of 15 tPD patients (46.7%) did not show any variation in tremor amplitude after placebo administration (non-responders). Apomorphine induced a marked reduction in tremor amplitude at 30 min and 60 min in all investigated tPD patients. Of note, the decrease in tremor amplitude in placebo responders was similar to that achieved with dopaminergic stimulation induced by apomorphine.
Conclusions Our study demonstrates that placebo was very effective in reducing resting tremor in about half of patients with tPD. The decrease in tremor amplitude in placebo responders was similar to that induced by apomorphine. The cerebral mechanisms underlying the placebo effect on resting tremor need further investigations.

4- Discussion

The main finding of the current study is that placebo administration induced a marked objective decrease in the tremor amplitude in about 53% of patients with tPD. It is worth noting that the tremor decrease in placebo responders was similar to that achieved with exogenous dopaminergic stimulation induced by apomorphine. Our data demonstrate the efficacy of placebo in PD-related resting tremor in accordance with previous findings reported on hypokinetic symptoms (i.e. bradykinesia and rigidity). In fact, most of the repeated-measure studies aimed at investigating placeboassociated motor improvement in PD have objectively explored the placebo effect on bradykinesia [7e9] and rigidity [4e6,18,19], rather than on the tremor. Whether tremor also shows a placeboinduced improvement is still debated. Previous results from clinical trials [3] have demonstrated that all domains of parkinsonian disability showed placebo-associated improvement, with a trend toward a higher response in bradykinesia and rigidity than in tremor. By contrast, results from placebo studies on PD tremor are contradictory. One study showed that resting tremor was not influenced by placebo-correlated expectation [19], whereas in another study, the authors demonstrated that tremor decreased after placebo administration by at least 10% [20].

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر پلاسیبو بر لرزش در حال استراحت در بیماری پارکینسون: یک بررسی الکتروفیزیولوژیکی

The placebo effect on resting tremor in Parkinson’s disease: an electrophysiological study

الگوی اختلال شناختی در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون و روانپریشی: یک بررسی مهم

Pattern of cognitive impairment in patients with Parkinson’s disease and psychosis: A critical review

خلاصه
1- مقدمه
2- روش شناسی
3- اختلالات در حواس ویژه در بیماران مبتلا به پارکینسون و سایکوزیس
3-1 اختلال عملکردی
3-2 اختلالات ادراک بصری و ادراک فضایی
3-3 تغییرات در کنترل توجه
3-4- زبان، حافظه ، سایر عملکردهای شناختی
4- نتیجه گیری و چشم اندازها

خلاصه

سایکوزیس یکی از علایم غیرحرکتی (NMS) بیماری پارکینسون (PD) است. به نظر می رسد که اختلال شناختی یکی از فاکتورهای خطر برای برورز سایکوزیس در بیماری پارکینسون است. تشخیص زودهنگام اختلال شناختی می تواند به عنوان یک پیش بینی کننده ی گسترش سایکوزیس برای مهار و مداخله ی زودهنگام عمل کند. با این وجود، الگوی دقیق اختلال شناختی مرتبط با سایکوزیس روشن نیست. در این مقاله، هدف ما مرور نقادانه ی مطالعات مورد-شاهد در بیماران مبتلا به پارکینسون با یا بدون سایکوزیس برای یافتن الکوی اختلال شناختی در بیماران دارای سایکوزیس است. بسیاری از مطالعات انجام شده تا به این تاریخ بر عملکردهای اجرایی و متحرک متمرکز شده اند. علی رغم برخی اختلافات، بسیاری از مطالعات انجام شده در این دامنه اختلال چشمگیری را در بیماران مبتلا به پارکینسون دارای سایکوزیس نسبت به بیماران فاقد آن یافته اند. همچنین مطالعات انجام شده برروی سایر عملکردهای شناختی مانند حواس، زبان و حافظه در بیماران مبتلا به پارکینسون دارای سایکوزیس عملکرد بدتری را ثبت کردند. اگرچه در حال حاضر شواهد کافی برای گفتن اینکه بیماران پارکینسونی دارای سایکوزیس دارای عملکردهای شناختی ضعیفی هستند وجود دارد اما روشن نیست که این اختلال عمومی هستند یا اختصاصی. شواهد موجود که برای اولین بار از طریق مطالعات انجام شده با برش عرضی برای یافتن اختلالات اختصاصی به دست آمده اند برای مشخص کردن دقیق الگوی اختلال شناختی که بیماران پارکینسونی داری سایکوزیس و بدون سایکوزیس را از هم متمایز می کند کافی نیست. مطالعات بیشتر با ارزیابی شناختی گسترده لازم است.

1- مقدمه

بیماری پارکینسون (PD) با علایم حرکتی اصلی مانند لرزش در حالت استراحت، سفتی، برادیکینزی و بی ثباتی موضعی شناخته می شود. علاوه بر این، بیماران مبتلا به پارکینسون ممکن است در طول دوران بیماری برخی از علابم غیر حرکتی (NMS) را نیز از خود نشان دهند. سایکوزیس، افسردگی، اختلالات شناختی و غیرفعال شدن خود به خودی، اختلالات خواب و هیپوسمی برخی از متداولترین نوع علایم غیرحرکتی بیماری پارکینسون است. سایکوزیس یکی از علایم غیرحرکتی ناتوان کننده است که ممکن است در یک سوم بیماران مبتلا به پارکینسون بروز کند. بر اساس قواعد تشخیصی پیشنهاد شده توسط موسسه ی ملی بیماری های عصبی و سکته (NINDS) و موسسه ی ملی سلامت روانی (NIMH)، اگر حس توهم یا و وهم و خیال و درک نادرست برای یک ماه به طور پیوسته یا بسته به شرابیط بروز کند سایکوزیس در بیمار مبتلا به پارکینسون را می توان تشخیص داد.

4- نتیجه گیری و چشم اندازها

تعداد زیادی از مطالعات عملکردهای شناختی بیماران پارکینسونی با یا بدون سایکوزیس را مقایسه کرده اند. از این مطالعات روشن شده است که بیماران مبتلا پارکینسون دارای سایکوزیس نسبت به بیماران بدون سایکوزیس اختلالات شناختی بیشتری دارند. علاوه بر این اختلالات شناختی ویژه به کرار با سایکوزیس در بیماران مبتلا به پارکینسون مرتبط دانسته شده است. عملکردهای شناختی که به طور معمول در بیماران مبتلا به پارکینسون مختل شده اند عبارتند از عملکردهای اجرایی، توجه و ادراک فضایی. مطالعات تصویربرداری مغز انجام شده بر روی بیماران مبتلا به پارکینسون دارای سایکوزیس آتروفی ماده ی خاکستری در قشر پیشانی و نواحی مرتبط با جریان های پشتی و شکمی نشان داده است که به ترتیب با اختلال عملکرد اجرایی و ادراک فضایی در ارتباط هستند. با این وجود Meppelink و همکارانش تفاوت قابل توجهی را در آتروفی ماده ی خاکستری در بین بیماران دارای توهم بینایی و فاقد آن پیدا نکردند. مطالعات بیشتر با به کار گیری تصویر برداری مغزی پیشرفته و ارزیابی نوروفیزیولوژیک میتوانند درک بهتری را از نوروبیولوژی سایکوزیس در پارکینسون ارائه دهند. مطالعات دیگر اختلال در توجه، زبان و عملکردهای حافظه را بیماران پارکینسونی دارای توهم گزارش کرده اند. یکی از محدودیت های بزرگ این مطالعات این است که زمینه های شناختی گزارش شده در بیماران مبتلا به پارکینسون گسترده و غیر اختصاصی هستند. مطالعات انجام شده با ارزیابی چندین عملکرد شناختی به تعریف اختلالات اختصاصی جمعیت کمک خواهند کرد.

Abstract

Psychosis is one of the debilitating non-motor symptoms (NMS) of Parkinson’s disease (PD). Cognitive impairment is considered to be a risk factor for emergence of psychosis in PD. Early detection of relevant cognitive impairment may serve as a predictor for development of psychosis, with implications for prevention and early intervention. However, the exact pattern of cognitive impairment associated with psychosis is not clear. In this article, we aim to critically review the literature on case-control studies in PD patients with and without psychosis in order to understand the pattern of cognitive impairment in those with psychosis. Majority of studies conducted till date have focused on executive and visuospatial functions. Despite some inconsistencies, most of the studies found significant impairment in these domains in PD patients with psychosis compared to those without psychosis. Studies assessing for other cognitive functions such as attention, language and memory in PD patients have also found worse performance in those with psychosis. Although there is enough evidence to suggest that PD patients with psychosis have poor cognitive functioning, it is unclear if these deficits are generalized or specific. The available evidence, which is primarily in the form of cross-sectional studies assessing for specific cognitive deficits, is not adequate to indicate a clear demarcating pattern of cognitive deficits, which differentiates PD patients with and without psychosis. Longitudinal studies with extensive cognitive assessment are warranted.

1- Introduction

Parkinson’s disease (PD) is characterized by core motor symptoms such as tremor at rest, rigidity, bradykinesia and postural instability [1]. In addition, patients with PD may also develop several non-motor symptoms (NMS) during the course of the illness. Psychosis, depression, cognitive impairment, autonomic dysfunction, sleep disturbances and hyposmia are few of the common NMS of PD [2]. Psychosis is one of the incapacitating NMS and it may be present in one third of the patients with PD. As per the diagnostic criteria proposed by the National Institute of Neurological Disorders and Stroke (NINDS) and the National Institute of Mental Health (NIMH) work group, psychosis in a patient with PD can be diagnosed if hallucinations or illusions or delusions or false sense of passage is/are present continuously for one month or have recurrent occurrence [3].

4- Conclusion and perspectives

Multitudes of case-control studies have compared the cognitive performances of PD patients with and without psychosis. It is evident from these studies that PD patients with psychosis have significantly more cognitive impairment compared to those without psychosis. Further, certain cognitive deficits have been described to be frequently associated with psychosis in patients with PD. The cognitive functions commonly reported to be impaired in PD patients with psychosis are in the executive, attention and visuospatial domains. Neuroimaging studies on PD patients with psychosis have found grey matter atrophy in frontal cortex and regions corresponding to dorsal and visual stream, which may be etiologically related executive and visuospatial dysfunctions respectively. However, Meppelink et al. [52] did not find significant difference in grey matter volumes between patients with and without VH. More studies integrating advanced neuroimaging with neuropsychological evaluation are warranted for better understanding of the neurobiology of psychosis in PD. Other studies have reported impaired attention, language and memory functions in the hallucinating PD patients. This is one of the limitations to better defining and understanding this complex topic, as the cognitive domains, which have been reported to have impairment in patients with PD and psychosis, are broad and non-specific. Most of the studies have focused on particular cognitive functions with exclusion of others. Studies with assessment of cognitive functions across multiple domains would help in delineating the deficits, which are specific to this population.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

الگوی اختلال شناختی در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون و روانپریشی: یک بررسی مهم

Pattern of cognitive impairment in patients with Parkinson’s disease and psychosis: A critical review